VTB BANK (Open Joint-Stock Company) ν. Leisler Holdings Limited, Αρ. Αίτησης: 528/16, 6/12/2018

(1)/86. και Αναφορικά με τον περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο 121

(1)/2000 Μεταξύ: VTB BANK (Open Joint-Stock Company) Αιτητών και Leisler Holdings Limited Καθ' ων η αίτηση --------------------- Αίτηση Ημ. 14.2.18 Για Ακύρωση/Παραμερισμό Ερήμην Εκδοθείσας Απόφασης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 6 Δεκεμβρίου,

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές (Leisler Holdings Limited): Οι κ.κ. Χ. Παπαχριστοδούλου και Κ. Πλατής, για Παπαδόπουλος, Λυκούργος & Σία ΔΕΠΕ (ΔΘ254). Για τους Καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)): Η κ. Ε. Χριστοφή, για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (ΔΘ452). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), ζητούν με την παρούσα αίτηση («η αίτηση»): « Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή να παραμερίζεται (set aside) η απόφαση ημερομηνίας 11.1.2017 που εκδόθηκε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση στην πάνω Αίτηση. Β. Σε περίπτωση έγκρισης του Αιτητικού (Α) ανωτέρω, οδηγίες του Σεβαστού Δικαστηρίου σε σχέση με τον χρόνο εντός του οποίου η Καθ' ης η Αίτηση θα έχει δικαίωμα να καταχωρήσει Εμφάνιση και/ή Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης. ............................................................». Η περί ης ο λόγος απόφαση ημερομηνίας 11.1.17 («η επίδικη απόφαση») - εκδοθείσα στο πλαίσιο πρωτογενούς Γενικής Αίτησης ημερομηνίας 5.12.16 για εγγραφή και εκτέλεση απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας («η Γενική Αίτηση») - ως συνετάχθη την 17.1.17, περιλαμβάνει τα ακόλουθα: « .............................................................. ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚΔΙΔΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΩΣ ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την εγγραφή και εκτέλεση (ως να ήταν απόφαση και/ή διαταγή του Δικαστηρίου αυτού) και/ή διάταγμα αναγνωρίσεως και εκτέλεσης της απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας, Ρωσία, το οποίο επισυνάπτεται και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του παρόντος διατάγματος, που εκδόθηκε στη Μόσχα την 31/03/2014 στην υπόθεση αρ. Α40-180066/13 μεταξύ της Αιτήτριας VTB Bank (Public Joint-Stock Company) πρώην VTB Bank (Open Joint-Stock Company) από την Ρωσία και της Καθ' ης η Αίτηση LEISLER HOLDINGS LIMITED (μετάφραση της οποίας αποτελεί μέρος του Τεκμήριου 4) η οποία απόφαση διατάττει: I. Την πληρωμή από την Καθ' ης η Αίτηση του ποσού των €7.112.235,33 (επτά εκατομμύρια εκατόν έντεκα χιλιάδες διακόσια τριάντα πέντε ευρώ και τριάντα τρία σεντ). II. Την πληρωμή από την Καθ' ης η Αίτηση του ποσού των 200,00.00 Ρωσικών Ρουβλιών έκαστος ως έξοδα δίκης. ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΕΚΔΙΔΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ την Καθ' ης η Αίτηση να καταβάλει τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. Μητρώου Εγγραφής Φ.Π.Α. 10267874F) .............................................................». Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου ΧΧΧΧΧ Χαραλάμπους όπου και παρατίθενται οι λόγοι που περιστοιχίζουν το αίτημα, ως εξής: « .............................................................
2. Προβαίνω στην παρούσα ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης παραμερισμού της δικαστικής απόφασης η οποία εκδόθηκε ερήμην εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, στις 11/1/2017 (η «Απόφαση»).
3. Είχα την ευκαιρία να αναγνώσω την ένορκη δήλωση του κύριου Στυλιανού Τριλλίδη η οποία καταχωρίστηκε προς υποστήριξη της πιο πάνω γενικής αίτησης και Βάση της οποίας εκδόθηκε η Απόφαση την οποία απορρίπτω.
4. Η Καθ' ης η Αίτηση προβαίνει στην παρούσα αίτηση, με σκοπό τον παραμερισμό της Απόφασης εφόσον: α. Τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είχαν δικαιοδοσία να αναγνωρίσουν την επίδικη Ρωσική απόφαση. β. Η Αιτήτρια στην πιο πάνω γενική αίτηση, VTB Bank (Open Joint-Stock Company) (εφεξής η «VTB») εξασφάλισε την Απόφαση με δόλο και παραπλανώντας το σεβαστό Δικαστήριο, γ. Υπάρχει καλός λόγος για την καθυστέρηση της Leisler Holdings Limited (εφεξής η «Leisler») να εμφανιστεί στην πιο πάνω Γενική Αίτηση. Τα Μέρη
5. Η Leisler είναι Κυπριακή εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο με αριθμό εγγραφής HE
7. Η VTB είναι Τράπεζα με έδρα της την Ρωσία.
8. Το εγγεγραμμένο γραφείο της Leisler βρίσκεται στη Λευκωσία, Κύπρο και εξυπηρετείται από επαγγελματίες παρόχους εταιρικών υπηρεσιών (ο «Πάροχος»). Εντούτοις, η πραγματική επιχειρησιακή διοίκηση της Leisler βρίσκεται στην Ρωσία και αποτελείται από Ρώσσους υπηκόους. Καλή Υπεράσπιση
9. Όπως ειλικρινά πιστεύω η Leisler έχει «καλή υπεράσπιση» στην Γενική Αίτηση γιατί: α. Η εγγραφή και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων μεταξύ Κύπρου και Ρωσίας διέπεται από σχετική διμερή συνθήκη η οποία στην Κύπρο έχει κυρωθεί με τον κυρωτικό Ν. 172(Ι)/
10. β. Η συνθήκη είναι σε ισχύ. γ. Με βάση την Συνθήκη και τον Νόμο Ν. 172(Ι)/86 αυτό που θα πρέπει ο οποιοσδήποτε αιτητής να ικανοποιήσει χο Δικαστήριο στο οποίο αποτείνεται, είναι όχι οι προαναφερόμενες δικαιοδοτικές πρόνοιες πληρούνται στην ολότητα τους έτσι ώστε το εν λόγω δικαστήριο να αποκτήσει δικαιοδοσία να επιληφθεί της αίτησης. δ. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι όπως ο αιτητής αποταθεί με την εν λόγω αίτηση στο Δικαστήριο της χώρας που εξέδωσε την απόφαση οπόταν αν η αρμόδια αρχή της εν λόγω χώρας το κρίνει αναγκαίο θα παραπέμψει την υπόθεση στο αντίστοιχο Δικαστήριο της άλλης χώρας, ε. Κατ' εξαίρεση, αλλοδαπός υπήκοος δύναται να αποταθεί ο ίδιος στο Δικαστήριο της άλλης χώρας νοουμένου ότι θα ικανοποιήσει με σχετική μαρτυρία το εν λόγω Δικαστήριο ότι διατηρεί μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στο έδαφος του.
11. Στην παρούσα περίπτωση, τίποτα στην Γενική Αίτηση ή στην υποστηρικτική αυτής ένορκη δήλωση, δεν καταδεικνύει οποιοδήποτε λόγο γιατί να επιτραπεί στην VTB να αποταθεί απευθείας η ίδια στο Κυπριακό Δικαστήριο.
12. Όπως προκύπτει αβίαστα από την ίδια την αίτηση και την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει, η VTB είναι Ρωσική Εταιρεία. Παράλληλα καμία ή καμία επαρκής μαρτυρία δεν έχει προσκομιστεί ως προς το θέμα διαμονής της στην Κυπριακή Δημοκρατία.
13. Προς αποφυγή κάθε αμφιβολίας και όπως με πληροφορούν οι αξιωματούχοι της Leisler δηλώνω ότι η έδρα της VTB είναι στην Ρωσία και δεν έχει οποιαδήποτε προσωρινή κατοικία στην Κύπρο.
14. Συνεπώς, σύμφωνα με την συνθήκη, η VTB όφειλε να αποταθεί στα Ρωσικά Δικαστήρια για την αναγνώριση της σχετικής Ρωσικής Απόφασης και η αρμόδια Ρωσική Αρχή ακολούθως να ζητήσει αναγνώριση/ εγγραφή από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Η καθυστέρηση είναι δικαιολογημένη
15. Είναι γεγονός ότι υπήρξε κάποια καθυστέρηση για την εμφάνιση της Καθ' ης η Αίτηση στην πιο πάνω Γενική Αίτηση. Εντούτοις, η οποιαδήποτε καθυστέρησή της οφείλεται αποκλειστικά, όπως εξηγώ εκτενώς κατωτέρω, σε γνήσιο καλόπιστο λάθος της Leisler. Ειδικότερα, η επιχειρησιακή διοίκηση της Leisler μέχρι πρόσφατα τελούσε υπό την πλάνη ότι η παρούσα Γενική Αίτηση δεν ήταν εκκρεμής νέα διαδικασία, πλάνη την οποία γνήσια πιστεύω ότι εκμεταλλεύτηκε η VTB, και ενδεχομένως εσκεμμένα να την καλλιέργησε.
16. Συνοπτικά οι κύριοι λόγοι που οδήγησαν την Leisler στο καλόπιστο αυτό λάθος είναι: α. Το 2014 η VTB είχε καταχωρήσει τρεις γενικές αιτήσεις ουσιαστικά πανομοιότυπες με την παρούσα. β. Η Leisler εμφανίστηκε και ενέστη στις γενικές αιτήσεις του
17. γ. Ο κύριος λόγος ένστασης της Leisler ήταν η έλλειψη δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων. δ. Πριν εκδικαστούν οι γενικές αιτήσεις του 2014, η VTB απέσυρε τις γενικές αιτήσεις του 2014 με έξοδα ΥΠΕΡ της Leisler. ε. Μετά από την εξέλιξη αυτή η Καθ' ης η Αίτηση θεώρησε ότι οποιαδήποτε διαδικασία από την VTB εναντίον της Leisler θα προωθείτο πλέον νομότυπα στην Ρωσία μέσω της σωστής διαδικασίας, στ. Συνεπώς, όταν επιδόθηκε η παρούσα Αίτηση, η Leisler θεώρησε ότι ήταν έγγραφα που αφορούσαν τις αιτήσεις του 2014 που αποσύρθηκαν, ζ. Πράγματι, μέχρι πρόσφατα η Leisler δεν αντιλήφθηκε πως τα έγγραφα που της επιδόθηκαν για την Γενική Αίτηση αφορούσαν καινούρια διαδικασία, αφού πίστευε ότι η VTB δεν θα έκανε το ίδιο λάθος δύο φορές αγνοώντας αφελώς ότι η VTB ενεργούσε κακόπιστα και καταχρηστικά. Οι Γενικές Αιτήσεις του 2014
18. Τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2014 η VTB καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας τρεις γενικές αιτήσεις: την 868/2014, 962/2014 και 963/2014 (εφεξής οι «Αιτήσεις του 2014»), Επισυνάπτω αντίγραφα των εν λόγω γενικών αιτήσεων και τις ένορκες δηλώσεις που τις υποστηρίζουν (χωρίς τα τεκμήριά τους λόγω όγκου) ως Τεκμήρια 1, 2 και 3 αντίστοιχα.
19. Με τις Αιτήσεις του 2014, η VTB αιτείτο την αναγνώριση και/ή εγγραφή και/ή εκτέλεση αποφάσεων του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας, μία εκ των οποίων αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας γενικής αίτησης.
20. Η Leisler εμφανίστηκε σε όλες τις Αιτήσεις του 2014 και καταχώρησε σχετικές ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης σε εκάστη εκ των Αιτήσεων του
21. Επισυνάπτω αντίγραφα των εν λόγω ενστάσεων και των σχετικών ενόρκων δηλώσεων ως Τεκμήρια 4, 5 και 6 αντίστοιχα.
22. Όπως προκύπτει από τα τεκμήρια αυτά, ο κύριος λόγος ένστασης στις Αιτήσεις του 2014, ήταν το γεγονός ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είχαν δικαιοδοσία να αναγνωρίσουν τις σχετικές Ρωσικές Αποφάσεις με τις Αιτήσεις του
24. Μόλις οι Αιτήσεις του 2014 ορίστηκαν για ακρόαση, η VTB απέσυρε διαδοχικά όλες τις Αιτήσεις του 2014, άνευ βλάβης και με έξοδα υπέρ της Leisler, κατά την πρώτη ορισμένη ημερομηνία ακρόασης εκάσχης αίτησης.
25. Με αυτά ως δεδομένα η Leisler θεώρησε το ζήτημα λήξαν στην Κύπρο. Πράγματι, η Leisler, εμείς και οι Ρώσοι δικηγόροι της, δεν πιστεύαμε ότι θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε ξανά με το θέμα αυτό στην Κύπρο, αφού κατέστη πλέον ξεκάθαρο, ότι η VTB τώρα γνώριζε πως αν επιθυμούσε να εκτελέσει τις Ρωσικές αποφάσεις θα έπρεπε να κινηθεί στην Ρωσία.
26. Μάλιστα, στα πλαίσια εκείνων των διαδικασιών είχαμε εντοπίσει την απόφαση στην VTB Bank (Open Joint-Stock Company) v. ΧΧΧΧΧ Alekseyevich ημερομηνίας 27/6/20141 εκτύπωση της οποίας επισυνάπτω ως Τεκμήριο
27. Εκεί το πρωτόδικο Δικαστήριο σε αντίστοιχη αίτηση αναγνώρισης απέρριψε την αίτηση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Επί του θέματος το Δικαστήριο αναφέρει: « Η αίτηση καταχωρίστηκε κατά παράβαση της Σύμβασης. Η ανάληψη δικαιοδοσίας και η συνέχιση της διαδικασίας στο σύνολό της δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως παραβίαση της Σύμβασης. Είναι υπ' αυτή την έννοια που τίθεται θέμα έλλειψης δικαιοδοσίας. Η διαπίστωση αυτή καθιστά περιττή την ενασχόληση και με τις πρόνοιες του Ν.
28. Επειδή όμως αμφότερες ως άνω οι πλευρές έχουν τοποθετηθεί, μπορεί να λεχθεί ότι η αίτηση είναι τρωτή και με αναφορά στις πρόνοιες εκείνες οι οποίες καθορίζουν την αρμοδιότητα με κριτήριο τη διαμονή του καθ' ου η αίτηση ή του αιτητή αναλόγως, κριτήρια που εν προκειμένω δεν πληρούνται. Η διαπίστωση περί έλλειψης δικαιοδοσίας υπό την έννοια που εξηγήθηκε ανωτέρω δεν μπορεί να περιοριστεί στα πλαίσια των ενδιαμέσων αιτήσεων, αλλά έχει καθοριστικές συνέπειες για το σύνολο του διαβήματος των αιτητών. Εν όψει τέτοιας διαπίστωσης το δικαστήριο στερείται εξουσίας να διενεργήσει οτιδήποτε στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, πέραν του να την απορρίψει στο σύνολό της. Η κυρίως αίτηση απορρίπτεται. Οι ενδιάμεσες αιτήσεις απορρίπτονται. Τα διατάγματα παύουν να ισχύουν. Κατ' αποκοπήν έξοδα υπέρ του καθ' ου η αίτηση και της Arrowcrest και εναντίον των αιτητών... »
29. Από την εν λόγω απόφαση είναι ξεκάθαρο ότι η VTB γνώριζε ότι το Σεβαστό Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας σε σχέση με τέτοιας φύσεως αιτήσεις. Εντούτοις, και παρά την απόσυρση των Αιτήσεων του 2014, το 2016 προχώρησε καταχρηστικά στην καταχώρηση νέων αιτήσεων με το ίδιο αντικείμενο μονομερώς, και δεν αποκάλυψε στο Σεβαστό Δικαστήριο την ύπαρξη των Αιτήσεων του 2014 και όλες τις σχετικές νομικές αρχές συμπεριλαμβανομένου και της απόρριψης στην πιο πάνω απόφαση λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Οι Γενικές Αιτήσεις του 2016
30. Τον Δεκέμβριο του 2016, κοντά στην περίοδο των χειμερινών διακοπών, η VTB επέδωσε στον Πάροχο, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Leisler έγγραφα ουσιαστικά πανομοιότυπα με τις Αιτήσεις του 2014 (εφεξής οι «Αιτήσεις του 2016»). Όλα τα εν λόγω έγγραφα που επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Leisler ήταν στην Ελληνική.
31. Ο Πάροχος προώθησε στην Καθ' ης η Αίτηση σάρωση των εγγράφων που επιδόθηκαν μέσω email το οποίο αποτελούσε συνέχεια υφιστάμενης συ ζήτησης/νήματος (thread) ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Σημειώνω ότι το νήμα αυτό και η εκεί προηγούμενη επικοινωνία με τον Πάροχο, αφορούσε την διενέργεια (από τον Πάροχο) έρευνας δέουσας επιμέλειας πελάτη (Know Your Client) για την Leisler και περιείχε ερωτήσεις σχετικές με το ζήτημα αυτό.
32. Μετά από νομική συμβουλή του γραφείου μας η Leisler αντιλήφθηκε πλέον, ότι τα έγγραφα που επιδόθηκαν ήταν πιστά αντίγραφα Γενικών Αιτήσεων. Η παρούσα Γενική Αίτηση είναι μία εκ των γενικών αιτήσεων που επιδόθηκαν το 2016 στον Πάροχο.
33. Με όλες τις Αιτήσεις του 2016, η VTB αιτείτο ξανά την αναγνώριση των αποφάσεων του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας που αποτέλεσαν το αντικείμενο των Αιτήσεων του
34. Επισυνάπτω εκτύπωση της σάρωσης όλων των γενικών αιτήσεων και των ενόρκων δηλώσεων που τις υποστηρίξουν, όπως μας στάληκαν (αλλά χωρίς τα τεκμήριά τους λόγω όγκου) ως Τεκμήριο
36. Έχοντας δει μόνο την σάρωση των εγγράφων, η Leisler θεώρησε ότι τα έγγραφα αφορούσαν τις Γενικές Αιτήσεις του
37. Επί τούτου, τονίζω ότι: α. Κανένας από την πραγματική επιχειρησιακή διοίκηση της Leisler, δεν μιλά την Ελληνική, γεγονός το οποίο η VTB καλώς γνωρίζει, β. Οι Αιτήσεις του 2016 δεν συνοδεύονταν από μετάφρασή τους στα Αγγλικά ή στα Ρωσικά. Η σύγχυση που προκλήθηκε είναι δικαιολογημένη
38. Ειλικρινά πιστεύω ότι η σύγχυση που προκλήθηκε είναι δικαιολογημένη.
39. Αρχικά σημειώνω ότι οι Αιτήσεις του 2016 είναι εξ όψεως πανομοιότυπες με τις Αιτήσεις του 2014 αφού: α. Η γραμματοσειρά, το μέγεθος του κειμένου και γενικότερα όλη η παρουσίαση και τυπογραφία όλων των εγγράφων είναι η ίδια, β. Φέρουν τον ίδιο τίτλο (εκτός τον αριθμό), γ. Αφορούν τα ίδια μέρη, δ. Το κείμενο φαίνεται να είναι το ίδιο, ε. Ο όγκος των εγγράφων είναι παρόμοιος.
40. Πέραν της πανομοιότυπης όψης των Αιτήσεων του 2014 και 2016, η Leisler μετά από συμβουλή του γραφείου μας και έχοντας δει μεταφράσεις των Αιτήσεων του 2016, αντιλαμβάνεται τώρα ότι: α. Το κείμενο των Αιτήσεων του 2016 είναι ουσιαστικά πανομοιότυπο με το κείμενο των Αιτήσεων του
41. β. Οι Αιτήσεις του 2016 και οι Αιτήσεις του 2014, συντάχθηκαν και καταχωρίστηκαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο, γ. Ακόμη και ο ενόρκως δηλών είναι ο ίδιος στις Αιτήσεις του 2014 και τις Αιτήσεις του
43. Συνεπώς, όταν η Leisler έλαβε τις σαρώσεις των Αιτήσεων του 2016, αφελώς θεώρησε ότι αφορούσαν τις Αιτήσεις του 2014 και ενέπιπταν στα πλαίσια της έρευνας δέουσας επιμέλειας πελάτη.
44. Έχοντας γνώση του ιστορικού του ζητήματος και ειδικά του γεγονότος ότι οι Αιτήσεις του 2014 είχαν αποσυρθεί από την VTB καθώς και τις περιστάσεις και τους όρους υπό τους οποίους αποσύρθηκαν, η Leisler αγνόησε τα εν λόγω έγγραφα. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης
45. Στις 31/7/2017 επιδόθηκαν στον Πάροχο, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Leisler, τέσσερα έγγραφα. Οι σαρώσεις των εν λόγω εγγράφων αποστάληκαν στην Leisler από τον Πάροχο την 1/8/
46. Η Leisler αντιλαμβάνεται πλέον, έχοντας λάβει νομική συμβουλή το γραφείο μας, ότι τα έγγραφα αυτά είναι ειδοποιήσεις απαίτησης γνωστά στο Κοινοδίκαιο ως «statutory demand» και αποτελούν μία εκ των μεθόδων έναρξης διαδικασίας εκκαθάρισης. Επισυνάπτω αντίγραφα των ειδοποιήσεων απαίτησης ως Τεκμήρια 9, 10, 11, και 12 αντίστοιχα (οι «Ειδοποιήσεις»).
47. Όπως με ενημερώνουν οι αξιωματούχοι της Leisler, στα μάτια τους τα έγγραφα αυτά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από απλά έγγραφα που σχετίζονταν με τις Ρωσικές αποφάσεις. Εντούτοις, όταν πρόσεξαν ότι στο Ρωσικό κείμενο των Ειδοποιήσεων γίνονταν αναφορές σε νέες διαδικασίες το 2016 καθώς και σε αποφάσεις, θεώρησαν ορθό να αποταθεί σε δικηγόρους για περαιτέρω συμβουλή. Για τον λόγο αυτό καθώς και επειδή την εκπροσωπήσαμε στις Αιτήσεις του 2014, αποτάθηκε στο γραφείο μας για περαιτέρω συμβουλή.
48. Έχοντας δει την σάρωση των Ειδοποιήσεων που μας προώθησε η Leisler, εξηγήσαμε ότι οι Ειδοποιήσεις αναφέρονταν σε νέες Κυπριακές διαδικασίες που καταχωρήθηκαν το 2016 και σε αποφάσεις που εκδόθηκαν το
50. Όπως με ενημερώνουν οι αξιωματούχοι της Leisler, μετά από την αρχική αυτή συμβουλή, ανέτρεξαν στα έγγραφα της εταιρείας σε συνεργασία με τον Πάροχο και τότε ήταν που αντιλήφθηκαν τι είχε γίνει με τις Αιτήσεις του
52. Μετά την διαπίστωση αυτή, ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, η μετάφραση στην Ρωσική όλων των σχετικών εγγράφων και η επικοινωνία της Leisler με το γραφείο μας για την ενημέρωσή τους αναφορικά με το πλήρες ιστορικό του ζητήματος.
53. Κατόπιν μελέτης των εγγράφων και διευκρινίσεων για το νομικό και πραγματικό υπόβαθρο του ζητήματος, συμβουλεύσαμε την Leisler ότι μπορούσε να καταχωρήσει αιτήσεις παραμερισμού των αποφάσεων των Αιτήσεων του 2016 και ότι είχε καλή υπόθεση.
54. Σύντομα μετά την συμβουλή αυτή η Καθ' ης η Αίτηση μας έδωσε οδηγίες να προχωρήσουμε ανάλογα και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε αιτήσεις παραμερισμού για τις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις Αιτήσεις του
56. Ο χρόνος που μεσολάβησε ήταν αναγκαίος για να συνταχθούν οι Αιτήσεις και να οριστικοποιηθεί το κείμενο της παρούσας ένορκης δήλωσης. Περαιτέρω, έγιναν προσπάθειες όπως διευθετηθεί πρόσφορη ημερομηνία για να μεταβεί στην Κύπρο αξιωματούχος της Καθ' ης η Αίτηση και να ορκιστεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία. Η Αίτηση Εκκαθάρισης
57. Αναφέρω παρενθετικά ότι ενόσω ετοιμαζόμασταν να καταχωρήσουμε τις αιτήσεις παραμερισμού επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Leisler, δέσμη εγγράφων, η οποία είναι πιστό αντίγραφο της δέσμης της αίτησης εκκαθάρισης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 1076/2017 («η Αίτηση Εκκαθάρισης»), την οποία καταχώρισε η VTB. Επισυνάπτω αντίγραφο της Αίτησης Εκκαθάρισης, με την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει, χωρίς τα τεκμήρια της (λόγω όγκου), ως Τεκμήριο
59. Όταν απεστάλη σάρωση της Αίτησης Εκκαθάρισης στην Leisler, αυτή την προώθησε σε εμάς. Εμείς την πληροφορήσαμε ότι έχει βάσιμους λόγους ένστασης στην Αίτηση Εκκαθάρισης και αυτή με την σειρά της μας έδωσε οδηγίες να εμφανιστούμε εκ μέρους της και να καταχωρήσουμε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης. Η Αίτηση Εκκαθάρισης είναι ορισμένη ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις 29/3/2018 για οδηγίες. Η δημιουργία της Leisler και το ιστορικό με την VTB
60. Προκειμένου το Σεβαστό Δικαστήριο να είναι σε θέση να αντιληφθεί καλύτερα την πραγματική διάσταση του ζητήματος θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω σύντομη σύνοψη του ιστορικού που οδήγησε στις Ρωσικές Αποφάσεις. Όπως με ενημερώνουν οι αξιωματούχοι της Leisler:
61. Η Leisler συστάθηκε το 2007, ως θυγατρική της Ρωσικής τράπεζας TransCreditBank.
62. Ο λόγος δημιουργίας της Leisler ήταν η σύσταση ειδικής χρήσης θυγατρικής της TransCreditBank (special purpose vehicle) για την χρηματοδότηση της αγοράς φορτηγών και ημιρυμουλκούμενων φορτηγών και τον ενεχυροδανεισμό (lease) τους σε συμφωνημένους μεταφορείς φορτίου στην Ρωσική Ομοσπονδία.
63. Η Leisler συστάθηκε κατόπιν οδηγιών της ανώτατης διοίκησης της TransCreditBank, η οποία ήταν πλήρως ενήμερη για όλες τις σχετικές συμφωνίες ενεχυροδανεισμού (leases).
64. Μετά το 2010 και την οικονομική κρίση, σημαντικό μέρος των οφειλετών της Leisler, σταμάτησαν να εξυπηρετούν τακτικά τα δάνεια τους για τις συμβάσεις ενεχυροδανεισμού με την Leisler. Ως αποτέλεσμα η Leisler δεν μπορούσε πλέον να εξυπηρετεί τα αντίστοιχα υποκείμενα διαδοχικά (back to back) δάνεια που έλαβε από την TransCreditBank. Εντούτοις, κανένα μέτρο δεν λαμβανόταν από την TransCreditBank εναντίον της Leisler αφού η διοίκηση γνώριζε ότι κάτι τέτοιο δεν θα απέφερε οποιοδήποτε όφελος.
65. Στα τέλη του 2013, η VTB απέκτησε την TransCreditBank και κατ' επέκταση όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της TransCreditBank.
66. Η VTB, αντί να επιλύσει το ζήτημα εποικοδομητικά με την πρώην ανώτατη διοίκηση της TransCreditBank και τους σχετικούς μεταφορείς που δανείστηκαν τα οχήματα από την Leisler, αποτάθηκε σχεδόν άμεσα στα ρωσικά δικαστήρια για να ανακτήσει τα δάνεια της Leisler. Η VTB ενεργεί κακόπιστα
67. Η πραγματικότητα του ζητήματος είναι ότι η VTB δεν επιδιώκει να εκτελέσει τις Ρωσικές αποφάσεις ούτε να διαφυλάξει τα συμφέροντα της ως πιστωτής της Leisler.
68. Μοναδικός στόχος της VTB είναι να απειλήσει την Leisler με διάλυση με μοναδικό σκοπό να εξασκήσει αθέμιτη πίεση στην Leisler και την επιχειρησιακή διοίκησή της, για να εξαναγκάσει την Leisler στο να παραδώσει τα εισπρακτέα της στην VTB για εξευτελιστική τιμή.
69. Είναι αρκετό, για χους σκοπούς της παρούσας, να αναφέρω χα ακόλουθα γεγονότα που δεικνύουν ότι η προώθηση διαδικασιών στην Κύπρο συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας από την VTB: α. Η Leisler δεν έχει κανένα περιουσιακά στοιχείο στην Κύπρο, β. Όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Leisler (ήτοι τα εισπρακτέα από τα δάνεια και όλα τα οχήματα την αγορά των οποίων χρηματοδότησε η Leisler) βρίσκονται στην Ρωσία. γ. Η VTB δεν έχει προχωρήσει με ουσιαστικά μέτρα εκτέλεσης στην Ρωσία ή την Κύπρο.
70. Όπως αντιλαμβάνομαι και στην Βάση πληροφόρησης από τους Ρώσους δικηγόρους της Leisler: α. Το ορθό βήμα (forum) για την εκτέλεση των εν λόγω ρωσικών αποφάσεων είναι η Ρωσία. β. Η VTB θα αντιμετωπίσει σημαντικές νομικές δυσκολίες και εμπόδια στην εκτέλεση των Ρωσικών αποφάσεων στην Ρωσία λόγω: i. Ζητημάτων που αφορούν την ουσία των Ρωσικών αποφάσεων, και ii. Της ανέντιμης στάσης και της καταχρηστικότητας που επέδειξε η VTB, σχετικά με το «χαρτοφυλάκιο» της Leisler, γ. Τα δικαστικά και δικηγορικά έξοδα της VTB στην Ρωσία θα είναι πολλαπλάσια των δικαστικών και δικηγορικών εξόδων εδώ στην Κύπρο.
71. Είναι η θέση της Leisler ότι αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι για τους οποίους η VTB επέλεξε να παρακάμψει την νενομισμένη διαδικασία και την Συνθήκη και αντί να αποταθεί στα Ρωσικά δικαστήρια έλαβε παράτυπα (όπως αντιλαμβάνεται τώρα) μέτρα κατευθείαν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
72. Είναι η ειλικρινής θέση της Leisler ότι η VTB γνώριζε πως το σωστό βήμα για την εκτέλεση των Ρωσικών αποφάσεων ήταν η Ρωσία, εντούτοις το 2016 δοκίμασε ξανά την τύχη της.
73. Όταν η VTB διαπίστωσε πως φάνηκε τυχερή επειδή η διοίκηση της Leisler δεν αντιλήφθηκε πως η παρούσα Γενική Αίτηση αποτελούσε νέα διαδικασία, άδραξε την ευκαιρία, αποτάθηκε μονομερώς στο Σεβαστό Δικαστήριο και δεν αποκάλυψε τις Αιτήσεις του 2014 ούτε το πλήρες νομικό και πραγματικό ιστορικό υπόβαθρο του ζητήματος για να παραπλανήσει το Σεβαστό Δικαστήριο στο να εκδώσει υπέρ της απόφαση.
74. Είναι η θέση της Leisler ότι η VTB γνώριζε ότι η Leisler τελούσε υπό πλάνη για την νέα διαδικασία. Εάν η Leisler αντιλαμβανόταν πως οι Αιτήσεις του 2016 αφορούσαν νέα διαδικασία, διακριτή από τις Αιτήσεις χου 2014 θα ήταν αφύσικο, παράδοξο και παράλογο να μην εμφανιστεί στις Αιτήσεις του 2016 όπως έπραξε το
75. Άλλωστε όπως έδειξε το ιστορικό των Αιτήσεων του 2014 οι οποίες αποσύρθηκαν χωρίς καν να προχωρήσουν σε ακρόαση η επιτυχία της ήταν σχεδόν βέβαιη.
76. Περαιτέρω είναι η θέση της Leisler όχι η VTB εσκεμμένα καθυστέρησε την λήψη μέτρων μετά τις αποφάσεις για να μην την ανησυχήσει και να διατηρήσει την πλάνη της αυτή για όσο διάστημα μπορούσε. Τούτο θα εξυπηρετούσε την VTB στο ότι θα μπορούσε μετά να επικαλείται την καθυστέρησή της να εμφανιστεί, ως λόγο ένστασης στον παραμερισμό απόφασης. Τα ακόλουθα γεγονότα υποστηρίξουν την πεποίθησή της. Η VTB επέδωσε τις αιτήσεις τον Δεκέμβριο του 2016 και εξασφάλισε την έκδοση της Κυπριακής Απόφασης τον Ιανουάριο του
77. Εντούτοις: α. Η VTB δεν έλαβε διαβήματα άμεσα αλλά περίμενε ΕΠΤΑ

(7)σχεδόν μήνες μετά την έκδοση της απόφασης για να επιδώσει τις Ειδοποιήσεις, β. Καταχώρησε την Αίτηση Εκκαθάρισης ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ

(4)μήνες μετά από την επίδοση των Ειδοποιήσεων.

1. Πράγματι, πιστεύω ότι ακόμη και τα χρονικά σημεία στα οποία η VTB επέλεξε να επιδώσει τα έγγραφα δείχνουν την κακοπιστία της και την πρόθεσή της να «χαθεί» το ζήτημα, αφού οι Αιτήσεις του 2016 επιδόθηκαν κοντά στις χειμερινές διακοπές ενώ οι Ειδοποιήσεις επιδόθηκαν στο απόγειο των θερινών διακοπών.
2. Σημειώνω επίσης εδώ ότι αρχικά η πρόθεσή μας, ήταν να παραθέσουμε στην παρούσα ένορκη δήλωση το πλήρες ιστορικό χου ζητήματος που αφορά τις συναλλαγές της VTB και της Leisler στην Ρωσία προκειμένου το Σεβαστό Δικαστήριο να αντιληφθεί καλύτερα την πραγματική διάσταση του ζητήματος. Δυστυχώς, με την κακόπιστη καταχώριση της αίτησης εκκαθάρισης, κατέστη αναγκαία η επίσπευση της καταχώρισης της παρούσας αίτησης. Συνεπώς, δεν παρουσιάζω εδώ όλη την μαρτυρία, αφού η προσαγωγή της θα ήταν ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία. Παρενθετικά αναφέρω ότι οι σχετικές ενέργειες περιλάμβαναν την συγκέντρωση όλων των αναγκαίων εγγράφων από διάφορες πηγές, μεταφράζοντάς τις από την Ρωσική στην Ελληνική, την σύνταξη γνωματεύσεων από Ρώσους δικηγόρους για τα νομικά κωλύματα της VTB στην Ρωσία που θα έδειχναν τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους η VTB δεν αποτάθηκε στην Ρωσία και την καταγραφή των γεγονότων στην ένορκη δήλωση αυτή. Η Leisler επιφυλάσσεται να δώσει τέτοια επιπρόσθετη μαρτυρία όταν και εφόσον αυτό καταστεί αναγκαίο. Καταληκτικά
3. Προς σύνοψη του ζητήματος, ειλικρινά πιστεύω ότι , στην Βάση και της νομικής συμβουλής που λήφθηκε από τους Ρώσους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτηση, ότι: α. Εάν η Καθ' ης η Αίτηση εμφανιζόταν στην Γενική Αίτηση, η υπεράσπισή της θα ήταν νομικά αδιαμφισβήτητη και το Δικαστήριο δεν θα προχωρούσε σε έκδοση της απόφασης αφού όπως γνωρίζει η VTB τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είχαν δικαιοδοσία να αναγνωρίσουν την Απόφαση κατά παράβαση της διακρατικής συμφωνίας, β. Η Κυπριακή Απόφαση εξασφαλίστηκε ως αποτέλεσμα του δόλου της VTB και κατά παράβαση της υποχρέωσής της να επιδείξει την υψίστη καλή πίστη στα πλαίσια της μονομερούς έκδοσης απόφασης. Ειδικότερα, δεν υποδείχθηκαν ή αποκαλύφθηκαν στο Σεβαστό Δικαστήριο τα ακόλουθα ζητήματα: i. Το προηγούμενο ιστορικό του ζητήματος και ιδιαίτερα των Αιτήσεων του
4. ii. Οι σχετικές πρόνοιες της Συνθήκης, iii. Το γεγονός ότι η VTB δεν έχει την διαμονή της στην Κυπριακή Δημοκρατία. γ. Η VTB καταχώρησε την παρούσα Γενική Αίτηση για να παρακάμψει τα Ρωσικά δικαστήρια και να υπερπηδήσει του σκοπέλους που θα αντιμετώπιζε στην Ρωσία. δ. Ο παραμερισμός της Κυπριακής Απόφασης ουδόλως επηρεάζει τα δικαιώματα και συμφέροντα της VTB αφού αυτή, εκτός από την καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης προ ολίγων ημερών: i. Δεν έχει προχωρήσει σε οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης, ii. Δεν έχει πράξει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι καταχώρησε την πιο πάνω Γενική Αίτηση καλόπιστα ή για διαφύλαξη των συμφερόντων της. .............................................................». Οι καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)), ενίστανται στην αίτηση αντιτείνοντας ότι ουδέν συντρέχει για αποδοχή της, υποστηρίζοντας διά ένορκης δήλωσης της ΧΧΧΧΧ Αντωνίου, πως: « ..............................................................
5. Η παρούσα Ένορκη Δήλωση γίνεται προς υποστήριξη της Ειδοποίησης περί Πρόθεσης Ένστασης («η Ένσταση») της Καθ' ης η Αίτηση στην Αίτηση της Αιτήτριας ημερομηνίας 14/02/2018 («η Αίτηση») με την οποία ζητά τον παραμερισμό της Απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 11/01/2017 στη βάση της Αίτησης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο («η Απόφαση» και η «Κυρίως Αίτηση» αντίστοιχα). Μέσω της Απόφασης αναγνωρίστηκε ως δεσμευτική και εγγράφηκε στην Κύπρο με σκοπό την εκτέλεση, ως να ήταν απόφαση Κυπριακού Δικαστηρίου, η απόφαση ημερομηνίας 31/03/2014 που εκδόθηκε από Δικαστήριο της Μόσχας στην υπόθεση αρ. Α40-180066/13 μεταξύ της Καθ' ης η Αίτησης VTB Bank (Public Joint-Stock Company) πρώην VTB BANK (Open Joint-Stock Company) από τη Ρωσία και της Αιτήτριας LEISLER HOLDINGS LIMITED («η Ρωσική Απόφαση» και «η Ρωσική Διαδικασία» αντίστοιχα). Πανομοιότυπες με την παρούσα αιτήσεις παραμερισμού αποφάσεων καταχωρήθηκαν από την Αιτήτρια και στο πλαίσιο των Γενικών Αιτήσεων με Αρ. 527/16, 529/16 και 530/16 με τις οποίες αναγνωρίστηκαν και εγγράφηκαν άλλες Ρωσικές Αποφάσεις που εκδόθηκαν υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. Προς διευκόλυνση θα αναφέρομαι συλλογικά στις Γενικές Αιτήσεις με Αρ. 527-530/16 ως «οι Γενικές Αιτήσεις του 2016», στις Αποφάσεις που εκδόθηκαν στη βάση τους ως «οι Κυπριακές Αποφάσεις», στις αποφάσεις των Ρωσικών Δικαστηρίων οι οποίες εγγράφηκαν και αναγνωρίστηκαν στην Κύπρο μέσω των Κυπριακών Αποφάσεων, ως «οι Ρωσικές Αποφάσεις» και στις δικαστικές διαδικασίες στη Ρωσία στο πλαίσιο των οποίων εκδόθηκαν οι Ρωσικές Αποφάσεις ως «οι Ρωσικές Διαδικασίες». Η Αιτήτρια δεν εμφανίστηκε σε καμία από τις Γενικές Αιτήσεις του 2016 και σε καμία από τις Ρωσικές Διαδικασίες.
6. Όπως θα διαφανεί κατωτέρω πιστεύω ότι η Αίτηση αποτελεί μια καταχρηστική προσπάθεια να εμποδιστεί η Καθ' ης η Αίτηση να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της και βασίζεται σε μεταγενέστερες σκέψεις της Αιτήτριας. Μοναδικό σκοπό δε έχει, να αποφύγει η Αιτήτρια τις υποχρεώσεις της, οι οποίες αναγνωρίστηκαν στην Κύπρο μέσω της έκδοσης της Απόφασης. Η Αιτήτρια ενεργεί με άκρως καταχρηστικό τρόπο από τη μια αγνοώντας παντελώς και χωρίς πιστευτή/βάσιμη δικαιολογία τη διαδικασία της Κυρίως Αίτησης και από την άλλη, καταχωρώντας την παρούσα Αίτηση σκοπώντας στον παραμερισμό της Απόφασης με σκοπό τη μη συμμόρφωση της με αυτήν. Πανομοιότυπες με την παρούσα αίτηση παραμερισμού καταχώρησε η Αιτήτρια και στις υπόλοιπες Γενικές Αιτήσεις του 2016 (συλλογικά καλούμενες «οι Αιτήσεις Παραμερισμού»). Η καταχώρηση των εν λόγω Αιτήσεων Παραμερισμού έγινε μόνο όταν ήρθε αντιμέτωπη η Αιτήτρια με την Αίτηση Εκκαθάρισης Αρ. 1076/17 («η Αίτηση Εκκαθάρισης»), παρόλο που γνώριζε για αρκετούς μήνες πριν την έκδοση των Κυπριακών Αποφάσεων εναντίον της.
7. Καταρχάς θα ήθελα να επισημάνω ότι είναι άκρως παραπλανητικός ο τρόπος με τον οποίο ο ενόρκως δηλών κ. Κυριάκος Χαραλάμπους παρουσιάζει τα γεγονότα αλλά και το ότι εκτοξεύει παντελώς αχρείαστες και αβάσιμες κατηγορίες εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στα γεγονότα ή στις πράξεις της Καθ' ης η Αίτηση αλλά έχουν ως σκοπό να καλύψουν τις αδυναμίες της Αίτησης και να αποπροσανατολίσουν από την αδικαιολόγητη απραξία της Αιτήτριας που οδήγησε στην έκδοση της Απόφασης και την υπερβολική καθυστέρηση της στην καταχώρηση της παρούσας. Όπως θα διαφανεί και κατωτέρω, εάν ένα μέρος ενεργεί καταχρηστικά και κακόπιστα, αυτό είναι η Αιτήτρια και όχι η Καθ' ης η Αίτηση.
8. Στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης του κ. Χαραλάμπους που υποστηρίζει την Αίτηση («η Ε/Δ Χαραλάμπους») αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους γίνεται η Αίτηση και συγκεκριμένα γίνεται καθώς κατ' ισχυρισμό (α) τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είχαν δικαιοδοσία να αναγνωρίσουν την επίδικη Ρωσική Απόφαση, (β) η Καθ' ης η Αίτηση εξασφάλισε την Απόφαση με δόλο και παραπλανώντας το Σεβαστό Δικαστήριο, και (γ) υπάρχει καλός λόγος για την καθυστέρηση της Αιτήτριας να εμφανιστεί στην Κυρίως Αίτηση. Απορρίπτω όλους τους λόγους που προτάσσει η Αιτήτρια για τον αιτούμενο παραμερισμό της Απόφασης, στη βάση των όσων προκύπτουν από τον φάκελο της Δικαστηρίου και των όσων αναφέρονται στην παρούσα ένορκη δήλωση. Η κατ' ισχυρισμό «καλή υπεράσπιση»
9. (α) Σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό «καλή υπεράσπιση» της Αιτήτριας όπως αυτή αναφέρεται στις παραγράφους 12-16 της Ε/Δ Χαραλάμπους, αναφέρω ότι θεωρώ ότι η Αιτήτρια χρησιμοποιεί εσφαλμένο δικονομικό μέσο προσβολής της απόφασης που εκδόθηκε αφού αφενός η διαδικασία εγγραφής αλλοδαπούς δικαστικής και η δυνατότητα έγερσης εντάσεων σε αυτή διέπεται από ειδικές πρόνοιες τις οποίες η Αιτήτρια αγνόησε/δεν τήρησε και αφετέρου η απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη μετά την άπρακτη προθεσμία καταχώρησης Έφεσης και δεν μπορεί να εγερθεί κατ' επίκληση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πέραν αυτού που είναι νομικό ζήτημα που θα αναπτυχθεί κατά την Ακρόαση, η Αιτήτρια δεν φαίνεται να εγείρει οποιαδήποτε ουσιαστική υπεράσπιση ως προς την αξίωση της Καθ' ης η Αίτηση ως αυτή δύναται να εγερθεί στη βάση των εφαρμοστέων νόμων, αλλά νομικά θέματα/ενστάσεις τις οποίες έπρεπε να είχε εγείρει προγενέστερα αλλά απέτυχε να το πράξει και που ούτως ή άλλως, είναι αβάσιμες. (β) Η Αιτήτρια παρερμηνεύει τα άρθρα της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, (Κυρωτικός) Νόμος 172(Ι)/86 («η Συνθήκη Κύπρου- Ρωσίας») και δίνει μια πολύ περιορισμένη και αποσπασματική ερμηνεία σε αυτά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τον σκοπό για τον οποίο συνάφθηκε η Συνθήκη. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω, το άρθρο 27 της Συνθήκης Κύπρου - Ρωσίας το οποίο αναφέρεται στην δυνατότητα καταχώρησης αίτησης για εγγραφή δικαστικής απόφασης από πολίτη του ενός Συμβαλλομένου Κράτους απευθείας σε δικαστήριο του άλλου Συμβαλλόμενου Κράτους, όταν ο πολίτης έχει μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στο Συμβαλλόμενο Κράτος όπου επιδιώκεται η αναγνώριση της αλλοδαπής απόφασης, δεν είναι μια εναλλακτική διαδικασία προς υποβοήθηση και εξυπηρέτηση των πολιτών, την οποία δύναται να ακολουθήσει πολίτης ενός συμβαλλόμενου κράτους ο οποίος δεν επιθυμεί να προχωρήσει απευθείας ο ίδιος σε καταχώρηση σχετικής αίτησης στο δικαστήριο του άλλου συμβαλλόμενου κράτους. Η Κυρίως Αίτηση δε, έγινε και σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 121 (Ι)/2000 που προνοούν για δυνατότητα καταχώρησης Αίτησης αναγνώρισης απόφασης από εξ' αποφάσεως πιστωτή στο Επαρχιακό Δικαστήριο που διαμένει ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης. Στην περίπτωση μας η σχετική Αίτηση εγγραφής καταχωρήθηκε στην επαρχία όπου έχει την έδρα της η Αιτήτρια. Συνεπώς το Δικαστήριο είχε και καθ' ύλην και κατά τόπο δικαιοδοσία να εκδώσει την Απόφαση. (γ) Η πλήρης νομική διάσταση του θέματος θα αναπτυχθεί κατά την Ακρόαση. Εδώ περιορίζομαι να αναφέρω ότι το άρθρο 27 της Συνθήκης Κύπρου - Ρωσίας δεν μπορεί να ερμηνευτεί αποσπασματικά αλλά πρέπει να ερμηνευτεί σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πρόνοιες της Συνθήκης αλλά και τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. (δ) Περαιτέρω, η Ρωσία είναι μέρος της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης, όπως αυτό επιβεβαιώνεται από το πρωτότυπο Πιστοποιητικό ημερομηνίας 17/04/2018 που εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Συμβάσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο
10. Στο Τεκμήριο 1 αναφέρονται όλες οι χώρες που είναι κύρωσαν την Συνθήκη της Βιέννης όπως και η επιφύλαξη της Ρωσίας σε σχέση με την εφαρμογή της. (ε) Ως προς τον τρόπο με τον οποίο τα Ρωσικά Δικαστήρια εφαρμόζουν την Συνθήκη Κύπρου - Ρωσία και συγκεκριμένα σε σχέση με την εφαρμογή του άρθρου 27, επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο 2 πρωτότυπο νομικής γνωμάτευσης ημερομηνίας 04/04/2018 από το δικηγορικό γραφείο Trubor Law Firm στη Ρωσία, στο οποίο γίνεται ανάλυση των σχετικών προνοιών της Συνθήκης Κύπρου - Ρωσίας και δίνονται παραδείγματα εφαρμογής της συνθήκης από τα Ρωσικά Δικαστήρια. Το Τεκμήριο 2 συνοδεύουν και αντίγραφα των αποφάσεων Ρωσικών Δικαστηρίων που αναφέρονται στη νομική γνωμάτευση στα Ρωσικά μαζί με τις Αγγλικές τους μεταφράσεις. Προκύπτει από τη νομική γνωμάτευση ότι τα Ρωσικά Δικαστήρια επιτρέπουν την καταχώρηση αίτησης εγγραφής Κυπριακής Απόφασης απευθείας από Κύπριο πολίτη υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση, ακόμα και αν ο εν λόγω Κύπριος πολίτης δεν έχει μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στη Ρωσία.
11. Στη βάση των ανωτέρω, θεωρώ πως και αν ακόμα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι οι θέσεις της Αιτήτριας στην Ε/Δ Χαραλάμπους συνιστούν προβολή «υπεράσπισης» στην Κυρίως Αίτηση, θεωρώ ότι δεν πρόκειται για καλή ή ουσιαστική υπεράσπιση αμφισβήτησης του εξ' αποφάσεως χρέους από την Αιτήτρια, αλλά μια τυπολατρική και αποσπασματική προσέγγιση στα όσα προνοεί η Συνθήκη Κύπρου - Ρωσίας. Δεν αναφέρεται καμία άλλη παρατυπία ή λάθος ή μη συμμόρφωση με τις επιτακτικές προϋποθέσεις που θέτει η Συνθήκη Κύπρου - Ρωσίας, που θα μπορούσε να οδηγήσει στην απόρριψη της Κυρίως Αίτησης ούτε υπάρχει αναφορά σε οποιαδήποτε ένσταση θα μπορούσε να επικαλεστεί η Αιτήτρια στη βάση της Συνθήκης, ενώ αγνοούνται οι πρόνοιες του Νόμου 121/2000 παρά το ότι είναι προφανές ότι αυτές τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής.
12. Σε κάθε περίπτωση στην παράγραφο 4 της Ένορκης Δήλωσης του κ. Τριλλίδη που συνοδεύει την Κυρίως Αίτηση, αναφέρεται και το γεγονός ότι «Αιτήτρια δραστηριοποιείται στη Ρωσία και στο εξωτερικό και διαθέτει παρουσία και/ή διεξάγει εργασίες στην Κύπρο μέσω και/ή με την Russian Commercial Bank (RCB BANK LTD) η οποία αποτελεί οργανισμό του ομίλου της Αιτήτριας και παρέχει τραπεζικές διευκολύνσεις και άλλες συναφείς υπηρεσίες·». Υπάρχει άρα και μαρτυρία για παρουσία της Καθ' ης η Αίτηση στην Κύπρο που αποτελεί Νομικό πρόσωπο και άρα νομικά μπορεί να διαμένει σε πολλαπλές δικαιοδοσίες εφόσον δραστηριοποιείται σε αυτές όπως συμβαίνει με την Καθ' ης η Αίτηση Τράπεζα, η οποία πράγματι πραγματοποιεί τραπεζικές συναλλαγές στην Κύπρο. Αν και εφόσον η Αιτήτρια αμφισβητούσε αυτό το γεγονός, θα έπρεπε να το πράξει στα πλαίσια εξέτασης της Κυρίως Αίτησης, αλλά παρέλειψε να το πράξει. Τώρα απλά δηλώνεται μέσω του κυρίου Χαραλάμπους ότι «καμμιά επαρκής μαρτυρία δεν έχει προσκομισθεί για το θέμα διαμονής» και ότι η Καθ' ης η Αίτηση «δεν έχει οποιαδήποτε προσωρινή κατοικία» στην Κύπρο. Δεν χρειάζεται να έχει κατοικία στην Κύπρο η Αιτήτρια, αλλά πολλαπλή διαμονή μπορεί να έχει και έχει, σε όλες τις δικαιοδοσίες όπου δραστηριοποιείται. Σε αυτές ανήκει και η Κύπρος και η δραστηριοποίηση της γίνεται με διάφορες τραπεζικές συναλλαγές και η γενικόλογη άρνηση της Καθ' ης η Αίτηση δεν αποδεικνύει το αντίθετο. Η κατ' ισχυρισμό δικαιολογημένη μη εμφάνιση της Αιτήτριας
13. Απορρίπτω κατηγορηματικά την κάθε αναφορά της Αιτήτριας στο ότι δήθεν η Καθ' ης η Αίτηση αποτάθηκε «μονομερώς» ή με «δόλο» στο Δικαστήριο για την έκδοση της Απόφασης. Όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου, η Κυρίως Αίτηση έγινε δια κλήσεως, επιδόθηκε δεόντως και εγκαίρως στην Αιτήτρια στις 06/12/2016, η οποία αποφάσισε να αγνοήσει παντελώς την δικαστική διαδικασία και να μην εμφανιστεί. Μετά την επίδοση της Κυρίως Αίτησης η Καθ' ης η Αίτηση δεν είχε καμία υποχρέωση να προβεί σε οποιαδήποτε περαιτέρω πράξη ή ενέργεια για να «υπενθυμίσει» στην Αιτήτρια την εκκρεμότητα της Κυρίως Αίτησης. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν αποτάθηκε «μονομερώς», δεν «εκμεταλλεύτηκε» την μη εμφάνιση της Αιτήτριας, δεν «φάνηκε τυχερή», δεν «καλλιέργησε εσκεμμένα» την πλάνη της Αιτήτριας και δεν «άδραξε την ευκαιρία» της μη εμφάνισης της Αιτήτριας (παράγραφοι 17, 26, 60, 61, 62, 65(β) της Ε/Δ Χαραλάμπους). Η αποτυχία της Αιτήτριας να αντιληφθεί το τι της επιδόθηκε και να εμφανιστεί στο Δικαστήριο και η περιφρονητική της συμπεριφορά της σε σχέση με την δικαστική διαδικασία, δεν μπορεί να μεταφερθεί στους ώμους της Καθ' ης ωσάν να είναι δικό της φταίξιμο. Να σημειώσω, ότι όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση επίδοσης της Κυρίως Αίτησης που βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου, η Κυρίως Αίτηση επιδόθηκε σε δικηγόρο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας.
14. Όσο δε για την δήθεν δικαιολογία που προτάσσει η Αιτήτρια για τη μη εμφάνιση της στη διαδικασία της Κυρίως Αίτησης, είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι αυτή δεν μπορεί να αντέξει στη βάσανο της λογικής και αποτελείται από φανερά υστεροκατασκευασμένες σκέψεις. Θεωρώ μη σοβαρή τη δικαιολογία της Αιτήτριας ότι δεν αντιλήφθηκε πως οι νέες τέσσερεις

(4)Γενικές Αιτήσεις του 2016 δεν ήταν οι ίδιες με τρεις

(3)Γενικές Αιτήσεις του 2014, παρόλο που έχουν διαφορετικούς αριθμούς και διαφορετικές ημερομηνίες καταχώρησης και εμφάνισης και είναι και περισσότερες στον αριθμό.

1. Δεν σκοπεύω να αναφερθώ σε κάθε μια παράγραφο της Ε/Δ Χαραλάμπους μέσω των οποίων η Αιτήτρια προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει για το δικαιολογημένο της μη εμφάνισης της Αιτήτριας, με το να κατηγορεί και να μεταφέρει τις δικές της ευθύνες και παραλείψεις στους ώμους της Καθ' ης η Αίτηση. Τις απορρίπτω στο σύνολο τους. Περαιτέρω, ο κ. Χαραλάμπους δεν αποκαλύπτει ολόκληρη την αλήθεια ειδικά σε ότι αφορά τα γεγονότα σε σχέση με τις λεγάμενες «Γενικές Αιτήσεις του 2014».
2. Όντως το 2014 καταχωρήθηκαν από την Καθ' ης η Αίτηση τρεις

(3)αιτήσεις για αναγνώριση και εγγραφή τριών

(3)αλλοδαπών αποφάσεων που εκδόθηκαν από Ρωσικά Δικαστήρια εναντίον της Αιτήτριας («οι Γενικές Αιτήσεις του 2014»), Μετά την επίδοση των τριών αυτών αιτήσεων, η Αιτήτρια εμφανίστηκε μέσω των δικηγόρων της και καταχώρησε Ενστάσεις σε αυτές. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και όπως με πληροφορούν οι δικηγόροι που χειρίζονται προσωπικά την υπόθεση, έπειτα από μελέτη των εν λόγω ενστάσεων κρίθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση ότι ήταν ορθότερο να αποσύρει τις Γενικές Αιτήσεις του 2014 καθώς σε αυτές όντως δεν είχαν επισυναφθεί όλα τα απαραίτητα έγγραφα που αναφέρονται στην Συνθήκη Κύπρου - Ρωσίας. Σχετικοί ήταν οι λόγοι ένστασης

(2)και

(3)της Αιτήτριας όπως αυτοί φαίνονται στα Τεκμήρια 5, 6 και 7 της Ε/Δ Χαραλάμπους. Σε αντίθεση με το αβάσιμα και παραπλανητικά ισχυρίζεται τώρα ο κ. Χαραλάμπους, οι «Γενικές Αιτήσεις του 2014» δεν αποσύρθηκαν λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, αλλά επειδή σε αυτές δεν είχαν επισυναφθεί όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά που αναφέρονται στην Συνθήκη Κύπρου-Ρωσίας. Είναι για αυτό το λόγο που οι Γενικές Αιτήσεις του 2014 αποσύρθηκαν άνευ βλάβης με δικαίωμα καταχώρησης νέας αίτησης, γεγονός που το γνώριζαν οι δικηγόροι της Αιτήτριας από τότε. Τα σχόλια του κ. Χαραλάμπους πως η Καθ' ης η Αίτηση «δεν θα έκανε το ίδιο λάθος δύο φορές» είναι άτοπα και αβάσιμα. Επισυνάπτω στην παρούσα τα ακόλουθα έγγραφα: (α) πιστό αντίγραφο των πρακτικών της εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου στις 03/10/2014 σε σχέση με την άνευ βλάβης απόσυρση της Γενικής Αίτησης αρ. 868/14 ως Τεκμήριο 3, (β) πιστό αντίγραφο των πρακτικών της εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου στις 30/04/2015 σε σχέση με την άνευ βλάβης απόσυρση της Γενικής Αίτησης αρ. 962/14 ως Τεκμήριο 4, (γ) πιστό αντίγραφο των πρακτικών της εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου στις 06/04/2015 σε σχέση με την άνευ βλάβης απόσυρση της Γενικής Αίτησης αρ. 963/14 ως Τεκμήριο 5,

1. Η χρήση της απόφασης VTB Bank (Open Joint-Stock Company) v. Taruta Sergey Alekseyevich ημερομηνίας 27/06/2014 (Τεκμήριο 7 στην Ε/Δ Χαραλάμπους) είναι άτοπη και δεν αποδεικνύει τίποτα. Η εν λόγω απόφαση εκτός του ότι εκδόθηκε στη βάση γεγονότων διαφορετικών από αυτά που υποστηρίζουν την Κυρίως Αίτηση (εκεί ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν αλλοδαπός και κυρίως, δεν διέμενε στην Κύπρο), δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο εφόσον είναι πρωτόδικη και έχει εφεσιβληθεί με την Έφεση Αρ. 206/2014 που εκκρεμεί. Σε εκείνη δε την υπόθεση, δεν είχε γίνει ρητή αναφορά στην παρουσία της Καθ' ης η Αίτηση στην Κύπρο που θα μπορούσε να δικαιολογήσει συμπέρασμα πολλαπλής διαμονής, ενώ μάλλον θα ήταν αντίθετο το αποτέλεσμα της αν ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης διέμενε στην Κύπρο.
2. Απορρίπτω κάθε αναφορά του κ. Χαραλάμπους ότι δήθεν η Καθ' ης η Αίτηση «γνώριζε ότι το Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας», εφόσον κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί. Το Δικαστήριο είχε και εξακολουθεί να έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την Κυρίως Αίτηση και να εκδώσει διάταγμα στη βάση της, όπως το ίδιο το Δικαστήριο έκρινε πως είχε και έκδωσε την Απόφαση.
3. Απορρίπτω επίσης τις δικαιολογίες του κ. Χαραλάμπους για να αποδείξει το δικαιολογημένο της «σύγχυσης» της Αιτήτριας και τη μη εμφάνιση της. Ο κ. Χαραλάμπους ουσιαστικά ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν αντιλήφθηκε πως οι Αιτήσεις που της επιδόθηκαν το 2016 ήταν άλλες από τις Αιτήσεις που της είχαν επιδοθεί το 2014 και για αυτό δεν εμφανίστηκε, ωσάν και είναι λογικό ή να είχε κάποιο σκοπό, να είχαν επιδοθεί στην Αιτήτρια αιτήσεις οι οποίες είχαν ήδη αποσυρθεί 2 χρόνια προηγουμένως. Συγκεκριμένα λέει ο κ. Χαραλάμπους ότι η «σύγχυση» προέκυψε επειδή: (α) οι Αιτήσεις του 2016 είναι εξ όψεως πανομοιότυπες με τις Αιτήσεις του 2014 αφού (ί) η γραμματοσειρά, το μέγεθος του κειμένου και η παρουσίαση τους είναι η ίδια, (ii) φέρουν τον ίδιο τίτλο (εκτός από τον αριθμό), (iii) αφορούν τα ίδια μέρη, (iν) το κείμενο φαίνεται το ίδιο, (ν) ο όγκος των εγγράφων είναι παρόμοιος (παράγραφος 33 της Ε/Δ Χαραλάμπους), (β) έχοντας υπόψη ότι οι Αιτήσεις του 2014 είχαν αποσυρθεί «καθώς και τις περιστάσεις και τους όρους υπό τους οποίους αποσύρθηκαν», η Αιτήτρια «αγνόησε τα εν λόγω έγγραφα» (παράγραφος 36 της Ε/Δ Χαραλάμπους), και (γ) τα έγγραφα που επιδόθηκαν στην Αιτήτρια ήταν στην Ελληνική γλώσσα και δεν συνοδεύονταν από μετάφραση στα Αγγλικά ή στα Ρωσικά, παρόλο που «κανένας από την πραγματική επιχειρησιακή διοίκηση της Leisler δεν μιλά την Ελληνική, γεγονός το οποίο η VTB καλώς γνωρίζει» (παράγραφος 31 της Ε/Δ Χαραλάμπους).
4. Όπως καλύτερα πιστεύω, τα πιο πάνω δεν μπορούν να αποτελέσουν πιστευτές ή επαρκείς δικαιολογίες για την περιφρονητική στάση που επέδειξε η Αιτήτρια προς τις δικαστικές διαδικασίες που κινήθηκαν εναντίον της. Συγκεκριμένα και προς απάντηση των δικαιολογιών της Αιτήτριας: (α) Όπως προκύπτει από τον φάκελο του Δικαστηρίου η Κυρίως Αίτηση επιδόθηκε στην κα ΧΧΧΧΧ Ευαγγέλου, δικηγόρο στο δικηγορικό γραφείο του Άντης Τριανταφυλλίδης & Υιοί Δ.Ε.Π.Ε., που είναι το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας. Επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο 6 αντίγραφο των ειδοποιήσεων επίδοσης των υπόλοιπων Γενικών Αιτήσεων του 2016 που επιβεβαιώνουν την επίδοση και των υπόλοιπων Γενικών Αιτήσεων του 2016 στην κα. Ευαγγέλου, δικηγόρο. Οι Αιτήσεις επιδόθηκαν στις 06/12/2016 και όχι «κοντά στην περίοδο των χειμερινών διακοπών» (παράγραφος 27 της Ε/Δ Χαραλάμπους). (β) Δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη η υποτιθέμενη δικαιολογία της Αιτήτριας πως δεν αντιλήφθηκε ότι οι Γενικές Αιτήσεις του 2016 που τις επιδόθηκαν το 2016 δεν ήταν οι ίδιες με εκείνες που τις επιδόθηκαν το 2014 και οι οποίες αποσύρθηκαν μετέπειτα. Καταρχάς δεν υπάρχει κανένας λόγος να της επιδώσει η Καθ' ης η Αίτηση, αιτήσεις οι οποίες είχαν ήδη αποσυρθεί. Επίσης, η Αιτήτρια προσπαθεί να πείσει πως συγχύστηκε επειδή οι Αιτήσεις του 2016 έμοιαζαν στην όψη με εκείνες του
5. Δηλαδή θέλει να μας πείσει πως θυμόταν η Αιτήτρια την γραμματοσειρά, το μέγεθος του κειμένου, την παρουσίαση, τον τίτλο, τα μέρη, το κείμενο και τον όγκο των Αιτήσεων του 2014 αλλά δεν θυμόταν τον αριθμό τους! Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και ίδιες να φαίνονταν οι Αιτήσεις του 2016 με εκείνες του 2014, ο αριθμός ήταν διαφορετικός, η ημερομηνία πρώτης εμφάνισης ήταν διαφορετική και ήταν ορισμένη για το 2017 και η ημερομηνία καταχώρισης ήταν διαφορετική, ενώ ήταν και περισσότερες στον αριθμό. Η αποτυχία της Αιτήτριας να αντιληφθεί ή να ζητήσει έγκαιρα νομική συμβουλή σε σχέση με Αιτήσεις που φανερά είχαν καταχωρηθεί το 2016 και είχαν οριστεί το 2017, δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη γιατί το κείμενο των Αιτήσεων του 2016 ήταν φαινομενικά παρόμοιο με εκείνο των Αιτήσεων του
6. Αν μη τι άλλο, η Αιτήτρια μπορούσε να ζητήσει διευκρίνηση για το αν είναι νέα ή παλαιά η Αίτηση που της επιδόθηκε, από την δικηγόρο στην οποία επιδόθηκε η εν λόγω Αίτηση. (γ) Κυρίως ως αποδεικνύουν τα Τεκμήρια 3-5 στην παρούσα, αλλά όπως παραδέχεται και ο κ. Χαραλάμπους στην παράγραφο 23, οι Γενικές Αιτήσεις του 2014 αποσύρθηκαν άνευ βλάβης του δικαιώματος καταχώρισης νέων αιτήσεων. Συνεπώς τα όσα αναφέρει στην παράγραφο 36 ο κ. Χαραλάμπους περί των «συνθηκών και τους όρους απόσυρσης» των Αιτήσεων του 2014, μόνο εναντίον της Αιτήτριας μπορούν να στραφούν, εφόσον η Αιτήτρια γνώριζε ότι μετά την απόσυρση των Γενικών Αιτήσεων του 2014, θα ακολουθούσε καταχώριση νέων αιτήσεων. (δ) Δικόγραφα και αιτήσεις που καταχωρούνται σε Κυπριακό Δικαστήριο καταχωρούνται σε μια από τις Επίσημες Γλώσσες της Δημοκρατίας, οι οποίες δεν περιλαμβάνουν μήτε την Αγγλική μήτε την Ρωσική γλώσσα. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν είχε καμία υποχρέωση να παραχωρήσει μεταφράσεις των Γενικών Αιτήσεων του 2016 στην Αιτήτρια για να την βοηθήσει να αντιληφθεί τα αυτονόητα. (ε) Σε κάθε περίπτωση, είτε έχει είτε δεν έχει η Αιτήτρια την «πραγματική επιχειρησιακή διοίκηση» της στην Κύπρο, το σίγουρο είναι ότι έχει δύο διευθυντές που είναι στην Κύπρο και μάλιστα έχουν δηλώσει ως διεύθυνση τους την διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της Αιτήτριας, εκεί δηλαδή όπου επιδόθηκαν οι Γενικές Αιτήσεις του 2016! Επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο 7 αντίγραφο των αποτελεσμάτων της έρευνας στα ηλεκτρονικά αρχεία της Αιτήτριας ημερομηνίας 03/11/2017 από την οποία προκύπτει πως διευθυντές της Αιτήτριας είναι ο XXXXX Scelkonogovs, η ΧΧΧΧΧ Κουρτέλλα και η ΧΧΧΧΧ Σπύρου. διεύθυνση της κας. Κουρτέλλα και της κας. Σπύρου είναι Αρχ. Μακαρίου III, 2-4 Capital Center, Όροφος 9, 1065, Λευκωσία Κύπρος που είναι και η διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της Αιτήτριας.
7. Συνοπτικά, οι Γενικές Αιτήσεις του 2016 είχαν άλλο αριθμό και άλλη ημερομηνία εμφάνισης και καταχώρησης από τις Γενικές Αιτήσεις του 2014, επιδόθηκαν σε δικηγόρο που βρισκόταν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας, στο οποίο εγγεγραμμένο γραφείο βρίσκονται και οι δύο από τους τρεις διευθυντές της Αιτήτριας. Δεν θεωρώ πως υπάρχει περιθώριο να γίνει πιστευτή η δικαιολογία της υποτιθέμενης «σύγχυσης» της Αιτήτριας με αυτά τα δεδομένα, αλλά προκύπτει ότι τα όσα τώρα λέει η Αιτήτρια είναι δικαιολογίες για να εξηγήσει την περιφρονητική της συμπεριφορά ως προς τις δικαστικές διαδικασίες. Η υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αίτησης και η Αίτηση Εκκαθάρισης
8. Η Αιτήτρια προσπαθεί και πάλι να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ενώ με πολύ προσεκτικό τρόπο, δεν αποκαλύπτει αλλά προσπαθεί να συγχύσει το Δικαστήριο, σε σχέση με τις ημερομηνίες κατά τις οποίες αντιλήφθηκε πως οι Γενικές Αιτήσεις του 2016 δεν ήταν εκείνες του 2014 και το πότε έδωσε οδηγίες ετοιμασίας αιτήσεων παραμερισμού.
9. Αυτό που προκύπτει αβίαστα από τα όσα αναφέρει ο κ. Χαραλάμπους, είναι ότι στις 31/07/2017 επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας τέσσερεις

(4)επιστολές απαίτησης πληρωμής στη βάση των Κυπριακών Αποφάσεων που εκδόθηκαν και οι οποίες αναγνώρισαν και ενέγραψαν στην Κύπρο τις Ρωσικές Αποφάσεις (Τεκμήρια 9-12 στην Ε/Δ Χαραλάμπους). Δεν αναφέρει βεβαίως ο κ. Χαραλάμπους ότι οι εν λόγω επιστολές απαίτησης πληρωμής επιδόθηκαν στην διευθύντρια της Αιτήτριας κα. XXXXX Κουρτέλλα. Επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήρια 8, 9, 10 και 11 αντίγραφα των ενόρκων δηλώσεων επίδοσης των εν λόγω επιστολών απαίτησης.

1. Οι επιστολές απαίτησης πληρωμής αποστάλθηκαν ηλεκτρονικά στην Αιτήτρια στις 01/08/
2. Ο κ. Χαραλάμπους ο ίδιος αναφέρει, ότι οι αξιωματούχοι της Αιτήτριας πρόσεξαν ότι στο Ρωσικό κείμενο των εν λόγω επιστολών απαίτησης πληρωμής γίνονταν αναφορές «σε νέες διαδικασίες το 2016 καθώς και σε αποφάσεις» (παράγραφος 38 της Ε/Δ Χαραλάμπους - έμφαση δική μου), δηλαδή από τουλάχιστον τον Αύγουστο το 2017 είχαν αντιληφθεί ότι υπήρξαν νέες διαδικασίες και εκδόθηκαν αποφάσεις. Ζήτησαν μάλιστα και νομική συμβουλή η οποία τους το επιβεβαίωσε αυτό - δεν αναφέρει βεβαίως ο κ. Χαραλάμπους πότε δόθηκε αυτή η συμβουλή.
3. «Σύντομα μετά την συμβουλή» λέει ο κ. Χαραλάμπους η Αιτήτρια έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της να ετοιμάσουν αιτήσεις για παραμερισμό των αποφάσεων που εκδόθηκαν στις Γενικές Αιτήσεις του
4. Αυτές οι αιτήσεις παραμερισμού (συμπεριλαμβανομένου και της παρούσας) καταχωρήθηκαν στις 14/02/2018, δηλαδή 7 μήνες μετά την επίδοση των επιστολών απαίτησης πληρωμής στην διευθύντρια της Αιτήτριας. Ο χρόνος δε που μεσολάβησε, ήταν απαραίτητος ως ισχυρίζεται ο κ. Χαραλάμπους για να οριστικοποιηθεί το κείμενο της ένορκης του δήλωσης και για να έρθει στην Κύπρο αξιωματούχος της Αιτήτριας να ορκιστεί (παράγραφος 44 στην Ε/Δ Χαραλάμπους), παρόλο που βρίσκονται στην Κύπρο δύο

(2)διευθύντριες της Αιτήτριας. Όπως βεβαίως προκύπτει, δεν ήρθε στην Κύπρο αυτός ο αξιωματούχος για να ορκιστεί παρά το ότι πέρασαν 7 μήνες από την επίδοση των επιστολών απαίτησης πληρωμής.

1. Από την άλλη, στην παράγραφο 64 της Ε/Δ ο κ. Χαραλάμπους αναφέρει ότι δεν κατέστη δυνατό να παραθέσει στην ένορκη δήλωση το πλήρες ιστορικό του ζητήματος και δεν συγκέντρωσαν όλη την υποτιθέμενη σχετική μαρτυρία εγκαίρως, λεγάμενα που έρχονται σε αντίθεση με το τι αναφέρει στην παράγραφο
2. Απ' ότι φαίνεται, 7 μήνες δεν ήταν αρκετοί για να επινοήσει η Αιτήτρια μια δικαιολογία για την μη εμφάνιση της ενώπιον του Δικαστηρίου και για να ετοιμάσει ολοκληρωμένα αιτήσεις παραμερισμού λόγω μη εμφάνισης.
3. Ο κ. Χαραλάμπους αντικρούει και σε άλλα σημεία της Ε/Δ τον εαυτό του. Για παράδειγμα στην παράγραφο 45 της Ε/Δ αναφέρει ότι «ενόσω ετοιμαζόμασταν να καταχωρήσουμε τις αιτήσεις παραμερισμού επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Leister, ... πιστό αντίγραφο της δέσμης της αίτησης εκκαθάρισης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 1076/2017» - η υπογράμμιση είναι δική μου («η Αίτηση εκκαθάρισης»). Η Αίτηση Εκκαθάρισης επιδόθηκε στις 23/11/
4. Επισυνάπτω στην παρούσα αντίγραφο της ειδοποίησης επίδοσης της Αίτησης Εκκαθάρισης ως Τεκμήριο
5. Χρειάστηκε δηλαδή η Αιτήτρια σχεδόν 4 μήνες για να ετοιμάσει την αίτηση παραμερισμού και μετά χρειάστηκε ανεξήγητα και ενώ ήταν έτοιμη προς καταχώρηση άλλους 2,5 μήνες μετά την επίδοση σε αυτήν της Αίτησης Εκκαθάρισης για να την ολοκληρώσει και να την καταχωρήσει.
6. Περαιτέρω, επισυνάπτω στην παρούσα πιστό αντίγραφο των πρακτικών ημερομηνίας 13/12/2017 και 05/02/2018 των εμφανίσεων στο πλαίσιο της Αίτησης Εκκαθάρισης, ως Τεκμήριο
7. Κατά την 1 π εμφάνιση στις 13/12/2017 η Αιτήτρια ζήτησε χρόνο για να καταχωρήσει την Ένσταση της στην Αίτηση Εκκαθάρισης. Κατά την 2η εμφάνιση, ανάφεραν οι δικηγόροι της Αιτήτριας ότι δεν καταχωρήθηκε η Ένσταση αφού πρώτα πρέπει να καταχωρηθούν αιτήσεις παραμερισμού. Προκύπτει αβίαστα ότι πριν και κατά την 1η εμφάνιση της Αίτησης Εκκαθάρισης δεν υπήρχε πρόθεση για καταχώρηση των αιτήσεων παραμερισμού αποφάσεων. Τα όσα τώρα λέει τώρα ο κ. Χαραλάμπους στην Ε/Δ για το πότε αποφασίσθηκε να προχωρήσει η Αιτήτρια στις αιτήσεις παραμερισμού, είναι ψευδείς. Στην πραγματικότητα, αποφασίστηκε από την Αιτήτρια να καταχωρήσει τις αιτήσεις παραμερισμού όχι όταν τις επιδόθηκαν οι επιστολές απαίτησης πληρωμής οι οποίες φανερά αφορούσαν σε διαδικασίες του 2016 και αποφάσεις του 2017 (τεκμήρια 9-12 στην Ε/Δ Χαραλάμπους), αλλά μόνο όταν ήρθε αντιμέτωπη με την Αίτηση Εκκαθάρισης και μάλιστα ούτε καν πριν την 1η εμφάνιση της Αίτησης Εκκαθάρισης, αλλά πριν την 2η εμφάνιση. «Η δημιουργία της Leisler και το ιστορικό με την VTB» και η υποτιθέμενη κακοπιστία της VTB
8. Και πάλι δεν θα αναφερθώ σε κάθε ένα ισχυρισμό που αναφέρεται στις παραγράφους 47-63 της Ε/Δ Χαραλάμπους. Ως γενικό σχόλιο αναφέρω ότι οι πλειοψηφία των κατά τα άλλα αβάσιμων και παραπλανητικών ισχυρισμών του κ. Χαραλάμπους δεν αφορούν και δεν μπορούν να επηρεάσουν την εγγραφή των Ρωσικών Αποφάσεων στην Κύπρο ή τον παραμερισμό των Κυπριακών Αποφάσεων ούτε δίνουν οποιαδήποτε εξήγηση για το γιατί η Αιτήτρια αγνόησε τις Γενικές Αιτήσεις του
9. Απορρίπτω και πάλι τα όσα ο κ. Χαραλάμπους αβάσιμα καταλογίζει στην Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με την υποτιθέμενη κακοπιστία στην συμπεριφορά της ή στην καταχώρηση Αίτησης Εκκαθάρισης λόγω της μη συμμόρφωσης της Αιτήτριας με επιστολές απαίτησης πληρωμής.
10. Σε αντίθεση με το τι ισχυρίζεται ο κ. Χαραλάμπους στην παράγραφο 56 της ένορκης του δήλωσης, η Αιτήτρια έχει περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο, μεταξύ άλλων αποταμιεύσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς και μετοχές στην Τράπεζα Κύπρου. Επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο 14 αντίγραφο των οικονομικών καταστάσεων της Αιτήτριας για το έτος 2013 και 2014 όπως υποβλήθηκαν από την ίδια στα αρχεία του Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη. Παραπέμπω το Δικαστήριο στις σελίδες 10, 14 και
11. Θα ήθελα να επισημάνω και το αυτονόητο, ότι εφόσον η Αιτήτρια είναι εταιρεία εγγεγραμμένη στην Κύπρο, τότε αλλοδαπή απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της πρέπει να εγγράφει στην Κύπρο για να εκτελεστεί εναντίον περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στην Κύπρο. Όπως καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω, η Καθ' ης η Αίτηση έχει δικαίωμα να προχωρήσει με εκτέλεση των αποφάσεων που εκδόθηκαν υπέρ της σε όποια χώρα η ίδια επιθυμεί και δεν υπάρχει κανένας κανόνας ή νόμος που να αναγκάζει την Καθ' ης η Αίτηση να προχωρήσει με εκτέλεση πρώτα στην Ρωσία πριν να προχωρήσει στην Κύπρο. Περαιτέρω, η υποχρέωση για είσπραξη των «εισπρακτέων από τα δάνεια» υπέρ της Αιτήτριας που βρίσκονται στη Ρωσία, βαρύνει την Αιτήτρια και όχι την Καθ' ης η Αίτηση. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να εκτελέσει τις Ρωσικές Αποφάσεις εναντίον ποσών που οφείλονται στην Αιτήτρια από τρίτους. Αν η Αιτήτρια δεν επιθυμεί να εισπράξει τα όσα της οφείλονται στην Ρωσία, τότε μόνο εκκαθαριστής που θα διοριστεί από το Κυπριακό Δικαστήριο θα μπορεί να κινήσει διαδικασίες για να τα εισπράξει.
12. Απορρίπτω και πάλι τα όσα αναφέρονται στις παραγράφους 60-62 της Ε/Δ Χαραλάμπους. Επαναλαμβάνω ότι η Κυρίως Αίτηση έγινε δια κλήσεως και όχι μονομερώς. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν γνώριζε ούτε παραδέχεται ότι «η Leister τελούσε υπό πλάνη για την νέα διαδικασία» και ούτε μπορούσε να γνωρίζει κάτι τέτοιο, και δεν αποτελούσε κάτι «παράδοξο και παράλογο» η μη εμφάνιση της Αιτήτριας στις Γενικές Αιτήσεις του
13. Η Αιτήτρια δεν είχε εμφανιστεί ούτε στις Ρωσικές Διαδικασίες, παρόλο που κατά τα λεγάμενα του κ. Χαραλάμπους, η «πραγματική επιχειρησιακή διοίκηση» της είναι στη Ρωσία, και παρόλο που αναγνώρισε την ύπαρξη και εκκρεμότητα των εν λόγω Ρωσικών Διαδικασιών αλλά και την έκδοση των Ρωσικών Αποφάσεων (παραπέμπω σχετικά στις σελίδες 14, 26, 27 και 28 του Τεκμηρίου 14 στην παρούσα).
14. Ούτε η Καθ' ης η Αίτηση προσπάθησε να ξεγελάσει την Αιτήτρια με το να επιδώσει τα σχετικά έγγραφα κοντά σε περίοδο διακοπών. Οι Αιτήσεις του 2016 επιδόθηκαν στις 06/12/2016 και οι επιστολές απαίτησης πληρωμής στις 31/07/
15. Το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας ήταν ανοιχτό και μάλιστα τις επιστολές απαίτησης πληρωμής της παρέλαβε η διευθύντρια της Αιτήτριας.
16. Να αναφέρω επίσης ότι όπως με πληροφορεί ο κ. ΧΧΧΧΧ Krivopusko, υπάλληλος της Καθ' ης η Αίτηση ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ανάκτηση των χρεών της Αιτήτριας προς την Καθ' ης η Αίτηση, παρά το ότι η Αιτήτρια φαίνεται να θεωρεί πως υπάρχουν «ζητήματα που αφορούν την ουσία των Ρωσικών Αποφάσεων» (παράγραφος 57(β) της Ε/Δ Χαραλάμπους), η Αιτήτρια δεν προέβη σε καμία ενέργεια για να εφεσιβάλει ή να παραμερίσει τις Ρωσικές Αποφάσεις.
17. Ουσιαστικά προκύπτει από την όλη συμπεριφορά της Αιτήτριας, δικονομική ή άλλως πως, πως η ίδια δεν ενδιαφέρεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της ως προς την ουσία των απαιτήσεων της Καθ' ης η Αίτηση εναντίον της, ούτε έχει οποιαδήποτε υπεράσπιση ως προς το εξ' αποφάσεως χρέος, αλλά προσπαθεί μόνο να εμποδίσει την εκτέλεση των Ρωσικών Αποφάσεων οι οποίες εγγράφηκαν στην Κύπρο. Η Αιτήτρια δεν εμφανίστηκε ούτε στις Ρωσικές διαδικασίες ούτε στις Γενικές Αιτήσεις του
18. Έλαβε βήματα για να παραμερίσει τις Κυπριακές Αποφάσεις μόνο όταν ήρθε αντιμέτωπη με την Αίτηση Εκκαθάρισης και όταν αντιλήφθηκε ότι η μοναδική της ελπίδα για να υπερασπιστεί τον εαυτό της στην Αίτηση Εκκαθάρισης, ήταν να προσπαθήσει να παραμερίσει τις Κυπριακές Αποφάσεις πολλούς μήνες μετά. Καταληκτικά
19. Θα ήθελα να συνοψίσω τις ημερομηνίες που αφορούν στην καταχώρηση και επίδοση των σχετικών με την παρούσα εγγράφων για να αναδειχθεί η καταφρονητική και περιφρονητική συμπεριφορά της Αιτήτριας: (α) οι Γενικές Αιτήσεις του 2016, επιδόθηκαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας όπου βρίσκονται δύο

(2)διευθύντριες της Αιτήτριας, στις 06/12/

1. Οι εν λόγω αιτήσεις επιδόθηκαν σε δικηγόρο. (β) οι Γενικές Αιτήσεις του 2016 έχουν διαφορετικό αριθμό, διαφορετική ημερομηνία καταχώρησης και διαφορετική ημερομηνία εμφάνισης από εκείνες του
2. Οι Γενικές Αιτήσεις του 2016 ήταν τέσσερεις, ενώ εκείνες του 2014 ήταν τρεις. (γ) οι επιστολές απαίτησης πληρωμής επιδόθηκαν στην διευθύντρια της Αιτήτριας στην Κύπρο, στις 31/07/
3. Οι επιστολές απαίτησης πληρωμής αναφέρονται ξεκάθαρα σε Γενικές Αιτήσεις του 2016 και σε αποφάσεις που εκδόθηκαν το
4. Τα μέλη της διεύθυνσης της Αιτήτριας που βρίσκονται στην Ρωσία αντιλήφθηκαν ότι οι επιστολές απαίτησης πληρωμής αφορούσαν νέες αιτήσεις του 2016 και αποφάσεις του 2017 από τουλάχιστον τον Αύγουστο του
5. (δ) η Αίτηση Εκκαθάρισης επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 23/11/
6. (ε) οι Αιτήσεις παραμερισμού των Κυπριακών Αποφάσεων, συμπεριλαμβανόμενος της παρούσας, καταχωρήθηκαν στις 14/02/
8. Τέλος θα ήθελα να αναφέρω ότι η Αιτήτρια δεν έχει καλή υπεράσπιση στην Κυρίως Αίτηση (η οποία υπεράσπιση της έγκειται μόνο στην διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 27 της Συνθήκης Κύπρου - Ρωσίας), έχει αδικαιολόγητα και υπερβολικά καθυστερήσει στην καταχώρηση της παρούσας Αίτησης εφόσον γνώριζε τουλάχιστον από τις 01/08/2017 ότι οι επιστολές απαίτησης πληρωμής αφορούσαν σε διαδικασίες του 2016 και αποφάσεις του 2017 και όχι σε εκείνες του 2014, δεν έχει προσφέρει καμία πειστική εξήγηση γιατί δεν εμφανίστηκε αλλά περιφρόνησε/αγνόησε τις δικαστικές διαδικασίες και ο παραμερισμός της Απόφασης δεν θα έχει καμία χρησιμότητα. Η Αιτήτρια εκμεταλλεύεται την δικαστική διαδικασία για να αποφύγει την συμμόρφωση της με τις υποχρεώσεις της, και αυτή η καταχρηστική συμπεριφορά θεωρώ ότι δεν είναι δίκαιο να επιτραπεί από το Δικαστήριο. Η τελεσιδικία της Απόφασης και η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης, μπορούν και πρέπει να διασφαλιστούν από το Δικαστήριο στην παρούσα περίπτωση. .............................................................». Ουδείς των ενόρκως δηλωσάντων αντεξετάστηκε. Αξιολόγησα στην πλήρη τους μορφή την αίτηση, την ένσταση, τις ένορκες δηλώσεις και τα εκεί συνημμένα τεκμήρια. Συνεκτίμησα τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων, οι αγορεύσεις των οποίων ήσαν περιεκτικές και επιμελείς. Η μεταφορά τού περιεχομένου των ως άνω ενόρκων δηλώσεων στο κείμενο καίτοι ασυνήθης πρακτική και πάντως σπανίως η καλύτερη επιλογή, έγινε για να εξεικονίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια την έκταση και ένταση των θέσεων των διαδίκων αλλά και για να σκιαγραφήσει καλύτερα το ιστορικό από το οποίο εκπορεύεται το αίτημα. Η πεμπτουσία των πραγμάτων αφορά στα δικαιοδοτικά όρια εντός των οποίων λειτούργησε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για να εκδώσει την επίδικη απόφαση. Τούτη η δικαιοδοτική έκφανση - ελλείψει κοινώς αποδεκτού υποβάθρου δυνάμενου να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικώς για εξαγωγή συμπεράσματος περί ύπαρξης ή ανυπαρξίας δικαιοδοσίας έκδοσης της επίδικης απόφασης - θα κριθεί εντός των γραμμών που προσδιόρισαν οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), ως δεικτικών εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης (εν τη ευρεία εννοία του όρου προσαρμοσμένου τούτου στις διαδικασίες πρωτογενών αιτήσεων), όπως σχετικώς αναφέρουν στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση (βλ. κατ' αναλογίαν, Wakeham v Bhati και Άλλου, ΠΕ 49/11, ημ. 23.5.16). Από όσα αναπτύχθηκαν μαρτυριακώς, εκείνο που μπορεί να συμπεραθεί θεμιτώς σε αυτό το στάδιο είναι πως, τωόντι, εγείρεται συζητήσιμο θέμα ως προς τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας να εκδώσει την επίδικη απόφαση και τούτο διότι ως φύεται από αυτά το εγγεγραμμένο γραφείο και η έδρα των καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)), φαίνεται να βρίσκεται στην Ρωσική Ομοσπονδία, με αυτούς, ως φέρεται, να μην έχουν προσωρινή κατοικία στην Κυπριακή Δημοκρατία. Επιπροσθέτως, προτάσσεται συναφώς από τους καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)) στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ότι τούτοι δραστηριοποιούνται στην Ρωσική Ομοσπονδία και στο εξωτερικό διαθέτοντας παρουσία ή και διεξάγοντας εργασίες στην Κύπρο μέσω ή και με την Russian Commercial Bank (RCB Bank Ltd), η οποία κατ' ισχυρισμόν συγκροτεί οργανισμό του Ομίλου Εταιρειών των καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)). Η σημασία του πλέγματος τούτου γεγονότων και ισχυρισμών, έγκειται στη συνάρμοση με τις πρόνοιες των Άρθρων 26 και 27 του Κυρωτικού της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμου 172/86 - που αποτελεί μια εκ των νομικών βάσεων της αίτησης - οι οποίες προβλέπουν τα πιο κάτω: « .............................................................. Άρθρο 26 Διαδικασία Αναγνώρισης και Εκτέλεσης Δικαστικών Αποφάσεων
9. Για το σκοπό εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων που αναφέρονται στο Άρθρο 23, τα δικαστήρια του Συμβαλλόμενου Μέρους στο έδαφος του οποίου επιδιώκεται να εκτελεσθεί η δικαστική απόφαση θα εκδίδουν απόφαση που να επιτρέπει τέτοια εκτέλεση. Η παραγγέλλουσα αρχή πρέπει να ενημερώνεται για την έκδοση τέτοιας απόφασης.
10. Κατά τη χορήγηση της άδειας εκτέλεσης το δικαστήριο θα περιορίζεται στο να διαπιστώσει κατά πόσο ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των Άρθρων 24 και 25καθώς και οι απαιτήσεις του Άρθρου
12. Η διαδικασία εξασφάλισης της άδειας για εκτέλεση, καθώς και η διαδικασία της εκτέλεσης θα διέπεται από το δίκαιο του Συμβαλλόμενου Μέρους στο έδαφος του οποίου επιδιώκεται η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης. Άρθρο 27
13. Η αίτηση για την εκτέλεση δικαστικής απόφασης θα υποβάλλεται σε δικαστική αρχή του τόπου της έκδοσης της. Η αρχή αυτή διαβιβάζει την αίτηση στο αρμόδιο δικαστήριο του άλλου Συμβαλλόμενου Μέρους.
14. Αν το πρόσωπο που υποβάλλει την αίτηση για εκτέλεση διατηρεί μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στο έδαφος του Συμβαλλόμενου Μέρους όπου επιδιώκεται να εκτελεσθεί η δικαστική απόφαση, η αίτηση μπορεί επίσης να υποβάλλεται απ' ευθείας στο αρμόδιο δικαστήριο του Συμβαλλόμενου τούτου Μέρους». Η συνάρθρωση των όσων άπτονται του προειρημένου δικαιοδοτικού ζητήματος γίνεται ακόμη πιο εναργής όταν ιδωθεί και μέσα από το φάσμα νομολογίας που ενασχολήθηκε με το συζητούμενο ασχέτως εάν τούτη αφορά σε αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηρίων, με τη δική τους πάντα καθοδηγητική δυναμική. Εξηγώ. Στην VTB BANK (Open Joint-Stock Company) ν Alekseyevich, άλλως Taruta και Άλλου, Αρ. Γεν. Αίτ. 378/14 (Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας), ο Οικονόμου, ΠΕΔ (ως ήταν τότε), τόνισε σε απόφαση του ημερομηνίας 27.6.14, περί τού Κυρωτικού της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμου 172/86, ότι: « Σε ό,τι αφορά τις πρόνοιες της Συνθήκης, με το δέοντα σεβασμό δεν μπορώ να αποδεχθώ τις εισηγήσεις του ευπαιδεύτου δικηγόρου των αιτητών οι οποίες θα απέληγαν στο ανεξέλεγκτο του κατά πόσο τηρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου
15. Η σαφής αναφορά της Σύμβασης, ενός κειμένου με αυξημένη ισχύ, ότι η αίτηση θα υποβάλλεται σε δικαστική αρχή του τόπου της έκδοσής της, όχι μόνο δεν μπορεί να παραβλεφθεί, αλλά δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως επιβάλλουσα επιτακτική ρύθμιση. Δύο κυρίαρχα κράτη συμφώνησαν και αλληλεγγύως ρύθμισαν ότι η αίτηση για εκτέλεση απόφασής των δικαστηρίων τους θα υποβάλλεται, κατά κανόνα, στη δική τους δικαστική αρχή. Δεν μπορεί με οποιαδήποτε ερμηνεία να παρέμβουμε στην κυρίαρχη βούληση των συμβληθέντων κρατών με το σκεπτικό λ.χ. που εισηγήθηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών ότι το Άρθρο 27 θα πρέπει να ερμηνευθεί υπό το φως του ότι το 1986, όταν οι επισκέψεις Ρώσων πολιτών στην Κύπρο ήταν σπανιότατες, ένας Ρώσος υπήκοος θα ήταν δύσκολο να προτιμούσε την καταχώριση αίτησης σε κυπριακό δικαστήριο. Αυτό φάνταζε τουλάχιστον απομακρυσμένο στο νομοθέτη, είπε. Όμως, εκείνο που έχει σημασία και θα πρέπει να τηρηθεί με αυξημένη μάλιστα υποχρέωση που ενέχει και το στοιχείο της διακρατικής δέσμευσης, είναι το κείμενο της Σύμβασης και η σαφής βούληση των δύο κρατών όπως την κατέγραψαν. Το άρθρο 24 της Σύμβασης θέτει τις προϋποθέσεις αναγνώρισης και εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων και το άρθρο 25 καθορίζει ότι η Συνθήκη έχει εφαρμογή σε δικαστικές αποφάσεις που εκδόθηκαν μετά την έναρξη της ισχύος της. Αυτά, είναι θέματα άσχετα με την πρόνοια του άρθρου 27 η οποία αναφέρεται στον τρόπο υποβολής της αίτησης και έναρξης της διαδικασίας. Η αίτηση καταχωρίστηκε κατά παράβαση της Σύμβασης. Η ανάληψη δικαιοδοσίας και η συνέχιση της διαδικασίας στο σύνολό της δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως παραβίαση της Σύμβασης. Είναι υπ' αυτή την έννοια που τίθεται θέμα έλλειψης δικαιοδοσίας». Στην OAO Baltiyskiy Bank ν Kirilenco, Αίτ. Αρ. 1339/09, ημ. 8.4.11 (Επαρχιακού Δικαστήριου Λευκωσίας), ο Παρπαρίνος, ΠΕΔ (ως ήταν τότε), υπογράμμισε με αναφορά στα Άρθρα 26 και 27 του Κυρωτικού της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμου 172/86, πως: « Από το συνδυασμό των Άρθρων αυτών φαίνεται ότι είναι δυνατή η παρουσίαση αιτήσεις δι' αναγνώρισιν και εκτέλεση Δικαστικής απόφασης είτε από Δικαστική αρχή του τόπου της έκδοσης της Δικαστικής απόφασης - άρθρον 27

(1)είτε απευθείας από το πρόσωπο που υποβάλλει την αίτηση νοουμένου ότι διατηρεί μόνιμη ή προσωρινή διαμονή εις το έδαφος του Συμβαλλομένου μέρους που επιδιώκεται να εκτελεσθή η Δικαστική απόφαση. Εις την υπό εξέταση αίτηση όπου αναφέρεται στην παράγρ. 3 - ένορκη δήλωση του Α. Andreev η αιτήτρια είναι τραπεζικός οργανισμός εις την Αγία Πετρούπολη και ο Καθ΄ ου η αίτηση είναι Ρώσος υπήκοος που διαμένει εις την λεωφ. Kamennoostrovsky 16, διαμ. 40 Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αίτηση υποβλήθη απευθείας από την άνω αιτήτρια που δεν έχει μόνιμη ή προσωρινή διαμονή εις την Επαρχία Λευκωσίας, τότε φαίνεται ότι δεν είναι δυνατή η εφαρμογή του Άρθρου 27

(2)». Στην Αναφορικά με την Αίτηση της Dalemont Limited, Πολ. Αίτ. 2/13, ημ. 4.1.13, ο ίδιος Δικαστής, σημείωσε ομοίως, πως: « Από το συνδυασμό των Άρθρων αυτών φαίνεται ότι είναι δυνατή η παρουσίαση αιτήσεις γι' αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικής απόφασης είτε από δικαστική αρχή του τόπου της έκδοσης της δικαστικής απόφασης - Άρθρο 27

(1)είτε απευθείας από το πρόσωπο που υποβάλλει την αίτηση νοουμένου ότι διατηρεί μόνιμη ή προσωρινή διαμονή στο έδαφος του συμβαλλόμενου μέρους που επιδιώκεται να εκτελεσθεί η δικαστική απόφαση (Άρθρο 27

(2)). Εδώ σύμφωνα με το υλικό ενώπιον του δικαστηρίου, η αιτήτρια είναι κυπριακή εταιρεία με έδρα τη Λευκωσία. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και τα γεγονότα όπως αυτά αναφέρονται στην αίτηση, είναι η κρίση μου ότι δημιουργείται συζητήσιμο θέμα ώστε να ενεργοποιηθεί η διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Περαιτέρω λαμβάνω υπόψη και τη δραστικότητα που έχει η απόφαση ημερ. 28/12/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου με την ταυτόχρονη κατάργηση των προσωρινών διαταγμάτων που έχουν αναφερθεί ενωρίτερα». Δίχως να είναι κειμένως αποδεκτή κατ' αρχήν η διατύπωση ευρήματος περί δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας να εκδώσει την επίδικη απόφαση - επειδή υφίσταται αντιμαχία για τούτο αλλά και γιατί απαγορεύεται, για καλούς λόγους αφορούντες στη δίκαιη δίκη, η αξιολόγηση μαρτυρίας σε αιτήματα ως το αναλυόμενο (βλ. κατ' αναλογίαν, Φραντζής ν Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1996)1(Β) ΑΑΔ 1094, 1097) - εκείνο που μπορεί να απογραφεί είναι πως οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), παρουσίασαν επαρκές υπόβαθρο το οποίο καταδεικνύει εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση στην Γενική Αίτηση. Είναι κατά την εκδίκαση της Γενικής Αίτησης που θα κριθεί, κατά το μάλλον ή ήττον, τελεσιδίκως (και στην ουσία του) το δικαιοδοτικό θέμα - με πιθανή μνεία και σε αρχές του διεθνούς ιδιωτικού δικαίου (βλ. ενδεικτικώς, P Torremans (ed), Cheshire, North & Fawcett Private International Law, 15η έκδ., 2017, σελ. 1306-1308) - και ιδιαίτερα η επίδραση που θα μπορούσε να έχει δυνητικώς στο σύνολο της υπόθεσης το ότι το εγγεγραμμένο γραφείο των καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)), βρίσκεται, ως λέγεται, στην Ρωσία και το ότι ως διατείνονται οι καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)) - και αντικρούουν οι αιτητές (Leisler Holdings Limited) - τούτοι έχουν (ως ισχυρίζονται και στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση), παρουσία στην Κύπρο διεξάγοντας εδώ εργασίες μέσω ή και με την RCB Bank Ltd. Η προβληματική της δικαιοδοσίας συνθέτει ανελαστικώς καταλυτική μεταβλητή αφού κανένα Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν θα μπορούσε αποδεκτώς να νομιμοποιήσει δικαστική απόφαση που εκδόθηκε καθ' υπέρβασιν ή άνευ δικαιοδοσίας (βλ. κατ' αναλογίαν, Μανώλη ν Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, ΠΕ 413/11, ημ. 3.2.17, Powertools Electro SRL v Black & Decker (Ελλάς) ΑΕ

(2013)1(Γ) ΑΑΔ 2182, 2192-2193). Η δικαιοδοσία συνιστά θέμα δημόσιας τάξης και ως τέτοιο υπερέχει έναντι άλλων τεθέντων ερωτημάτων εν σχέσει προς τον παραμερισμό της επίδικης απόφασης (βλ. κατ' αναλογίαν, Κυπριακή Δημοκρατία ν Χατζηπαντελή

(1989)3(Β) ΑΑΔ 961, 964-972 [Ολομέλεια], Ironfx Global Limited v Χριστάκης Αλεξάνδρου & Υιοί Λίμιτεδ, ΠΕ 338/16, ημ. 23.3.17, Παναγή ν Του Πλοίου 'Christy' Υπό Σημαία Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνες και Άλλων, Αγ. Ναυτ. 33/13, ημ. 17.1.18). Τούτου δοθέντος, οι έτερες παραφυάδες του αιτήματος που σχετίζονται με επάλληλα ζητήματα (με τη δική τους πάντοτε αξία) - ως η συζητούμενη καθυστέρηση των αιτητών (Leisler Holdings Limited) να υποβάλουν την αίτηση αλλά και η αποδιδόμενη σε αυτούς συμπεριφορά προς τη δικαστική διαδικασία (η οποία απέληξε στην επίδικη απόφαση) - δεν κατατάσσονται ευλόγως και αντικειμενικώς στην κατηγορία που προτείνουν οι καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)) και δη σε εκείνη όπου χωρίς ουσιαστικό λόγο η παράλειψη διαδίκου να εμφανιστεί σε συνδυασμό με την αδικαιολόγητη ολιγωρία του να λάβει εγκαίρως μέτρα ακύρωσης της απόφασης μπορεί να απαρτίσει, δίχως πολλά, λόγο απόρριψης αίτησης του για παραμερισμό της εν λόγω απόφασης (βλ. κατ' αναλογίαν, Νικολαΐδη και Άλλης ν Hellenic Bank Public Company Ltd, ΠΕ 130/12, ημ. 10.10.17). Διασαφηνίζω περαιτέρω. Η Γενική Αίτηση καταχωρίστηκε την 5.12.16, ως πρωτογενής διά κλήσεως αίτηση, ορισθείσα για πρώτη εμφάνιση για την 11.1.17, στις 09:

1. Επιδόθηκε στην Leisler Holdings Limited την 6.12.
2. Στις 11.1.17 και ώρα 09:35, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αναφωνώντας πρώτα, δύο φορές, την Leisler Holdings Limited (στις 09:10 και 09:35), προχώρησε στην έκδοση της επίδικης απόφασης (μη προσελθούσας τής Leisler Holdings Limited). Η αίτηση υποβλήθηκε την 14.2.18, υπό τις συνθήκες που επεξηγούνται ικανοποιητικώς στις παραγράφους 17-65 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση. Μια παρέκβαση. Η ερμηνευτική των αιτητών (Leisler Holdings Limited), πως η επίδικη απόφαση εξασφαλίστηκε ως αποτέλεσμα δόλου από μέρους των καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)), καθότι δεν υπέδειξαν ή αποκάλυψαν προς το Δικαστήριο τη στιγμή που ζητούσαν την απόφαση (ως επιμένουν οι αιτητές-Leisler Holdings Limited), το ιστορικό των μεταξύ τους διαφορών, τις εφαρμοζόμενες νομοθετικές πρόνοιες και τη μη διαμονή τους στην Κυπριακή Δημοκρατία, ποσώς διαπλάθουν στοιχεία σχηματοποιούντα απουσία ύψιστης καλής πίστης ή (κατά προέκτασιν), ουσιώδη μη αποκάλυψη «.στα πλαίσια της μονομερούς έκδοσης απόφασης» από τους καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)) και αυτό γιατί τα καθήκοντα τούτα, δεν ισχύουν υπό την αυστηρή έννοια που τα εννοεί η νομολογία σε ό,τι τώρα αναπτύσσεται μια και η επίδικη απόφαση εκδόθηκε μέσω διά κλήσεως αίτησης και όχι μονομερούς (βλ. κατ' αναλογίαν, Αναφορικά με την Αίτηση της ΧΧΧΧΧ Μιχαήλ (Αρ 3)

(2012)1(Γ) ΑΑΔ 1943, 1949-1950), αλλά και γιατί έτσι κι αλλιώς τα υπό συζήτησιν δεν κατατάσσονται ως καίρια ή ουσιαστικά για ό,τι προσδοκούσαν οι καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)), να εξασφαλίσουν κατά τις κρίσιμες στιγμές μη γνωρίζοντας κιόλας a priori πως οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), δεν θα εμφανίζονταν στη διαδικασία. Άρα το επιχείρημα των αιτητών (Leisler Holdings Limited) απορρίπτεται Όχι όμως τα υπόλοιπα, με κάποια από αυτά να έχουν ήδη αποτιμηθεί. Αποφαίνομαι ότι η καθυστέρηση μέχρι την καταχώριση της αίτησης έχει αρκούντως δικαιολογηθεί και αιτιολογηθεί στην προκειμένη περίπτωση από τους αιτητές (Leisler Holdings Limited). Καταλήγοντας σε αυτό, είχα υπόψιν, δίκην αυτοκαθοδήγησης, τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία υπομιμνήστηκε στην Εταιρεία Βοθροκαθαριστών Λεμεσού «Βόθροτεξ» Λτδ ν Φαντάκη

(2001)1(Α) ΑΑΔ 339, 342-344, διά του Γαβριηλίδη, Δ., ως ακολούθως: « Τα κριτήρια τα οποία λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση αιτήσεων παραμερισμού απόφασης λόγω μη καταχωρήσεως σημειώματος εμφανίσεως έχουν εκτεθεί επανειλημμένα σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες και υιοθετούν την ίδια προσέγγιση με τα Αγγλικά Δικαστήρια, όπου ισχύουν παρόμοιοι θεσμοί. Όπως λέχθηκε στη Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 204, 210, «Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο πρέπει να επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης: Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Εάν διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση, και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απωλεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης - (βλ. παρατηρήσεις του Megaw L.J. στη Lambert v. Mainland Market [1977] 2 All E.R. 826, στη σελ. 833 (c-d) ). Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση.» Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε, μεταξύ άλλων, και στη Milouca Motor Trading Ltd v. Kούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, όπου τονίσθηκε επίσης ότι (Πικής, Π.), «Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρησή του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματός του. Διαφορετικά, η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και τα αποτελέσματά της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του εναγομένου, σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.» Στην ίδια υπόθεση, αναφορικά με το πότε επεμβαίνει το Εφετείο στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου Δικαστηρίου, λέχθηκαν τα εξής: «Οι Θεσμοί αφήνουν τον παραμερισμό απόφασης, που εκδίδεται ερήμην του εναγομένου, στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου - (βλ. Δ.17, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Εφόσον η διακριτική ευχέρεια ασκείται με αναφορά στους παράγοντες που, κατά φυσιολογική συνέπεια, επενεργούν στην άσκηση της εξουσίας του δικαστηρίου, το Εφετείο δεν επεμβαίνει& δεν υποκαθιστά το πρωτόδικο δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που παρέχει ο νόμος. Αυτή παραμένει στο δικαστήριο (το πρωτόδικο), στο οποίο εναποτίθεται. Είναι υπό το πρίσμα αυτής της πραγματικότητας που αναθεωρείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου δικαστηρίου από το Εφετείο - (βλ. Νεάρχου ν. Χαραλάμπους

(1991)1 Α.Α.Δ. 954, 962)»». Σε παρόμοιες παραμέτρους κυμαίνονται και τα όσα υπογραμμίστηκαν από το Εφετείο (διά του Λιάτσου, Δ), στην Wakeham v Bhati και Άλλου, ΠΕ 49/11, ημ. 23.5.16: « .το Δικαστήριο οφείλει να ασκήσει ορθά τη διακριτική του ευχέρεια, ισοζυγίζοντας πάντα τις δύο ουσιαστικές παραμέτρους, αφενός δηλαδή την ανάγκη να ακούγεται ο διάδικος επί της ουσίας της υπόθεσής του και αφετέρου την ανάγκη της κατά το δυνατό ταχύτερης απονομής της δικαιοσύνης. Συνακόλουθη παράμετρος είναι και η επιβεβαίωση της αναγκαιότητας να σφραγίζονται οι δικαστικές αποφάσεις με τελεσιδικία. Το βάρος για παραμερισμό ερήμην απόφασης βρίσκεται επί των ώμων του εκάστοτε αιτητή, ο οποίος θα πρέπει να υποδείξει μια καλή υπεράσπιση, αλλά και να θεμελιώσει ότι δεν υπάρχει αδικαιολόγητη ολιγωρία ή περιφρονητική συμπεριφορά στη δικαστική διαδικασία». Με αυτά κατά νουν, οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), κατέδειξαν, κρίνω, τα όσα δικονομικώς και αποδεικτικώς όφειλαν για επιτυχία της αίτησης. Η ετυμηγορία παραμένει η ίδια και μετά από ιχνηλάτηση των προνοιών του Περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου 121(Ι)/00, ο οποίος συναπαρτίζει προσέτι νομική βάση της αίτησης (βλ. κατ' αναλογίαν, Μονογιός ν Μονογιού, ΠΕ 17/16, ημ. 22.2.18, Αναφορικά με την Αίτηση της Zhong Lun Law Firm, Πολ. Αίτ. 149/14, ημ. 21.8.14, Αναφορικά με την Αίτηση του ΧΧΧΧΧ Rovneiko

(2013)1(Γ) ΑΑΔ 2035, 2040-2042). Η αίτηση επιτυγχάνει κατ' ενάσκησιν δικαστικής διακριτικής ευχέρειας. Εκδίδονται διατάγματα ως τα αιτητικά Α και Β της αίτησης. Οι αιτητές (Leisler Holdings Limited), έχουν δικαίωμα να καταχωρίσουν ένσταση στην Γενική Αίτηση εντός 30 ημερών από σήμερα και αφού πρώτα καταχωρίσουν δεόντως αντίστοιχο σημείωμα εμφάνισης. Τα έξοδα της αίτησης και όσα έξοδα χάνονται λόγω της παράλειψης των αιτητών (Leisler Holdings Limited) να εμφανιστούν προσηκόντως στην Γενική Αίτηση, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση (VTB BANK (Open Joint-Stock Company)) και εναντίον των αιτητών (Leisler Holdings Limited), ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα υπό αναφοράν έξοδα να πληρωθούν εντός 30 ημερών από σήμερα. Η καταβολή των εξόδων καθίσταται ως προϋποθετικός όρος για τον περί ου ο λόγος παραμερισμό. Κανένας άλλος όρος χρειάζεται να επιβληθεί εδώ για τον παραμερισμό. Αυτό - ως εξαιρετικό πλέον μέτρο - θα ήταν άτοπο, δοσμένων των συνθηκών που περιβάλλουν την υπόθεση, μη παραβλεπομένου ασφαλώς και του ύψους τού ποσού στην επίδικη απόφαση (βλ. κατ' αναλογίαν, Ιωάννου ν Γεωργιάδη και Άλλων

(1999)1(Β) ΑΑΔ 1411, 1415-1416). Στην Κλεάνθους ν Tradex Ltd

(1998)1(Β) ΑΑΔ 988, 992-993, το Εφετείο (διά του Κραμβή, Δ), έθεσε τα πράγματα αναφορικώς προς τα έξοδα και την εν γένει επιβολή όρων σε περιπτώσεις παραμερισμού, κατά τα παρακάτω: « Το δικαστήριο κατά τον παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία διαδίκου έχει εξουσία, ανάλογα με την περίπτωση, είτε να διατάξει τον χωρίς όρους παραμερισμό της απόφασης είτε να επιβάλει όρους που άπτονται του παραμερισμού και οι οποίοι αναπόφευκτα άπτονται και του δικαιώματος υπεράσπισης του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση για παραμερισμό. Κατά τον παραμερισμό απόφασης η οποία εκδόθηκε κανονικά αλλά διαπιστώνεται ότι υπήρξε υπαιτιότητα του εναγομένου, όπως συμβαίνει στην υπό εξέταση υπόθεση, η συνήθης πρακτική είναι να επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα τα έξοδα τα οποία θα υποστεί ως εκ του αποτελέσματος, η πληρωμή των οποίων, συνήθως εντός τακτής προθεσμίας, καθίσταται όρος για τον παραμερισμό. Η επιβολή οποιωνδήποτε άλλων όρων πέραν εκείνου της πληρωμής των εξόδων συνιστά μέτρο εξαιρετικό εκτός εάν η επιβολή τους δικαιολογείται από τις περιβάλλουσες συνθήκες της συγκεκριμένης υπόθεσης. Το ζήτημα είναι πραγματικό και ως τέτοιο αποφασίζεται από το δικαστήριο στο πλαίσιο ενάσκησης της διακριτικής του ευχέρειας. Στην περίπτωση κατά την οποία διαπιστώνεται ανάγκη επιβολής πρόσθετων όρων, το κύριο μέλημα του δικαστηρίου είναι η στάθμιση του λόγου ο οποίος υπαγορεύει την επιβολή των όρων με την αναγκαιότητα της μη αποστέρησης του δικαιώματος υπεράσπισης του εναγομένου. Οι όροι που τελικά θα τεθούν θα πρέπει να είναι τέτοιοι ώστε να παρέχουν στον εναγόμενο τη δυνατότητα εκπλήρωσής τους έτσι ώστε το δικαίωμα του εναγομένου για υπεράσπιση να διατηρείται ανεπηρέαστο». Ταύτα για σκοπούς πληρότητας. Η Γενική Αίτηση ορίζεται για Οδηγίες την 9.1.19 και ώρα 09:30. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο