Πηλαβάκη ν. L.P. ELLINAS GROUP OF COMPANIES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 81/2016, 4/12/2018

Πηλαβάκη ν. L.P. ELLINAS GROUP OF COMPANIES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 81/2016, 4/12/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A601 Αρ. Αγωγής: 81/2016 Σε ότι αφορά την εταιρεία L.P. ELLINAS GROUP OF COMPANIES LTD και τις θυγατρικές της και Σε ότι αφορά τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Μεταξύ: XXXXX Πηλαβάκη εκ Λεμεσού, XXXXX 35 Αιτητή και

1. L.P. ELLINAS GROUP OF COMPANIES LTD με έδρα τη Λευκωσία, Αρχ. Μακαρίου Γ 2-4, Capital Center, 2ος όροφος, Γρ.703
2. XXXXX Έλληνα, XXXXX 14, XXXXX, Λεμεσός
3. XXXXX Έλληνα, XXXXX 14, XXXXX, Λεμεσός
4. XXXXX Έλληνα, XXXXX 14, XXXXX, Λεμεσός Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση ημερ. 30/03/16 υπό καθ' ων η αίτηση - αιτητών για αναστολή διαδικασίας και παραπομπή σε διαιτησία Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου 2018 Για καθ' ων η αίτηση - αιτητές: κος Γιώργος Πιτάτζης Για αιτητή - καθ' ου η αίτηση: κα Χρίστια Πολυβίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο αιτητής στην κυρίως αίτηση ημερ. 01/02/2016 XXXXX Πηλαβάκης, Διευθυντής και μέτοχος της καθ' ης η αίτηση 1 εταιρείας L.P. Ellinas Group of Companies Ltd, ζητά από το Δικαστήριο διατάγματα με τα οποία να διατάσσεται η καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία και οι καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4 διευθυντές της, να του δώσουν στοιχεία και πληροφορίες για τα λογιστικά βιβλία της εταιρείας και άλλα έγγραφα στα οποία με βάση το Κεφ. 113 και τους Κανονισμούς Περί Εταιρειών, έχει κατά τους ισχυρισμούς του, δικαίωμα πρόσβασης και ενημέρωσης. Αίτημα για προσωρινό διάταγμα, απορρίφθηκε από τον συνάδελφο που χειριζόταν τότε την υπόθεση με ενδιάμεση απόφαση του ημ. 13/2/
5. Κρίθηκε ότι το δικονομικό διάβημα της κυρίως αίτησης ήταν λανθασμένο και ότι το σωστό δικονομικό μέτρο θα ήταν η έγερση παράγωγης αγωγής (Derivative Action). Κρίθηκε επίσης ότι η πρόνοια στην Συμφωνία Μετόχων για παραπομπή κάποιων διαφορών σε διαιτησία, ήταν περαιτέρω εμπόδιο στην επιτυχία της κυρίως αίτησης. Ακολούθως, οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν αίτηση απόρριψης της κυρίως αίτησης με το πιο πάνω σκεπτικό του Δικαστηρίου ότι επρόκειτο για λανθασμένο δικονομικό διάβημα. Ο συνάδελφος που χειριζόταν την υπόθεση, απέρριψε και αυτό το αίτημα για λόγους που εμφαίνονται στην ενδιάμεση απόφαση του ημ. 22/06/
6. Η παρούσα αίτηση των καθ' ων η αίτηση 1,2,3 &
7. Της πιο πάνω ενδιάμεσης απόφασης, είχε προηγηθεί η καταχώρηση της παρούσας αίτησης, με την οποία οι καθ' ων η αίτηση στην κυρίως αίτηση, ζητούν την αναστολή της διαδικασίας και παραπομπή της υπόθεσης σε διαιτησία. Η αίτηση στηρίζεται στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ.4 άρθρα 3,8 και 26 στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς Δ.48 Θ 1-9 και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Επιπλέον, η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 2 XXXXX Έλληνα. Στην πιο πάνω ένορκη δήλωση ο ομνύων αναφέρει ότι την 29/07/2009 υπογράφτηκε Συμφωνία Μετόχων (Shareholders Agreement) για τη σύσταση της καθ' ης η αίτηση 1 εταιρείας (τεκμ.1). Στην εν λόγω συμφωνία υπάρχει ρητός όρος, συγκεκριμένα η ρήτρα 25, η οποία προνοεί ότι όλες οι διαφορές, αξιώσεις ή/και διαδικασίες μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών σχετικά με την εκτέλεση και ερμηνεία της εν λόγω συμφωνίας θα παραπέμπονται σε διαδικασία διαιτησίας ενώπιον ενός διαιτητή στην Κύπρο. Επίσης ήταν γνωστό και κατανοητό από τον πιο πάνω όρο της συμφωνίας ότι η απόφαση του Διαιτητή θα είναι τελεσίδικη και δεσμευτική για τα μέρη της διαφοράς και θα έχει την ίδια ισχύ ωσάν να είναι απόφαση Δικαστηρίου. Περαιτέρω, κάθε μέρος έχει το δικαίωμα να κινήσει διαδικασία σε οποιαδήποτε άλλη δικαιοδοσία για να επιβάλει την Διαιτητική απόφαση. Αντί αυτού, ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα κυρίως διαδικασία, ζητώντας προστακτικής φύσεως διατάγματα. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως ανασταλθεί η διαδικασία και παραπεμφθεί το θέμα σε Διαιτησία καθώς δεν υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί τη μη παραπομπή του θέματος σε διαιτησία. Ο ίδιος ο ομνύοντας, είναι πρόθυμος να πράξει οτιδήποτε αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας. Η ένσταση Ο αιτητής στην κυρίως διαδικασία καταχώρησε ένσταση, αρνούμενος την παραπομπή της υπόθεσης σε διαιτησία. Στους λόγους ένστασης αναφέρεται ότι η επίδικη διαφορά σχετίζεται με αμιγώς νομικά θέματα που μόνο το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει. Επιπλέον δεν υπάρχει σχετική πρόνοια στο καταστατικό της εταιρείας, η οποία να προβλέπει παραπομπή σε διαιτησία. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του ιδίου του αιτητή- καθ' ου η αίτηση στην παρούσα. Σε αυτήν παραδέχεται την υπογραφή της συμφωνίας (τεκμ.1). Υποστηρίζει όμως ότι μετά την πιο πάνω συμφωνία, ιδρύθηκε η καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία, το καταστατικό της οποίας δεν περιλαμβάνει τέτοια πρόνοια. Όπως συμβουλεύεται από τον δικηγόρο του, τα δικαιώματα και καθήκοντα των μετόχων ρυθμίζονται από το καταστατικό της εταιρείας, το οποίο υπερισχύει της πιο πάνω συμφωνίας. Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και δεσμευτική να ήταν η εν λόγω πρόνοια και πάλιν κατά τον ομνύοντα η επίδικη διαφορά, μόνον από Δικαστήριο μπορεί να επιλυθεί αφού αφορά την ερμηνεία Νόμων και όχι την διαπίστωση γεγονότων. Στις περιπτώσεις που επίδικες διαφορές παραπέμπονται σε διαιτησίες όταν αντιμετωπίζεται θέμα ερμηνείας Νόμου, η υπόθεση επαναφέρεται στο Δικαστήριο. Ήταν περαιτέρω η θέση του ομνύοντα ότι ακόμα και εκεί που υπάρχει ρήτρα διαιτησίας, δεν απαγορεύεται η καταχώρηση αγωγής. Απλά παρέχεται το δικαίωμα στον εναγόμενο να καταχωρήσει αίτηση παραπομπής σε διαιτησία και εναπόκειται στο Δικαστήριο να αποφασίσει το θέμα. Ιδιαίτερα στην παρούσα περίπτωση όπου έχουμε να κάνουμε μόνο με νομικά ζητήματα, δεν ενδείκνυται κατά τον ομνύοντα, η παραπομπή σε διαιτησία. Αγορεύσεις Οι συνήγοροι αγόρευσαν από γραπτό κείμενο, το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Θα παραθέσω στην συνέχεια σύνοψη της επιχειρηματολογίας των συνηγόρων όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αγορεύσεις, προκειμένου να γίνουν κατανοητές οι θέσεις των δύο πλευρών. H αγόρευση της συνηγόρου των αιτητών Η συνήγορος των αιτητών στην αγόρευση της, έκαμε αναφορά στην συμφωνία μετόχων (Shareholders Agreement), για την σύσταση της επίδικης εταιρείας. Με ειδική αναφορά στο άρθρο 25 της πιο πάνω σύμβασης, ισχυρίστηκε ότι υπάρχει ξεκάθαρη ρήτρα διαιτησίας για όλες τις διαφορές που προκύπτουν μεταξύ των μετόχων της. Οι αιτητές στην παρούσα, έθεσαν το θέμα αυτό αμέσως με την ένσταση τους στην μονομερή αίτηση για προσωρινό διάταγμα ημ. 01/02/
8. Ισχυρίστηκαν συγκεκριμένα ότι η αίτηση είναι καταχρηστική εφόσον θα έπρεπε η διαφορά να είχε παραπεμφθεί σε διαιτησία. Όταν στη συνέχεια καταχώρησαν την ένσταση τους στην κυρίως αίτηση, επανέλαβαν την θέση τους αυτή, ήτοι περί αναστολής της παρούσας διαδικασίας και αναγκαιότητας παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία. Ακολούθως καταχώρησαν την παρούσα αίτηση. Ως εκ τούτου ήταν η θέση της συνηγόρου ότι σε κανένα δικονομικό διάβημα δεν προέβησαν οι αιτητές που να συνηγορεί περί αποδοχής της παρούσας διαδικασίας. Αντιθέτως, οι αιτητές από την αρχή προέβαλαν την θέση ότι η παρούσα διαδικασία είναι καταχρηστική και ότι θα πρέπει να ανασταλεί και να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Η συνήγορος επανέλαβε επί του προκειμένου ότι οι αιτητές είναι έτοιμοι να πράξουν οτιδήποτε είναι αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας. Ήταν σαφώς η θέση του συνηγόρου ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και ότι η παρούσα διαδικασία πρέπει να ανασταλεί και η εγερθείσα διαφορά να παραπεμφθεί για επίλυση ενώπιον ενός διαιτητή στην Κύπρο, η απόφαση του οποίου θα είναι τελεσίδικη και δεσμευτική ως συμφωνήθηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη με την συμφωνία ημ. 29/07/
9. Στην συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημ.13/02/2017 με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα για προσωρινό διάταγμα. Στην εν λόγω απόφαση, γίνονται αποδεκτές κατά την συνήγορο, οι πιο πάνω θέσεις για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία, στα πλαίσια εξέτασης της προϋπόθεσης για πιθανότητα επιτυχίας της κυρίως αίτησης. Κρίθηκε συγκεκριμένα ότι η κυρίως αίτηση δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, λόγω ρήτρας της διαιτησίας στην πιο πάνω συμφωνία. Ακολούθως, ο συνήγορος αναφέρθηκε στο Περί Διαιτησίας Νόμο (Κεφ.4) επί του οποίου στηρίζεται η αίτηση. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στο άρθρο 8, το οποίο δίνει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστείλει δικαστική διαδικασία λόγω ρήτρας διαιτησίας. Με παραπομπή σε νομολογία που ερμηνεύει την πιο πάνω νομοθετική διάταξη, η συνήγορος υποστήριξε ότι ικανοποιούνται στην παρούσα περίπτωση οι προϋποθέσεις για την ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος και να διαταχθεί η αναστολή της διαδικασίας και ταυτόχρονη παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια έγκυρη συμφωνία για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Το γεγονός αυτό, είναι παραδεκτό και δεν αμφισβητείται από την πλευρά του καθ' ου η αίτηση. Επιπλέον, η διαφορά σχετίζεται με την ερμηνεία της συμφωνίας. Ο ίδιος ο καθ' ου η αίτηση, αναφέρει ότι παραβιάζεται η συμφωνία από τους αιτητές αφού κατ' ισχυρισμό παρεμποδίζεται να έχει πρόσβαση στα αρχεία της εταιρείας, κάτι που προβλέπει το άρθρο 15 της εν λόγω συμφωνίας. Συνεπώς, η κατ' ισχυρισμό παρεμπόδιση του καθ' ου η αίτηση να έχει πρόσβαση στα γραφεία και αρχεία της εταιρείας, αποτελεί ισχυριζόμενη παράβαση του όρου 15 της συμφωνίας ημερ. 01.02.
10. Κατά την συνήγορο, το κατά πόσον θα επιτραπεί στον καθ' ου η αίτηση να έχει τέτοια πρόσβαση στα μητρώα και αρχεία της εταιρείας και των θυγατρικών της αλλά και είσοδο στα γραφεία και υποστατικά της, συνιστά ξεκάθαρα διαφορά ως προς την ερμηνεία και εκτέλεση της επίδικης συμφωνίας ημ. 29/07/
11. Η επίδικη διαφορά επομένως, είναι άμεσα συνυφασμένη με την ρήτρα διαιτησίας και την εν λόγω συμφωνία και αποτελεί αναμφίβολα αμφισβήτηση που συμφωνήθηκε να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Περαιτέρω, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η παρούσα αίτηση έχει υποβληθεί μετά την καταχώρηση εμφάνισης εκ μέρους των αιτητών και προτού αυτοί λάβουν οποιαδήποτε διαδικαστικά διαβήματα στην υπόθεση. Μάλιστα, η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση της αίτησης παραμερισμού της διαδικασίας λόγω κατ' ισχυρισμό λανθασμένου δικονομικού μέτρου. Η συνήγορος επανέλαβε την θέση ότι οι αιτητές είναι πρόθυμοι να πράξουν οτιδήποτε είναι αναγκαίο για την διεξαγωγή της διαιτησίας. Εξ' αρχής δεν ήταν η θέση τους είναι ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται αρμοδιότητας και δικαιοδοσίας όπως εκδικάσει την παρούσα διαφορά. Τέλος, η συνήγορος αναφέρθηκε στους λόγους ένστασης, ζητώντας την απόρριψη τους από το Δικαστήριο. Ειδικότερα για τον ισχυρισμό ότι η διαφορά αφορά μόνο νομικά θέματα, ανέφερε ότι δεν υπάρχει τίποτε στο Κεφ. 4 που να ορίζει ότι ο διαιτητής αποφασίζει μόνο πραγματικά γεγονότα ή ότι μόνο το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει επί νομικών θεμάτων. Ούτε υπάρχει οτιδήποτε στο συνυποσχετικό ότι ο διαιτητής θα αποφασίζει μόνο επί συγκεκριμένων ζητημάτων. Περαιτέρω, ο καθ' ου η αίτηση δεν ξεκαθαρίζει ποια είναι αυτά τα νομικά θέματα που μόνο το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει. Επιπλέον, ουδέποτε τα συμβαλλόμενα μέρη εξέφρασαν πρόθεση ότι το συνυποσχετικό δεν θα ήταν ανέκκλητο σύμφωνα με το άρθρο 3 του περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ.4). Αντίθετα, το έθεσαν ξεκάθαρα ότι η απόφαση του διαιτητή θα ήταν τελεσίδικη και δεσμευτική για τα συμβαλλόμενα μέρη. Ούτε συμφώνησαν τα μέρη όπως για μια διαφορά υποβληθούν στην δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και όπως για άλλες διαφορές την δικαιοδοσία διαιτησίας. Αντιθέτως, συμφωνήθηκε να παραπεμφθούν σε διαιτησία, όλες οι διαφορές που προκύπτουν από την επίδικη σύμβαση. Σε σχέση με την απουσία πρόνοιας στο καταστατικό για παραπομπή σε διαιτησία, η συνήγορος εισηγήθηκε ότι στο καταστατικό αναφέρεται μόνον ο τρόπος λειτουργίας μιας εταιρείας και όχι η διαδικασία επίλυσης διαφορών. Ανεξαρτήτως τούτου, ακόμα και αν υπήρχε μια ρήτρα διαιτησίας στο καταστατικό της εταιρείας, αυτή θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής μόνο εάν η εγερθείσα διαφορά ήταν μεταξύ της εταιρείας και κάποιου μετόχου. H αγόρευση της συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση Ο συνήγορος του καθ' η αίτηση στην αγόρευση του, αφού υιοθέτησε τους λόγους ένστασης, στην συνέχεια προέβη σε μια σύντομή αναδρομή στο ιστορικό της υπόθεσης. Ακολούθως ανέφερε ότι η παράγραφος 25 της Συμφωνίας Μετόχων ημ. 29/07/2009 στην οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση, αφορά θέματα άσχετα με τα επίδικα. Συγκεκριμένα η παράγραφος 25 προβλέπει την παραπομπή σε διαιτησία τριών ειδικά θεμάτων που αφορούν μόνο, την εγκυρότητα και ερμηνεία της σύμβασης καθώς και την εκτέλεση της. Ο αιτητής στην κυρίως αίτηση του, ζητά συγκεκριμένες θεραπείες στην βάση του Περί Εταιρειών Δικαίου με συγκεκριμένη αναφορά στα άρθρα του Νόμου και των Κανονισμών. Δεν ζητά κάτι που σχετίζεται με την παράγραφο 25 της πιο πάνω συμφωνίας. Περαιτέρω, δεν επεξηγείται στην ένορκη δήλωση της αίτησης, ποια είναι αυτή η διαφορά που θεωρεί ότι εμπίπτει στον ανωτέρω όρο και συνεπώς θα πρέπει αυτή να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Συνεπώς, κατά τον συνήγορο, η αίτηση είναι αόριστη, ασαφής και αβάσιμη και θα πρέπει να απορριφθεί εκ προοιμίου. Στην παρούσα υπόθεση, ο καθ' ου η αίτηση δεν επιζητεί θεραπείες στηριζόμενος αποκλειστικά στην συμφωνία μετόχων. Στηρίζεται επίσης στα δικαιώματα και την προστασία που του παρέχουν ο Νόμος και το Καταστατικό της εταιρείας ως μετόχου. Αυτά δεν είναι ζητήματα που θα τα αποφασίσει ο διαιτητής; Ούτε συμφωνήθηκε ποτέ ότι οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ όλων των διαδίκων για οποιοδήποτε θέμα που αναφύεται από τον Νόμο, το Καταστατικό και τις μεταξύ τους συμφωνίες θα παραπέμπεται σε διαιτησία. Αλλά ακόμα κι αν προνοούσε κάτι τέτοιο, ένας διαιτητής δεν μπορεί κατά τον συνήγορο, να αποφασίσει τέτοια πολύπλοκα και αμιγώς νομικά ζητήματα. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι αυτό που επιδιώκουν ουσιαστικά, οι αιτητές, είναι να παραπέμψουν την παρούσα υπόθεση σε διαιτητή, ο οποίος δεν θα έχει δικαιοδοσία και αρμοδιότητα να αποφασίσει επί των θεμάτων και θεραπειών της παρούσας. Το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση στηρίζεται και στην Συμφωνία Μετόχων δεν σημαίνει ότι η παρούσα υπόθεση θα πρέπει να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Με παραπομπή σε νομολογία, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι ακόμα και αν ορισμένα ζητήματα αφορούν την Συμφωνία Μετόχων, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραπεμφθεί η παρούσα υπόθεση σε διαιτησία. Διότι με αυτό τον τρόπο, το Δικαστήριο θα κατακερματίσει την υπόθεση και θα δημιουργήσει δύο ξεχωριστές παράλληλες διαδικασίες. Επιπλέον, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των ιδίων των αιτητών στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, η εν λόγω συμφωνία τερματίστηκε με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 13/08/2015 (τεκμ. 5 της αίτησης). Ανεξαρτήτως τούτου, ήταν η θέση του συνηγόρου ότι η συμφωνία μετόχων (Shareholders Agreement) ακόμα και αν δεν είχε τερματιστεί, είναι υποδεέστερη του Καταστατικού της Εταιρίας, το οποίο αποτελεί δημόσιο έγγραφο. Τέλος, ο συνήγορος επανέλαβε την θέση ότι τα ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα είναι αμιγώς νομικά, για τα οποία δεν έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει ο διαιτητής. Υπενθύμισε δε την νομική αρχή ότι όταν κατά την εκδίκαση διαιτησίας εγερθούν νομικά θέματα, ο διαιτητής οφείλει να τα παραπέμψει για εκδίκαση στο Δικαστήριο. Νομική Πτυχή Το άρθρο 8 του περί Διαιτησίας Νόμου (Κεφ. 4) στο οποίο στηρίζεται το αίτημα στην παρούσα, καθορίζει ότι το Δικαστήριο μπορεί να αναστείλει την δικαστική διαδικασία αν ικανοποιηθεί ότι δεν υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί την μη παραπομπή του θέματος σε διαιτησία. Προϋποτίθεται ότι θα υπάρχει ρήτρα διαιτησίας σε συνυποσχετικό και ότι ο αιτητής θα προβεί στο αίτημα του μετά την εμφάνιση και προτού καταχωρήσει οιονδήποτε δικόγραφο ή προβεί σε οιανδήποτε διαδικασία στην υπόθεση. Το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια να αναστείλει τη διαδικασία όταν ο εναγόμενος αφήσει την αγωγή να προχωρήσει (βλέπε Russel on Arbitration, 20η έκδοση, σελ. 163-178). Προϋποτίθεται επίσης ότι ο αιτητής θα πείσει το Δικαστήριο ότι όταν άρχισε η δικαστική διαδικασία ήταν και εξακολουθεί να είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει οτιδήποτε το αναγκαίο για την διεξαγωγή της διαιτησίας. Ο όρος «συνυποσχετικό» καθορίζεται στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Κεφ. 4, ως ακολούθως: «η γραπτή συμφωνία για την υποβολή υφιστάμενων ή μελλοντικών διαφορών σε διαιτησία είτε κατονομάζεται ο διαιτητής είτε όχι.» Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κεφ. 4 αναφέρεται ότι: «το συνυποσχετικό, εκτός αν εκφράζεται αντίθετη πρόθεση σ' αυτό, είναι ανέκκλητο, εκτός αν επιτραπεί από το Δικαστήριο, και έχει την ίδια ισχύ από κάθε άποψη ωσάν να ήταν διάταγμα Δικαστηρίου.» Αφού το Δικαστήριο πιστοποιήσει ότι πληρούνται οι πιο πάνω προκαταρκτικές προϋποθέσεις που καθορίζει το άρθρο 8 τότε θα εξετάσει κατά πόσον υπάρχουν καλοί λόγοι που να δικαιολογούν την συνέχιση της Δικαστικής διαδικασίας και την μη παραπομπή της υπόθεσης σε διαιτησία. Η αναστολή της διαδικασίας, εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου όπως προκύπτει και από την χρήση της λέξης «δύναται» στο άρθρο 8 του Κεφ.
12. Σχετική με το θέμα είναι η απόφαση Bulfracht v. Third world steel co Ltd