ΜΑΡΙΝΑ ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, υπό την ιδιότητα της ως η μητέρα και/ή πλησιέστερη συγγενής και/ή φίλη και/ή το πρόσωπο που ασκεί την γονική μέριμνα της α

(11),

(12)και

(13). β. Περαιτέρω ή άλλην θεραπεία. γ. Τα έξοδα της αίτησης. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και στις Δ.48 Κ.2 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Μαριέλλας Δαμιανού, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή η οποία και δηλώνει ότι είναι εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση και γνωρίζει τα γεγονότα από ενημέρωση που έλαβε από τον αιτητή αλλά και από το φάκελο της υπόθεσης. Όπως δε ισχυρίζεται προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση για το λόγο ότι το θέμα που εγείρεται είναι νομικής φύσης. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι πέραν της παρούσας αγωγής καταχωρήθηκε από τους διαχειριστές του αποβιώσαντα με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο και η αγωγή υπ' αριθ. αριθ. 426/2015 Ε.Δ. Λεμεσού στα πλαίσια της οποίας στις 19.11.15 καταχωρήθηκε τροποποιημένο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο και στις 14.12.16 καταχωρήθηκε η έκθεση απαίτησης. Αντίγραφα τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος ημερ. 19.11.15 και της έκθεσης απαίτησης ημερ.14.12.16 στην αγωγή με αριθμό 426/15 Ε.Δ. Λεμεσού επισυνάπτονται ως τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι και οι δύο αγωγές δηλαδή η παρούσα και η υπ' αριθ. 426/15 στρέφονται εναντίον των ίδιων εναγόμενων, βάσει του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.

1. Υποστηρίζει ότι βάσει των προνοιών του άρθρου 58 εδάφια 11 και 13 η ενάγουσα εμποδίζεται να προωθεί την παρούσα αγωγή, εφόσον έχει ήδη καταχωρηθεί αγωγή στα πλαίσια της διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντος. Κρίνεται στο στάδιο αυτό σκόπιμο να σημειωθεί ότι το ζήτημα που εγείρεται από τον εναγόμενο 3 με την υπό εξέταση αίτηση, προβάλλεται υπό την μορφή προδικαστικής ένστασης σε έκαστην των εκθέσεων υπεράσπισης που καταχωρήθηκαν εκ μέρους των υπόλοιπων εναγόμενων. Η αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση της ενάγουσας (στο εξής η Καθ' ης η αίτηση) που καταχωρήθηκε στις 17.10.17 και με την οποία προβάλλονται διάφοροι λόγοι ένστασης που συνοψίζονται στο ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη, η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει είναι άκυρη και ότι δεν συντρέχει λόγος για διαγραφή και/ή παραμερισμό της αγωγής. Προβάλλεται περαιτέρω ότι η βάση της παρούσας αγωγής δεν είναι αποκλειστικά το άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 αλλά στηρίζεται και σε παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποθανόντος και των Εναγομένων. Αναφέρεται επίσης ότι έχει ήδη καταχωρηθεί αίτηση συνένωσης των αγωγών 425/15, 426/15, 427/15, 428/15 και 429/15 αφού τα γεγονότα και οι Εναγόμενοι είναι ίδιοι, όπως και οι δικηγόροι τους, υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας, ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή την συνένωση τους, αφού οι απαιτήσεις προέρχονται από το ίδιο ατύχημα και θα υπάρξει ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης και εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της ενάγουσας- καθ' ης η αίτηση στην οποία και αναφέρεται αναλυτικά στους λόγους ένστασης. Κατόπιν νομικής συμβουλής των δικηγόρων της υποστηρίζει τη θέση ότι με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 12 του Κεφ. 148 δύναται να εγερθεί αγωγή από και στο όνομα όλων ή οποιουδήποτε από τα πρόσωπα προς όφελος των οποίων ο διαχειριστής θα μπορούσε να εγείρει αυτή. Αποδέχεται ότι για τα ίδια γεγονότα εναντίον των ίδιων εναγόμενων καταχωρήθηκαν πλην της παρούσας αγωγής και οι αγωγές με αριθμούς 425/15, 426/15, 427/15 και 429/
2. Επιπρόσθετα και ανεξάρτητα των πιο πάνω αναφέρει ότι στα πλαίσια της αγωγής 426/15 που καταχωρήθηκε από τους διαχειριστές έχει υποβληθεί αίτηση για συνένωση των αναφερόμενων αγωγών για το λόγο ότι οι εναγόμενοι είναι οι ίδιοι και οι εναντίον τους απαιτήσεις προέρχονται από το ίδιο ατύχημα. Αντίγραφο της αίτησης συνένωσης επισυνάπτεται ως τεκμ.1 Μέσα από τις ένορκες δηλώσεις τα επισυνημμένα τεκμήρια αλλά και τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι τα γεγονότα που αφορούν την υπό κρίση αίτηση και επί των οποίων οι δύο πλευρές στηρίζουν τις θέσεις τους, είναι κοινώς αποδεκτά και συνοψίζονται ως ακολούθως: Ο Παντελής Ιωάννου (στο εξής ο αποβιώσας) απεβίωσε μετά από εργατικό ατύχημα στις 27.6.
3. Στις 29.1.15 καταχωρήθηκε στο Ε.Δ. Λεμεσού η υπό των ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Καταχωρήθηκε επίσης στο Ε. Δ. Λεμεσού και η αγωγή υπ' αρ. 426/15, από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα, Μαρίνα Δημοσθένους Ιωάννου και Γιαννούλα Δημοσθένους (αντίγραφο του τροποποιημένου γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος αυτής επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση). Προκύπτει δε από τους αριθμούς που φέρουν οι αγωγές ότι της καταχώρησης της παρούσας αγωγής, προηγήθηκε η καταχώρηση της αγωγής 426/15 εκ μέρους των διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος. Στις 26.5.17 καταχωρήθηκε από πλευράς των διαχειριστών, αίτηση συνένωσης όλων των πιο πάνω αγωγών (τεκμ.1 στην ένσταση), που στηρίζεται στο ότι στις εν λόγω αγωγές οι Εναγόμενοι είναι οι ίδιοι, οι δικηγόροι των διαδίκων είναι οι ίδιοι, υπάρχουν κοινά πραγματικά και νομικά ζητήματα τέτοιας σημασίας, ώστε να καθίσταται αναγκαία η συνένωση τους εφόσον οι απαιτήσεις προέρχονται από το ίδιο ατύχημα και θα υπάρξει ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Προκύπτει επίσης από το ίδιο το περιεχόμενο της αίτησης συνένωσης αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται στην ένσταση ότι αναφορικά με τον ίδιο θάνατο, πλην της αγωγής υπ' αριθ. 426/15 καταχωρήθηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εναντίον των ίδιων πάντα Εναγόμενων και οι αγωγές υπ' αρ. 425/15 (με Ενάγουσα την Μαρίνα Δημοσθένους), υπ' αριθ. 427/15 (με Ενάγουσα την Μαρίνα Δημοσθένους υπό την ιδιότητα της ως η μητέρα του ανήλικου Παναγιώτη Ιωάννου) η παρούσα αγωγή υπ' αριθ. 428/15 και η υπ' αριθ. 429/15 (με Ενάγουσα την Μαρίνα Δημοσθένους υπό την ιδιότητα της ως η μητέρα του ανήλικου Χρυσοβαλάντη Ιωάννου). Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι κατέθεσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις, προς υποστήριξη της θέσης του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σχετική νομολογία. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΝΣΤΑΣΗΣ Ξεκινώντας από τη θέση της καθ' ης η αίτηση περί ελαττωματικότητας της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση καθότι γίνεται από δικηγόρο, είναι γνωστό ότι είναι ανεπιθύμητο να προβαίνει σε ένορκη δήλωση ο δικηγόρος, ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την υπόθεση του πελάτη του εφόσον με αυτό το τρόπο καθίσταται και μάρτυρας στα πλαίσια της υπόθεσης (βλ. Ahapittas v. Roc-Chik Ltd

(1968)1 C.L.R. 1 και Re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 329). Στην Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους

(1996)1 Α.Α.Δ. 1203 υπογραμμίσθηκε το ασυμβίβαστο της κατάθεσης ένορκης δήλωσης και της ταυτόχρονης ανάληψης της ιδιότητας του δικηγόρου στην ίδια υπόθεση. Στην υπό εξέταση περίπτωση η ενόρκως δηλούσα δεν χειρίζεται την παρούσα αίτηση αλλά μόνο προβαίνει στην ένορκη προς υποστήριξη της. Δίνοντας μάλιστα και κάποια εξήγηση αναφέρει ο λόγος που προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση είναι επειδή το θέμα που εγείρεται είναι νομικής φύσης. Στην υπόθεση Πέτρος Ζωγράφου κ.α. v. Drosoneri Farm Limited Πολιτική Έφεση ΑΡ. 379/2012, ημερ. 21.5.2015 όπου εξετάσθηκε η θέση περί παρατυπίας της ένορκης δήλωσης που υποστήριζε την αίτηση λόγω όμνυσης της από δικηγόρο λέχθηκαν τα ακόλουθα. «Παρά το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, η νομολογία μας δεν απαγορεύει την όμνυση από δικηγόρο σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, που ο ομνύων δεν χειρίζεται την υπόθεση, ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση (βλ. Dimitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 A.A.Δ 82). Όπως έχει νομολογηθεί, «η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης ..» (βλ. Investylia Public Company Ltd ν. Τζοζεφίν Γαβριηλίδου, Πολιτική Έφεση 326/10, ημερομηνίας 13.6.2013).» Στην απόφαση Rybolovlev κ.ά. v. Rybolovleva (πιο πάνω), αναφέρεται ότι απαιτείται να δοθεί κάποια εξήγηση αναφορικά με το γιατί ο ομνύων είναι δικηγόρος και όχι διάδικος ή άλλο πρόσωπο, εκεί όπου δεν προκύπτει υπό τις περιστάσεις ένας εμφανής καλός λόγος και/ή άλλες εγγενείς δυσχέρειες, οι οποίες δεν θα επέτρεπαν στον ίδιο να είναι ενόρκως δηλών. Όπως όμως λεχθεί στην Investylia Public Company Ltd v. Γαβριηλίδου

(2013)1 Α.Α.Δ. 1202, με αναφορά και στην Rybolovlev, η νομολογία δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται τέτοια ένορκη δήλωση. Εφαρμόζοντας συνεπώς τα πιο πάνω στην υπό εξέταση περίπτωση κρίνεται ότι ο λόγος ένστασης ως προς την αντικανονικότητα της ένορκης δήλωσης δεν ευσταθεί. Η ενόρκως δηλούσα δεν είναι η δικηγόρος που χειρίζεται την υπόθεση ενώ έχει αποκαλύψει ικανοποιητικά τις πηγές πληροφόρησης της και δηλώνει δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση. Το ότι όπως αναφέρει το θέμα που εγείρεται με την αίτηση πρόκειται για νομικό θέμα κρίνεται υπό τις περιστάσεις ως μία επαρκής εξήγηση για το λόγο που προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση αντί ο αιτητής. Τούτο σε συνάρτηση και με το ότι τα γεγονότα που αποτελούν αντικείμενο της αίτησης δεν αμφισβητούνται αλλά είναι δεδομένα και αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών με αποτέλεσμα να παραμένει μόνο προς εξέταση η νομική πτυχή του ζητήματος. Ακόμα ένα ζήτημα που εγείρεται με την ένσταση είναι ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη για το λόγο ότι η πλευρά του αιτητή παρέλειψε να συμπεριλάβει τη Δ.27 Θ3 που αποτελεί τη δικαιοδοτική βάση για τον παραμερισμό και ή διακοπή της αγωγής. Όπως και πιο πάνω αναφέρεται η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και στις Δ.48 Κ.2 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η Δ.48 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο υποβάλλεται μία ενδιάμεση αίτηση ενώ η Δ.48 Θ2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραίτητα να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Η Δ.27 θ3 εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που επιζητείται η διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου της αγωγής για τους λόγους που καθορίζονται στην εν λόγω διάταξη και συγκεκριμένα όταν το δικόγραφο δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή σε περίπτωση που είναι καθαρά επιπόλαιο και ενοχλητικό με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μπορεί να τερματίσει ή να αναστείλει την αγωγή ή να δώσει απόφαση ως είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Οι πρόνοιες της Δ.27Θ3 δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση όπου δεν ζητείται η απόρριψη, παραμερισμός ή ακύρωση της αγωγής, για κάποιον από τους προαναφερόμενους λόγους. Νομικό υπόβαθρο της παρούσας αίτησης αποτελεί το άρθρο 58 του Κεφ. 148 και η αιτούμενη με την αίτηση θεραπεία διατυπώνει το λόγο για τον οποίο ζητείται η απόρριψη της αγωγής και είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για ένα από τους λόγους που προβλέπονται στη Δ.27. Συγκεκριμένα η απόρριψη της αγωγής επιζητείται για το λόγο ότι αυτή καταχωρήθηκε κατά παράβαση των προνοιών του άρθρου 58, οι διατάξεις του οποίου καθορίζουν ποιος έχει δικαίωμα να εγείρει αγωγή με την οποία να αξιώνει αποζημιώσεις λόγω θανάτου, συνεπεία αστικού αδικήματος και πως δύναται δικονομικά να ασκήσει αυτό το δικαίωμα. Συνεπώς η νομική βάση της αίτησης δεν κρίνεται λανθασμένη και ο προαναφερόμενος λόγος ένστασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ερχόμενη στην εξέταση της ουσίας της αίτησης, το άρθρο 58 του κεφ. 148 προνοεί τόσο για τα πρόσωπα που δικαιούνται αποζημιώσεις λόγω θανάτου όσο και τις αποζημιώσεις που μπορούν να επιδικαστούν. Αποζημιώσεις λόγω θανάτου μπορούν να επιδικαστούν προς όφελος της περιουσίας του αποβιώσαντα και προς όφελος των εξαρτωμένων (βλ. Θεοφάνη Γ. Καζάκου ν. Δωρέττας Αβρααμίδου κ.α ως διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Νίκου Αβρααμίδη

(2000)1Γ Α.Α.Δ 1626). Στην ίδια αγωγή δύνανται να επιδικαστούν αποζημιώσεις, άλλες από τις αποζημιώσεις λόγω απώλειας, οι οποίες αναλογούν προς την ζημιά, η οποία προκύπτει από το θάνατο στους εξαρτώμενους αντίστοιχα (βλ. εδάφιο 15 ) καθώς και σε σχέση με έξοδα κηδείας του αποβιώσαντα, εάν αυτά τα έχουν υποστεί οι εξαρτώμενοι (βλ. εδάφιο 17). Σκοπός του άρθρου 58 είναι η εξασφάλιση σε πρόσωπα εξαρτώμενα από τον αποβιώσαντα, αγώγιμου δικαιώματος, για αποζημίωση για την ζημία και την απώλεια που υφίστανται λόγω του θανάτου του (βλ. Ιορδάνου ν. Κυριάκου κ.α.

(1996)1Β Α.Α.Δ 1364 και Νικολάου Ανδρέας v. Ανδρέα Μιχαήλ ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Μιχαήλ Κυριάκου

(1999)1 Α.Α.Δ 1866). Λέχθηκε επίσης πως στις διατάξεις του άρθρου 58 καθορίζονται εξαντλητικά τα δικαιώματα των εξαρτωμένων για αποζημίωση. Σύμφωνα με το εδάφιο 11 του άρθρου 58, η αγωγή εγείρεται από και στο όνομα του εκτελεστή ή του διαχειριστή του αποβιώσαντα. Το εδάφιο 12 προνοεί σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο ο δικαιούχος και συγκεκριμένα προβλέπονται τα ακόλουθα: «

(12)Αν— (α) δεν υπάρχει εκτελεστής ή διαχειριστής του αποβιώσαντος· ή (β) δεν εγερθεί αγωγή εντός δώδεκα µηνών από το θάνατο του αποβιώσαντος από και στο όνοµα του εκτελεστή ή διαχειριστή του αποβιώσαντος, η αγωγή δύναται να εγερθεί από και στο όνοµα όλων ή οποιουδήποτε από τα πρόσωπα προς όφελος των οποίων ο εκτελεστής ή ο διαχειριστής θα µπορούσε να εγείρει αυτή. Ακολουθεί το εδάφιο 13 το οποίο και προνοεί ότι « Δεν θα εγείρεται πέρα της µιάς αγωγής για τον ίδιο θάνατο». Η πλευρά της καθ' ης η αίτηση επικαλούμενη τις διατάξεις του εδαφίου 12 υποστηρίζει ότι ορθά και νόμιμα καταχώρησε και προωθεί την παρούσα αγωγή παράλληλα με την καταχώρηση της αγωγής 426/15 που εγέρθηκε από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος. Όπως υποστηρίχθηκε από το συνήγορο της στο στάδιο των αγορεύσεων, το γεγονός ότι καταχωρήθηκαν και οι υπόλοιπες αγωγές βάσει του ίδιου θανάτου δεν αναιρεί το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας, το οποίο είναι και ξεχωριστό και διαφορετικό από εκείνο του διαχειριστή. Επιπρόσθετα και σε απάντηση των όσων υποστηρίζει ο αιτητής στη βάση της ρητής πρόνοιας του εδαφίου 13, η πλευρά της καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι όλες οι αναφερόμενες αγωγές θα συνεκδικαστούν δεδομένης της καταχώρησης αίτησης για τη συνένωση τους. Και οι δύο πλευρές κατά την αγόρευση τους προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους παρέπεμψαν στην υπόθεση Παπαμάρκου ν. Κωνσταντίνου κ.α.

(2008)1 Α στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο εξετάζοντας το ζήτημα της καταχώρησης δύο αγωγών για τον ίδιο θάνατο κατέληξε στα ακόλουθα: «Κρίνουμε πως τα πιο πάνω ζητήματα ρυθμίζονται από τις διατάξεις του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Το εδάφιο

(15)του άρθρου καθορίζει τις αποζημιώσεις που δύνανται να επιδικασθούν σε εξαρτώμενους του αποβιώσαντος, οι οποίοι και καθορίζονται στα εδάφια

(3),

(4)και

(5)του Νόμου. Οι αποζημιώσεις αυτές αναλογούν προς τη ζημία η οποία προκύπτει ως εκ του θανάτου στους εξαρτωμένους αντιστοίχως. Η αγωγή εγείρεται, σύμφωνα με το εδάφιο

(11), υπό και επ΄ονόματι του εκτελεστή ή διαχειριστή του αποβιώσαντος. Εάν δε δεν υπάρχει εκτελεστής ή διαχειριστής του αποβιώσαντος ή εάν δεν έχει εγερθεί αγωγή μέσα σε 12 μήνες από το θάνατο του αποβιώσαντος υπό και επ΄ονόματι του εκτελεστή ή διαχειριστή του, τότε η αγωγή μπορεί να εγερθεί από και επ΄ονόματι απάντων ή οιουδήποτε των προσώπων προς όφελος των οποίων ο εκτελεστής ή ο διαχειριστής θα ηδύνατο να την εγείρει. (Εδάφια 11 και 12). Το εδάφιο

(13)ρητά προνοεί πως δεν εγείρεται πέραν της μιας αγωγής για τον αυτόν θάνατον. Η επιδίκαση αποζημιώσεων στη θυγατέρα της αποβιωσάσης Τώνια στην αγωγή 1498/02, για απώλεια των υπηρεσιών της μητέρας της στις οποίες αναφερθήκαμε πιο πάνω, σαφώς εμπίπτουν στο είδος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται βάσει του εδαφίου

(15)του άρθρου

1. Η πιο πάνω αγωγή, όπως είπαμε ήδη, καταχωρίστηκε από την ίδια την Τώνια Κωνσταντίνου μέσω του πατέρα της, σ΄αυτή δε αξίωνε, εκτός από τις πιο πάνω αποζημιώσεις, και αποζημιώσεις για προσωπικές βλάβες που υπέστη κατά το δυστύχημα. Ο δικαστής αναφέρει στην απόφαση του πως δεν γνώριζε κατά πόσο είχε διοριστεί διαχειριστής της περιουσίας της αποβιώσασας και ως εκ τούτου ίσχυαν οι πρόνοιες του εδαφίου 12 του άρθρου. Γι΄αυτό και προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης. Είναι δεδομένο όμως πως η αγωγή 1499/02, αντικείμενο της έφεσης που συζητούμε, καταχωρίστηκε την ίδια ημέρα με τη 1498/
2. Η αγωγή δε αυτή καταχωρίστηκε από τους διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας. Είχαν δηλαδή δοθεί σ΄αυτούς έγγραφα διαχείρισης, και ενεργούσαν με αυτή την ιδιότητα, την ημέρα που καταχωρίστηκε και η προσωπική αγωγή της Τώνιας. ...................................... ΄Εχουμε τη γνώμη πως οι αποζημιώσεις που επιδίκασε ο Δικαστής στην αγωγή 1498/02, για απώλεια των υπηρεσιών και φροντίδας της αποβιώσασας προς τη θυγατέρα της Τώνια, εμπίπτουν στις αποζημιώσεις προς εξαρτωμένους που ορίζονται στο άρθρο 58 του Νόμου. Και οι αποζημιώσεις που δόθηκαν από τη Δικαστή στην αγωγή 1499/02, αντικείμενο της έφεσης, για την απώλεια της οικονομικής συνεισφοράς της αποβιώσασας στα κοινά έξοδα της οικογένειας, εμπίπτουν ακριβώς στον ίδιο ορισμό του άρθρου
3. Δεν μπορούσε, επομένως, να καταχωριστούν δύο αγωγές γι΄αυτό το είδος των αποζημιώσεων, όπως ρητά προβλέπεται στο εδάφιο 13 του άρθρου

(58). Εγείρεται το ερώτημα: τι δέον γενέσθαι εφόσον δεν ελήφθησαν τα δέοντα βήματα για να θεραπευθεί διαδικαστικά η παράλληλη πορεία των δύο αγωγών. Υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις αυτής της υπόθεσης, όπως τις εξηγήσαμε πιο πάνω, κρίνουμε πως η πιο εφικτή και δίκαιη λύση είναι η έκδοση κατάλληλου διατάγματος ως προς τα έξοδα. ...................................... Αναφορικά με τα έξοδα θεωρούμε δίκαιο, ενόψει του γεγονότος πως δεν ακολουθήθηκε από τους εφεσίβλητους η ρητή πρόνοια του εδαφίου 13 του άρθρου 58, να επωμιστούν τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας και εδώ. Τα έξοδα αυτά επιδικάζονται υπέρ του εφεσείοντος κατά το ήμισυ, γιατί αμφισβήτησε πρωτοδίκως και ενώπιον μας το θέμα της ευθύνης, για το οποίο η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε». Εξετάζοντας τα γεγονότα της υπό εξέταση αίτησης διαπιστώνεται ότι με την παρούσα αγωγή αξιώνονται, για λογαριασμό και εκ μέρους ενός εκ των ανηλίκων εξαρτωμένων του αποβιώσαντα, αποζημιώσεις ως συνεισφορά λόγω θανάτου και αποζημιώσεις λόγω απώλειας και/ή θανάτου αυτού, συνεπεία αστικού αδικήματος. Παράλληλα διαπιστώνεται ότι με την αγωγή υπ' αρ. 426/15, οι διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα, αξιώνουν από τους ίδιους Εναγόμενους, αποζημιώσεις λόγω απώλειας οικείου και αποζημιώσεις για ειδικές και ή υλικές ζημιές και έξοδα που υπέστησαν λόγω του θανάτου αυτού, συνεπεία του ίδιου αστικού αδικήματος. Από τo περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης της παρούσας αγωγής και της αγωγής 426/15 προκύπτει αβίαστα ότι και με τις δύο αγωγές αξιώνονται βάσει των προνοιών του άρθρου 58 του Κεφ 148 αποζημιώσεις που προκύπτουν από τον ίδιο θάνατο. Συνεπώς η έγερση και προώθηση των δύο αγωγών αντιβαίνει τη ρητή πρόνοια του εδαφίου 13 του άρθρου 58 που επιτακτικά απαγορεύει την έγερση πέραν της μίας αγωγής για τον ίδιο θάνατο. Η ερμηνεία που αποδίδει η πλευρά της καθ΄ης η αίτηση στις πρόνοιες του άρθρου 58

(12)υποστηρίζοντας το νομότυπο της καταχώρησης και προώθησης της παρούσας αγωγής παράλληλα με την αγωγή που καταχωρήθηκε από τους διαχειριστές δεν με βρίσκει σύμφωνη. Από λεκτικό του άρθρου 58 στο σύνολο των διατάξεων του οποίου γίνεται αναφορά σε μία αγωγή είναι σαφές ότι δεν παρέχεται δικαίωμα καταχώρησης πέραν την μίας αγωγής. Οι πρόνοιες του εδάφιου 12 (β) εφαρμόζονται αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση όπου δεν υπάρχει εκτελεστής ή διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα ή αυτός παραλείψει να εγείρει αγωγή εντός 12 μηνών από το θάνατο του. Ήταν εισήγηση της πλευράς της καθ΄ης η αίτηση ότι στην προκειμένη περίπτωση συντρέχουν οι προϋποθέσεις του εδαφίου 12 που επιτρέπουν την καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αγωγής εφόσον η αγωγή από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα δεν εγέρθηκε εντός 12 μηνών από τον θάνατο του. Ούτε όμως η εισήγηση αυτή μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού αντιβαίνει το εδάφιο 13 το οποίο βάσει της επιτακτικής πρόνοιας του, που δεν επιδέχεται άλλης ερμηνείας, δεν επιτρέπει την έγερση πέραν της μίας αγωγής για τον ίδιο θάνατο. Είναι προφανές ότι σκοπός των προνοιών του εδαφίου 12 είναι τα δικαιούμενα πρόσωπα να μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους πριν αυτά παραγραφούν λόγω της μη ύπαρξης διαχειριστή ή εάν αυτός δεν εγείρει την αγωγή. Από το σύνολο των προνοιών του άρθρου 58 και ειδικότερα του εδάφιου 13 προκύπτει ότι δεν παρέχεται δικαίωμα για την έγερση αγωγής από τους εξαρτώμενους του αποθανόντα όταν έχει ήδη εγερθεί αγωγή από τον εκτελεστή ή διαχειριστή της περιουσίας του ακόμα και μετά την παρέλευση των 12 μηνών. Υπενθυμίζεται ότι στην παρούσα περίπτωση προηγήθηκε η καταχώρηση της αγωγής των διαχειριστών δεδομένου ότι αυτή φέρει αριθμό προηγούμενο του αριθμού της παρούσας αγωγής. Ούτε επίσης θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η καταχώρηση της αγωγής των διαχειριστών δεν ήταν εν γνώσει της ενάγουσας στην παρούσα εφόσον αυτή είναι η μία εκ των δύο διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος. Δεν μου διαφεύγει πως ακόμα ένας λόγος που προβάλλεται με την ένσταση είναι ότι η βάση της παρούσας αγωγής δεν είναι αποκλειστικά το άρθρο 58 του Κεφ. 148 αλλά στηρίζεται διαζευκτικά και σε παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποθανόντα και των εναγομένων. Μελετώντας την έκθεση απαίτησης διαπιστώνεται ότι η βάση της αγωγής είναι το άρθρο 58 και δεν περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης οποιαδήποτε γεγονότα ή ισχυρισμοί που να αποκαλύπτουν ως διαζευκτική βάση της αγωγής την παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποβιώσαντα και των εναγομένων. Υποστηρίχθηκε επίσης από την καθ΄ης η αίτηση, ότι τυχόν επιτυχία της αίτησης θα της στερήσει το δικαίωμα να προβάλει ενώπιον του Δικαστηρίου τους ισχυρισμούς της που στοιχειοθετούν την αγωγή εναντίον όλων των εναγόμενων. Προς απάντηση στη θέση αυτή, υπογραμμίζεται ότι το αναφερόμενο δικαίωμα της η καθ΄ης η αίτηση μπορεί να το ασκήσει στα πλαίσια της αγωγής που έχουν εγείρει εναντίον των ίδιων εναγόμενων οι διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα. Οι πρόνοιες του άρθρου 58 που εξετάζονται πιο πάνω, σαφώς και δεν επηρεάζουν αυτή καθ' εαυτή την αξίωση της ενάγουσας, αλλά επιβάλλουν τη συνύπαρξη όλων των αξιώσεων για το θάνατο του αποβιώσαντος σε μία αγωγή που στην προκειμένη περίπτωση είναι η αγωγή που έχει ήδη καταχωρηθεί από τους διαχειριστές της περιουσίας του. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί πως δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν τη θέση της καθ΄ης η αίτηση για κατάχρηση της διαδικασίας από την πλευρά του αιτητή. Τέλος σε σχέση με την εισήγηση της καθ΄ης η αίτηση ότι ακόμα και εάν το Δικαστήριο αποφασίσει ότι οι δύο αγωγές δεν μπορούν να συνυπάρχουν παράλληλα, αυτό μπορεί να θεραπευτεί με τη συνένωση τους, θα πρέπει να λεχθεί ότι η καταχώρηση αίτησης για τη συνένωση των αναφερόμενων αγωγών, δεν μεταβάλλει το γεγονός της ύπαρξης και προώθησης πέραν της μίας αγωγής για τον ίδιο θάνατο κατά παράβαση του άρθρου 58 εδάφιο 13. Η υπογράμμιση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην απόφαση Παπαμάρκου (πιο πάνω) ότι «δεν ελήφθησαν τα δέοντα βήματα για να θεραπευθεί διαδικαστικά η παράλληλη πορεία των δύο αγωγών», δεν μπορεί να ερμηνευθεί, ως ήταν η εισήγηση της πλευράς της καθ΄ης η αίτηση, ότι η θεραπεία στην οποία γίνεται αναφορά θα ήταν η συνένωση των αγωγών. Αντίθετα στην απόφαση Παπαμάρκου λέχθηκε ρητά ότι «δεν μπορούσε να καταχωριστούν δύο αγωγές γι' αυτό το είδος των αποζημιώσεων, όπως ρητά προβλέπεται στο εδάφιο 13 του άρθρου 58». Εφαρμόζοντας συνεπώς τις πρόνοιες του άρθρου 58 αλλά και την προαναφερθείσα νομολογία κρίνεται ότι η καταχώρηση της παρούσας αγωγής εκ μέρους ενός εκ των εξαρτωμένων του αποβιώσαντος και η προώθηση της παράλληλα με την αγωγή που καταχωρήθηκε προγενέστερα από τους διαχειριστές της περιουσίας του παραβιάζει τις πρόνοιες του άρθρου 58 του Κεφ. 148. Στη βάση της πιο πάνω κατάληξης απομένει να εξεταστεί ποιο είναι το κατάλληλο διαδικαστικό διάβημα για να θεραπευτεί η παράλληλη προώθηση των δύο αγωγών. Για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι η παρούσα αγωγή εγέρθηκε και προωθείται κατά παράβαση των προνοιών του άρθρου 58

(13)του Κεφ. 148, πλην όμως το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας υφίσταται και δεν έχει κριθεί στην ουσία του. Υπό το φως συνεπώς των πιο πάνω και εφαρμόζοντας κατ΄ αναλογία την καθιερωμένη αρχή που εφαρμόζεται και στην περίπτωση που διαπιστώνεται η παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος, θεωρώ ορθό, όπως αντί απόρριψης να διατάξω την ανατολή της παραπέρα διαδικασίας της αγωγής, θεραπεία που καλύπτεται θεωρώ από το αιτητικό Β της αίτησης βάσει του οποίου επιζητείται από το Δικαστήριο περαιτέρω άλλην θεραπεία. Εκδίδεται συνεπώς Διάταγμα αναστολής της παραπέρα διαδικασίας της παρούσας αγωγής. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης καθώς και της αίτησης ημερ. 4.1.17 για απόφαση λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης αναφορικά με τον εναγόμενο 3, επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 3 και εναντίον της ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα της αγωγής τα οποία έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα, επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων 1, 2, 3, 4, 5 και 6 και εναντίον της Ενάγουσας όπως επίσης θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο,. Οι εναγόμενοι 1, 2, 4, 5 και 6 να ειδοποιηθούν από τον Πρωτοκολλητή για το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης. (Υπ.) ................ Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other action/Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση παραμερισμού αγωγής- Άρθρο 58 του Περί Ασικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο