ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ κ. ΚΩΣΤΑ ΣΠΥΡΟΥ ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ PEMBURY HOTELS LIMITED, Αίτηση Αρ.: 581/2017, 15/1/2018

(1)και 202

(2)Κεφ.113 και αφορά στη δικαστική χορήγηση της «εναλλακτικής της εκκαθάρισης» θεραπείας, την οποία παρέχει το αρ.202 Κεφ.113 σε συγκεκριμένους μετόχους ή κατηγορία μετόχων μιας εταιρείας. Σημειώνω στο παρόν στάδιο ότι ο Αιτητής, με την κυρίως αίτηση του, η οποία υποστηρίζεται από Ε/Δ.81 παραγράφων του ιδίου και περί τα 60 Τεκμήρια (3 box files στο σύνολο), δεν ζητά να εκκαθαριστεί η εταιρεία, ούτε και βασίζει την αίτηση του σε οποιαδήποτε σχετική πρόνοια του του Μέρους V του Κεφ.113[1]. Ταυτόχρονα με την κυρίως αίτηση, ο Αιτητής στις 07/11/2017 καταχώρησε και την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητά την έκδοση αριθμού προσωρινών διαταγμάτων, με τα οποία να απαγορεύεται στην αδερφή του, διευθύντρια της εταιρείας, Ιουλιανή Φωκά (εφ' εξής Ιουλία) ή το Φωκά, η χωρίς τη συγκατάθεση του, αποξένωση ή διαχείριση της περιουσίας της εταιρείας ή η σύσταση οποιασδήποτε θυγατρικής εταιρείας ή το άνοιγμα οποιουδήποτε τραπεζικού λογαριασμού ή η κατάθεση οποιωνδήποτε ποσών περιουσίας της εταιρείας σε τέτοιο τραπεζικό λογαριασμό από (βλ. αιτητικά Α, Β, Γ και Ε) καθώς και διάταγμα με το οποίο να διορίζεται ο κ. Κ. Εκκέσιης, προσωρινός εκκαθαριστής της εταιρείας (βλ. αιτητικό Δ). Η υπό κρίση αίτηση αυτή, η οποία υποστηρίζεται από δύο Ε/Δ, μία του Αιτητή ημερ.07/11/17 και μία της δικηγόρου Χ.Πολυβίου ημερ.09/11/17, εδράζεται, μεταξύ άλλων, στα αρ.201, 202, 209, 210, 211 (Στ), 212, 213, 214, 215, 226, 227, 228-239, 286, 290 και 292 Κεφ.113, στα αρ.32 και 35 του Ν.14/60, στους Περί Εκκαθάρισης Κανονισμούς 1933 Κ.1-5, 63, 77 και 92, στους αγγλικούς Κανονισμούς Περί Εκκαθάρισης 1949 και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Όπως η κυρίως, έτσι και η υπό κρίση αίτηση, συνιστά ένα ογκωδέστατο έγγραφο αποτελούμενο άλλα 3 box files, Ε/Δ.37 σελίδων και 99 παραγράφων καθώς 60 τεκμήρια. Παρά το ότι επιχειρήθηκε η έκδοση των υπό κρίση διαταγμάτων μονομερώς, εντούτοις το Δικαστήριο έκρινε ότι στη βάση των όσων αναφέρονται στις Ε/Δ που υποστηρίζουν την αίτηση, αυτή θα έπρεπε να επιδοθεί στην άλλη πλευρά, οπόταν και δόθηκαν ανάλογες οδηγίες. Μετά που η αίτηση επιδόθηκε στην εταιρεία, στο Φωκά και την Ιουλία, αυτοί καταχώρησαν ένσταση. Από πλευράς εταιρείας και Ιουλίας, καταχωρήθηκε μία κοινή ένσταση. Πρόκειται για ένα επίσης ογκώδες «δικόγραφο», αποτελούμενο από εννιά σελίδες λόγους ένστασης με 18 συνολικά λόγους και 19 υποπαραγράφους, οι οποίοι υποστηρίζονται 72 σελίδες Ε/Δ της Ιουλίας (237 παραγράφοι) και 66 τεκμήρια. Από πλευράς Φωκά, στην ένσταση που καταχωρήθηκε προβάλλονται 27 συνολικά λόγοι ένστασης, οι οποίοι υποστηρίζονται από Ε/Δ του ίδιου του Φωκά, στην οποία ο τελευταίος ουσιαστικά απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του Αιτητή και υιοθετεί όλους τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην Ε/Δ Ιουλίας και την οποία καταθέτει ως Τεκμήριο στη δική του Ε/Δ. Δεν προτίθεμαι να παραθέσω σε έκταση τους εκατέρωθεν προβληθέντες ισχυρισμούς και αυτό γιατί κάτι τέτοιο αφ' ενός δεν ενδείκνυται για σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας και αφ' ετέρου δεν θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε σκοπό. Κρίνω σκόπιμο όμως, όπως για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας παραθέσω μία σύνοψη του μέχρι σήμερα ιστορικού της υπόθεσης όπως το εν λόγω ιστορικό αναδύεται ως κοινό έδαφος μεταξύ των μερών από αμφότερες τις Ε/Δ που υποστηρίζουν την παρούσα αίτηση και τις ενστάσεις που καταχωρήθηκαν, αναφέροντας συνοπτικά την ουσία των ισχυρισμών των μερών, στο βαθμό και στην έκταση που αυτό είναι αναγκαίο για την υπό κρίση αίτηση:

1. Σχέσεις των μερών μέχρι και το 2014 Α. Ο Αιτητής και η Ιουλία είναι αδέλφια. Ο Φωκάς είναι σύζυγος της Ιουλίας και γαμπρός του Αιτητή. Β. Αμφότεροι Αιτητής και Φωκάς, είναι ισότιμοι μέτοχοι στην εταιρεία ανά 50%. Οι 500 μετοχές που ο κάθε ένας τους κατέχει από το σύνολο των 1000 του ονομαστικού κεφαλαίου της εταιρείας, έχουν τα ίδια δικαιώματα. Διευθύντρια της εταιρείας είναι από της ίδρυσης της εταιρείας στις 04/11/10 και μέχρι σήμερα, η Ιουλία ενώ Γραμματέας της εταιρείας είναι ο Φωκάς. Γ. Οι επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ των τριών ξεκίνησαν περί το 2000-2001, με την ίδρυση συγκεκριμένης εταιρείας, η οποία θα δραστηριοποιείτο στον τομέα αγοράς και αξιοποίησης γης καθώς και στον τουριστικό τομέα. Δ. Για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των μερών μέχρι και το 2009, χρησιμοποιήθηκαν ως «μέσο» (vehicle) διάφορες άλλες εταιρείες που ο κάθε ένας τους είχε συστήσει για τον σκοπό αυτό. Ε. Περί το 2009 οι εμπλεκόμενοι αποφάσισαν να επεκτείνουν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και στην Αγγλία, με την εκεί αγορά και αξιοποίηση διαφόρων ακινήτων. Για τον σκοπό αυτό ίδρυσαν την Εταιρεία. Στ.Αρχικά, μοναδικός εγγεγραμμένος μέτοχος και ιδιοκτήτης της εταιρείας παρουσιάζετο να είναι η κυπριακή εταιρεία Giolari Ltd, της οποίας οι πραγματικοί ιδιοκτήτες ήταν κατά 50% ο Αιτητής και από 25% ο Φωκάς και η Ιουλία. Στην πορεία η Giolari έπαυσε να συνιστά τη «μητρική εταιρεία» και το σύνολο των μετοχών που κατείχε στην εταιρεία, μεταβιβάστηκε ανά 50% στον Φωκά και 50% στην Ιουλία ως εμπιστευματοδόχου του Αιτητή. Τελικά, περί τον Φεβρουάριο 2016 οι μετοχές που κρατούνταν από την Ιουλία για λογαριασμό και προς όφελος του Αιτητή, εγγράφηκαν επ' ονόματι του ιδίου, με αποτέλεσμα έκτοτε, Φωκάς και Αιτητής να παρουσιάζονται ως οι εξ ημισείας εγγεγραμμένοι μέτοχοι της εταιρείας.
2. Περιουσία της Εταιρείας Μέχρι και το 2013 επ' ονόματι της εταιρείας αγοράστηκαν διάφορα ακίνητα, μεταξύ των οποίων ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα στον Λονδίνο επ' ονόματι Pembury Hotel, το οποίο αποτελείται από δύο κτήρια (εφ' εξής το ξενοδοχείο) και ένα ακίνητο στην οδό 167, Queen's Drive (εφ' εξής το ακίνητο). Επιχειρήθηκε να αγοραστεί ακόμη ένα ξενοδοχείο επ' ονόματι Central Park Hotel (εφ' εξής το 2ο ξενοδοχείο) πλην όμως αντί αγοράς, το εν λόγω ξενοδοχείο τελικά ενοικιάστηκε από την εταιρεία. Τα πιο πάνω ακίνητα, προ της αγοράς τους τύγχαναν διαχείρισης και εκμετάλλευσης από τον Αιτητή μέσω άλλης εταιρείας που είχε αυτός ιδρύσει στην Αγγλία, την Pembury Estates & Lettings Limited (εφεξής η PELL) . Μετά την αγορά του ξενοδοχείου και του ακινήτου και την ενοικίαση του 2ου ξενοδοχείου από την εταιρεία, τα εν λόγω ακίνητα συνέχισαν να τυγχάνουν διαχείρισης από την εταιρεία του Αιτητή, στα πλαίσια όμως ξεχωριστών συμφωνιών ενοικίασης/διαχείρισης που έγινε μεταξύ της εταιρείας και της PELL.
3. Διαφορές των μερών Οι διαφορές μεταξύ των μερών ξεκίνησαν να αναδύονται περί το
4. Οι εν λόγω διαφορές τους όμως, δεν περιορίζονται στην παρούσα υπόθεση, αφού πριν την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης προηγήθηκαν δικαστικές διαδικασίες στην Αγγλία όπου εκδόθηκαν αποφάσεις καθώς και άλλη διαδικασία στην Κύπρο η οποία διακόπηκε λίγες μέρες πριν την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Ουσιαστικός πυρήνας των διαφορών των μερών, συνιστούν οι εκατέρωθεν προβαλλόμενοι ισχυρισμοί ως προς το ύψος της συνεισφοράς στην εταιρεία καθώς και ο ρόλος που ο κάθε ένας τους δικαιούται να διαδραματίζει στην εταιρεία, τόσο σε σχέση με το ιδιοκτησιακό του μερίδιο, όσο και σε σχέση με τον βαθμό συνεισφοράς του. Μήλο της έριδος μεταξύ των εμπλεκομένων, συνιστούν τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, ήτοι τα προαναφερόμενα ακίνητα και ειδικότερα ο τρόπος με τον οποίο τυγχάνουν διαχείρισης και εκμετάλλευσης. Οι ενέργειες που έγιναν για την αγορά του 2ου ξενοδοχείου καθώς και τα συμφέροντα που προέκυψαν συνεπεία της συνεισφοράς του κάθενος στην συνέχιση της ενοικίασης του εν λόγω ακινήτου συνιστούν επίσης αντικείμενο διαφοράς μεταξύ τους. Η μεν πλευρά του Αιτητή ισχυρίζεται ότι, τόσο η εταιρεία όσο και τα περιουσιακά της στοιχεία τυγχάνουν αυθαίρετου και επιζήμιου χειρισμού από το ζεύγος Φωκά, οι οποίοι προσπαθούν συνεχώς να τον κρατούν στο σκοτάδι και να τον αποξενώνουν από την εταιρεία, οι δε τελευταίοι ισχυρίζονται ότι όχι μόνο κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, αλλά μάλιστα ότι καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο και μέχρι σήμερα, όλες οι δραστηριότητες της εταιρείας διεξάγονται με διαφάνεια και προς το συμφέρον της εταιρείας, αντίθετα με τις ενέργειες του Αιτητή, οι οποίες ενέργειες, αποσκοπούν αποκλειστικά στην εκπλήρωση των δικών του συμφερόντων. Οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν στις σχέσεις των τριών εμπλεκομένων κορυφώθηκαν περί τις αρχές του 2015 όταν άρχισαν να ανταλλάσσονται εκατέρωθεν, ισχυρισμοί περί εξαπάτησης και αλλότριων κινήτρων. Ένα από τα κύρια σημεία της αντιπαράθεσης ήταν η θέση του αιτητή σε email του ημερ. 12/3/15 ότι έπρεπε να του αναγνωριστεί η συνεισφορά του στην εταιρεία ύψους πέραν των 2.5 εκατομμυρίων στερλίνων και η αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε με το ζεύγος Φωκά μέχρι και τις 21/3/
5. (βλ. παρ. 21 και 22 Ε/Δ Αιτητή και σχ. Τεκμήρια).
6. Δικαστικές διαδικασίες από το 2015 - 5 Οκτωβρίου 2017 Α. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2015, η εταιρεία του αιτητή PELL, η οποία μέχρι τότε είχε την κατοχή του 2ου ξενοδοχείου, καταχώρησε αγωγή εναντίον της ιδιοκτήτριας, αγγλικής εταιρείας Panzer Properties Ltd, αξιώνοντας τη δημιουργία «νέας ενοικίασης» δυνάμει του εφαρμοστέου αγγλικού δικαίου, επικαλούμενη κάποια συμφωνία ενοικίασης ημερ. 20/3/
7. Τις αξιώσεις της PELL, η Panzer τις απέρριψε, επικαλούμενη μεταξύ άλλων ότι ο πραγματικός ενοικιαστής του 2ου ξενοδοχείου ήταν η εταιρεία, δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης ημερ. 3/3/
8. Τον ισχυρισμό αυτό η PELL τον αρνήθηκε μέσω Ε/Δ του αιτητή, ο οποίος ισχυρίστηκε σε εκείνη τη διαδικασία ότι, η συμφωνία ενοικίασης του 2011 μεταξύ Panzer και εταιρείας ήταν «εικονική - sham». Ενόψει του ότι σε εκείνη τη διαδικασία φάνηκε ότι ενδεχομένως να επηρεάζονταν τα συμφέροντα της εταιρείας, η οποία όμως μέχρι τότε δεν ήταν διάδικος, το αγγλικό δικαστήριο έδωσε οδηγίες όπως η διαδικασία επιδοθεί και στην εταιρεία και τη συνένωσε ως διάδικο στην αγωγή. (βλ. παρ.144 Ε/Δ Ιουλίας και εκεί επισ. Τ. 42). Β. Περί τις 7/10/15, σε γενική συνέλευση της εταιρείας αποφασίστηκε η παύση των μέχρι τότε διορισμένων ελεγκτών της εταιρείας και η αντικατάσταση τους από τον ελεγκτικό οίκο Ernst & Young Cyprus. Στην εν λόγω συνέλευση, ο αιτητής, ο οποίος τότε δεν ήταν εγγεγραμμένος μέτοχος, δεν κλήθηκε να παραστεί και δεν παρευρέθηκε. (βλ. παρ.97-101 Ε/Δ Ιουλίας) Γ. Στις 27 Οκτωβρίου 2015 η εταιρεία, καταχώρησε αγωγές εναντίον της PELL στα αγγλικά Δικαστήρια, ισχυριζόμενη παράβαση της συμφωνίας ενοικίασης του ξενοδοχείου και του ακινήτου και την ύπαρξη οφειλόμενων ενοικίων. Αξίωσε δε ανάληψη κατοχής και των δύο ακινήτων από την PELL καθώς και αποφάσεις για συνολικό ποσό πέραν των 2 εκατομμυρίων στερλίνων. Η PELL προχώρησε με την καταχώρηση υπεράσπισης αλλά και ανταπαίτησης εναντίον της εταιρείας, ισχυριζόμενη μεταξύ άλλων ότι η μεταξύ της εταιρείας και της PELL, συμφωνία ενοικίασης, ήταν «εικονική - sham» καθώς και ότι η PELL δικαιούτο σε αποζημιώσεις αναφορικά με τα ποσά που πλήρωνε κατά καιρούς εκ μέρους της εταιρείας. Βάση για τους ισχυρισμούς της PELL αποτέλεσαν τα όσα κατά τον αιτητή και την PELL, έλαβαν χώρα μεταξύ των μερών μέχρι τότε, συμπεριλαμβανομένου και του ισχυρισμού του αιτητή ότι το ζεύγος Φωκά, ως διοικούντες την εταιρεία, προσπαθούσαν να αποκρύψουν και να παραποιήσουν το γεγονός ότι ο πρώτος συνείσφερε πέραν των 2.5 εκατομμυρίων στερλίνων για την αγορά των εκεί επίδικων ακινήτων. (βλ. ενδεικτικά παρ. 27 Τροποποιημένης υπεράσπισης που καταχώρησε η PELL στην σχετική αγγλική διαδικασία - Τ.29 Ε/Δ Αιτητή και Τ.15 και 42 Ε/Δ Ιουλίας καθώς και παρ. 43 και 44 Αιτητή και παρ. 67 Ε/Δ Ιουλίας). Δ. Στις 11 Απριλίου 2016, η εταιρεία έστειλε επιστολή στην PELL ενημερώνοντας την ότι η οποιαδήποτε σχέση ενοικίασης υπήρχε μεταξύ τους αναφορικά με το 2ο ξενοδοχείο αυτή τερματίζετο και ότι σε κάθε περίπτωση, αν υπήρχε οποιαδήποτε τέτοια σχέση ενοικίασης, η PELL την είχε παραβεί και συνεπώς θα έπρεπε να εγκαταλείψει το ξενοδοχείο (βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας υπό τον τίτλο Proceedings - Central Hotel το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε). Ε. Στις 8 Ιουλίου 2016, ο αιτητής αιτήθηκε στο Φωκά, τη σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της εταιρείας. Η τελευταία ανταποκρίθηκε θετικά και σχετική ειδοποίηση απεστάλη στον αιτητή την 24 Ιουλίου
9. Στ.Στις 26 και 27 Ιουλίου 2016, μετά από αριθμό δικαστικών διαδικασιών στην αγωγή της PELL εναντίον της Panzer, η αγωγή της πρώτης στο βαθμό που στρεφόταν εναντίον της τελευταίας, απορρίφθηκε, παρέμειναν όμως τα θέματα που προέκυψαν μετά και την εμφάνιση της εταιρείας ως διαδίκου στην αγωγή. Εναντίον της εν λόγω απόφασης, η PELL καταχώρησε έφεση στο County Court(βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας υπό τον τίτλο Proceedings - Central Hotel. βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας υπό τον τίτλο Proceedings - Central Hotel το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε. Ζ. Στις 30 Αυγούστου 2016, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση που αιτήθηκε ο αιτητής, στα πλαίσια της οποίας ο τελευταίος παρευρέθηκε, υπέβαλε εισηγήσεις και συμμετείχε στην ψηφοφορία που ακολούθησε. Η. Μεταξύ 7 Σεπτεμβρίου 2016 - 30 Σεπτεμβρίου 2016 ακολούθησε νέα ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ των μερών και των δικηγόρων τους αναφορικά με τα προβλήματα που συνεχώς ανέκυπταν. Θ. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016, στα πλαίσια της αγωγής της PELL, η εταιρεία καταχώρησε απαίτηση εναντίον της τελευταίας, αξιώνοντας ανάληψη της κατοχής του 2ου ξενοδοχείου καθώς και αποζημιώσεις εναντίον τόσο της PELL όσο και εναντίον του αιτητή προσωπικά και άλλων τρίτων. Στην υπεράσπιση που καταχώρησε ο Αιτητής, ουσιαστικά επανέλαβε τους ισχυρισμούς του περί της «πραγματικής», κατ' εκείνον, φύσης της σχέσης των μερών, της «πραγματικής» συνεισφοράς του στην εταιρεία και στις δραστηριότητες της καθώς και επανέλαβε τους ισχυρισμούς της PELL περί της «εικονικότητας - sham» της συμφωνίας ενοικίασης του 2011 (βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας υπό τον τίτλο Proceedings - Central Hotel το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε Ι. Στις 19 Δεκεμβρίου 2016, στα πλαίσια της εν λόγω απαίτησης της, η εταιρεία προέβη σε αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον της PELL, με την οποία ζητούσε, αφ' ενός να απορριφτούν οι ισχυρισμοί της PELL περί «εικονικότητας - sham» της συμφωνίας ενοικίασης του 2011 και αφ' ετέρου να επιδικαστούν υπέρ της εταιρείας, οι αξιώσεις της για ανάληψη κατοχής του 2ου ξενοδοχείου και αποζημιώσεις. ΙΑ. Στις 15 Φεβρουαρίου 2017, το αγγλικό Δικαστήριο που επιλήφθηκε ταυτόχρονα και της έφεσης της PELL και της αίτησης της εταιρείας για συνοπτική απόφαση, αποφάσισε την απόρριψη της έφεσης και την προώθηση της αίτησης για συνοπτική. Η εν λόγω αίτηση ορίστηκε αρχικά για ακρόαση στις 15 Ιουνίου 2017 με οδηγίες όπως η PELL καταχωρήσει τις θέσεις της μέχρι 14 Απριλίου
10. ΙΒ. Στις 21 Μαρτίου 2017, το Αγγλικό Δικαστήριο που επιλήφθηκε της πρώτης αγωγής της εταιρείας, σε σχέση με το ξενοδοχείο και το ακίνητο, εξέδωσε συνοπτική απόφαση, απορρίπτοντας όλους τους ισχυρισμούς της PELL, και διατάσσοντας την άμεση παράδοση του ακινήτου στην εταιρεία καθώς και την παράδοση του ξενοδοχείου μέχρι 19 Απριλίου
11. Περαιτέρω, επιδικάστηκε προς όφελος της εταιρείας και εναντίον της PELL ποσό πέραν των 2 εκατομμυρίων στερλίνων. (βλ. Τ.29 Ε/Δ Αιτητή και Τ.15 Ε/Δ Ιουλίας καθώς και παρ. 43 και 44 Αιτητή και παρ. 67 Ε/Δ Ιουλίας). ΙΓ. Στις 12 Απριλίου 2017, ήτοι επτά μέρες πριν τη παρέλευση της ανωτέρω αναφερόμενης προθεσμίας για ανάληψη κατοχής του ξενοδοχείου, ο αιτητής, μέσω του τότε δικηγόρου του, καταχώρησε στο Ε.Δ. Λεμεσού την εταιρική Αίτηση υπ. αρ. 210/17 με την οποία ζητούσε την εκκαθάριση της εταιρείας, διαζευκτικά την απόδοση της «εναλλακτικής θεραπείας» του αρ. 202 Κεφ.113 ήτοι την έκδοση διατάγματος εξαγοράς είτε τον μετοχών του Αιτητή από τον Φωκά είτε το αντίστροφο, το διορισμό ανεξάρτητου εκτιμητή για να εκτιμήσει την αξία των μετοχών καθώς και το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή. (βλ. Τεκ. 36 Ε/Δ Αιτητή) ΙΔ. Την ίδια μέρα ήτοι στις 12 Απριλίου 2017, ταυτόχρονα με την προαναφερόμενη αίτηση 210/17, ο αιτητής καταχώρησε και ενδιάμεση αίτηση, ζητώντας μονομερώς, την έκδοση προσωρινών απαγορευτικών της αποξένωσης και διαχείρισης της περιουσίας της εταιρείας διαταγμάτων. (βλ. Τεκ. 37 Ε/Δ Αιτητή). Το Δικαστήριο που επιλήφθηκε του αιτήματος, δεν το ενέκρινε μονομερώς και του δόθηκαν οδηγίες όπως επιδόσει τόσο την αίτηση 210/17 όσο και την ενδιάμεση αίτηση του. ΙΕ. Στις 12 Απριλίου 2017 επίσης, συστάθηκε η εταιρεία Pembury Hotels Management Limited (PHML) ως θυγατρική της εταιρείας και περί εκείνη την περίοδο, ζητήθηκε από τον αιτητή να συγκατατεθεί, ως μέτοχος της «μητρικής» εταιρείας, στο άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού επ' ονόματι της PHML. Αυτός αρνήθηκε και το θέμα παρέμεινε στάσιμο. ΙΣτ. Εν τω μεταξύ στην Αγγλία, μέχρι και τις 19 Απριλίου 2017, δεν κατέστη δυνατή η ανάληψη της κατοχής του ξενοδοχείου, ενώ από πλευράς αιτητή εκδηλώθηκε η πρόθεση εξώδικης επίλυσης των θεμάτων που είχαν προκύψει μετά και την έκδοση απόφασης εναντίον της PELL. Για το σκοπό αυτό, μεταξύ 19 Απριλίου 2017 και 26 Απριλίου 2017, ανταλλάχθηκε μεταξύ αιτητή, εταιρείας και ζεύγους Φωκά, σχετική ηλεκτρονική αλληλογραφία η οποία όμως δεν ευόδωσε (βλ. παρ. 45-47 Ε/Δ Αιτητή). ΙΖ. Στις 26 Απριλίου 2017 η εταιρεία επεδίωξε την ανάληψη κατοχής του ξενοδοχείου προς εκτέλεση της σχετικής απόφασης του αγγλικού Δικαστηρίου. Αυτό δεν κατέστη δυνατό. Οι διαπραγματεύσεις όμως μεταξύ των μερών συνεχίστηκαν. ΙΗ. Στις 19 Μαίου 2017, η εταιρεία καταχώρησε ένσταση στην 1η ενδιάμεση αίτηση του αιτητή ημερ. 12/4/
12. ΙΘ. Στις 8 Ιουνίου 2017, στα πλαίσια της αγλικής αγωγής της PELL εναντίον της εταιρείας πλέον και της αίτησης της τελευταίας για συνοπτική απόφαση εναντίον της πρώτης, καταχωρήθηκε Ε/Δ εκ μέρους του αιτητή και της PELL σύμφωνα με την οποία δεν είχαν δοθεί οδηγίες στον οποιονδήποτε να εκπροσωπήσει την PELL στην ακρόαση της 15ης Ιουνίου
13. Εν τέλει η ακρόαση αναβλήθηκε για τις 28 Σεπτεμβρίου
14. (βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας υπό τον τίτλο Proceedings - Central Hotel το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε). Κ. Στις 12 Ιουλίου 2017, η εταιρεία κατάφερε να εκτελέσει την υπέρ της αγγλική απόφαση του Μαρτίου 2017 και να λάβει κατοχή του ξενοδοχείου. (βλ. παρ. 51 Ε/Δ Αιτητή και Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε) Λ. Στις 2 Αυγούστου 2017, ο αιτητής, μέσω των νυν δικηγόρων του καταχώρησε 2η ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της αίτησης 210/17, ζητώντας, και αυτή τη φορά μονομερώς, διάταγμα Δικαστηρίου για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή στην εταιρεία. Ούτε αυτό το αίτημα του εγκρίθηκε μονομερώς και του δόθηκαν οδηγίες όπως επιδόσει και αυτή την αίτηση στην άλλη πλευρά. (βλ. Τεκ. 38 Ε/Δ Αιτητή). Μ. Μεταξύ 14 Αυγούστου 2017 και 15 Αυγούστου 2017, αντηλλάχθηκε μεταξύ αιτητή και ζεύγους Φωκά, αλληλογραφία αναφορικά με την πρόθεση των τελευταίων όπως συστηθεί μια τρίτη εταιρεία, επ' ονόματι της οποίας θα ανοίγετο ένας νέος τραπεζικός λογαριασμός για να κατατίθενται τα λεφτά από την επιχείρηση του ξενοδοχείου. Και σε αυτή την πρόθεση ο αιτητής εξέφρασε κατηγορηματικά την άρνηση του. Ν. Στις 30 Αυγούστου 2017 ο αιτητής καταχώρησε 3η ενδιάμεση αίτηση στα πλαίσια της αίτησης 210/17, με την οποία αίτηση ζητούσε, και πάλι μονομερώς, την έκδοση διαταγμάτων πανομοιότυπων με αυτών που αιτείται με τα αιτητικά Α, Β, Γ και Ε της υπό κρίση αίτησης ήτοι διατάγματα με τα οποία να απαγορεύετο στην Ιουλία και/ή το Φωκά και/ή την εταιρεία, η χωρίς τη συγκατάθεση του, αποξένωση ή διαχείριση της περιουσίας της εταιρείας ή η σύσταση οποιασδήποτε θυγατρικής εταιρείας ή το άνοιγμα οποιουδήποτε τραπεζικού λογαριασμού ή η κατάθεση οποιωνδήποτε ποσών περιουσίας της εταιρείας σε τέτοιο τραπεζικό λογαριασμό. Και γι' αυτό το αίτημα του δόθηκαν οδηγίες όπως επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Ξ. Μέχρι και τις 19 Σεπτεμβρίου 2017, αντηλλάχθηκε αλληλογραφία μεταξύ των μερών και των δικηγόρων τους, στα πλαίσια της οποίας ο αιτητής εξέφρασε τη θέση ότι το ζεύγος Φωκά επιχειρεί, μέσω τρίτων εταιρειών, να αποξενώσει την περιουσία της εταιρείας. Ο. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2017, εκκρεμουσών και των τριών ενδιάμεσων αιτήσεων που καταχώρησε, ο αιτητής αποφάσισε όπως μην επιμείνει στην εκδίκαση τους και εισηγήθηκε όπως τις αποσύρει νοουμένου ότι η κυρίως αίτηση του ημερ. 12/14/17, εκδικαστεί άμεσα. (βλ. πρακτικό αίτησης 210/17 ημερ. 21/9/17 - Τ. 45 Ε/Δ Ιουλίας). Το Δικαστήριο που επιλαμβάνετο τότε της υπόθεσης, εισηγήθηκε στον αιτητή ως ημερομηνία ακρόασης της ουσίας της κυρίως αίτησης με αρ. 210/17 την 1/11/17, ημερομηνία την οποία ο αιτητής έκρινε ικανοποιητική και προχώρησε και απέσυρε άνευ βλάβης και τις τρεις ενδιάμεσες αιτήσεις που είχε καταχωρήσει. Π. Από τις 21 Σεπτεμβρίου 2017 μέχρι και τις 27 Σεπτεμβρίου 2017, ακολούθησε ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ των δικηγόρων των μερών στα πλαίσια της οποία η πλευρά του αιτητή εξέφρασε την πρόθεση να διακόψει άνευ βλάβης και την κυρίως αίτηση που εκκρεμούσε για ακρόαση. Η πλευρά των καθ' ων η αίτηση όμως εξέφραζε απροθυμία να συγκατατεθεί σ' ενα τέτοιου είδους διάβημα. Ρ. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, το Αγγλικό Δικαστήριο που επιλαμβάνετο της αγωγής της PELL και της αίτησης της εταιρείας για συνοπτική απόφαση, εν τη απουσία της PELL η οποία τελικά δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία, εξέδωσε την απόφαση του με την οποία απέρριψε τη θέση της PELL περί εικονικότητας της συμφωνίας ενοικίασης του 2011 και τη διέταξε όπως μέχρι την 12 Οκτωβρίου 2017, παραδώσει κατοχή του 2ου ξενοδοχείου στην εταιρεία. Το Δικαστήριο περαιτέρω επιδίκασε ποσά πέραν των 500.000 στερλίνων προς όφελος της εταιρείας και εναντίον της PELL. Οι υπόλοιποι ισχυρισμοί της PELL εξακολουθούν να παραμένουν προς εκδίκαση. (βλ. Τ.42 Ε/Δ Ιουλίας το οποίο και δεν αμφισβητήθηκε) Σ. Την ίδια μέρα, ήτοι στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, ο αιτητής, ενόψει της απροθυμίας των αντιδίκων του να συγκατατεθούν στην διακοπή της διαδικασίας, προέβη στην καταχώρηση αίτησης για να του δοθεί άδεια από το Δικαστήριο να διακόψει την διαδικασία. Η αίτηση του αυτή ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο στις 2 Οκτωβρίου
15. Τ. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, οι δικηγόροι της εταιρείας και του ζεύγους Φωκά, απέστειλαν στους δικηγόρους του αιτητή email, σε απάντηση της αλληλογραφίας που ανταλλάχθηκε στις 19/9/17 (βλ. παρ. Ξ ανωτέρω), με το οποίο, σύμφωνα με τον αιτητή, τον πληροφορούσαν ότι «...το Ξενοδοχείο τυγχάνει διαχείρισης από (δήθεν) αναγνωρισμένους επαγγελματίες, τα χρήματα - έσοδα/εισπράξεις κατατίθενται σε ένα dedicated bank account των διαχειριστών του ξενοδοχείου...» και τον καλούσαν όπως αποταθεί «γραπτώς στην εταιρεία - δηλαδή ζεύγος Φωκά, για να λάβω γνώση για τα θέματα αυτά σε γενική συνέλευση της εταιρείας ή σε έκτακτη συνέλευση». Υ. Στις 5 Οκτωβρίου 2017, πέραν της αίτησης του για να του δοθεί άδεια για διακοπή της αίτησης 210/17 και η οποία ήταν ορισμένη στις 2 Οκτωβρίου 2017, ο αιτητής καταχώρησε στο Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου και σχετική ειδοποίηση διακοπής της διαδικασίας δυνάμει της Δ.15 (βλ. Τ.50 Ε/Δ Ιουλίας). Φ. Αμφότεροι οι διάδικοι προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την πρόθεση του αιτητή για διακοπή της διαδικασίας και αφού ακούστηκαν οι εκατέρωθεν θέσεις, το Δικαστήριο ανέφερε ότι θα εξέταζε το θέμα και θα τους ειδοποιούσε μέχρι και την 1/11/17 που ήταν ορισμένη η υπόθεση. Μέχρι τότε, η διαδικασία εξακολουθούσε να εκκρεμεί και καμία άδεια για διακοπή της δεν είχε δοθεί. (Για τα πιο πάνω βλ. παρ. 68 και 90 Ε/Δ Αιτητή και Τ.35 και 41Α καθώς και παρ. 160-169 Ε/Δ Ιουλίας και Τ. 49 και 50 και)
16. Γεγονότα από 5 Οκτωβρίου 2017 μέχρι και 7 Νοεμβρίου 2017 που καταχωρήθηκε η παρούσα υπόθεση Εκκρεμούσης της αίτησης του αιτητή για διακοπή της διαδικασίας, έλαβαν χώρα τα εξής: Α. Στις 16 Οκτωβρίου 2017 υπεβλήθη πρόταση από πλευράς των καθ' ων η αίτηση για εξαγορά των μετοχών του Αιτητή υπό τους όρους που αναφέρουν. Αν και ο Αιτητής δεν απάντησε στην εν λόγω πρόταση, δηλώνει σήμερα ότι την απορρίπτει (βλ. παρ. 76 Ε/Δ Αιτητή). Β. Στις 18 Οκτωβρίου 2017, η εταιρεία, ενεργώντας στη βάση των δικαστικών αποφάσεων που εκδόθηκαν υπέρ της για το συνολικό ποσό των 2.270.935,57 στερλίνων, καταχώρησε αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της PELL. Βάση της αίτησης συνιστά, σύμφωνα με αντίγραφο της αίτησης που καταχώρησε ως Τ.41 Β ο Αιτητής, το ότι οι εν λόγω δικαστικές αποφάσεις δεν κατέστη δυνατό να εκτελεστούν ενώ η PELL, παρέλειψε να συμμορφωθεί με σχετική επιστολή απαίτησης που της επέδωσε η εταιρεία στις 24 Μαρτίου
17. Γ. Στις 23 Οκτωβρίου 2017, ο αιτητής έλαβε αντίγραφο της εν λόγω αίτησης (βλ. παρ. 76 Ε/Δ αιτητή) Δ. Στις 30 Οκτωβρίου 2017, δικαστικοί κλητήρες στην Αγγλία, ενεργώντας στη βάση της απόφασης που εκδόθηκε υπέρ της εταιρείας και εναντίον της PELL για το 2ο ξενοδοχείο, προχώρησαν και έλαβαν κατοχή του εν λόγω ξενοδοχείου. Ε. Η αίτηση εκκαθάρισης της PELL ορίστηκε από το Αγγλικό Δικαστήριο για ακρόαση στις 4 Δεκεμβρίου
18. Στ. Την 1η Νοεμβρίου 2017, το Δικαστήριο που επιλαμβάνετο της αίτησης 210/17, αφού η πλευρά του αιτητή εξακολουθούσε να επιθυμεί την διακοπή της διαδικασίας, έδωσε άδεια και η εν λόγω αίτηση διεκόπη άνευ βλάβης, σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.
19. Ζ. Την 7 Νοεμβρίου 2017, ο αιτητής καταχώρησε την παρούσα υπόθεση και ταυτόχρονα καταχώρησε την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση, ζητώντας μονομερώς, την έκδοση διαταγμάτων, όμοιων με αυτών που αιτήθηκε με τις 3 ενδιάμεσες αιτήσεις στα πλαίσια της αίτησης 210/17 και τις οποίες απέσυρε στις 21 Σεπτεμβρίου
20. Η. Το μεσημέρι της 7 Νοεμβρίου 2017, σύμφωνα με την συμπληρωματική Ε/Δ που καταχωρήθηκε από την πλευρά του αιτητή στις 9/11/17, πληροφορήθηκε ότι «η διεύθυνση της εταιρείας» ανέθεσε σε μεσιτική εταιρεία στην Αγγλία την πώληση του ξενοδοχείου. Για τους λόγους που θα διαφανούν πιο κάτω, είναι συνειδητά που παρέθεσα με λεπτομέρεια το ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό αναδύεται από αμφότερες τις εκατέρωθεν θέσεις. Σημειώνω εδώ ότι, δεν αμφισβητείται από κανένα διάδικο ότι τα πιο πάνω γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τις ημερομηνίες που αναφέρονται αφού είναι στο πώς ερμηνεύονται τα πιο πάνω γεγονότα που διαφωνούν τα μέρη. Υπενθυμίζω ότι η ουσία της θέσης του αιτητή είναι ότι τα πιο πάνω γεγονότα, καταδεικνύουν και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, και ορατή πιθανότητα επιτυχίας αλλά και ότι αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα, θα προκληθεί στον ίδιο ανεπανόρθωτη ζημιά βλ. παρ. 71-96 Ε/Δ Αιτητή. Επιπλέον, θέση του αιτητή είναι ότι τα πιο πάνω γεγονότα δικαιολογούν και το διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή ούτως ώστε να διαφυλαχτεί η περιουσία της εταιρείας (βλ. παρ. 92-96 Ε/Δ Αιτητή). Τα παράπονα του δε, δύναται να συνοψιστούν ως εξής: Α. Η τρεις φορές αλλαγή των ελεγκτών της εταιρείας, τον Οκτώβριο 2015 και Αύγουστο 2016 (βλ. παρ. 23, 27, 33 και 69 Ε/Δ Αιτητή) εν αγνοία του και χωρίς την συγκατάθεση του καταδεικνύει τις αλλότριες προσπάθειες του ζεύγους Φωκά να τον απομακρύνουν από την εταιρεία και να οικειοποιηθούν τα περιουσιακά της στοιχεία. Β. Η ετοιμασία αναληθών οικονομικών εκθέσεων της εταιρείας για τα έτη 2013 και 2014 και η καταχώρηση τους στις 17 Αυγούστου 2016 χωρίς την έγκριση τους σε προηγούμενη Γενική Συνέλευση. Το περιεχόμενο των εν λόγω καταστάσεων, ο αιτητής το πληροφορήθηκε στις 24 Αυγούστου 2016 όταν του τις απέστειλε ο Φωκάς (βλ. παρ. 30 και 31 Ε/Δ Αιτητή). Γ. Η άρνηση του ζεύγους Φωκά να συγκαλέσει Γενική Συνέλευση και το άσκοπο πλέον σύγκλησης οποιασδήποτε γενικής συνέλευσης μετά τη συνέλευση της 30 Αυγούστου 2016 (βλ.παρ. 30, 31 και 68 Ε/Δ Αιτητή) Δ. Το «προφανές ... αδιέξοδο που υπάρχει και η ασυμφωνία μεταξύ των μετόχων ανά 50% του μετοχικού κεφαλαίου» καθώς και « ...το γεγονός ότι όλες οι πράξεις και αποφάσεις εκ μέρους της εταιρείας γίνονται χωρίς καμία γνώση ή και συγκατάθεση μου και άνευ πραγματοποίησης οποιασδήποτε γενικής ή άλλως πώς συνέλευσης των πιστωτών»(βλ. παρ. 37 και 71 Ε/Δ Αιτητή υπό τον τίτλο «Σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή Πιθανότητα Επιτυχίας». Όπως ανέφερα στην αρχή της απόφασης μου, εταιρεία, Ιουλία και Φωκάς καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση του Αιτητή, προβάλλοντας αριθμός λόγων για τους οποίους θεωρούν ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όλοι τους προβάλλουν παρόμοιους λόγους οι οποίοι συνδέονται και αλληλοκαλύπτονται. Εκτείνονται δε από ισχυρισμούς περί καταχρηστικής συμπεριφοράς και ύπαρξης κωλύματος λόγω όλων των προηγηθείσων δικαστικών διαδικασιών τόσο στην Κύπρο όσο και στην Αγγλία, μέχρι και σε ισχυρισμούς επί της ουσίας της αίτησης αναφορικά με τον κατ' εκείνους, ορθό και νόμιμο τρόπο, που τύγχανε και τυγχάνει διαχείρισης η περιουσία της εταιρείας. Η επιχειρηματολογία όλων των συνηγόρων κατά την ακρόαση της αίτησης, ήταν εκτενής όπως και τα «δικόγραφα» τους. Ήταν όμως πλήρως εμπεριστατωμένη με αναφορές σε κυπριακή αλλά και ξένη νομολογία και συγγράμματα. Θεωρώ περιττό να ενδιατρίψω στις πάγιες αρχές που αφορούν στην έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων δυνάμει του αρ. 32 Ν.14/
21. Το πλαίσιο εντός του οποίου εξετάζονται αιτήσεις όπως η παρούσα, επεξηγούνται περιεκτικά στη Hellenic Bank Public Company Ltd ν. Alpha Panareti Public Ltd

(2013)1 ΑΑΔ 1235: «Όσον αφορά τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, αυτές ορθά επισημάνθηκαν από το πρωτόδικο Δικαστήριο και είναι οι ακόλουθες: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται η Ενάγουσα σε θεραπεία και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd

(1987)1 C.L.R. 303, Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.ά.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453). Επιπρόσθετα των πιο πάνω, θα πρέπει εντέλει το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο, υπό τις συνθήκες, είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί ή να διατηρηθεί το διάταγμα. (Βλ. Βacardi v. Vinco

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Ζηντίλης v. Αντρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ v. C. Kokkouris Trading

(1998)1 A.A.Δ. 149). Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, το πρωτόδικο Δικαστήριο επισημαίνει ότι αυτή «. έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα». Περαιτέρω, το Δικαστήριο, αναφερόμενο στις ζητούμενες θεραπείες, διαπιστώνει ότι «. όπως διατυπώνονται στο γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, αποκαλύπτουν, κατά την κρίση μου, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση». .... Επί του θέματος αυτού παρατηρούμε τα ακόλουθα. Στην Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 1513, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφασή του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» (Η υπογράμμιση είναι δική μας.) Επίσης, στην υπόθεση Eurocypria v. Δημοκρατίας κ.ά.

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1783, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 έχουν περαιτέρω επεξηγηθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & Others (ανωτέρω) και Πουργουρίδη v. Θέμιδος Μέζου κ.ά. [1994] 1 Α.Α.Δ. 201. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα.» (Η υπογράμμιση είναι δική μας.) Υποστήριξη της πιο πάνω θέσης μπορεί να αντληθεί και από την απόφαση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782, όπου κρίθηκε ότι ο όρος «καλή αιτία αγωγής» (good cause of action) που προσδιορίζει βάσει του Άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με μη επίδικο θέμα της αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» που τίθεται στην επιφύλαξη του Άρθρου 32

(1)των περί Δικαστηρίων Νόμων. Τη θέση αυτή αποδεχόμεθα ως ορθή και δεχόμαστε ότι, εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τότε τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιόν του. Περαιτέρω, όσον αφορά αυτή τη δεύτερη προϋπόθεση, με βάση τη νομολογία την οποία παραθέτει το πρωτόδικο Δικαστήριο, ο Ενάγοντας είναι αρκετό για να επιτύχει έκδοση διατάγματος αν πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Υπενθυμίζω όμως εδώ και το ότι, ως είναι πάγια νομολογημένο, η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Το επείγον του πράγματος, που συνιστά το κύριο έρεισμα για παροχή προσωρινής θεραπείας, είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης και ο διάδικος που επιδιώκει την εν λόγω θεραπεία, υποχρεούται να επιδείξει ανάλογη συμπεριφορά, σπουδή και επιμέλεια. (βλ. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.ά.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Co. Ltd,

(1998)1 Α.Α.Δ. 149 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1572). Στο πλαίσιο αυτό, η νομολογία έχει αναγνωρίσει ότι η συμπεριφορά του αιτητή, ιδιαίτερα όταν αυτός επιδείξει μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην έναρξη διαδικασίας, μετά την διαπίστωση της παραβίασης, δύναται να συνιστά επαρκή δικαιολογία για να μην χορηγηθεί η αιτούμενη ενδιάμεση θεραπεία, παρά τη συνδρομή των προϋποθέσεων έκδοσης που αναφέρονται στο Άρθρο 32 N. 14/60. (βλ. Bacardi Co. Ltd ν. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788, T A Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 1802 και ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΠΠΑ ν. ΠΟΥΛΛΑΣ ΤΣΑΔΙΩΤΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, 17/7/2014). Στην παρούσα αίτηση, από τη «δικογραφία» που προηγήθηκε της παρούσας διαδικασίας ήτοι τα όσα έλαβαν χώρα στα πλαίσια της αίτησης 210/17 και των τριών ενδιάμεσων αιτήσεων που καταχωρήθηκαν εκεί, αντίγραφα των οποίων καταχωρήθηκαν ως Τεκμήρια 36-39 στην Ε/Δ του αιτητή, προκύπτουν τα εξής: Α. Όλα σχεδόν όσα ο αιτητής επικαλείται στην υπό κρίση αίτηση, ως συνιστώντα τα παράπονα του και το πραγματικό (factual) υπόβαθρο που τα περιβάλλει, αποτελούσαν τα παράπονα και το πραγματικό (factual) υπόβαθρο της αίτησης 210/17 που καταχώρησε στις 12 Απριλίου 2017 και των τριών αιτήσεων που καταχώρησε μέχρι και τις 30 Αυγούστου 2017. Απλή αντιπαραβολή της παρούσας αίτησης με τις προαναφερόμενες διαδικασίες καταδεικνύει του λόγου το αληθές. Αναφέρω ενδεικτικά τα εξής: 1. Γεγονότα και παράπονα αιτητή κατά την καταχώρηση της κυρίως αίτησης και της ενδιάμεσης στις 12/4/17 (

1. i)Ισχυρισμοί περί αντικατάστασης των λογιστών της εταιρείας (βλ. παρ.32α Ε/Δ ενδ. αίτ. 12/4/17 και παρ.71α Ε/Δ της παρούσας). (
2. ii)Ισχυρισμοί περί διαπίστωσης κατά τον Αύγουστο 2016 της αυθαίρετης ετοιμασίας αποδοχής, υπογραφής και καταχώρησης από την Ιουλία, των οικονομικών καταστάσεων της εταιρείας για τα έτη 2013 και 2014 (βλ. παρ.32β και 32γ Ε/Δ ενδ. αίτ. 12/4/17 και παρ. 71β, γ, η και θ Ε/Δ της παρούσας). (iii) Ισχυρισμοί περί άρνησης και παράλειψης σύγκλησης Γενικής Συνέλευσης (βλ. παρ. 32δ Ε/Δ ενδ. αίτ 12/4/17 και παρ. 71δ Ε/Δ της παρούσας) (
3. iv)Ισχυρισμός περί παραποίησης ημερήσιας διάταξης από Φωκά (βλ. παρ.32ε Ε/Δ ενδ. αίτ, 12/4/17 και παρ. 71ε Ε/Δ της παρούσας). (
4. v)Ισχυρισμοί περί αποκλεισμού και αποξένωσης από τη διοίκηση και τις δραστηριότητες της εταιρείας (βλ. παρ.32στ και 32ζ Ε/Δ ενδ. αίτ. 12/4/17 και παρ. 71ζ Ε/Δ της παρούσας). (
5. vi)Ισχυρισμοί περί απόρριψης και εκμηδενισμού των προσπαθειών του αιτητή για εξεύρεση κοινώς αποδεκτής λύσης (βλ. παρ.32η Ε/Δ ενδ. αίτ. 12/4/17 και παρ. 71ι Ε/Δ της παρούσας) 2. Κατά την καταχώρηση της 2ης ενδιάμεσης αίτησης στις 2 Αυγούστου 2017, τα ακόλουθα προβλήθηκαν ως πρόσφατα γεγονότα (
6. i)Οι δικαστικές διαδικασίες που έλαβαν χώρα στην Αγγλία μεταξύ 21 Σεπτεμβρίου 2015 και 21 Μαρτίου 2017 όταν και εκδόθηκε απόφαση εναντίον της PELL και υπέρ της εταιρείας την (βλ. παρ.40 και 41 Ε/Δ ενδ. αίτ. 2/8/17 και παρ. 43-44 Ε/Δ της παρούσας). (
7. ii)Οι προσπάθειες που κατέβαλλε ο αιτητής από την 19 Απριλίου 2017 μέχρι και την 26 Απριλίου 2017 για επίλυση του όλου θέματος μετά και την έκδοση της προαναφερόμενης απόφασης. (iii) Τα «απροειδοποίητα» μέτρα που λήφθηκαν στις 26 Απριλίου 2017 για ανάληψη κατοχής του ξενοδοχείου. (
8. iv)Οι διαπραγματεύσεις που συνεχίστηκαν μετά την καταχώρηση της αίτησης 210/17 (
9. v)Το αίτημα της εταιρείας στην Αγγλία για έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον της PELL σε σχέση με το 2ο ξενοδοχείο, η οποία να σημειωθεί καταχωρήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2016 και όχι περί τον Απρίλιο 2017 ως αφήνει να νοηθεί ο αιτητής (βλ. παρ. 49-52 και 81 Ε/Δ της παρούσας και Τ.32) (
10. vi)Η ανάληψη της κατοχής του ξενοδοχείου στις 12 Ιουλίου 2017. (vii) Η δημιουργία, κατά των αιτητή, προϋποθέσεων αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας και ειδικότερα ότι από την ανάληψη κατοχής του ξενοδοχείου στις 12 Ιουλίου 2017 δεν του δίνεται κανένας λογαριασμός ενώ ήδη εκποιήθηκε περιουσία της εταιρείας (βλ. παρ.55 και 56 Ε/Δ ενδ. αίτ. 02/08/17 και παρ. 51 -55 Ε/Δ της παρούσας). 3. Κατά την καταχώρηση της 3ης ενδιάμεσης αίτησης στις 30 Αυγούστου 2017, τα ακόλουθα προβλήθηκαν ως πρόσφατα γεγονότα (
11. i)Περί τον Απρίλιο 2017, διαπιστώθηκε η σύσταση της PHML και η προσπάθεια μεταφοράς περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. (
12. ii)Το αίτημα προς τον αιτητή για να συγκατατεθεί στο άνοιγμα λογαριασμού επ' ονόματι της PHML και η άρνηση του να συγκατατεθεί. (iii) Η ειδοποίηση του ζεύγους Φωκά περί τον Αύγουστο 2017 περί της πρόθεσης τους να ιδρύσουν τρίτη εταιρεία επ' ονόματι της οποίας θα άνοιγαν λογαριασμό και θα κατέθεταν τα έσοδα του ξενοδοχείου. (
13. iv)Ισχυρισμοί περί μη ορθής διαχείρισης του ξενοδοχείου (
14. v)Εκ νέου αλλαγή των ελεγκτών της εταιρείας Για τα πιο πάνω βλ. παρ.52 - 63 και 66-69 Ε/Δ ενδ. αίτ. 30/08/17 και παρ. 54 - 66 Ε/Δ της παρούσας οι οποίες παραγράφοι είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπες). Σημειώνω εδώ ότι τα πιο πάνω υπό στοιχεία 1-3 γεγονότα και ισχυρισμοί του αιτητή, συνιστούν και τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι δικαιολογείται η επιτυχία της παρούσας αίτησης. Τα γεγονότα που καθιστούν «επείγουσα» την όλη υπόθεση και που κατά τον αιτητή, δικαιολογούν την χορήγηση των υπό κρίση ενδιάμεσων προσωρινών θεραπειών, εφόσον σε αντίθετη περίπτωση θα προκληθεί στον ίδιο ανεπανόρθωτη ζημιά και θα απωλεσθεί παντελώς το αντικείμενο της κυρίως αίτησης του, παρατίθενται στις παραγράφους 81 - 91 της Ε/Δ του. Δύναται να συνοψιστούν στα εξής γεγονότα: Α. Στην συνοπτική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον της PELL στις 27 Σεπτεμβρίου 2017 αναφορικά με το 2ο ξενοδοχείο. Β. Στην ανάληψη κατοχής του εν λόγω ξενοδοχείου στις 30 Οκτωβρίου 2017 δυνάμει της εν λόγω απόφασης. Γ. Στην αίτηση εκκαθάρισης που καταχωρήθηκε εναντίον της PELL στις 18 Οκτωβρίου 2017 στη βάση των προηγηθέντων δικαστικών αποφάσεων που εκδόθηκαν εναντίον της τελευταίας και προς όφελος της εταιρείας. Δ. Στις ενέργειες που γίνονται σε σχέση με την διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας ιδιαίτερα μετά και την έκδοση των εν λόγω αποφάσεων. Παρατηρώ όμως τα εξής: Α. Από τις 30/8/17 που καταχωρήθηκε η τελευταία ενδιάμεση αίτηση του αιτητή στα πλαίσια της αίτησης 210/17, μέχρι και την 21/9/17 που απέσυρε όλες τις ενδιάμεσες αιτήσεις του, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, το μόνο «νέο γεγονός» που έλαβε χώρα, μετά τα υπό στοιχεία Α-Ν του σημείου «Δικαστικές διαδικασίες από το 2015 - 5 Οκτωβρίου 2017» ανωτέρω, ήταν η αλληλογραφία που αντάλλαξε με τους αντιδίκους του στις 19/9/17 (βλ. σημείο Ξ ανωτέρω). Β. Έχοντας κατά νου όλα αυτά τα γεγονότα, ο αιτητής αποφάσισε στις 21 Σεπτεμβρίου 2017, όπως μην επιμείνει στις ενδιάμεσες θεραπείες που ζητούσε και όπως προχωρήσει με την εκδίκαση της ουσίας της κυρίως αίτησης του. Γ. Του έγινε εισήγηση για την 1 Νοεμβρίου 2017 ως ημερομηνία ακρόασης, η οποία ημερομηνία τον ικανοποίησε και απέσυρε τις αιτήσεις του. Δ. Από τις 21 Σεπτεμβρίου 2017 μέχρι και 27 Σεπτεμβρίου 2017 το μόνο που μεσολάβησε ήταν η εκδήλωση της πρόθεσης του να διακόψει και την κυρίως αίτηση, κάτι στο οποίο οι αντίδικοι του, έδειξαν απροθυμία να συγκατατεθούν. Ε. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2017, το Αγγλικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εναντίον της εταιρείας του όμως αυτός, εξακολουθούσε να επιμένει στην απόσυρση της κυρίως αίτησης του και ένεκα της απροθυμίας των αντιδίκων του να «συνεργαστούν», καταχώρησε σχετική αίτηση την ίδια μέρα. Δ. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2017 οι αντίδικοι του τον πληροφόρησαν περί της διαχείρισης του ξενοδοχείου από «επαγγελματίες» και περί κατάθεσης των εισπράξεων σε συγκεκριμένο λογαριασμό, ενημέρωση την οποία ανέμενε από τις 19/9/17 και τον κάλεσαν και σε γενική συνέλευση της εταιρείας. Ε. Αν και απορρίπτει τις θέσεις αυτές των καθ' ων θεωρώντας ότι συνιστούν ενδείξεις κακοδιαχείρισης και αποξένωσης της περιουσίας της εταιρείας, εντούτοις επιμένει στην απόφαση του να διακόψει την κυρίως αίτηση και καταχωρεί πρόσθετα της αίτησης για διακοπή της διαδικασίας και σχετική ειδοποίηση διακοπής στις 5 Οκτωβρίου 2017. Στ. Από τις 5 Οκτωβρίου 2017 μέχρι και την 1 Νοεμβρίου 2017 και ενώ ακόμη εκκρεμεί το αίτημα του για διακοπή της διαδικασίας, πληροφορείται για την πρόθεση των καθ' ων να αγοράσουν τις μετοχές του, πρόταση όμως την οποία απορρίπτει. Πληροφορείται επίσης στις 23 Οκτωβρίου 2017 για την αίτηση εκκαθάρισης που καταχωρήθηκε εναντίον της εταιρείας του PELL και η οποία έχει οριστεί για ακρόαση στις 4 Δεκεμβρίου 2017 και στις 30 Οκτωβρίου 2017, πληροφορείται και για την ανάληψη της κατοχής του 2ου ξενοδοχείου. Ζ. Παρά ταύτα, εξακολουθεί να επιμένει στην διακοπή της αίτησης του και εμφανίζεται την 1η Νοεμβρίου 2017 στο Δικαστήριο όπου αφού επιβεβαιώνει την επί του προκειμένου πρόθεση του, λαμβάνει την αιτούμενη άδεια και η αίτηση του απορρίπτεται. H. Έξι μέρες αργότερα, και χωρίς να μεσολαβήσει οτιδήποτε «καινούριο», καταχώρησε την παρούσα υπόθεση και επικαλούμενος όλα τα πιο πάνω, καταχώρησε και την παρούσα ενδιάμεση αίτηση, ζητώντας εκ νέου τις προσωρινές θεραπείες που ζητούσε με τις προηγούμενες αιτήσεις του στην αίτηση 210/17 και τις οποίες απέσυρε στις 21 Σεπτεμβρίου 2017. Είναι νομίζω περιττό να σχολιάσω την πιο πάνω συμπεριφορά και ενέργειες του αιτητή. Θα περιοριστώ απλά να αναφέρω ότι, από τα πιο πάνω, προκύπτει ότι οι «φόβοι» που προβάλλει ο αιτητής για να δικαιολογήσει την «επείγουσα» και επιτακτική ανάγκη για χορήγηση ενδιάμεσων θεραπειών με την υπό κρίση αίτηση, συνιστούν τους ίδιους «φόβους» που είχε υπόψη του όταν αποφάσιζε 6 εβδομάδες προηγουμένως, ήτοι στις 21 Σεπτεμβρίου 2017, να μην επιμείνει στην λήψη πανομοιότυπων ενδιάμεσων θεραπειών αλλά να προχωρήσει με την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς των μερών δηλώνοντας έτοιμος και ικανός να το πράξει. Οι επί του προκειμένου «φόβοι» του επομένως, από τις 21/09/17, έπαυσαν να συνιστούν τέτοιους «φόβους» που θα δικαιολογούσαν την έκδοση ενδιάμεσων προσωρινών θεραπειών και το μόνο που μεσολάβησε από τότε μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας, ήταν τα όσα έλαβαν χώρα μετά την 21/9/17 (βλ. σημεία Π - Φ ανωτέρω). Ακόμα όμως και τα όσα έλαβαν χώρα μετά την 21/9/17, και πάλι, σύμφωνα με τη στάση που τήρησε ο αιτητής, δεν συνιστούσαν «φόβους», ικανούς να δικαιολογήσουν την έκδοση ενδιάμεσων θεραπειών αντί εκδίκασης της ουσίας της διαφοράς. Τα εν λόγω γεγονότα ήταν υπόψη του αιτητή σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μετά τις 21/9/17, όμως αυτός δεν επεδίωξε τη λήψη οποιονδήποτε ενδιάμεσων θεραπειών αλλά επέμεινε στην απόσυρση της αίτησης του, καταχωρώντας μάλιστα και σχετική ειδοποίηση διακοπής της διαδικασίας. Και η απόφαση του Αγγλικού Δικαστηρίου ήταν σε γνώση του από τις 27/9/17 και η αίτηση εκκαθάρισης ήταν σε γνώση του από τις 23/10/17 όπως και η ημερομηνία ακρόασης της αλλά και οι «ενέργειες» των αιτητών του είχαν γνωστοποιηθεί. Ούτε όμως τα εν λόγω γεγονότα θεωρούνται ικανά να «αναζωπυρώσουν» τους προηγούμενους φόβους του έτσι ώστε να δικαιολογηθεί το παρόν διάβημα. Με δεδομένο ότι ο Αιτητής δήλωνε από τις 21 Σεπτεμβρίου 2017, ικανός, έτοιμος και πρόθυμος να δικάσει την ουσία της κυρίως αίτησης του, τα γεγονότα της οποίας ουσιαστικά είναι τα ίδια με τα γεγονότα που περιβάλλουν και την παρούσα υπόθεση και καμία αντικειμενική αδυναμία προέκυπτε για να λάβει χώρα τέτοια εκδίκαση την 1η Νοεμβρίου 2017 που είχε οριστεί κατά προτεραιότητα η κυρίως αίτηση του για ακρόαση, κατόπιν μάλιστα επιθυμίας του ιδίου, κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, η χορήγηση οποιασδήποτε ενδιάμεσης προσωρινής θεραπείας, όχι μόνο δεν θα εξυπηρετούσε το σκοπό για τον οποίο τέτοιες θεραπείες χορηγούνται προσωρινά (βλ. Louis Vuitton και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ανωτέρω), αλλά και ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, δεν θα εξυπηρετηθεί με την χορήγηση προσωρινών θεραπειών αλλά με την άμεση εκδίκαση της κυρίως αίτησης (βλ. Bacardi Co. Ltd ανωτέρω). Άλλωστε ο όγκος των όσων έχουν θέσει ενώπιον μου αμφότερες οι πλευρές καταδεικνύει ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι πλήρως ικανοί και έτοιμοι να προχωρήσουν άμεσα με την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. Η διακριτική ευχέρεια επομένως του Δικαστηρίου, ακόμη και αν ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις του αρ.32, δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ του αιτητή αλλά αντίθετα η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Παράλληλα όμως, κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και για τον εξής πρόσθετο λόγο. Ενώ ο αιτητής προβάλλει την αίτηση εκκαθάρισης που καταχωρήθηκε εναντίον της εταιρείας του PELL στις 18 Οκτωβρίου 2017, ως ένα από τους κυριότερους λόγους που καθιστούν το όλο θέμα «επείγον» και την χορήγηση των αιτούμενων προσωρινών θεραπειών, «επιτακτική ανάγκη», την ίδια στιγμή, τα όσα αποκαλύπτονται από το Τ.62 της Ε/Δ της Ιουλίας, φανερώνουν ότι οι πραγματικές προθέσεις του αιτητή σε σχέση με την υπό κρίση αίτηση, κάθε άλλο παρά γνήσιες είναι. Σύμφωνα με την Ε/Δ Ιουλίας, παρ. 205 - 212 και το προαναφερόμενο Τεκμήριο 62, μετά που ο αιτητής πληροφορήθηκε για την αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της PELL και μία μέρα πριν να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση, ήτοι στις 6 Νοεμβρίου 2017, προχώρησε και έθεσε ο ίδιος την PELL υπό εκούσια εκκαθάριση. Το γεγονός αυτό, το οποίο και εκθεμελιώνει τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς του αιτητή περί «επείγουσας κατάστασης» και περί ενεργειών των καθ' ων η αίτηση να τον εξαναγκάσουν να δεχτεί την τελευταία πρόταση τους για εξαγορά των μετοχών του, ο αιτητής επέλεξε να μην το αποκαλύψει στην αίτηση και Ε/Δ του αλλά αντίθετα, επέλεξε να παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα της όλης κατάστασης, προς το συμφέρον του βέβαια. Η εν λόγω ενέργεια του αιτητή, μόνο ως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας μπορεί να χαρακτηριστεί. Αυτό γιατί, πέραν του ότι αναζητήθηκε η βοήθεια του Δικαστηρίου και των κανόνων της επιείκειας χωρίς όμως να παρουσιάζεται η αληθινή και ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης, την ίδια στιγμή, ενώ ο αιτητής ισχυρίζεται στην παρούσα αίτηση ότι η έκδοση των αγγλικών δικαστικών αποφάσεων επιτεύχθει κατόπιν παραπλάνησης του Δικαστηρίου από τους καθ' ων η αίτηση (βλ. παρ.43 Ε/Δ αιτητή), στην ειδοποίηση που στάληκε στους πιστωτές της PELL, η εταιρεία αναγνωρίζεται και περιλαμβάνεται μεταξύ των πιστωτών της PELL, για το ποσό μάλιστα, των 2.270.935,57 στερλίνων ήτοι το συνολικό ποσό των αγγλικών αποφάσεων που εκδόθηκαν υπέρ της. (βλ. Τ.62 Ε/Δ Ιουλίας, App. B Company Creditors - Key CP01). Αξίζει να σημειωθεί ότι εκ μέρους της PELL, την σχετική απόφαση για την εκούσια εκκαθάριση καθώς και τα σχετικά στοιχεία αναφορικά με τους πιστωτές της, τα υπογράφει ο ίδιος ο αιτητής. Η παρούσα αίτηση επομένως θα πρέπει να απορριφθεί και ως αβάσιμη αλλά και ως συνιστώσα κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η πιο πάνω κατάληξη μου αναπόφευκτα συμπαρασύρει και το αίτημα για διορισμό προσωρινού εκκαθαριστή. Σε κάθε περίπτωση όμως, στο βαθμό που το εν λόγω αίτημα συνιστά αυτόνομη και ιδιόμορφή θεραπεία του Κεφ. 113 (βλ. Printek Dataforms Express Ltd

(2003)1 ΑΑΔ 1193 και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ AZOVMASHINVEST HOLDING LTD, Πολιτική Αίτηση Αρ. 64/2017, 23/5/2017), θα συμφωνήσω με τη θέση των καθ' ων η αίτηση ότι δεν μπορεί να επιτύχει, αφού μία τέτοια θεραπεία μόνο στα πλαίσια μιας αίτησης εκκαθάρισης μπορεί να χορηγηθεί (βλ. λεκτικό αρ.227 Κεφ.113). Η κυρίως αίτηση στην παρούσα υπόθεση, ξεκάθαρα δεν συνιστά τέτοια αίτηση και έστω και αν το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία κατά την απόδοση της «εναλλακτικής» θεραπείας του αρ.202, δεν μπορεί να μεταβάλει το χαρακτήρα της διαδικασίας σε κάτι που δεν ισχύει. Άλλωστε, η εναλλακτική θεραπεία του αρ.202 παρέχεται εκεί όπου, αν και θα δικαιολογείτο η εκκαθάριση της εταιρείας λόγω ύπαρξης καταπίεσης σε κάποιο μέτοχο ή κατηγορία μετόχων, τέτοια εκκαθάριση δεν θα ενδείκνυτο εφόσον θα οδηγούσε σε άδικη προκατάληψη στα συμφέροντα αυτών ακριβώς των καταπιεσμένων μετόχων αλλά και θα ήταν επιζήμια για τους ιδίους και την εταιρεία γενικότερα. Αυτό μάλιστα είναι που ισχυρίζεται και ο ίδιος ο αιτητής ότι ισχύει στην παρούσα περίπτωση εξ' ου και δεν αιτείται την εκκαθάριση της εταιρείας ως είχε αιτηθεί στο παρελθόν με την αίτηση 210/17 (βλ. παρ. 78 Ε/Δ αιτητή). (βλ. επίσης Palmers Company Law 21st ed., Ch.53, pg. 511) Στη βάση όλων των ανωτέρω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του αιτητή και προς όφελος της εταιρείας και της διευθυντρίας Ιουλιανής Φωκά, περιορισμένα όμως σε ένα σετ εφόσον έτυχαν κοινής εκπροσώπησης και προς όφελος του μετόχου Ειρηναίου Φωκά, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΕΜ Subject: Civil/Interim Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα - Καταπίεση - Εξαγορά Μετοχών [1] Το άρ.202 εμπίπτει στο Μέρος IV του Κεφ.113. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο