← Κύπρος

Χατζηστυλλή κ.α. ν. ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3041/2018, 4/12/2018

Χατζηστυλλή κ.α. ν. ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3041/2018, 4/12/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A599 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Αμπίζα, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3041/2018 Μεταξύ:

  1. χχχχ Χατζηστυλλή
  2. χχχχ Μυριανθέα
  3. χχχχ Περδίου
  4. χχχχ Γιάλλουρου Εναγόντων και
  5. ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
  6. χχχχ Ππουρή
  7. χχχχ Μαντά
  8. χχχχ Σιάμισιη
  9. χχχχ Ανδρέου
  10. χχχχ Παπαγιάννη
  11. χχχχ Κρουσιόφσκι
  12. χχχχ Πουαγκαρέ Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 5 Νοεμβρίου 2018 και Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 7 Νοεμβρίου 2018 4 Δεκεμβρίου,
  13. Για τους ενάγοντες - Αιτητές: κ. Στ. Χριστοφόρου με κα Αθανασιάδου για Στυλιανός Ν. Χριστοφόρου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για τους εναγόμενους 1 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Χαβιαράς για Κούσιος Κορφιώτης Παπαχαραλάμπους ΔΕΠΕ Για τους εναγόμενους 2-8 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Μ. Ηλιάδης με κα Ι. Δαυΐδ ασκούμενη δικηγόρο για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή τους, η οποία καταχωρήθηκε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 5.11.2018, οι ενάγοντες αξιώνουν δηλωτικές αποφάσεις και διατάγματα, καθώς επίσης αποζημιώσεις ως οι παράγραφοι Α - ΙΕ του κλητηρίου. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής τους, οι ενάγοντες καταχώρησαν Αίτηση, και στις 7.11.2018 πέτυχαν να εξασφαλίσουν μονομερώς το κάτωθι προσωρινό διάταγμα: «Α. Προσωρινό Διάταγμα εναντίον των Εναγομένων / Καθ΄ ων η Αίτηση με το οποίο να τους απαγορεύει να εκτελέσουν την σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευση της Καθ΄ ής η Αίτηση 1 στις 8/11/2018 και ώρα 6:00 μ.μ. ως η ειδοποίηση τους ημερομηνίας 13/9/18 ή σε οποιαδήποτε άλλη ώρα και μέρα στο μέλλον ζητήσουν μέχρι τελικής εκδίκασης της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου και/ή πριν την διεξαγωγή της ήδη προγραμματισθείσας Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης ημερομηνίας 20/12/2018» Άλλα τέσσερα αιτούμενα διατάγματα αποσύρθηκαν από τους Αιτητές και απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο. Η νομική βάση της Αίτησης εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 ΘΘ 1, 2, 3, 7, 8

(1)και 9, Δ.64 στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (14/60), στα άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, στα άρθρα 202, 136, 178, 126, στον Κανονισμό 96 του Πρώτου Μέρους του Πίνακος Α, καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο και τις αρχές της επιείκειας. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης, με βάση το οποίο οι ενάγοντες εξασφάλισαν το ως άνω προσωρινό διάταγμα, αποτελεί η ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1, ημερομηνίας 5.11.2018, και τα εις αυτήν συνημμένα τεκμήρια. Ο ενόρκως δηλών, αφού παραθέτει τους ισχυρισμούς του σε σχέση με το ιδιοκτησιακό και διοικητικό καθεστώς της εναγόμενης 1, αναφέρεται στις ενέργειες των εναγομένων 2-8, αλλά και το αίτημά τους για σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με σκοπό την παύση των εναγόντων από τη θέση των διοικητικών συμβούλων και το διορισμό αυτών στη θέση τους. Αφού θέτει τους ισχυρισμούς του σε σχέση με τις κατηγορίες που οι εναγόμενοι 2-8 προβάλλουν εναντίον του διοικητικού συμβουλίου της εναγόμενης 1, συνεχίζει αναφέροντας τα ακόλουθα: "
  1. Όταν οι Καθ' ών η Αίτηση 4 και 5 δεν κατάφεραν να δικαιολογήσουν τις πλαστογραφημένες υπογραφές στην αίτηση έκτακτης γενικής συνέλευσης με ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 2018, επανήλθαν εκ νέου και συγκεκριμένα στις 13 Σεπτεμβρίου 2018 όταν το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας έλαβε ξανά αίτηση σύγκλησης έκτακτης γενικής συνέλευσης υπογεγραμμένη από τους Καθ' ων η Αίτηση 2 -
  2. Με την εν λόγω αίτηση οι Καθ' ων η Αίτηση και πάλι ζήτησαν να ενεργοποιήσουν την διαδικασία σύγκλησης Γενικής Συνέλευσης επικαλούμενοι ξανά τα ίδια θέματα, όπως και την προηγούμενη φορά δηλαδή, θέτουν ξανά προς ψήφιση την παύση όλου του Διοικητικού Συμβουλίου (συμπεριλαμβανομένων και των εαυτών τους), και ζητούν τον ετσιθελικό διορισμό των ίδιων (αντί εκλογής νέων) ως οι νέοι Διοικητικοί Σύμβουλοι της Εταιρείας.
  3. Οι λόγοι για τους οποίους προτείνουν προς ψήφιση τα ως άνω περιγραφόμενα ψηφίσματα, είναι πανομοιότυποι με εκείνους που προβλήθηκαν στην αρχική τους αίτηση για σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης και τους οποίους έχω αναλύσει πιο πάνω. Η εν λόγω αίτηση για σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης η οποία φέρει ημερομηνία 13/09/2018 επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο
  5. Με την λήψη της αίτησης για σύγκληση γενικής συνέλευσης με ημερομηνίες 04/09/2018 και 13/09/2018, το Διοικητικό Συμβούλιο ζήτησε νομική συμβουλή από τους διορισμένους δικηγόρους του Νοσοκομείου οι οποίοι κατέληξαν ώστε η Γενική Συνέλευση να γίνει στις 20/12/18, όπερ και εγένετο. Ακολούθως το Διοικητικό Συμβούλιο συνεδρίασε με τη παρουσία του Νομικού Συμβούλου της Εταιρείας, στις 09/10/2018, όπου συζητήθηκε το εν λόγω θέμα. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Καθ' ης η Αίτηση 1 με πλειοψηφία αποφάσισαν τη διεξαγωγή της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 20/12/2018, με το αιτιολογικό ότι εως τότε θα έχουν στη διάθεσή τους εύλογο χρόνο συλλογής και απόδειξης ότι δεν ισχύουν οι ανωτέρω ισχυρισμοί των Καθ' ων η Αίτηση. Αντίγραφο πρακτικών ημερομηνίας 09/10/2018, παρουσία του Νομικού Συμβούλου της Εταιρείας, κ. Κούσιου, επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο
  6. ..............................
  7. Τέλος, απέστειλα υπό την ιδιότητά μου ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, προς τους Μετόχους της Καθ' ης η Αίτηση 1, στις 31/10/2018 επιστολή με την οποία τους ενημέρωνα για τα ανωτέρω διεξαχθέντα γεγονότα, την οποία και επισυνάπτω ως Τεκμήριο
  9. Δυνάμει και της πιο πάνω επιχειρηματολογίας, στις 09/10/2018 όπου έλαβε χώρα συνεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου, το Διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε την σύγκληση 'Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 20/12/18, και η επιχειρηματολογία αυτή έγινε αποδεκτή από τους παρόντες, στους οποίους περιλαμβανόταν και ο Καθ' ου η Αίτηση
  10. Η Καθ 'ού η αίτηση 5 απουσίαζε εκείνη την ημέρα οπότε δεν τοποθετήθηκε.
  11. Παρά την πιο πάνω απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε με ηλεκτρονικό μήνυμα σε όλους τους μετόχους, (αντίγραφο ηλεκτρονικού μηνύματος ημερ. 08/10/2018 το οποίο στάλθηκε από το Γραμματέα της Καθ' ης η Αίτηση 1 προς όλους τους μετόχους της εταιρείας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 15) κάποιες ημέρες αργότερα, έλαβα ενημέρωση πως οι Καθ' ων η Αίτηση 2-8 απέστειλαν ξεχωριστή ειδοποίηση για σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 8/11/2018 αγνοώντας προκλητικά την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου για σύγκληση γενικής συνέλευσης στις 20/12/
  12. Η ειδοποίηση της έκτακτης γενικής συνέλευσης για τις 08/11/18 επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο 16.» Τέλος, αφού ο ενόρκως δηλών λεπτομερώς αναλύει τις ενέργειες των εναγομένων 2-8, εντάσσοντάς τις στο πλαίσιο κακοπιστίας από μέρους τους, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να εμποδιστεί η από μέρους των εναγομένων παράνομη και παράτυπη γενική συνέλευση και να τηρηθεί η από μέρους του διοικητικού συμβουλίου σύγκληση για τις 20.12.
  13. Στη βάση των οκτώ λόγων, ως συγκεκριμενοποιούνται στο σώμα της ένστασής τους, οι εναγόμενοι 2-8 φέρουν ένσταση στην Αίτηση και προσωρινό διάταγμα, ζητώντας την ακύρωσή του. Οι εναγόμενοι 1 ανέφεραν ότι ενόψει του τι αναφέρεται στην ένορκη δήλωση των εναγόντων, η παρουσία τους κρίνεται τυπική και γι΄ αυτό δεν καταχώρησαν ένσταση. Η ένσταση των εναγομένων 2-8 βασίζεται, ως προς το πραγματικό της υπόβαθρο, στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 4, ημερομηνίας 20.11.
  14. Σ΄ αυτήν, ο ενόρκως δηλών παραθέτει τα γεγονότα που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση, αναλύοντας, ουσιαστικά και στη βάση αυτών, τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης, επικεντρωνόμενος ιδιαίτερα στην παραπλάνηση από τα λεγόμενα του ενάγοντα
  15. Αποτελεί περαιτέρω θέση του ενόρκως δηλούντα και των εναγομένων 2-8 ότι από τις ενέργειες των εναγόντων προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ημερομηνία 20.12.2018 για σύγκληση Γενικής Συνέλευσης δεν είναι τυχαία, αλλά σχεδιάστηκε σκόπιμα από τους ενάγοντες ώστε να έχει ήδη μονιμοποιηθεί ο γενικός διευθυντής τότε με πενταετή σύμβαση εργασίας και η τυχόν νέα διοίκηση που θα προκύψει, να βρεθεί ενώπιον τετελεσμένων. Ως δε, περαιτέρω αναφέρει: «Είναι προφανές ότι η πλειοψηφία των μετόχων (πέραν του 50+1% και κατ΄ ακρίβειαν 56.2% των δικαιωμάτων ψήφου) ζήτησε και συγκάλεσε νόμιμα σύμφωνα με το άρθρο 126
(3)του Περί Εταιρειών Νόμου γενική συνέλευση αφού το Δ.Σ. απέτυχε να το πράξει εμπρόθεσμα. Η ειδοποίηση σύγκλησης στάληκε σε όλους τους μετόχους στις 8/10/2018 ώστε να παρέχεται ο χρόνος των 28 ημερών που προνοεί ο περί Εταιρειών Νόμος για την παύση των διοικητικών συμβούλων. Η ειδοποίηση στάληκε και στους διοικητικούς συμβούλους ξεχωριστά. Επισυνάπτω κατάλογο μετόχων που κατάρτισα όπου φαίνεται ο υπολογισμός των μετόχων που συγκάλεσαν την γενική συνέλευση ως ποσοστό του συνολικού εκδομένου κεφαλαίου ως Τεκμήριο
  1. .............................. Ενώ γνώριζαν οι Ενάγοντες για τη σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης στις 8.11.2018 από τις αρχές Οκτωβρίου επέλεξαν σκόπιμα να περιμένουν την παραμονή για να προσφύγουν στο δικαστήριο παρουσιάζοντας αδικαιολόγητη και σκόπιμη καθυστέρηση ώστε να καταστεί τετελεσμένο γεγονός η ημερομηνία της 20/12/2018.» Στις 21.11.2018 καταχωρήθηκαν από μέρους των εναγόντων δύο ενδιάμεσες αιτήσεις, η μία για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην ένσταση και η άλλη για διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του εναγομένου
  2. Αμφότερες οι αιτήσεις αυτές αποσύρθηκαν και απορρίφθηκαν στις 23.11.
  3. Η ακροαματική διαδικασία κατά συνέπεια διεξήχθη στη βάση των ως άνω αναφερόμενων ενόρκων δηλώσεων και οι δύο συνήγοροι έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου την επιχειρηματολογία τους προς υποστήριξη, ο κάθε ένας, των δικών του θέσεων. Έχω με μεγάλη προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο όλων των ενώπιόν μου στοιχείων ως και των αγορεύσεων. Οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι πολύ καλά γνωστές και έχουν διαμορφωθεί, διατυπωθεί και αναλυθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. [Βλέπε, μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis
(1975)1 C.L.R. 38, Constantinides ν. Μακρυγιώργου κ.ά.
(1978)1 C.L.R. 585, Μ. & Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates κ.ά.
(1982)1 Α.Α.Δ. 557]. Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.
(1)Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
(2)Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
(3)Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Π.Ε. 9295, ημερ. 18.7.1996. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης θα πρέπει να αποφεύγεται η ενασχόληση με τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων και η επακόλουθη κατάληξη σε συμπεράσματα. Οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος, θα πρέπει να εκπηγάζουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Πρέπει συνεπώς να προσδιορίσω, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, ότι το Δικαστήριο δεν κάνει αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλ. επίσης, Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D., Π.Ε. 10042, ημερ. 23.2.1999). Το τι, φυσικά, θα πρέπει να διαχωριστεί είναι ακριβώς η αναγκαιότητα εξέτασης από το Δικαστήριο κατά πόσο τα ενώπιον του στοιχεία ικανοποιούν τις σχετικές προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Το σημαντικό υπόβαθρο το οποίο θα προσδώσει τη δυνατότητα έκδοσης διαταγμάτων μονομερώς είναι η πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 9
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το θέμα όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Resola ν. Χρίστου, Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998, είναι ότι η έκδοση διατάγματος ex-parte συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την ευκαιρία στον αντίδικο να ακουστεί. Το θέμα του κατ΄ επείγοντος αναλύθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Vraets, Π.Ε. 10244, ημερ. 28.9.1999, όπου με σαφήνεια τονίστηκε ότι αν δεν καταδειχθούν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 ελλείπει δικαιοδοτικός όρος που να προσδίδει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα ex-parte. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την εταιρεία Quantum Telecommunications Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 901: «Με αφορμή όμως το θέμα αυτό, θα ήθελα, κλείνοντας, να επαναλάβω ορισμένες παρατηρήσεις που είχα την ευκαιρία να εκφράσω αλλού (ίδε In Re Αραβή
(1999)1 Α.Α.Δ. 1, In Re Βούρου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1176). Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας, ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση, παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση. Πολύ πιο απλό και ωφέλιμο για το Δικαστήριο να ορίσει την ex parte αίτηση για ακρόαση σε λίγες μέρες αφού αυτή επιδοθεί και σε κάθε επηρεαζόμενο και έτσι να αποφανθεί τελεσίδικα». Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 προνοεί ότι κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατ' επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο. Σημαντικό, θεωρώ, είναι, στο σημείο αυτό να τεθούν αυτούσιες οι πρόνοιες του άρθρου 126
(1)και
(3)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113. «126
(1)Οι σύμβουλοι εταιρείας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε περιλαμβάνεται στο καταστατικό της, μετά από αίτηση μελών της εταιρείας που κατέχουν μετοχές κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης όχι λιγότερες από το ένα δέκατο του πληρωμένου κεφαλαίου της εταιρείας που έχουν δικαίωμα ψήφου σε γενικές συνελεύσεις της εταιρείας κατά την ημερομηνία της κατάθεσης, ή σε περίπτωση εταιρείας που δεν έχει μετοχικό κεφάλαιο, μελών της εταιρείας που αντιπροσωπεύουν όχι λιγότερο από το ένα δέκατο του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου των μελών που κατά την αναφερόμενη ημερομηνία έχουν δικαίωμα ψήφου στις γενικές συνελεύσεις της εταιρείας, προχωρούν αμέσως στη σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης της εταιρείας. ..................................
(3)Αν οι σύμβουλοι μέσα σε είκοσι μία ημέρες από την ημερομηνία της κατάθεσης της αίτησης, δεν προχωρούν κατάλληλα στη σύγκληση της συνέλευσης, οι αιτητές ή οποιοιδήποτε από αυτούς που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ένα δεύτερο του συνολικού αριθμού αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου, δύνανται οι ίδιοι να συγκαλέσουν συνέλευση αλλά οποιαδήποτε συνέλευση που συγκαλείται με τον τρόπο αυτό δεν συγκροτείται μετά την εκπνοή τριών μηνών από την αναφερόμενη ημερομηνία.» Λόγος ένστασης των εναγομένων είναι ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των ουσιωδών γεγονότων, δίδοντας άκρως παραπλανητική και λανθασμένη εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι παράμετροι του θέματος προσδιορίζονται στην αγγλική υπόθεση Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350 η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και επίσης στην υπόθεση Timberland v. Evans, Π.E. 9776, ημερ. 29.5.1998. Η αυστηρότητα αντικρίζεται γιατί η έκδοση διατάγματος μονομερώς ενεργεί κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, ότι δηλαδή ένα θέμα αποφασίζεται αφού ακουστούν και οι δύο πλευρές. Στην υπόθεση Γρηγορίου (ανωτέρω) τονίζεται το καθήκον του αιτητή, λόγω του στοιχείου της υψίστης πίστεως που καλύπτει αιτήσεις αυτής της μορφής, για αποκάλυψη όλων των ουσιαστικών γεγονότων. Σημειώνεται δε, ότι παράλειψη παρουσίασης τέτοιων γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου. Η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Το στοιχείο δε της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση του διατάγματος λόγω παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ.598). Η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Συνακόλουθα το τι προκύπτει είναι ότι η σχετική αρχή δεν εφαρμόζεται μόνο όπου ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα αλλά και όπου αυτά εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπής ή παραπλανητικός, ανεξάρτητα αν αυτό γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Στην υπόθεση Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd, Πολιτική Έφεση 211/2010, ημερομηνίας 14.7.2011, αναφέρονται τα εξής: «Αποτελεί πλέον αξίωμα ότι αν ένας αιτητής δεν προσέλθει στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα είναι ακυρώσιμο χωρίς να εξεταστεί από το Δικαστήριο η ουσία της υπόθεσης. Αυτό διότι ένα προσωρινό διάταγμα έχει τις καταβολές του στο δίκαιο της επιείκειας και η μονομερής αίτηση που εισάγεται θεωρείται υψίστης πίστεως («uberrima fides»). (Δέστε τις υποθέσεις Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 W.L.R. 1350, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269-70 και Ahmad Zein v. Παράσχος κ.Καμπανέλλας Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 606). Η συνολική εικόνα που μεταδίδεται μέσα από την μονομερή αίτηση πρέπει να είναι ορθή στη βάση της χωρίς παραπλάνηση (Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd
(2004)1 A.A.Δ.1953). Έχει επίσης σημασία το πόσο ουσιώδες είναι το τυχόν μη αποκαλυφθέν στοιχείο και κατά πόσο αυτό θα επηρέαζε ή όχι το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος.» Είναι μεγάλος ο αριθμός των αναφορών του εναγόμενου 4 με τις οποίες αποδίδει στον ενάγοντα 1 παράθεση ψευδών ή παραπλανητικών στοιχείων. Θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν είναι όλες αυτές οι αναφορές ή παραλείψεις ικανές να ενταχθούν στο ως άνω καθήκον. Έχω αναφερθεί πιο πάνω στον τρόπο με τον οποίο ο ενάγων 1 παρέθεσε τα σχετικά γεγονότα σε σχέση με το δεύτερο αίτημα των εναγομένων και την απόφαση για σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης στις 20.12.
  1. Αυτό, σύμφωνα με τον ενάγοντα 1, έγινε στις 9.10.
  2. Με δεδομένο ότι το αίτημα ήταν ημερομηνίας 13.9.2018, προκύπτει ότι το συμβούλιο θα έπρεπε, μέχρι και τις 4.10.2018, να προχωρούσε στη σύγκληση της έκτακτης γενικής συνέλευσης. Ως ο ενάγων 1 θέτει τα γεγονότα, στην ένορκή του δήλωση, η εικόνα που αναδύεται είναι ότι με τη λήψη του αιτήματος, ζητήθηκε νομική συμβουλή, οι νομικοί σύμβουλοι «.... κατέληξαν ώστε η Γενική Συνέλευση, να γίνει στις 20/12/2018 ..» και στις 9.10.2018 αποφασίστηκε αυτό, συνεπώς η γενική συνέλευση συγκλήθηκε νομότυπα για τις 20.12.
  3. Θέτει παράλληλα και αναφορά σε ηλεκτρονικό μήνυμα, ημερομηνίας 8.10.2018 και αναφέρει ότι «.. κάποιες ημέρες αργότερα, έλαβα ενημέρωση πως οι Καθ΄ ων η αίτηση 2-8 απέστειλαν ξεχωριστή ειδοποίηση για σύγκληση Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης στις 8/11/2018 αγνοώντας προκλητικά την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου για σύγκληση γενικής συνέλευσης στις 20/12/2018.» Χωρίς αμφισβήτηση, τελικώς, και κατά συνέπεια αποδεκτός από το Δικαστήριο, παραμένει ο ισχυρισμός του ενγαόμενου 4 ότι «. η ειδοποίηση σύγκλησης στάληκε σε όλους τους μετόχους στις 8.10.2018 ώστε να παρέχεται ο χρόνος των 28 ημερών που προνοεί ο περί Εταιρειών Νόμος για την παύση των διοικητικών συμβούλων. Η ειδοποίηση στάληκε και στους διοικητικούς συμβούλους ξεχωριστά ...» Επαναλαμβάνεται ότι η σχετική αρχή περιλαμβάνει και τις περιπτώσεις που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπής ή παραπλανητικός, ανεξαρτήτως αν αυτό γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Από τα πιο πάνω, προκύπτει αφενός ότι σχετική πλειοψηφία, στη βάση των προνοιών του άρθρου 126
(3), συγκάλεσε έκτακτη γενική συνέλευση στις 8.11.2018, αποστέλλοντας σχετικές ειδοποιήσεις στις 8.10.2018 και, αφετέρου, ότι ενώ οι ενάγοντες έλαβαν ήδη τέτοια ειδοποίηση, παρουσίασαν τα γεγονότα ως ανωτέρω. Άξιο προσοχής είναι και το γεγονός ότι, ενώ στο αίτημα ημερομηνίας 13.9.2018 δεν γίνεται αναφορά σε ημερομηνία συνέλευσης (Τεκμήριο 12 στην ένορκη δήλωση ενάγοντα 1), στη συνεδρία της 9.10.2018 γίνεται αναφορά στις 8.11.2018, φανερώνοντας έτσι ότι όντως είχε συγκληθεί για τις 8.11.2018 και οι ενάγοντες είχαν γνώση τούτου. Είμαι της άποψης ότι, είτε ηθελημένα, είτε όχι, η εικόνα που η παρουσίαση των γεγονότων από τον ενάγοντα 1 μετέδωσε στο Δικαστήριο, είναι παραπλανητική. Κρίνω ότι, τα συγκεκριμένα γεγονότα, ως ουσιώδη γεγονότα, θα επηρέαζαν το Δικαστήριο στην έκδοση του διατάγματος. Ο τρόπος που τα ως άνω γεγονότα παρουσιάστηκαν, δεν ικανοποιεί το καθήκον υψίστης πίστης το οποίο οι Αιτητές είχαν προσερχόμενοι στο Δικαστήριο σε αναζήτηση μονομερώς θεραπείας. Η ως άνω κατάληξη, έχει ως αποτέλεσμα τα εκδοθέντα διατάγματα να καθίστανται ακυρώσιμα, χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει περαιτέρω την παρούσα Αίτηση. Στη βάση αυτού είναι που δεν προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο τα εκδοθέντα διατάγματα θα έπρεπε να ακυρωθούν λόγω μη ικανοποίησης της προϋπόθεσης του κατεπείγοντος, ζήτημα καθόλα σχετικό με τα ως άνω αφού, παρά την ειδοποίηση στις 8.10.2018, οι Αιτητές περίμεναν να προσέλθουν στο Δικαστήριο στις 5.11.2018, μόλις πριν την ορισθείσα από την πλειοψηφία συνέλευση. Κατά συνέπεια, και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 7.11.2018 ακυρώνεται. Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης θα βαρύνουν τους Αιτητές-ενάγοντες αλληλεγγύως και κεχωρισμένως, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Παραμένει εκ των πραγμάτων ένα ουσιαστικό θέμα. Από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν φαίνεται να έχει γίνει κατάλληλη σύγκληση έκτακτης γενικής συνέλευσης για τις 20.12.2018. Η δε συγκληθείσα από την πλειοψηφία για τις 8.11.2018 έκτακτη γενική συνέλευση δεν διεξήχθη λόγω του ακυρωθέντος διατάγματος. Τίθεται από τον κ. Ηλιάδη η εισήγηση όπως το Δικαστήριο ασκήσει τις εξουσίες που του παρέχονται με βάση το άρθρο 129
(1)του Κεφ. 113. Δεδομένου ότι είχαν δοθεί και τηρηθεί όλες οι ορθές προθεσμίες αναφορικά με τα θέματα που θα αφορούσε η συνέλευση της 8.11.2018, και έχοντας υπόψη όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, ορίζεται - δυνάμει των προνοιών του άρθρου 129
(1)του Κεφ. 113 - από το Δικαστήριο Έκτακτη Γενική Συνέλευση με την ίδια ημερήσια διάταξη ως η ειδοποίηση για Έκτακτη Γενική Συνέλευση στις 8.11.2018 και στον ίδιο τόπο, η οποία να διεξαχθεί στις 14.12.2018 και ώρα 18:00. [Υπ.] .............. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.