← Κύπρος

BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED ν. Πολυκάρπου κ.α., Αρ. Αγωγής: 5499/15, 24/9/2018

BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED ν. Πολυκάρπου κ.α., Αρ. Αγωγής: 5499/15, 24/9/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2018:A643 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5499/15 Μεταξύ: BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED Ενάγοντες και

  1. XXXXX Πολυκάρπου
  2. XXXXX Κτενά
  3. XXXXX Γεωργίου Πολυκάρπου Εναγόμενοι Αίτηση ημερομηνίας 12.9.2018 Ημερομηνία: 24 Σεπτεμβρίου, 2018 Για τον Εναγόμενο αρ. 1 - Αιτητή: κ. Κωνσταντίνου Για τους Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση: κ. Γιορδαμλής ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση του ο Εναγόμενος αρ. 1 εξαιτείται τα εξής: «Α) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η πώληση μέσω διαδικασίας πλειστηριασμού και/ή οποιεσδήποτε ενέργειες με σκοπό την αποξένωση και/ή μεταβίβαση και/ή εκποίηση από την Καθ' ης η Αίτηση - Ενάγουσα και/ή τους αντιπροσώπους της και/ή οποιοδήποτε άλλο φυσικό και/ή νομικό πρόσωπο, των πιο κάτω ενυπόθηκων ακινήτων του Αιτητή, που βρίσκονται στο Παλαιομέτοχο της Επαρχίας Λευκωσίας: Αρ. Εγγραφής 0/XXXXX, Φ/Σχ, Τμήμα: 29/08/0, Τεμάχιο: XXXXX το 1/1, Αρ. Εγγραφής 0/XXXXX, Φ/Σχ, Τμήμα: 0/2-217-389/12, Τεμάχιο: XXXXX το 1/1 και Αρ. Εγγραφής 0/XXXXX, Φ/Σχ, Τμήμα: 0/2-218-389/18, Τεμάχιο: XXXXX το 1/1, που είναι ορισμένη στις 21 Δεκεμβρίου 2018 και μεταξύ των ωρών 09:00 π.μ και 05:00 μ.μ. στη Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' 28, 2324, Κάτω Λακατάμεια, Λευκωσία, μέχρι την ακρόαση και έκδοση απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β) Προσωρινό Απαγορευτικό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στην Ενάγουσα - Καθ' ης η Αίτηση να διεκδικήσει και/ή απαιτήσει οποτεδήποτε οιονδήποτε ποσό από τον Αιτητή αναφορικά με το κατ' ισχυρισμόν ενυπόθηκο χρέος, πριν το Σεβαστό Δικαστήριο αποφασίσει για το πραγματικώς οφειλόμενο ποσό που οφείλει ο Εναγόμενος στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή μέχρι την ακρόαση και έκδοση απόφασης και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». Η Αίτηση στηρίζεται στο αρ. 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/1960, στο αρ. 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1, 2 Θ.8

(1), Δ.64, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα με τον Ν. 87(Ι)/2018, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας αρ. 23 και 30, αρ. 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α.), στο αρ. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α., στις αρχές της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο Εναγόμενος αρ. 1 - Αιτητής. Όπως αναφέρει ο κ. Πολυκάρπου είναι ιδιοκτήτης των ακινήτων που αναφέρονται στο αιτητικό και τα οποία υποθήκευσε προς όφελος των Εναγόντων με την υποθήκη με αρ. XXXXX/
  1. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν την 11.11.2015 την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή βάση της οποίας είναι δάνεια προς εξασφάλιση των οποίων τέθηκε η προαναφερόμενη υποθήκη. Με την Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος αρ. 1 ισχυρίζεται ότι οι συμβάσεις δανείου και υποθήκης είναι άκυρες αλλά και διαζευκτικά ότι τα ποσά που έχουν χρεωθεί χρεώθηκαν παράνομα και αντισυμβατικά. Οι Ενάγοντες, εισηγείται, προσπαθούν να του στερήσουν το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη από την πίσω πόρτα χρησιμοποιώντας τη διαδικασία του Ν9/65 αφού την 24.8.2018 παρέλαβε Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ αναφορικά με πώληση των ακινήτων δια πλειστηριασμού. Είναι η θέση του ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας το οποίο πηγάζει από τις δικογραφημένες στην Υπεράσπιση θέσεις του. Είναι περαιτέρω, ισχυρίζεται, επείγον όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα διαφορετικά θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και θα εκποιηθεί η ακίνητη του περιουσία την οποία δεν θα ανακτήσει στο μέλλον, η απώλεια δε των ακινήτων αυτών δεν μπορεί να μετρηθεί σε χρήμα. Με την υπό εκδίκαση Αίτηση προσπαθεί να εμποδίσει τους Ενάγοντες από του να λειτουργήσουν σαν Δικαστήριο και να κρίνουν το αποτέλεσμα της αγωγής χωρίς να ακουστεί η θέση του και εξεταστεί η Υπεράσπιση του. Αποτέλεσμα τούτου είναι ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Μετά την επίδοση της Αίτησης σε αυτούς οι Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν την 20.9.2018 Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στα αρ. 11, 21, 29, 31, 32, 34, 36, 37, 39, 44 και 51 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα αρ. 4, 5, 9, 73-76, 91Α, 91Β και 91Γ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1 -13, Δ.64, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα καθώς και στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σε αυτή προβάλλονται 12 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
  2. Η παρούσα αίτηση είναι κατά τον νόμο και τα πράγματα αβάσιμη και/ή αντικανονική και/ή ανεπαρκής και/ή γενική και/ή αόριστη.
  3. Ο Αιτητής δεν έχει κανένα αγώγιμο δικαίωμα και/ή έννομο συμφέρον για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης και/ή δεν δικαιούται στην έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων καθώς μία αίτηση για παρεμπίπτοντα διατάγματα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος που να δίνει δικαίωμα στον Αιτητή σε ουσιαστική θεραπεία, κάτι που δεν συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση.
  4. Δεν υπάρχει το απαραίτητο δικαιοδοτικό πλαίσιο στο οποίο, το Δικαστήριο, να μπορεί να ασκήσει την εξουσία του και να εκδώσει τα ζητηθέντα διατάγματα καθώς δεν έχει καταδειχθεί οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα.
  5. Δεν πληρούνται και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίου Νόμου Ν.14/60για έκδοση απαγορευτικών και/ή επιβαρυντικών και/ή προσωρινών διαταγμάτων.
  6. Ο Αιτητής δεν έχει αποδείξει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
  7. Ο Αιτητής δεν έχει αποδείξει την ύπαρξη καλής και συζητήσιμης υπόθεσης και/ή ορατών πιθανοτήτων επιτυχίας.
  8. Ο Αιτητής δεν έχει αποδείξει ότι θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς και/ή ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση που δεν εκδίδοντο τα αιτούμενα διατάγματα. Ο Αιτητής περαιτέρω παραδέχεται, μέσω της υπεράσπισης του ότι το επίδικο δάνειο έχει παραχωρηθεί και/ή εκταμιευθεί.
  9. Η Καθ' ης η Αίτηση είναι απόλυτα φερέγγυα και/ή δεν έχει προβληθεί οποιαδήποτε θέση και/ή υποβληθεί οποιοδήποτε στοιχείο ότι η Ενάγουσα δεν θα μπορέσει να καταβάλει τυχόν αποζημιώσεις στο μέλλον, εάν χρειαστεί.
  10. Ουδείς βάσιμος λόγος συντρέχει ή καταδεικνύεται για έκδοση των διαταγμάτων που επιζητούνται με την υπό κρίση αίτηση και/ή ο Αιτητής δεν έχει αποδείξει με σαφή και επαρκή τρόπο ότι έχει δικαίωμα να αξιώνει τα επιζητούμενα διατάγματα, παρά μόνο προβαίνει σε αόριστους και/ή άστοχους ισχυρισμούς.
  11. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση με σκοπό την πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων μέσω διαδικασίας πλειστηριασμού είναι απόλυτα νομότυπη και/ή σύμφωνη με τις πρόνοιες του Νόμου 9/1965 και/ή τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης θα αποστερήσει τα νόμιμα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση, καταστρατηγώντας τον σκοπό των διατάξεων του Μέρους VIA του Νόμου 9/1965 που διέπουν την πώληση ανυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή.
  12. Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης.
  13. Οι Αιτητές δεν έχουν κανένα αγώγιμο δικαίωμα και/ή έννομο συμφέρον για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Κουντούρη υπαλλήλου των Εναγόντων ο οποίος αναφέρει ότι η Λαϊκή Τράπεζα παραχώρησε στον Εναγόμενο αρ. 1 δύο δάνεια στις 24.8.2009 και στις 20.12.2011 σε εξασφάλιση των οποίων ο Εναγόμενος αρ. 1 υποθήκευσε τα επίδικα ακίνητα μέχρι ποσό €287.
  14. Παρά τις οχλήσεις της Λαϊκής Τράπεζας ο Εναγόμενος αρ. 1 παρέλειψε και αρνήθηκε να ξοφλήσει τα οφειλόμενα ποσά με αποτέλεσμα την καταχώρηση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου αρ. 1 στην Υπεράσπιση του είναι γενικόλογοι. Είναι η θέση του κ. Κουντούρη ότι καμία διάταξη του Ν9/65 δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει παράλληλα με έγερση πολιτικής αγωγής και ως εκ τούτου οι Ενάγοντες εκκίνησαν τη διαδικασία του Μέρους VIA του πιο πάνω Νόμου αποστέλλοντας τις Ειδοποιήσεις Τύπου Θ, Ι, ΙΑ και ΙΒ στον Εναγόμενο αρ.
  15. Σημειώνει ότι οι Ειδοποιήσεις Τύπου Θ και Ι επιδόθηκαν σε αυτόν από τις 25.5.2018 αλλά ο Εναγόμενος δεν ενήργησε παρά μόνο όταν παρέλαβε την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ. Όπως εισηγείται ο κ. Κουντούρης ο Εναγόμενος αρ. 1 δεν έχει οποιαδήποτε ανταπαίτηση στην αγωγή ή οποιαδήποτε άλλη αγωγή με αποτέλεσμα να κωλύεται να εγείρει την παρούσα Αίτηση αφού δεν είναι δυνατό να εξεταστούν οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του αρ. 32 του Ν14/
  16. Επιπλέον δεν υπάρχει κίνδυνος να μην μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αφού οι Ενάγοντες είναι πιστωτικό ίδρυμα δυνάμενο να καταβάλει τυχών αποζημιώσεις σε αυτόν σε περίπτωση που χρειαστεί. Οι όποιες δε ζημιές που θα προκύψουν είναι καθαρά χρηματικής φύσης. Αποτελεί, συνεπώς, θέση του ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Επίσης είναι η θέση του ότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα αποστερήσει τη δυνατότητα των Εναγόντων να εισπράξουν τα οφειλόμενα σε αυτούς ποσά καταστρατηγώντας τον σκοπό του Ν9/
  17. Αποτέλεσμα της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, εισηγείται, θα είναι να δημιουργηθεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο σύμφωνα με το οποίο ο κάθε ενυπόθηκος οφειλέτης ο οποίος εγείρει μίαν αόριστη υπεράσπιση θα μπορεί να εξασφαλίζει προστατευτικό διάταγμα εναντίον του δανειστή. Επισημαίνει, περαιτέρω, ότι η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αφορά σε ποσά που ξεπερνούν τις €400.000 ενώ τα ενυπόθηκα ακίνητα υποθηκεύθηκαν μέχρι του συνολικού ποσού των €287.000 με αποτέλεσμα, ακόμη και αν αυτά πωληθούν μέσω της διαδικασίας πλειστηριασμού, να μην αποπληρωθούν πλήρως τα οφειλόμενα ποσά, πράγμα που σημαίνει ότι ο Εναγόμενος θα έχει το δικαίωμα να ακουστεί στην αγωγή και να αποζημιωθεί από τους Ενάγοντες εάν κριθεί ότι υπέστη οποιαδήποτε ζημιά. Τέλος προβάλλει την θέση ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφέστατα υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. Με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού προχωρήσω στην εξέταση των προϋποθέσεων για έκδοση προσωρινού διατάγματος καθίσταται αναγκαία η κατάληξη του Δικαστηρίου επί του κατά πόσο ο Εναγόμενος - Αιτητής δικαιούται να υποβάλει την υπό εκδίκαση Αίτηση για προσωρινό διάταγμα. Μετά την τροποποίηση του αρ. 32 του Ν14/60 με το Ν17(Ι)/2004 Εναγόμενος έχει πλέον δικαίωμα να αποταθεί στο Δικαστήριο για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Το δικαίωμα, όμως, αυτό υπόκειται σε περιορισμούς. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Igor Zhigachov κ.α.
(2013)1 Α.Α.Δ.133 στο οποίο έκαναν αναφορά και οι δύο συνήγοροι: «Πριν την τροποποίηση, που έγινε με το Ν.17(Ι)/2004, δικαίωμα να ζητήσει παρεμπίπτον διάταγμα είχε μόνον ο ενάγων. Με την τροποποίηση δόθηκε αυτό το δικαίωμα και στους δύο διαδίκους. Επομένως και ο εναγόμενος έχει δικαίωμα να ζητήσει τέτοιο διάταγμα. Όμως, είναι θεμελιωμένο ότι, αν η θεραπεία που ζητείται από τον εναγόμενο δεν πηγάζει από την αγωγή του ενάγοντα ή δεν συνδέεται με το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα (be incident to the plaintiff's cause of action), τότε ο εναγόμενος δεν δικαιούται να ζητήσει παρεμπίπτον διάταγμα, μέχρι να καταχωρήσει ανταπαίτηση, αλλιώτικα για να ζητήσει τέτοιο παρεμπίπτον διάταγμα θα πρέπει να καταχωρήσει ανταγωγή (cross action) (Δέστε: την παλιά Αγγλική Διαταγή Δ.50 θ.6, όπως εξηγείται στο The Annual Practice του 1958, Τόμος 1, σελ. 1204, και τις παλιές υποθέσεις Sargant v. Read [1876] 1 Ch.D. 600, Carter v. Frey [1894] 2 Ch. 541 και Collison v. Warren [1901] 1 Ch. 812). Τα όσα αναφέρθηκαν για την παλιά Αγγλική Δ.50 θ.6 συνάδουν, κατά την εκτίμηση μου, με την προαναφερόμενη επιφύλαξη του Άρθρου 32
(1)του Ν.14/
  1. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς αλλιώτικα θα μπορούσε να εξεταστεί η ύπαρξη «σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία» και η ύπαρξη πιθανότητας ο αιτών διάδικος «να δικαιούται σε θεραπεία» αν αυτό δεν διαγνωστεί στα πλαίσια είτε ανταπαίτησης του εναγομένου είτε δικής του ανταγωγής. Είναι θεμελιωμένο ότι αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος το οποίο δίνει δικαίωμα στον αιτητή, σε ουσιαστική θεραπεία. Ένα παρεμπίπτον διάταγμα δεν παρέχει, από μόνο του, αγώγιμο δικαίωμα. Είναι απλά επικουρικό σε ουσιαστική αξίωση που προβάλλεται στα πλαίσια αγωγής (Δέστε: την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Fourie v. Le Roux [2007] 1 W.L.R. 320). Στην υπόθεση εκείνη έγινε ευρεία αναφορά σε προηγούμενη αγγλική νομολογία και ειδικά στην απόφαση The Siskina [1979] AC 210 (της οποίας το αποτέλεσμα ανατράπηκε με αγγλική νομοθετική παρέμβαση, αλλά δεν διαφοροποιεί το σκεπτικό της για σκοπούς της παρούσας απόφασης), στην οποίαν τονίστηκε ότι το δικαίωμα σε παρεμπίπτον διάταγμα δεν συνιστά (από μόνο του) αγώγιμο δικαίωμα, δεν υφίσταται από μόνο του, εξαρτάται από την ύπαρξη, ήδη υπάρχοντος, αγώγιμου δικαιώματος και είναι επικουρικό και παρεμφερές προς το, ήδη υπάρχον, αγώγιμο δικαίωμα. Ενόψει των προαναφερομένων και δεδομένου ότι οι εναγόμενοι-αιτητές στην αίτηση ημερ. 27.6.12, στην Αγωγή 2473/12, δεν είχαν καταχωρήσει και παραδώσει, μέχρι τότε, οποιανδήποτε ανταπαίτηση ή ανταγωγή και δεδομένου επίσης ότι τα προαναφερόμενα παρεμπίπτοντα (απαγορευτικά και άλλα) διατάγματα που ζήτησαν δεν πηγάζουν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, από το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων σ' εκείνη την υπόθεση, ούτε και συνδέονται με αυτό, θεωρώ ότι δεν δικαιούντο, υπό τις περιστάσεις, και δεν νομιμοποιούντο να ζητήσουν τα παρεμπίπτοντα διατάγματα που ζήτησαν και τους δόθηκαν, από το πρωτόδικο δικαστήριο, στις 29.6.
  2. Δεν πληρούνταν δηλαδή οι προϋποθέσεις που το Άρθρο 32
(1)του Ν.14/60 θέτει, στην επιφύλαξη του, ώστε να υπάρχει το απαραίτητο δικαιοδοτικό πλαίσιο, στο οποίο, το πρωτόδικο δικαστήριο, να μπορεί να ασκήσει την εξουσία του και να εκδώσει τα ζητηθέντα διατάγματα. Επομένως τα διατάγματα που δόθηκαν στις 29.6.12 εκδόθηκαν καθ' υπέρβαση εξουσίας». Όπως προκύπτει από την πιο πάνω Νομολογία, Εναγόμενος για να δύναται να προωθήσει αίτημα για ενδιάμεσο προσωρινό διάταγμα δυνάμει του αρ. 32 θα πρέπει είτε να έχει καταχωρήσει ανταπαίτηση ή να υφίσταται ανταγωγή, ή να καταδείξει ότι η θεραπεία που ζητά πηγάζει από την αγωγή ή συνδέεται με το αγώγιμο δικαίωμα. Προφανώς ο εδώ Εναγόμενος αρ. 1 - Αιτητής κάνει επίκληση της τελευταίας αυτής βάσης, αφού δεν υπάρχει ούτε ανταπαίτηση ούτε ανταγωγή στην προκειμένη περίπτωση. Με την αγωγή τους οι Ενάγοντες επιζητούν την έκδοση απόφασης εναντίον των Εναγομένων για ποσά €381.704,84 και €24.413,06 πλέον τόκους αλλά και εναντίον του Εναγομένου αρ. 1 διατάγματα για πώληση των ακινήτων αυτού που υποθηκεύτηκαν προς εξασφάλιση των επίδικων συμφωνιών δανείων με τις υποθήκες με αρ. XXXXX/2009 και XXXXX/
  1. Θεωρώ ότι μέρος του αγώγιμου δικαιώματος των Εναγόντων είναι ακριβώς οι συμφωνίες υποθήκης που αναγράφονται πιο πάνω, αφού αυτές συνιστούν το δικογραφημένο έρεισμα για τα αιτούμενα στην αγωγή διατάγματα. Η υπό εκδίκαση Αίτηση αφορά ακριβώς σε διαδικασία πώλησης με τη διαδικασία πλειστηριασμού των ακινήτων που περιλαμβάνονται στην Υ9210/
  2. Θεωρώ συνεπώς ότι τα επίδικα αιτητικά πηγάζουν από το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων και συνδέονται με αυτό. Θα προχωρήσω συνεπώς να εξετάσω την ουσία της Αίτησης. Στη διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.
  1. Από ανάγνωση της Υπεράσπισης των Εναγομένων διαφαίνεται ότι αυτοί προβάλλουν τη θέση ότι η συμφωνία δανείου είναι παράνομη και άκυρη αλλά και προϊόν πίεσης που επηρεάζει τη δικαιοπρακτική βούληση του Εναγομένου αρ.
  2. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι αντιβαίνει στον περί Συμβάσεως Νόμο Κεφ. 149 και στον περί Καταναλωτικής Πίστης Ν.39(Ι)/
  3. Ισχυρίζονται ότι και οι συμβάσεις υποθήκης είναι παράνομες και παράτυπες σαν παρεπόμενες των συμφωνιών δανείων. Επιπρόσθετα αποτελεί δικογραφημένη θέση των Εναγομένων ότι τα αξιούμενα ποσά είναι παράνομα και τοκογλυφικά. Στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση υπάρχει υιοθέτηση της Υπεράσπισης αυτής από τον Εναγόμενο αρ. 1 - Αιτητή. Καμία όμως λεπτομέρεια ως προς τα γεγονότα που στηρίζουν τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του δεν παρατίθεται. Προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή γίνεται μόνο με την αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τον Εναγόμενο αρ.
  4. Είναι όμως καλά νομολογημένο ότι δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία με αγορεύσεις. Συνεπώς, ακόμη και αν από τα δικόγραφα καταδεικνύεται η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να μπορεί να υπάρξει κρίση του Δικαστηρίου επί του κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Έπεται πως η Αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου θα απέρριπτα την Αίτηση και για το ότι δεν έχει ικανοποιηθεί ούτε η τρίτη προϋπόθεση. Το άρ. 32 του Νόμου 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis
(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Ο Εναγόμενος αρ. 1 ισχυρίζεται ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά ένεκα του ότι θα εκποιηθεί η ακίνητη του περιουσία για ένα πινάκιο φακής αλλά και ότι δεν θα του δοθεί ουσιαστικά το δικαίωμα να ακουστεί στην αγωγή και να προωθήσει τις θέσεις του. Αυτό όμως δεν ευσταθεί. Δικαίωμα να ακουστεί διατηρεί ο Εναγόμενος αρ. 1 αφού δεν αποφασίζεται με οποιονδήποτε τρόπο η ουσία των δικογραφημένων στην Υπεράσπιση του ισχυρισμών. Σε περίπτωση όπου πετύχει ο Εναγόμενος αρ. 1 στην Υπεράσπιση του και διαφανεί ότι αυτός έχει υποστεί οποιαδήποτε ζημιά, αυτή μπορεί εύκολα να αποτιμηθεί σε χρήμα. Δεν έχει αμφισβητηθεί η θέση των Εναγόντων - Καθ'ων η Αίτηση ότι αποτελούν πιστωτικό ίδρυμα δυνάμενο να καταβάλει τυχών αποζημιώσεις στον Εναγόμενο. Κατ΄ επέκταση ούτε και αυτή η προϋπόθεση ικανοποιείται. Ακολουθεί ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας - Καθ'ης η Αίτηση και εναντίον του Εναγομένου αρ. 1 - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.