ARTIO DESIGNS LTD ν. Van Zutphen κ.α., Αρ. Αγωγής: 4947/11, 29/11/2018

(1), 5, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ. 31 και 32 και 42, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.Θ 1-4, 7,8 και 9, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκο Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Ροδίτης εκ των διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας. Όπως αναφέρει ο κ. Ροδίτης οι Ενάγοντες ασχολούνται με την ανάπτυξη και αγοραπωλησίες ακινήτων και την 5.10.2006 σύνηψαν συμφωνία με τους Εναγόμενους για πώληση σε αυτούς της επίδικης κατοικίας έναντι €370.766,

1. Δυνάμει της Συμφωνίας αυτής οι Ενάγοντες θα παρείχαν στους Εναγόμενους τραπεζική εγγύηση προς διευκόλυνση της λήψης δανείου από τους Εναγόμενους η οποία θα παρέμενε σε ισχύ μέχρι την έκδοση ξεχωριστού τίτλου της επίδικης κατοικίας. Οι Ενάγοντες συμπλήρωσαν και παρέδωσαν την κατοικία στους Εναγόμενους τον Απρίλιο 2007 αλλά μέχρι και τον Απρίλιο 2011 παρά τις προσπάθειες των Εναγόντων, το Κτηματολόγιο δεν είχε ακόμη εκδώσει ξεχωριστό τίτλο γι' αυτήν. Την 21.3.2011 ο κ. Ροδίτης ενημερώθηκε ότι η δικαιούχος τράπεζα των Εναγομένων είχε ζητήσει την εξαργύρωση της εγγυητικής επιστολής και δεν αποδέχετο την παράταση της ισχύος αυτής λόγω του ότι οι Εναγόμενοι δεν τηρούσαν τις εκ του δανείου υποχρεώσεις τους. Παρά την αποστολή σχετικής επιστολής προς τους Εναγόμενους αυτοί δεν διευθέτησαν το θέμα και η δικαιούχος τράπεζα προχώρησε στην είσπραξη ποσού €256.290,22 από την εγγυητική επιστολή η δε εκδότρια τράπεζα χρέωσε τον λογαριασμό των Εναγόντων με το αντίστοιχο ποσό. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο μέγιστο μέρος του τιμήματος πώλησης της κατοικίας, οι δε Εναγόμενοι εξακολουθούν να κατέχουν και χρησιμοποιούν αυτήν. Ξεχωριστός τίτλος εξεδόθη από το Κτηματολόγιο την 1.7.
2. Το σημερινό υπόλοιπο που οφείλουν οι Εναγόμενοι στους Ενάγοντες ανέρχεται στις €377.179,
3. Όπως περαιτέρω αναφέρει ο κ. Ροδίτης οι Εναγόμενοι έχουν καταθέσει τη Συμφωνία Πώλησης στο Κτηματολόγιο πράγμα που συνιστά βάρος επί της κατοικίας με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να μην μπορούν να προχωρήσουν σε χρήση ή αξιοποίηση της περιουσίας τους, οι δε Εναγόμενοι συνεχίζουν να προκαλούν με τη χρήση και κατοχή αυτής ζημιές στους Ενάγοντες. Την 2.2.2018 περιήλθε σε γνώση των Εναγόντων μέσω της Ελληνικής Τράπεζας ότι οι Εναγόμενοι έχουν καταχωρήσει στο Κτηματολόγιο αίτηση για μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου στο όνομα τους, οι δε Ενάγοντες ενημερώθηκαν από το Κτηματολόγιο ότι πρόθεση αυτού ήταν να μεταβιβάσει το ακίνητο ως η αίτηση, στο οποίο και οι Ενάγοντες υπέβαλαν ένσταση. Το Κτηματολόγιο την 18.4.2018 ενημέρωσε τους δικηγόρους των Εναγόντων ότι έκανε δεκτή την αίτηση των Εναγομένων και πως θα προχωρούσε στην μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου επ' ονόματι των Εναγομένων εκτός αν προσκομιστεί σχετικό διάταγμα Δικαστηρίου. Θέση των Εναγόντων είναι ότι το Κτηματολόγιο είχε θεωρήσει ότι οι Εναγόμενοι κατέβαλαν το τίμημα αλλά παραγνωρίζει ότι αυτό έγινε με την πιο πάνω αναφερόμενη εξαργύρωση της εγγυητικής επιστολής. Είναι η θέση του ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πολύ καλή πιθανότητα επιτυχίας ενώ αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο δεδομένου ότι θα είναι δύσκολη η ανάκτηση και εξασφάλιση της απαίτησης. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων αφού ουδεμία αναστάτωση ή ζημιά θα προκληθεί στους Εναγόμενους σε αντίθετη όμως περίπτωση θα επέλθει σοβαρή, δυσανάλογη και ανεπανόρθωτη ζημιά στους Ενάγοντες. Μετά την επίδοση του Διατάγματος και της Αίτησης στους Εναγόμενους αυτοί καταχώρησαν Ένσταση η οποία στηρίζεται στα αρ. 4, 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα αρ. 29, 31, 32 και 42 του περί Δικαστηρίου Νόμου (Ν. 14/60), στα αρ. 44ΙΗ έως 44ΚΔ και 51 του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Προστασία Αγοραστών) Κανονισμούς του 2015, στα αρ. 3 έως 5 του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο του 2011, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. Θ 1-9, στο Άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου 1 της ΕΣΔΑ, στα Άρθρα 23, 26 και 28 του Συντάγματος, στους Κανόνες της Φυσικής Δικαιοσύνης, στο δίκαιο της Επιείκειας, στο Κοινοδίκαιο, στις Συμφυείς και Γενικές Εξουσίες του Δικαστηρίου και στην Πρακτική και Νομολογία. Σε αυτήν εκτίθενται 8 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) Το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να εκδικάσει τη παρούσα αίτηση, λόγω ρητής νομοθετικής απαγόρευσης (άρθρο 51 του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου (9/1965). (β) Υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας, αφού οι ενάγοντες / αιτητές καταχώρησαν με βάση το άρθρο 51 του Ν. 9/1965 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την διαδικασία της έφεσης και έλαβε τον αριθμό 159/18 και την 16/5/18 εξεδόθη προσωρινό διάταγμα, παράλληλα με τη καταχώρηση της παρούσης αίτησης στα πλαίσια της παρούσης αγωγής. (γ) Υπάρχει δεδικασμένο με βάση την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/6/
4. (δ) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος και ιδιαίτερα της ανεπανόρθωτης ζημιάς. (ε) Τυχόν έκδοσης του διατάγματος ουσιαστικά επιλύει και την ουσία της αγωγής. (στ) Δεν υπάρχει παραβίαση οιουδήποτε όρου της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας και το θέμα της εξαργύρωσης της εγγυητικής δεν ρυθμίζεται από το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο. (ζ) Δεν κλήθηκαν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη στην παρούσα διαδικασία και ως εκ τούτου υπάρχουν κενά στην παρούσα διαδικασία γιατί απουσιάζουν ουσιώδη έγγραφα και γεγονότα. (η) Η επίδικη κατοικία χρησιμοποιείται ως στέγη για τους Εναγόμενους και τα ανήλικα παιδιά τους». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Τζιακούρη, Εναγομένης αρ. 2 - Καθ'ης η Αίτηση η οποία επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους ένστασης και ισχυρίζεται ότι η μοναδική διαφορά της υπό εκδίκαση Αίτησης από αυτήν που απορρίφθηκε με την απόφαση ημερ. 18.6.2012 είναι οι ενέργειες στις οποίες οι Εναγόμενοι προέβησαν δυνάμει της νομοθεσίας περί προστασίας των αγοραστών και την αποδοχή του αιτήματος από τον Διευθυντή του Κτηματολογίου. Όσον αφορά στις εγγυητικές θέση της είναι ότι στην επιστολή της δικαιούχου τράπεζας αναφέρονται ρητά οι λόγοι εξαργύρωσης της εγγυητικής που βασίζονται στο ότι οι Ενάγοντες δεν είχαν εκδώσει ξεχωριστό τίτλο. Οι Ενάγοντες, όμως, παρά το ότι γνώριζαν έγκαιρα για την επιστολή αυτή δεν ενήργησαν λαμβάνοντας κάποια μέτρα παρά μόνο έστειλαν επιστολή τερματισμού μετά την εξαργύρωση της εγγυητικής. Η Εναγομένη αρ. 2 ισχυρίζεται ότι εάν οι Ενάγοντες είχαν ενημερώσει έγκαιρα τους Εναγόμενους η ζημιά θα είχε αποφευχθεί, οι Εναγόμενοι δε ουδέποτε συγκατατέθηκαν στην εξαργύρωση της εγγυητικής. Διαφωνεί ότι οφείλουν να εκκενώσουν την κατοικία η οποία και αποτελεί την οικία όπου διαμένει η οικογένεια τους, εάν δε εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αφού θα κινδυνεύουν να βρεθούν στους δρόμους. Ισχυρίζεται ότι οι ίδιοι δεν παραβίασαν οποιοδήποτε όρο της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας αλλά εκχώρησαν όλα τα δικαιώματα τους δυνάμει αυτής στην Marfin Popular Bank Public Co Ltd την οποία οι Ενάγοντες όφειλαν να είχαν προσθέσει ως διάδικο στην παρούσα αγωγή. Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους, επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στη διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 ΑΑΔ 248). Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου είναι δικαιοδοτικό. Το άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, αφορά σε περιορισμούς συναλλαγών σχετικά με γη ώστε να δύναται να ικανοποιηθεί η απαίτηση του Ενάγοντα, και θεωρώ, συνεπώς, ότι τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση αίτηση. To εν λόγω άρθρο προνοεί ότι, κάθε Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημίωση, δύναται να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδιστεί να απαλλοτριώσει τόσο μέρος της ακίνητης του ιδιοκτησίας όσο είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής. Τέτοιο διάταγμα δεν εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο Δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει καλή βάση αγωγής, και ότι, με την πώληση ή μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο, είναι πιθανόν να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση Δικαστικής απόφασης. Στην απόφαση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνικ» Λτδ,

(2001)1 Α.Α.Δ. 785 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την διασύνδεση του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60: «Ορθά, νομίζουμε, είδε πως η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα "να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του" αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.» Επίσης παρατηρώ ότι, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32, αντιστοιχούν στην προϋπόθεση του άρθρου 5

(2)του Κεφ. 6 ότι ο Ενάγοντας θα πρέπει να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλό αγώγιμο δικαίωμα. (βλ. Επίσης Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520, Τσιολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782 και Ζεμενίδης ν. Άννας Ζεμενίδου (Αρ. 1)

(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Ιωάννη Παντελίδη ν. Μάριου Πιερή,

(1998)1 Α.Α.Δ. 2111, Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015. Από ανάγνωση των δικογράφων, αλλά και των ενόρκων δηλώσεων, διαφαίνεται ότι η παρούσα αγωγή αφορά σε διαφορά που προέκυψε δυνάμει της Συμφωνίας Πώλησης Κατοικίας η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Από τις Ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση και την Ένσταση φαίνεται ότι τα πιο κάτω είναι δεκτά και από τις δύο πλευρές: Στο πλαίσιο του όρου 3(ii) της Συμφωνίας παραχωρήθηκε από πλευράς Εναγόντων στην τράπεζα από την οποία έλαβαν δάνειο οι Εναγόμενοι για αγορά της κατοικίας η τραπεζική εγγύηση Τεκμήριο 3 στην ίδια Ένορκη Δήλωση. Σύμφωνα με το λεκτικό του προαναφερόμενου όρου της Συμφωνίας Πώλησης η τραπεζική εγγύηση αυτή θα είχε ισχύ μέχρι την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας για την κατοικία. Με την επιστολή ημερ. 4.3.2011 (Τεκμήριο 4) η τράπεζα των Εναγομένων Marfin Popular Bank Public Co Ltd αξίωσε την πληρωμή της εγγυητικής με αποτέλεσμα την είσπραξη από λογαριασμό των Εναγόντων ποσού €256.290,22, οι δε Ενάγοντες ακολούθως τερμάτισαν τη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία. Οι Εναγόμενοι διαμένουν μέχρι σήμερα στην κατοικία και έχουν υποβάλει αίτηση στο Κτηματολόγιο για μεταβίβαση αυτής επ' ονόματι τους. Θέση των Εναγομένων είναι ότι οι ίδιοι δεν συγκατατέθηκαν στην εξαργύρωση της εγγυητικής και ότι εάν οι Ενάγοντες τους είχαν ενημερώσει για την πρόθεση της τράπεζας τους να προχωρήσει με την είσπραξη του ποσού, θα αποφεύγετο η ζημιά. Δεν υπάρχει, όμως, αμφισβήτηση ότι το ποσό όντως πληρώθηκε από τους Ενάγοντες μέσω της είσπραξης της εγγυητικής. Σημειώνω ότι στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο, ως είναι καλά νομολογημένο, δεν προβαίνει στο στάδιο αυτό σε αξιολόγηση μαρτυρίας ή στην εξαγωγή ευρημάτων. Έχοντας υπόψιν μου όμως τα πιο πάνω, εκ πρώτης όψεως, από την εξέταση της ενώπιον μου μαρτυρίας, βρίσκω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η διαπίστωση του αν όντως ευσταθούν οι θέσεις των Εναγόντων αλλά και των Εναγομένων, είναι θέμα φυσικά του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Κρίνω συνεπώς ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Εναγόμενους ότι το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την υπό εξέταση Αίτηση αφού δυνάμει του αρ. 51 του Ν9/65 Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσία μόνο σε περίπτωση κατά την οποία ασκείται έφεση κατά απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Η υπό εκδίκαση Αίτηση καταχωρείται ως ενδιάμεση αίτηση στο πλαίσιο αγωγής τα επίδικα θέματα της οποίας ουδόλως αφορούν σε απόφαση του Διευθυντή. Η μοναδική σχετικότητα της απόφασης του Διευθυντή με τα επίδικα θέματα είναι ότι αυτή κατέστησε αναγκαία, κατά τους Ενάγοντες, την υποβολή της Αίτησης για προσωρινό διάταγμα. Το ίδιο ισχύει και για την εισήγηση ότι υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας λόγω της απόρριψης προηγούμενου αιτήματος στο πλαίσιο της ίδιας αγωγής αλλά και της καταχώρισης της Αίτησης / Έφεσης κατά της απόφασης του Διευθυντή. Η Αίτηση / Έφεση αποσκοπεί στην ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή που, όπως επισημαίνει και ο συνήγορος των Εναγομένων, μπορεί να προσβληθεί μόνο με τέτοια διαδικασία. Η δε έκδοση της απόφασης του Διευθυντή αυτής διαμόρφωσε νέα δεδομένα τα οποία κατέστησαν αναγκαία την υποβολή της παρούσας Αίτησης. Σημειώνω, όμως, ειδικότερα ότι τα αιτητικά στην αίτηση ημερ. 14.7.2011 αναφορικά με τα οποία εξεδόθη η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 18.6.2012 ήταν διαφορετικά από αυτά της παρούσας. Συνεπώς δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει οποιοδήποτε δεδικασμένο ή κατάχρηση διαδικασιών από μέρους των Εναγόντων. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στους Αιτητές να δείξουν ότι έχουν «πιθανότητα επιτυχίας». Το Δικαστήριο εξετάζει στο στάδιο αυτό την ισχυρότητα της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης των Εναγόντων. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία δεν είναι ψηλό, απαιτώντας μόνο πιθανότητα επιτυχίας. Στο πλαίσιο της υπό εξέταση Αίτησης, με δεδομένη την ενώπιον μου μαρτυρία σε μέρη της οποίας παρέπεμψα πιο πάνω, είναι η άποψη μου ότι οι Ενάγοντες έχουν πιθανότητα να επιτύχουν στην αγωγή τους, νοουμένου βεβαίως ότι καταφέρουν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους. Στρέφομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis

(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Οι Εναγόμενοι προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι διατήρηση σε ισχύ θα οδηγήσει στο να βρεθούν στο δρόμο οι ίδιοι και τα παιδιά τους, αφού η κατοικία χρησιμοποιείται ως η οικία τους. Δεν μπορώ να αντιληφθώ από πού πηγάζει ο ισχυρισμός αυτός, αφού το διάταγμα εμποδίζει απλώς την μεταβίβαση ή διάθεση ή αποξένωση της κατοικίας. Οι Ενάγοντες, από την άλλη, προβάλλουν ότι η κατοικία τους ανήκει δεδομένου του τερματισμού της συμφωνίας, καθώς και ότι οι Εναγόμενοι οφείλουν τεράστια ποσά προς τράπεζες και είναι αναξιόχρεοι. Η ίδια η Εναγόμενη αρ. 2 αναφέρει ότι η κατοικία αποτελεί τη μοναδική ακίνητη περιουσία που κατέχει στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω απόσπασμα από την απόφαση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνικ» Λτδ, (πιο πάνω) όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). 'Εχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινή Κολλάτου Πολιτική Εφεση 10274 ημερομηνίας 10.9.

1. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Tσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Οπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Επίσης παραπέμπω σε απόσπασμα από την απόφαση Larticon Co. V. Detergenta Developments Ltd (πιο πάνω), όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Έχουμε εξετάσει προσεκτικά τα στοιχεία που έχουν προβληθεί και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η παρέμβαση μας κρίνεται επιβεβλημένη. Η εισήγηση ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 είναι ορθή, αφού όπως έχει νομολογιακά τονισθεί το άρθρο 5 αντιστοιχεί στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
2. Το πρωτόδικο εύρημα ότι απαιτείται 'στερεά, θετική μαρτυρία' και 'απτά στοιχεία' για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι ορθή αλλά στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για την μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του». Έπεται πως δεν απαιτείτο μαρτυρία από πλευράς των Εναγόντων για πρόθεση αποξένωσης της επίδικης περιουσίας από τους Εναγόμενους, είναι δε γεγονός ότι με τυχόν αποξένωση της κατοικίας παρεμβάλλεται εμπόδιο στην ικανοποίηση των Εναγόντων σε περίπτωση επιτυχίας τους στην αγωγή. Από τα πιο πάνω καταλήγω ότι και η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει επίσης να εξετάσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Halsbury's Vol. 21 σελ. 366[1]). H ανάγκη προστασίας των Εναγόντων πρέπει να σταθμίζεται προς την αντίστοιχη ανάγκη του Εναγομένου και συνεπώς θα εξετάσω στο παρόν στάδιο την επίδραση που ενδεχομένως θα είχε τυχόν έκδοση του διατάγματος στα συμφέροντα των δύο πλευρών. Με το Διάταγμα απλώς διατηρείται το status quo όσον αφορά στο όνομα στο οποίο είναι εγγεγραμμένη η κατοικία. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Εναγόμενους εξάλλου στην αγόρευση του αναφέρει ότι δεν υφίσταται κίνδυνος για μεταβίβαση της κατοικίας αφού αυτή συνεχίζει να είναι υποθηκευμένη στην τράπεζα των Εναγόντων. Οι δε ισχυρισμοί της Εναγόμενης ότι τυχόν διατήρηση σε ισχύ του Διατάγματος θα οδηγήσει στο να μείνει χωρίς στέγη η οικογένεια της δεν μπορεί να γίνει δεκτή, αφού ουδόλως επηρεάζεται η διαμονή τους στην κατοικία από το λεκτικό του διατάγματος. Σε περίπτωση αποξένωσης, όμως, της κατοικίας με ταυτόχρονη εξάλειψη της υποθήκης θα καταστεί άνευ αντικειμένου η εκδίκαση της θέσης των Εναγόντων ότι η κατοικία τους ανήκει. Κατ' επέκταση το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της οριστικοποίησης του Προσωρινού Διατάγματος. Των πιο πάνω δεδομένων το Προσωρινό Διάταγμα ημερ. 3.5.2018 καθίσταται απόλυτο. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και οι Εναγόμενοι αρ. 1 και 2 - Καθ'ων η Αίτηση καταδικάζονται να πληρώσουν τα έξοδα των Εναγόντων - Αιτητών όσον αφορά στην διαδικασία εκδίκασης της παρούσας Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] "Balance of convenience considered. Where any doubt exists as to the plaintiff's right, or if his right is not disputed, but its violation is denied, the Court, in determining whether an interlocutory injunction should be granted, takes into consideration the balance of convenience to the parties and the nature of the injury which the defendant, on the one hand, would suffer if the injunction was granted and he should ultimately turn out to be right, and that which the plaintiff, on the other hand, might sustain if the injunction was refused and he should ultimately turn out to be right. The burden of proof that the inconvenience which the plaintiff will suffer by the refusal of the injunction is greater than that which the defendant will suffer, if it is granted, lies on the plaintiff". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο