← Κύπρος

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ ν. ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ) ΜΑΡΚΙΔΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2191/17, 26/1/2018

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ ν. ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ) ΜΑΡΚΙΔΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2191/17, 26/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A31 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2191/17 Μεταξύ: ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ, εκ Λεμεσού Ενάγοντος - και -

  1. ΙΩΑΝΝΗΣ (ΓΙΑΝΝΗΣ) ΜΑΡΚΙΔΗΣ, εκ Λεμεσού
  2. ΜΑΙΡΗ ΜΑΡΚΙΔΗ, εξ Αυστραλίας Εναγομένων ------------------ Ημερομηνία: 26.1.2018 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή-Ενάγοντα: κα Ε. Χριστοφόρου για κ. Σ. Στυλιανού Για τους Καθ΄ων η Αίτηση-Εναγομένους: κ. Roman Zheyko για κ. Π. N. Ονουφρίου Δ.Ε.Π.Ε. Αίτηση του Ενάγοντα Ημερ. 25.7.2017 και προσωρινά διατάγματα ημερ. 27.7.2017 ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ TA ΠΡΟΣΩΡΙΝA ΔΙΑΤΑΓΜΑTA ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 27.7.2017 Κατόπιν μονομερούς αίτησης του Αιτητή/Ενάγοντα ημερ. 25.7.2017, εξασφαλίστηκαν προσωρινά διατάγματα ημερ. 27.7.2017 με τα οποία: α) Οι Καθ΄ων η Αίτηση / Εναγόμενοι 1 και 2 μεταξύ άλλων εμποδίζονται από το να αποξενώσουν το όλο τους μερίδιο στο πιο κάτω ακίνητο: Οικόπεδο με αρ. εγγραφής 0/12780, Φ/Σχ 0/2-210-341, τμήμα 4, τεμάχιο 319, εκτάσεως: 1 δεκάριο και 317 τ.μ., ευρισκόμενο εις τον Αγ. Τύχωνα, τοποθεσία Λάκκος του Στόκκου, Λεμεσός, μερίδιο ¼ έκαστος των Εναγομένων. β) Οι Εναγόμενοι εμποδίζονται από το να ακυρώσουν τη συμφωνία ενοικίασης ημερ. 1.8.1995 όπως ανανεώθηκε που αφορά ενοικίαση του πιο πάνω ακινήτου και του πρατηρίου βενζίνης AGIP που βρίσκεται εντός αυτού «και ιδιαίτερα να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια είσπραξης και/ή κάρπωσης του ½ μεριδίου των ετησίων ενοικίων, ήτοι του αναλογούντος εις τον Ενάγοντα ποσού των €30.690,00 από την ενοικιάστρια εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd» μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (Βλ. το ακριβές λεκτικό των πιο πάνω διαταγμάτων όπως συντάχθηκαν την 27.7.2017 και το οποίο βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου). Όπως προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 27.7.2017 τα υπόλοιπα αιτητικά της αίτησης αποσύρθηκαν κατ΄εκείνη την ημερομηνία άνευ βλάβης. Συνεπώς το μόνο επίδικο θέμα στα πλαίσια της παρούσας απόφασης είναι η διατήρηση σε ισχύ ή η ακύρωση των πιο πάνω διαταγμάτων. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ Η αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ. 1-4, 8-9, Δ.39, Δ.64, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης, στις αρχές της Επιείκειας ως και επί της διακριτικής ευχέρειας και δικαστικής πρακτικής του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή - Ενάγοντα ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, ο οποίος γάμος λύθηκε την 8.2.
  3. Ξαναπαντρεύτηκε την 21.2.2002 από τον οποίο γάμο γεννήθηκε στις 17.1.2006 ο ανήλικος γιος του Ντάνιελ. Εξηγά ότι το 1962 μετέβηκε στην Αυστραλία όπου δούλεψε αρκετά χρόνια μαζεύοντας χρήματα και δημιουργώντας περιουσία και επιχειρήσεις. Τώρα είναι μόνιμος κάτοικος Λεμεσού (παράγραφος 3, 4, 5). Στην παράγραφο 6 αναφέρεται στον τρόπο που ο Αιτητής είχε αποκτήσει πιο πάνω το ακίνητο αρ. εγγραφής 0/12780, στον Άγιο Τύχωνα και στην μετέπειτα ενοικίαση του (το ίδιο ακίνητο καθώς και ενοίκια που προκύπτουν από την ενοικίαση του αποτελούν αντικείμενο των προσωρινών διαταγμάτων). Πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι την 30.9.1992 με γραπτή συμφωνία αγόρασε μαζί με τον συνέταιρο του Χριστάκη Χαραλάμπους Θεοδωρίδη το εν λόγω ακίνητο για το οποίο αργότερα εκδόθηκε ο ξεχωριστός τίτλος αριθμός εγγραφής 0/12780 (από ½ μερίδιο έκαστος με τον συνέταιρο του). Με τον εν λόγω συνέταιρο του ενοικίαζαν και ενοικιάζουν από κοινού το εν λόγω ακίνητο από το 1995 σε τρίτα πρόσωπα με τωρινό ενοικιαστή την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd (αρχικό ενοικιαστήριο ημερομηνίας 1.8.1995, ανανέωση 3.6.
  4. Επιπρόσθετα την 1.8.2016 υπογράφηκε μεταξύ του ιδίου και του συνιδιοκτήτη του Χριστάκη Θεοδωρίδη από την μια πλευρά και της εταιρείας Petrolina (Holdings) Public Limited από την άλλη, συμφωνία συμπληρωματική της συμφωνίας ενοικιάσεως ημερομηνίας 1.8.1995 για περαιτέρω περίοδο δύο ετών δηλαδή από 1.8.2016 μέχρι 31.7.2018 και με δικαίωμα της ενοικιάστριας να ανανεώσει την ενοικίαση για ακόμη δύο

(2)έτη από 1.8.2018 μέχρι 31.7.2020). Το ετήσιο καταβαλλόμενο ενοίκιο της ενοικιαστικής περιόδου 1.8.2016 - 31.7.2018 συνεφωνήθη εις €61.380,00 και στον ίδιο τον Αιτητή / Ενάγοντα αναλογεί το ποσόν των €30.690,
  1. Για την 2η διετία, δηλαδή από 1.8.2018 μέχρι 31.7.2020 το ενοίκιο θα αυξηθεί κατά 4%. Προσθέτει ότι η ενοικιάστρια εταιρεία επλήρωνε και πληρώνει το συμφωνηθέν ετήσιο ενοίκιο σε δύο δόσεις, κάθε έξι μήνες, ήτοι την 1/8 και 1/2 κάθε έτους. Εις το εν λόγω ακίνητο εδημιουργήθηκε από την ενοικιάστρια εταιρεία και λειτουργεί πρατήριο καυσίμων AGIP (παράγραφο 6 (γ)). Ακολούθως στην παράγραφο 7 αναφέρει ότι απέκτησε από δωρεά από την μητέρα του πριν 30 χρόνια ακόμα δύο ακίνητα στη Φασούλα στη Λεμεσό. Ακολούθως στη παράγραφο 8 αναφέρει τα εξής: Επειδή είχε πρόθεση να δωρίσει και να μεταβιβάσει στα παιδιά του Εναγόμενους 1 και 2 περιουσία, τους είχε ζητήσει να του παραχωρήσουν γενικά πληρεξούσια έγγραφα με σκοπό να μπορέσει να προβεί στις μεταβιβάσεις που επιθυμούσε καθώς και να διαχειρίζεται και να φροντίζει την περιουσία αυτή. Γι' αυτό το σκοπό ο Εναγόμενος 1 του παραχώρησε γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 14.8.1995 και η Εναγόμενη 2 γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 14.8.
  2. Στην παράγραφο 9 αναφέρει ότι κατόπιν συμφωνίας με τους Καθ'ων / Εναγομένους τους μεταβίβασε τα πιο πάνω τρία ακίνητα: «Κατά τον Μάρτιο, 2006, επικοινώνησα με τα παιδιά μου - Εναγομένους 1 και 2 και τους ανέφερα ότι επιθυμούσα να τους δωρίσω και μεταβιβάσω κατ΄ίσα μερίδια τα πιο πάνω αναφερόμενα τρία
(3)ακίνητα μου, υπό τους πιο κάτω όρους και προϋποθέσεις: α) Θα συνέχιζα εφ΄όρου ζωής μου να διαχειρίζομαι και εκμεταλλεύομαι το μερίδιο μου στο πιο πάνω ακίνητο, υπ΄αριθμόν εγγραφής 0/12780, Φ/Σχ 02-210-341, εις Άγιο Τύχωνα Λεμεσού, ως έπραττα μέχρι τότε, εντός του οποίου λειτουργούσε το πρατήριο καυσίμων AGIP. β) Θα διαχειριζόμουν ο ίδιος την ήδη υφιστάμενη συμφωνία ενοικίασης μετά της εταιρείας Petrolina (Holdings) Public Ltd και σε περίπτωση οποιασδήποτε ανανέωσης ή αντικατάστασης της συμφωνίας. γ) Οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν θα επενέβαιναν καθ΄οιονδήποτε τρόπο εις τις νομικές σχέσεις μου και του συνιδιοκτήτη μου μετά της Petrolina (Holidngs) Public Ltd. δ) Τα πιο πάνω παραχωρηθέντα πληρεξούσια έγγραφα από τα παιδιά μου/Εναγόμενους προς εμένα δεν θα ανακαλουντο και ότι αυτοί δεν θα μεταβίβαζαν, πωλούσαν επιβάρυναν ή αποξένωναν καθ΄οιονδήποτε τρόπο την πιο πάνω ακίνητη περιουσία μου ενόσω εγώ θα ευρισκόμουν εν ζωή. ε) Ότι η διατήρηση του πιο πάνω δικαιώματος μου για κάρπωση και εκμετάλλευση του ½ μεριδίου μου στο πιο πάνω ακίνητο στον Άγ. Τύχωνα θα συνέχιζε εφ΄όρου ζωής μου, επειδή ήταν αναγκαίο να λαμβάνω ή έχω τα ενοίκια για κάλυψη των βιοτικών και άλλων αναγκών δικών μου και της οικογένειας μου. στ) Οι Εναγόμενοι παιδιά μου ρητά και ανεπιφύλακτα αποδέχθηκαν τους πιο πάνω όρους και προϋποθέσεις για τις μεταβιβάσεις των πιο πάνω ακινήτων δυνάμει δωρεάς επ΄ονόματι των. ζ) Ουσιαστικά με την ως άνω συμφωνία θα μεταβίβαζα εις τα τέκνα μου - Εναγόμενους 1 και 2, το μεγαλύτερο μέρος της ακίνητης περιουσίας μου, η οποία ήταν μεγάλης χρηματικής αξίας. Εις την σύζυγο μου Μαρία και τον ανήλικο υιό μας Ντανιέλ Μαρκίδη, δεν μεταβίβασα οποιανδήποτε περιουσία μέχρι σήμερα». Βασιζόμενος στην πιο πάνω συμφωνία, την 20.3.2006 χρησιμοποιώντας τα πληρεξούσια μεταβίβασε εξ ημισείας στους Εναγομένους το όλον ½ εξ αδιαιρέτου μερίδιο του που είχε εις το ακίνητο εις τον Άγιο Τύχωνα, δηλαδή από ¼ μερίδιο σε κάθε ένα από τους Εναγομένους. Επίσης την ίδια ημέρα μεταβίβασε με δωρεά από ½ μερίδιο στους Εναγομένους τα δύο χωράφια του στη Φασούλα (παράγραφος 10). Με τις παραγράφους 11 και 12 προσθέτει ότι από το 1995 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2017 εισέπραττε και εισπράττει συνέχεια και αδιάλειπτα το ½ μερίδιο των αναλογούντων σε αυτόν ενοικίων από την ενοικίαση του ακινήτου εις τον Άγιο Τύχωνα εις την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd, τα οποία ο Αιτητής / Ενάγοντας τα χρησιμοποιούσε και χρησιμοποιεί για τη συντήρηση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του καθώς και για τις ανάγκες της οικογένειας του, γεγονός το οποίο γνώριζαν και γνωρίζουν πολύ καλά οι Καθ'ων η Αίτηση/ Εναγόμενοι 1 και 2 και συμφωνούσαν. Προσθέτει ότι τον Απρίλιο του 2011 ο Καθ΄ου / Εναγόμενος 1 επέστρεψε από την Αυστραλία στην Κύπρο για μόνιμη εγκατάσταση και έκτοτε κατοικά μόνιμα στη Λεμεσό. (Βλ. παρ. 10-13 της ένορκης δήλωσης του). Αναφέρει στις παραγράφους 15 και 16 ότι ουδέποτε πριν τον Μάρτιο του 2017 του είχε κοινοποιηθεί οποιαδήποτε ανάκληση των πληρεξουσίων τα οποία γενικά πληρεξούσια έγγραφα προς τον ίδιο από τα παιδιά του ήταν ανέκκλητα λόγω του αναφερόμενου περιουσιακού και/ή οικονομικού του συμφέροντος. Επιπρόσθετα μέχρι την 8.3.2017 οι Καθ΄ων Εναγόμενοι 1 και 2 ουδέποτε ζήτησαν από τον ίδιο να εισπράττουν οι ίδιοι τα αναλογούντα ενοίκια από την ενοικίαση του ακινήτου στον Άγιο Τύχωνα ούτε και από την ενοικιάστρια εταιρεία, αν και γνώριζαν για την ενοικίαση του εν λόγω ακινήτου πολύ καλά και ότι εισέπραττε ο ίδιος τα ενοίκια για λογαριασμό του. Όμως την 8.3.2017 προς έκπληξη του παρέλαβε επιστολή ημερομηνίας 3.3.2017 με την οποία του γνωστοποιείτο περί τον δήθεν ήδη προ καιρού προφορικό τερματισμό και ανάκληση κάθε είδους εξουσιοδότησης προς τον ίδιο από τους Καθ΄ων η αίτηση / Εναγομένους 1 και
  1. Με την ίδια επιστολή του ζητήθηκε επίσης να ετοιμάσει λογαριασμό των χρημάτων που εισέπραττε για λογαριασμό των Καθ΄ων η αίτηση / Εναγομένων 1 και 2 και ότι αναμένουν απόδοση λογαριασμού για τις εισπράξεις των ενοικίων σε σχέση με το εν λόγω ακίνητο (Βλ. παρ. 14 και Τεκμήριο 8 στην Ένορκη Δήλωση). Είναι ισχυρισμός του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση - Εναγόμενοι ενεργούν κατά παράβαση των μεταξύ τους συμφωνηθέντων (παράγραφοι 17 και 18). Θέτει επίσης ισχυρισμούς γιατί έγινε αλλαγή στη στάση των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγομένων και ειδικότερα επικεντρώνεται στην ισχυριζόμενη συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση - Εναγομένου 1 (παράγραφος 19). Ειδικότερα στην παράγραφο 19 (α) αναφέρει: «Οι Εναγόμενοι 1 και 2 άλλαξαν στάση και συμπεριφορά απέναντι μου, από τον Φεβρουάριο 2017, όταν τους ανάφερα, ιδιαίτερα στον Εναγόμενο 1, ότι δεν μπορούσα πλέον να τους δίνω αυξημένα ποσά χρημάτων που ζητούσαν από εμένα και δεν μπορούσα να ανταποκριθώ». (Βλ. επίσης παράγραφος 19 (β) (γ) (δ) για την ισχυριζόμενη συμπεριφορά και κατάσταση του Καθ΄ου / Εναγομένου 1). Και στην παράγραφο 19 (στ): «Ο Εναγόμενος 1 - Καθ'ου η αίτηση αρέσκετο κι αρέσκεται να ζει πολυτελή και πολυέξοδη ζωή και σπαταλούσε σε χρόνο ρεκόρ όσα χρήματα «περνούσαν από το χέρι του». Προσπάθησα να τον ελέγξω όμως δεν τα κατάφερα και προκάλεσα την οργή και αντίδραση του . Γι΄αυτό τώρα επηρεάζοντας και την αδελφή του, Καθ΄ης η Αίτηση 2 προσπαθούν από κοινού να εισπράττουν αυτοί τα ενοίκια από την ενοικιάστρια εταιρεία. Ανησυχώ επίσης τρομερά ότι η περιουσία που τους μεταβίβασα με δωρεά υπό τους όρους και προϋποθέσεις, θα προχωρήσουν κατά παράβαση των μεταξύ μας συμφωνηθέντων να την πωλήσουν ή επιβαρύνουν ή αποξενώσουν και διασπαθήσουν για να «καλύψουν» πρόσκαιρες ανάγκες τους». Για την αξία των ακινήτων γίνεται αναφορά στην παρ. 21 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή (το ακίνητο στον Άγιο Τύχωνα €750.000 το ένα χωράφι στη Φασούλα €35.000 και το άλλο €65.000 - αξίες του 2013). Επιπρόσθετα ενημερώθηκε στις 20.7.2017 από την εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd ότι η εταιρεία παρέλαβε επιστολή ημερ. 7.6.2017 από τον δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση στην οποία αναφέρεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι οι ιδιοκτήτες του ακινήτου στον Άγιο Τύχωνα και ζητούν όπως το σχετικό ενοίκιο πληρώνεται σε αυτούς. Επίσης ζητούν από την εταιρεία να τους ενημερώσει και δώσει κατάσταση λογαριασμού για τα ενοίκια τα οποία πλήρωσε στον Αιτητή - Ενάγοντα (βλ. παρ. 22 και Τεκμήριο 10). Τέλος αναφέρεται μεταξύ άλλων στην αναγκαιότητα των διαταγμάτων: Ανησυχεί ότι η περιουσία που μεταβίβασε στους Καθ΄ων η Αίτηση / Εναγομένους θα πωληθεί και επιβαρυνθεί για να καλύψουν πρόσκαιρες ανάγκες τους. Ειδικότερα για τη συμφωνία ενοικίασης του ακινήτου στον Άγιο Τύχωνα αναφέρει στη παράγραφο 24 (γ) τα εξής: «Περαιτέρω υπάρχει μεγάλος κίνδυνος οι Εναγόμενοι 1 και 2 να διαρρήξουν ή να προκαλέσουν την διάρρηξη της συμφωνίας με ημερ. 1.8.2016 μεταξύ εμού και του Χριστάκη Χαραλάμπους Θεοδωρίδη αφ' ενός και της εταιρείας Ρetrolina (Holdings) Public Ltd αφ' ετέρου ......... και ιδιαίτερα να εισπράξουν ή καρπωθούν τα ενοίκια που δικαιούμαι από την ενοικιάστρια εταιρεία Petrolina (Holdings) Public Ltd βάση της συμφωνίας ενοικιάσεως ημερ. 1.8.1995 και 1.8.
  2. Ο κίνδυνος αυτός είναι ορατός και άμεσος, ενόψει μάλιστα και της επιστολής των δικηγόρων Π.Ο. Ονουφρίου Δ.Ε.Π.Ε. με ημερ. 7.6.2017 (Τεκμήριο 10), με την οποία μου ζητούν να ενημερωθούν για τα ενοίκια που καταβλήθηκαν σε εμένα και πότε είναι η επόμενη πληρωμή». (Βλ. παράγραφο 19 (στ) και παραγράφους 24-31)». Με την ένορκη δήλωση επισυνάπτονται διάφορα τεκμήρια. ΤΟ ΓΕΝΙΚΑ ΟΠΙΣΘΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΚΛΗΤΗΡΙΟ Σ' αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να γίνει σύντομη αναφορά στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο το οποίο καταχωρήθηκε την 25.7.
  3. Με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ο Αιτητής - Ενάγοντας ζητά απόφαση / διατάγματα συναφή με το ισχυριζόμενο δικαίωμα του είσπραξης των πιο πάνω αναφερομένων ενοικίων (βλ. αιτούμενες θεραπείες Α, Β, Γ, Ζ του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου). Με το αιτητικό Δ ζητείται απόφαση ότι τα εν λόγω πληρεξούσια έγγραφα είναι αμετάκλητα. Με το αιτητικό Ε ζητούνται αποζημιώσεις /ζημιές που κατ' ισχυρισμόν υπέστη και/ή θα υποστεί ο Ενάγοντας ως αποτέλεσμα ισχυριζόμενης παράβασης και/ή διάρρηξης της ισχυριζόμενης προφορικής συμφωνίας δωρεάς μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας Μαρτίου 2006 και/ή λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού των Εναγομένων. Με την αιτούμενη θεραπεία Η ζητούνται αποζημιώσεις παραδειγματικές ή τιμωρητικές. Με το Αιτητικό Στ ζητείται ακύρωση των μεταβιβάσεων των πιο πάνω τριών ακινήτων στο όνομα των Εναγομένων λόγω ισχυριζόμενης παράβασης εκ μέρους των Εναγομένων ουσιωδών όρων της εν λόγω συμφωνίας δωρεάς. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Την 8.8.2017 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ΄ων η αίτηση / Εναγομένων ένσταση στην αίτηση και στο προσωρινό διάταγμα Η ένσταση στηρίζεται επί του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, επί των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.4
(1), Δ.39, επί του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης, στις αρχές της Επιείκειας ως και επί της διακριτικής ευχέρειας και δικαστικής πρακτικής του Δικαστηρίου. Οι λόγοι Ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
  1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, αφού ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και/ή καλή συζητήσιμη υπόθεση και/ή ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα..
  2. Ο Ενάγων δεν στοιχειοθετεί καθόλου αγώγιμο δικαίωμα - locus standi και ή εάν ακόμη στοιχειοθετεί δεν νομιμοποιείται στην έκδοση των διαταγμάτων.
  3. Δεν καταδείχθηκε από τον Αιτητή πραγματικός ή επικείμενος κίνδυνος αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ'ων η αίτηση και/ή την αποξένωση του επίδικου ακινήτου.
  4. Ο Ενάγων δεν απόδειξε το κατεπείγον και ως εκ τούτου το δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας να εκδώσει τα διατάγματα χωρίς ειδοποίηση.
  5. Η Αίτηση είναι ελλιπής και ανεπαρκής και/ή ασαφής και/ή παράτυπη και αντικανονική και/ή ισούται με κατάχρηση ή κακή πίστη και/ή αίτηση καταχωρήθηκε εκδικητικά και/ή καταχρηστικά.
  6. Ο Ενάγων δεν προσήλθε με καθαρά χέρια (clean hands) και/ή παραβίασε και/ή απέτυχε να συμμορφωθεί με το καθήκον του για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων και προέβηκε σε ψευδείς παραπλανητικές δηλώσεις, με μοναδικό σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα.
  7. Η Ένορκη Δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση είναι ανεπαρκής και/ή ελλιπής και/ή γενική και αόριστη και/ή τα γεγονότα που αναφέρονται σε αυτήν δεν αποτελούν επαρκές και ικανοποιητικό νομικό και πραγματικό υπόβαθρο για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και ο Αιτητής δεν απέσεισε το βάρος που ήταν επιφορτισμένος προς απόδειξη των ισχυρισμών του και/ή Ένορκη Δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση περιέχει άσχετους και/ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς.
  8. Η παρούσα Αίτηση του Αιτητή έχει επηρεάσει και συνεχίζει να επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα των Καθ'ων η αίτηση. Η ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του Καθ΄ου η αίτηση / Εναγόμενου 1 ο οποίος αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος και από την Καθ΄ης η Αίτηση / Εναγόμενη 2 για να προβεί για λογαριασμό της στην Ένορκη Δήλωση. Στην ένορκη δήλωση του ο Εναγόμενος 1 παραδεχόμενος τις παραγράφους 1 - 4 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή - Ενάγοντα, προσθέτει ότι ο γάμος του Αιτητή με τη δεύτερη σύζυγο του λύθηκε την 7.6.
  9. Παραδέχεται την παράγραφο 5 και διευκρινίζει ότι η δημιουργηθείσα περιουσία του Αιτητή στην Αυστραλία η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου του Αιτητή - Ενάγοντα με τη μητέρα των Καθ' ων η Αίτηση - Εναγομένων, ανήκε στον Αιτητή και στη μητέρα τους εξ ημισείας ανεξάρτητα σε ποιο όνομα από τους δύο ήταν εγγεγραμμένη η περιουσία. Παραδέχεται ότι το ακίνητο στον Άγιο Τύχωνα το είχε αγοράσει ο Αιτητής - Ενάγοντας ως η παρ. 6 της Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή - Ενάγοντα. Προσθέτει ότι ο η αγορά ακινήτου από τον Αιτητή έγινε με χρήματα που ανήκαν από κοινού στον Αιτητή και στη μητέρα τους. Αναφορικά με την ενοικίαση του ακινήτου στην Petrolina την οποία παραδέχεται, επισημαίνει ότι η συμπληρωματική συμφωνία ενοικίασης ημ. 1.8.2016 υπογράφηκε από τον Αιτητή - Ενάγοντα όχι υπό την ιδιότητα του ως ιδιοκτήτης, αλλά δυνάμει των πληρεξουσίων ημ. 14.8.1995 και 14.8.1998 που του είχαν παραχωρήσει οι Καθ' ων η αίτηση - Εναγόμενοι, εφόσον από το Μάρτιο του 2006 ο Αιτητής έπαψε να είναι ιδιοκτήτης λόγω της μεταβίβασης του κτήματος στους Καθ' ων η αίτηση - Εναγομένους 1 και
  10. Και προσθέτει: «Είναι αναληθές ότι ο Ενάγων - Αιτητής δικαιούται να εισπράττει το ποσό των €30.690,00 .. δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης ημ. 1.8.
  11. Το ποσό αυτό ανήκει στους ιδιοκτήτες του ακινήτου δηλαδή σ' εμένα και στην αδελφή μου Εναγόμενη 2». Αρνείται ότι η δωρεά των κτημάτων σε αυτούς έγινε κάτω από οποιεσδήποτε προϋποθέσεις ή συμφωνία. Αρνείται επίσης ότι τα πληρεξούσια είναι αμετάκκλητα. Παρατίθενται αυτούσιοι οι σχετικοί ισχυρισμοί όπως διατυπώνονται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση - Εναγομένου 1: «
  12. Είναι παραδεκτό το περιεχόμενο των παραγράφων 7 - 8 της ένορκης δήλωσης, με την προσθήκη ότι η εκτέλεση της δωρεάς αυτής προς εμάς ήταν αποτέλεσμα της τελευταίας βούλησης της γιαγιάς μας την οποία ο Ενάγων πατέρας μας αποφάσισε να σεβαστεί το έτος
  14. Είναι αναληθείς οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα ότι τον περίοδο 2006 επικοινώνησε μαζί μας και μας ενημέρωσε για την δωρεά των κτημάτων και ή ότι συμφωνήσαμε όπως η δωρεά εκτελεσθεί κάτω από οποιεσδήποτε προϋποθέσεις ή περιοριστικούς όρους. Ο Ενάγων είναι καλός γνώστης της κτηματογοράς και γνωρίζει πολύ καλά ότι εάν ήταν έτσι θα επιφύλατται προς όφελος του την επικαρπία ως εμπράγματο δικαίωμα εγγράφοντας το στο Κτηματολόγιο.
  15. Το γεγονός της δωρεάς ως αναφέρει, το πληροφορηθήκαμε από τον πατέρα μας το έτος 2008 κατά την επίσκεψη του στην Αυστραλία, δηλαδή 2 χρόνια μετά αφ' ότου εκτελέσθηκε. Ήταν τότε μόνο που μας ανακοίνωσε και μας πληροφόρησε ότι σχετικά με το οικόπεδο που ενοικιάζεται στην Petrolina και αποτελεί κοινή περιουσία των γονέων μας έχει μεταβιβαστεί η απόλυτη κυριότητα των και αυτό κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των γονέων μας, εις εξ ίσου μερίδια προς εμάς. Όσον δε αφορά τα κτήματα της παραγράφου 7 (ι) και (ιι) έχουν μεταβιβασθεί εκπληρώνοντας έτσι την τελευταία βούληση της γιαγιάς μας στην οποία άνηκαν προτού τα μεταβιβάσει στον Ενάγοντα.
  16. Τίποτε δεν συμφωνήσαμε ούτε και μας ζήτησε να συμφωνήσουμε ή να υποσχεθούμε όπως ισχυρίζεται στην παραγράφο 9 α - ζ της ένορκης δήλωσης του.
  17. Είναι δε αξιοσημείωτο να λεχθεί εδώ ότι ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι τον Μάρτιο 2006 συμφωνήσαμε ότι τα πληρεξούσια που του παραχωρήθηκαν τα έτη 1995 και 1998 (τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του) θα ήταν αμετάκλητα, ισχυρίζεται δηλαδή ότι μόνο τον Μάρτιο 2006 συμφωνήσαμε και όχι όταν υπογράφοντο τα πληρεξούσια.
  18. Συνεπώς ψευδής είναι ο ισχυρισμός του στην παράγραφο 10 ότι βασίσθηκε στις διαβεβαιώσεις μας περί μη αμετάκλητων πληρεξούσιων όταν αυτά υπογράφοντο και εκτελούντο τα έτη 1995 και 1998 ως ισχυρίζεται στην παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης του για να προβεί στην μεταβίβαση δυνάμει δωρεάς των κτημάτων επ' ονόματι μας το έτος
  20. Εν σχέσει με την παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης παραδεχόμαστε ότι από το έτος 1992 που αγοράσθηκε το ακίνητο που ενοικιάζεται στην Petrolina εισέπραττε το ενοίκιο τόσο για λογαριασμό του όσο και για λογαριασμό της μητέρας μας, η οποία προτίμησε να μην διεκδικήσει το μερίδιο της από τα ενοίκια, προβλέποντας ότι θα μεταβιβάζετο το ακίνητο επ' ονόματι μας. Οι οποιεσδήποτε εισπράξεις που έγιναν από τον Ενάγοντα μετά τον Μάρτιο 2006 που μεταβιβάσθηκε το ακίνητο επ' ονόματι μας εγένοντο δια λογαριασμό και προς οφελός μας ως απόλυτοι ιδιοκτήτες ανεξάρτητα αν εισπράτταντο επ' ονόματι του και διά μέσω του λογαριασμού του και ανεξάρτητα αν τα διεκδικούμε ή όχι.
  21. Από το έτος 2008 γνωρίζαμε ότι το ακίνητο μεταβιβάστηκε επ' ονόματι μας και ότι ο Ενάγων εισέπραττε τα ενοίκια τα οποία χρησιμοποιούσε για ίδιο λογαριασμό. Δεν γνωρίζω τα ακριβή ποσά που εισέπραξε από τα ενοίκια γιατί ουδέποτε μας εφοδίασε με αντίγραφο ενοικιαστήριου εγγράφου ή κατάσταση λογαριασμού και είναι για αυτό τον λόγο που ζητούσαμε απόδοση λογαριασμού ουτώς ώστε να γνωρίζουμε τα πραγματικά ποσά που εισπράχθησαν.
  22. Εκ των παραγράφων 15 και 16 της ένορκης δήλωσης λέγω ότι ουδέποτε συμφωνήθηκε όπως τα πληρεξούσια μας είναι ανέκλητα. Το γεγονός ότι ως αναφέρει ανωτέρω επετρέψαμε στον Ενάγοντα να εισπράττει και κατακρατά για ίδιο λογαριασμό του ενοίκια από το ακίνητο δεν σημαίνει ότι αποποιηθήκαμε για πάντα του δικαιώματος μας να εισπράττονται για λογαριασμό μας και να μας αποδίδονται.
  23. Η απαίτηση μας για είσπραξη των ενοικίων δεν αποτελεί παραβίαση συμφωνηθέντων με τον Ενάγοντα γιατί τέτοια συμφωνηθέντα ως ισχυρίζεται ουδέποτε συμφωνήθηκαν, αλλά αποτελεί φυσιολογική άσκηση του αναφαίρετου δικαιώματος μας που απορρέει από την ιδιότητα μας ως απόλυτοι ιδιοκτήτες του ακινήτου.» Επιπρόσθετα επισυνάπτει ως Τεκμήρια 8 και 9 φορολογικές δηλώσεις των Καθ' ων η αίτηση - Εναγομένων οι οποίες συμπληρώθηκαν από τον Αιτητή - Ενάγοντα και όπου δηλώνεται το ενοίκιο ως φορολογητέο εισόδημα των Καθ' ων η αίτηση - Εναγομένων στην Κύπρο. Ο Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενος 1 στην ένορκη δήλωση του παραδέχεται αλλαγή στη στάση των Καθ' ων η αίτηση - Εναγομένων ως εξής: «
  24. Εν σχέσει με την παράγραφο 19(α) η αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς απέναντι στον Ενάγοντα που πράγματι ξεκίνησε από τον Φεβρουάριο 2017 οφείλεται στο γεγονός ότι ήθελε να συνεχίζει να εισπράττει τα ενοίκια για ίδιο λογαριασμό αλλά και διότι τότε αποκαλύφθηκαν οι εξής πράξεις του που προέβηκε καταχραζόμενος την εμπιστοσύνη μας καθώς και τα πληρεξούσια που του παραχωρήσαμε: (α) Απέσυρε όλες τις τραπεζικές μας καταθέσεις από την Τράπεζα Κύπρου και χρησιμοποιήσε τα χρήματα για δική του χρήση και απόλαυση με αποτέλεσμα να κινηθούν εναντίον του αγωγές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (αντίγραφα των οποίων επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 1 και 2). (β) Προέβηκε σε μεταβίβαση εν αγνοία μας των μετοχών μας στην εταιρεία ANDIS NEOCLEOUS HOLDINGS LTD αρ. εγγραφής 76277 επ' ονόματι του. Η εν λόγω εταιρεία είναι ιδιοκτήτης ακινήτων και η αξία των μεριδίων μας που υπεξαίρεσε υπολογίζεται στις €750,
  25. Κινήθηκε εναντίον του η αγωγή με αριθμό 1754/17 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού και εξεδόθηκε ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα ημερομηνίας 27.06.17 (αντίγραφα επισυνάπτονται ως ΤΕΚΜΗΡΙΑ 3 και 4).» Σε ισχυρισμούς του Αιτητή - Ενάγοντα που εμπεριέχονται ιδιαίτερα στην παράγραφο 19 της ένορκης δήλωσης του, ο Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενος 1 απαντά : - ότι ουδέποτε ο Εναγόμενος είχε το πρόβλημα που ισχυρίζεται ο Αιτητής στην παράγραφο 19(β) (όπως ο ίδιος ο Αιτητής - Ενάγοντας γνωρίζει). - Το διαμέρισμα που ο Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενος 1 διαμένει του το παραχώρησε η θεία του Εναγομένου 1 και όχι ο Αιτητής - Ενάγοντας. - Ουδέποτε ο Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενος 1 ζήτησε από τον Αιτητή - Ενάγοντα να του βρει δουλειά. Ο Αιτητής - Εναγόμενος 1 έχει σταθερό εισόδημα από την Αυστραλία που προέρχεται από ενοικίαση ιδιόκτητου ακινήτου. Αρνείται τους ισχυρισμούς ότι είναι σπάταλος. - Η αδελφή του, η Καθ' ης η αίτηση - Εναγόμενη 2, δεν επηρεάζεται από τον Καθ΄ ου η αίτηση - Εναγόμενο 1 αλλά αποφασίζει από μόνη της. - Ουδεμία πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας τους υπάρχει. - Αποδίδει τη στάση του πατέρα τους, Αιτητή - Ενάγοντα, ο οποίος είναι ηλικίας 78 ετών, σε αυξημένη οικονομική ανάγκη να συντηρεί την πρώην νεαρότερη δεύτερη σύζυγό του. Καταληκτικά, (παρ.25- 32) ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής - Ενάγοντας απέκρυψε πραγματικά γεγονότα και ότι καθυστέρησε να προσφύγει στο Δικαστήριο, ότι οι Καθ' ων η αίτηση - Εναγόμενοι έχουν ικανοποιητική περιουσία στην Κύπρο (η οποία τους μεταβιβάστηκε από τον Αιτητή - Ενάγοντα). Επίσης ότι ο Αιτητής γνωρίζει ότι η Καθ' ης η αίτηση - Εναγόμενη 2 είναι εργαζόμενη στην Αυστραλία με ικανοποιητικές απολαβές. Με την ένορκη δήλωση επισυνάπτονται διάφορα τεκμήρια. Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση εκ μέρους του Αιτητή - Ενάγοντα Κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου, την 30.10.2017 καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή / Ενάγοντα στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: - Ότι οι Καθ' ων η αίτηση ψευδώς αναφέρουν ότι δήθεν έμαθαν για την επίδικη δωρεά το
  26. Επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του για συμφωνία του με τους Καθ' ων η αίτηση και ισχυρίζεται ότι υπό τις περιστάσεις ήταν περιττό να επιφυλάξει προς όφελος του επικαρπία ως εμπράγματο δικαίωμα στο Κτηματολόγιο. - Ότι η περιουσία που απέκτησε στην Κύπρο δημιουργήθηκε μόνο από τον ίδιο. Επίσης ουδέποτε συμφώνησε με τη σύζυγο του να μεταβιβάσει το ακίνητο στον Άγιο Τύχωνα στους Καθ΄ων η αίτηση. - Όλη η περιουσία την οποία απόκτησε εις την Αυστραλία κατά την διάρκεια του έγγαμου βίου του τη δώρισε στην πρώην σύζυγο του και τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, τους οποίου βοήθησε οικονομικά παντοιοτρόπως. Μετά που χώρισε με την πρώην σύζυγο του περί το έτος 1988 και μέχρι το 1990 που επέστρεψε μόνος του εις την Κύπρο, δεν είχε άλλη περιουσία εις την Αυστραλία, πλην ½ μεριδίου στο σπίτι τους το οποίο ήταν εγγεγραμμένο από ½ μερίδιο στο όνομα του και στο όνομα της πρώην συζύγου του. Το ½ μερίδιον του στο εν λόγω σπίτι την 20.8.2002, με ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο (Τεκμ. 1 στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση) εξουσιοδότησε τον Εναγόμενο 1, όπως το μεταβιβάσει και το μεταβίβασε εις την πρώην σύζυγο του Αιτητή - Ενάγοντα. - Αρνείται το περιεχόμενο της 6ης παραγράφου της ένορκης δήλωσης του Καθ΄ ου η αίτηση 1 και λέγει ότι δεν εξεφράσθη ποτέ «τέτοια τελευταία βούληση» από την γιαγιά τους. - Διευκρινίζει ότι τα γενικά πληρεξούσια που του παραχωρήθηκαν από τους Εναγόμενους 1 και 2 ήταν αμετάκλητα εξαρχής, όπως αυτό συμφωνήθηκε μεταξύ τους κατά την ημερομηνία που παραχωρήθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση. - Η μη ανάκληση των ρηθέντων πληρεξουσίων εγγράφων επαναλήφθηκε προφορικά και κατά την κατάρτιση της συμφωνίας δωρεάς κατά τον Μάρτιον του
  27. Ήταν ένας από τους όρους - προϋποθέσεις της συμφωνίας τους. Τα πληρεξούσια δόθηκαν για να μπορεί ο Αιτητής να μεταβιβάζει, διαχειρίζεται, αξιοποιεί, εκμεταλλεύεται και εισπράττει τα ενοίκια για λογαριασμό του, από περιουσία εγγεγραμμένη στο όνομα των Εναγομένων. - Όσον αφορά τις φορολογικές δηλώσεις αναφέρει τα εξής: «Ορθά, νόμιμα και βάσιμα οι επισυναφθείσες φορολογικές δηλώσεις συμπληρώθηκαν με τον τρόπο αυτό, ώστε να εμφαίνονται ως ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου οι Καθ΄ων η αίτηση 1 και
  28. Τούτο μάλιστα έγινε μετά από σχετική συμβουλή του λογιστή μου». Η ΑΚΡΟΑΣΗ Κατά την ακρόαση καταχωρήθηκαν αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 32 Το σχετικό άρθρο 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής: «32.—
(1)Τηρουµένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισµού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγµα (παρεµπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται οµού µετ' αυτού αποζηµιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός αν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτηµα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεµπίπτον απαγορευτικόν διάταγµα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεµηθή πλήρης δικαιοσύνη εις µεταγενέστερον στάδιον.» Οι αρχές για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 είναι γνωστές. (Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis
(1975)1 C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates κ.α.
(1982)1 A.A.Δ. 557): Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. Δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. (με την ευρεία έννοια του όρου δικόγραφο). Σ' αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να παρατεθούν σχετικά αποσπάσματα από τις σελίδες 120-125 του συγγράμματος «Διατάγματα injunctions» Γιώργος Ερωτοκρίτου & Πέτρος Αρτέμης) αναφορικά με τη συγκεκριμένη προϋπόθεση του άρθρου 32: «Πρόκειται για ποιοτικό κριτήριο ..................... Εκείνο που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι το επίπεδο στο οποίο θα πρέπει ο ενάγων να ικανοποιήσει το δικαστήριο δεν πρέπει με τη χρήση διαφόρων όρων να τίθεται πιο ψηλά απ' ότι πρέπει. Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι, σ' αυτό το στάδιο της εξέτασης των προϋποθέσεων, είναι άκρως ανεπιθύμητο για το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα και να τα αποφασίζει σ' αυτό το πρόωρο στάδιο. Γι' αυτό εξάλλου τέθηκε το κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, ώστε να μη χρειάζεται το δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, στη μαρτυρία ή στη συζήτηση περίπλοκων νομικών θεμάτων ................ Στην Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου, διευκρινίστηκε ότι η αναφορά στην Odysseos σε «pleadings, χρησιμοποιείται με την ευρεία έννοια του όρου και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις. ................................... Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι πολύ ψηλό ............... Το δικαστήριο δεν αναμένεται να αποφασίσει τελεσίδικα οτιδήποτε, σ' αυτό το αρχικό στάδιο της υπόθεσης.................... Όπως εξηγήθηκε στην Odysseoς v. A. Pieris Estates Ltd and others, το πρώτο κριτήριο, η συζήτηση του οποίου εδράζεται στα δικόγραφα και στη νομική πτυχή των δικαιωμάτων των διαδίκων, δεν πρέπει να συγχέεται ή να συνδέεται με το δεύτερο κριτήριο του οποίου η εξέταση δεν εστιάζεται στα δικόγραφα αλλά σε κάτι άλλο. Επομένως, η διαπίστωση ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν πρέπει να συνδέεται με την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας και ούτε η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ...........» - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σε σχέση με αυτή την προϋπόθεση αναφέρθηκαν τα εξής στην Odysseos v. Pieris Estates πιο πάνω στη σελ. 570: - «On the other hand, it is fair to assume that the second requirement laid down by the legislature as a pre-condition for the grant of an interlocutory injunction — "a probability that the plaintiff is entitled to relief" — relates to something other than the complexion of the pleaded case of the applicant, and that could not be, in the context of this statutory provision, anything other than the evidential strength of the case of the plaintiff. In so holding, we are fortified by a series of decisions of the Supreme Court to the effect that the principles adopted in Ethicon do not apply in their entirety or in all their breath in Cyprus. The Court must purport to make some evaluation, what this should be we shall explain below, of the evidential strength of the case for the party applying for au injunction. (See, Acropol Shipping Co. Ltd. & Others v. Petros Rossis
(1976)1 C.L.R. 38; Constantinides v. Makriyiorghou & Another
(1978)1 C.L.R. 585; Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231; HadjiKyriacos & Co. v. United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689). The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J. S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.). "A probability", in the context of the proviso to s.32
(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible, chance of success." (Η έμφαση είναι του Δικαστηρίου). Στο ίδιο σύγγραμμα «Διατάγματα injunctions» στις σελ. 127-129 εξηγούνται τα εξής: «Εκείνο που πρέπει να ξεκαθαρίσει από την αρχή είναι ότι εξετάζοντας την πιθανότητα επιτυχίας, όπως βέβαια και τις άλλες προϋποθέσεις, δεν είναι επιθυμητό το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σ' αυτό το πρόωρο στάδιο. Δεν πρόκειται για την εκδίκαση της αγωγής. Εκείνο που το δικαστήριο αναζητά είναι ορατή πιθανότητα επιτυχίας.............................. Φαίνεται όμως ότι το πρώτο κριτήριο της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)συνδέεται με το περιεχόμενο των δικογράφων, ενώ το δεύτερο κριτήριο, της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, διαπιστώνεται μετά από κάποια αξιολόγηση του υλικού που τίθεται ενώπιον του δικαστηρίου, χωρίς βέβαια να είναι επιτρεπτή η ενασχόληση με αντικρουόμενους ισχυρισμούς και η κατάληξη σε τελικά συμπεράσματα. Επομένως η εξέταση γίνεται σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Εκείνο που προκύπτει από την καθοδήγηση στην Odysseos είναι ότι ούτε εδώ το επίπεδο είναι πολύ ψηλό, γιατί δεν αναμένεται από το δικαστήριο να προβεί σε ενδελεχή εξέταση της μαρτυρίας με σκοπό να αποφασίσει επί αμφισβητούμενων γεγονότων. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η προβολή και μόνο ενός ισχυρισμού θα θεωρηθεί αρκετή. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία........................... Νοουμένου ότι το δικαστήριο κατέληξε ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας, στα πλαίσια που ο όρος καθορίστηκε στην Odysseos, τότε το κριτήριο θα πρέπει να θεωρείται ότι ικανοποιείται, ανεξάρτητα αν στο τέλος ενδεχομένως να μην γινόταν δεχτό. Αν το επίπεδο ετίθετο πιο ψηλά, τότε πολύ λίγα παρεμπίπτοντα διατάγματα θα εκδίδονται, αφού θα αναμένεται ενδελεχής έρευνα επί των πραγματικών και νομικών ζητημάτων, με σκοπό να καταλήξει το δικαστήριο σε ακριβείς πιθανότητες επιτυχίας.» - Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Σε γενικές γραμμές, σημειώνονται τα εξής: Αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του διάδικου που επιζητεί θεραπεία στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων και ο αντίδικος είναι φερέγγυος τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Είναι επίσης χρήσιμο να καταγραφούν τα εξής αποσπάσματα από το ίδιο πιο πάνω Σύγγραμμα αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, σελ. 131-141: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, αντιστοιχεί ουσιαστικά στην προϋπόθεση του άρθρου 5
(2)για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του, αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα. Η τρίτη προϋπόθεση δεν έχει σχέση με τις επιπτώσεις που ενδεχομένως να προκύψουν στους διαδίκους από την έκδοση ή μη του διατάγματος, οι οποίες λαμβάνονται υπόψη σε άλλο στάδιο, όπου το δικαστήριο θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια αν θα εκδώσει ή όχι το διάταγμα. Γι' αυτό και η τρίτη προϋπόθεση θα πρέπει να εξετάζεται προτού το δικαστήριο ασκήσει, στο τελικό στάδιο, τη διακριτική του εξουσία, δυνάμει του άρθρου 32
(1), για να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα ......................... Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την καταχώρηση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ο εναγόμενος είναι φερέγγυος, τότε η έκδοση του διατάγματος με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας δεν είναι απαραίτητη............................ Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται όχι μόνο όταν η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, αλλά και εκεί όπου αιτητής δεν θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή αποζημιώσεων, ................ ....................................... Όπως έχει ήδη λεχθεί, παράλληλα με την επάρκεια των αποζημιώσεων, θα πρέπει να συνυπάρχει και φερεγγυότητα από πλευράς εναγομένου. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που επιδικαστεί εναντίον του εναγομένου ποσό αποζημιώσεων, αυτός θα είναι σε θέση να το πληρώσει......................... Όμως η επάρκεια των αποζημιώσεων, όπως αναφέρθηκε στην Papastratis v. Petrides, δεν πρέπει να θεωρείται ο μόνος παράγοντας που ενδεχομένως να επηρεάζει την απόφαση του δικαστηρίου. Στην ίδια υπόθεση, τονίστηκε ότι η προϋπόθεση ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη» δεν πρέπει να θεωρείται ταυτόσημη με τον όρο «ανεπανόρθωτη ζημιά» εφόσον μπορεί να περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες. Στην ΄Οξυνος κ.α. ν. Λου, τονίστηκε ότι σε τελική ανάλυση, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εξαρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν το αίτημα, σε συνάρτηση με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του διαδίκου που επιδιώκει τη θεραπεία............................. Σε περιπτώσεις που επιζητείται διάταγμα μη αποξένωσης ακίνητης περιουσίας, δεν είναι ανάγκη να προσκομιστεί μαρτυρία ότι ο εναγόμενος πράγματι εξέφρασε πρόθεση να αποξενώσει ή να επιβαρύνει την περιουσία του................ Για να ικανοποιηθεί η Τρίτη προϋπόθεση, ο ενάγων θα πρέπει με την ένορκη δήλωση του να πείσει το δικαστήριο. Γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί του τύπου «αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστώ ανεπανόρθωτα ζημιά», δεν αρκούν. Τέτοιοι ισχυρισμοί χρειάζονται να επεξηγηθούν και να αιτιολογηθούν με σαφή και θετική μαρτυρία, ώστε να γίνουν δεχτοί από το δικαστήριο. .............. Περιπτώσεις που η θεραπεία των αποζημιώσεων κρίθηκε επαρκής. Τα πιο κάτω αποτελούν μη εξαντλητικά παραδείγματα περιπτώσεων περιπτώσεων που το δικαστήριο αναμένεται σύμφωνα με τη νομολογία ότι θα θεωρήσει ότι η θεραπεία των αποζημιώσεων αποτελεί επαρκή θεραπεία, οπότε και δεν θα εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα:- (i) Φερεγγυότητα εναγόμενου:- Για παράδειγμα, όπου η βλάβη είναι ικανή να αποζημιωθεί με την καταβολή χρηματικών αποζημιώσεων και ο εναγόμενος έχει την οικονομική δυνατότητα ή όπου εμπλέκεται η Δημοκρατία ή άλλος οργανισμός ο οποίος θεωρείται φερέγγυος.» Οι πιο πάνω προϋποθέσεις πρέπει να συνυπάρχουν για να είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο σταθμίζει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (Βλ. σελίδες 141-162 του ίδιου συγγράμματος) Εννοείται ότι Δικαστήριο δεν αποφασίζει την ουσία των θεμάτων στα πλαίσια αίτησης για προσωρινό διάταγμα. Ειδικότερα για το ισοζύγιο της ευχέρειας στις σελίδες 141-145 του πιο πάνω συγγράμματος «Διατάγματα injunctions» αναφέρονται τα εξής: «Ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, και ιδιαίτερα προσωρινών να είναι αυτός που αφορά στην ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από το ίδιο το άρθρο 32
(1)να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις που κρίνει ότι είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» («just or convenient») και στον τρόπο που αυτή ασκείται. Ο όρος είναι συνώνυμος με τον όρο το «το ισοζύγιο της ευχέρειας», ο οποίος προέκυψε από τον αγγλικό όρο «balance of convenience». Όλοι οι όροι, παρά τις μικρές διαφορές μεταξύ τους, υποδηλώνουν την ευρεία διακριτική ευχέρεια που δίδεται στο δικαστήριο το οποίο ενεργεί πάντοτε με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας. Γι' αυτό και ο δικαστής διατηρεί την ευχέρεια, ακόμα και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις, να αρνηθεί να εκδώσει απαγορευτικό διάταγμα, αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δίκαιο ή πρόσφορο. Όμως δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισοζυγίου ευχέρειας αν δεν πληρούνται τα τρία κριτήρια του άρθρου 32. Υπενθυμίζεται ότι αυτός ο παράγοντας δεν έχει σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, η οποία σχετίζεται με τις δυνατότητες απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το δικαστήριο στην ουσία ισοζυγίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες των διαδίκων ή τον κίνδυνο αδικίας ο οποίος θα προκύψει αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα ............... Στην περίπτωση των παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, το δικαστήριο, μετά που θα εξετάσει τις πρώτες τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και βεβαιωθεί ότι (ι) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (ιι) υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας και (ιιι) ότι εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, τότε θα πρέπει να προχωρήσει για να εξετάσει επιπρόσθετα και την κύρια προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32, ότι η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος θα είναι ταυτόχρονα δίκαιη ή πρόσφορη ...................................... Αποφασίζοντας κατά πόσον είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί ένα διάταγμα, το δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες και να αποδώσει σ' αυτούς την πρέπουσα βαρύτητα. Η βαρύτητα κάθε παράγοντα δεν είναι πάντα η ίδια και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Γι' αυτό και η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου έχει τόση μεγάλη, και πολλές φορές καθοριστική, σημασία. Ως γενική αρχή το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, λαμβάνει πρωτίστως υπόψη (ι) τις ανάγκες της δικαιοσύνης σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης και (ιιι) κατά πόσο θα πρέπει να διατηρηθεί η κατάσταση που επικρατούσε πριν ο εναγόμενος αρχίσει τη δραστηριότητα του (status quo ante) .....................................» Στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v Vinco Ltd
(1996)1 AAΔ 788 λέχθηκαν τα εξής στη σελ. 795: «Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Huffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [198η 1 W.L.R. 670: «To κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν "εσφαλμένη" με το πιο πάνω νόημα.» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v 1. Muskita - Aluminium Co Limited
(2002), 1Γ Α.Α.Δ. 2015, ημερ. 19/12/2005 στις σελ. 250-251: «Κατά την αξιολόγηση του που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Αν για παράδειγμα η έκταση της μη δυνάμενης να αποκατασταθεί ζημιάς του κάθε μέρους δεν θα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη τη σχετική δύναμη της υπόθεσης του κάθε μέρους όπως αποκαλύπτεται από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν παρουσιασθεί κατά την ακρόαση της αίτησης. Αυτός όμως είναι ο τελευταίος και όχι ο πρώτος παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Είναι μόνο σ' αυτό το στάδιο που το δικαστήριο δικαιούται να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική ανισότητα επί της ουσίας και ποιός από τους διαδίκους έχει περισσότερη πιθανότητα επιτυχίας. Το δικαστήριο δεν δικαιούται, ακόμη και σ' αυτό το στάδιο, να εμπλακεί σε οτιδήποτε που μοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ενόρκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες είναι εμφανές από τη μαρτυρία ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη αμφισβήτηση ότι η δύναμη της υπόθεσης ενός μέρους είναι δυσανάλογη από εκείνη του άλλου μέρους. Γενικά όμως η διαδικασία στις παρεμπίπτουσες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε αμφισβητούμενα γεγονότα.
  1. Status Quo. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνονται να είναι ισοζυγισμένοι το δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος εμποδίζεται προσωρινά από του να κάμει κάτι το οποίο δεν έκαμνε προηγουμένως, η μόνη επίδραση του παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος, σε περίπτωση που θα πετύχει στη δίκη του, είναι η αναβολή της ημερομηνίας κατά την οποία θα είναι σε θέση να εμπλακεί σε μια δραστηριότητα την οποία προηγουμένως δεν την είχε θεωρήσει αναγκαία να αναλάβει. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος διακόπτεται στη διεξαγωγή μιας καθιερωμένης επιχείρησης το απαγορευτικό διάταγμα θα του προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη δυσχέρεια εφόσον θα έχει να αρχίσει πάλι να τη δημιουργεί σε περίπτωση που πετύχει στη δίκη.» Όσο αφορά την 1η προϋπόθεση του άρθρου 32 Με το γενικά οπισθογραφημένο κριτήριο η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Όσο αφορά την 2η προϋπόθεση του άρθρου 32 Ενόψει των ισχυρισμών του Αιτητή / Ενάγοντα για σχετική προφορική συμφωνία και παρά τις δυσκολίες που δυνατό να υπάρχουν όταν οποιοσδήποτε διάδικος στηρίζει την υπόθεση του βασισμένη μόνο σε προφορική αντί γραπτή συμφωνία, εντούτοις με βάση τη μαρτυρία που έχει τεθεί, κρίνεται ότι πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
  2. Οριακά, ιδιαίτερα για την θεραπεία ΣΤ του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης με την οποία ζητείται ακύρωση των μεταβιβάσεων. Τέτοια αιτούμενη θεραπεία δυνατό να έρχεται σε αντίθεση με την αιτούμενη θεραπεία Α του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης. Βεβαίως όλα τα θέματα παραμένουν ζωντανά κατά την εκδίκαση της κυρίως υπόθεσης. Όσο αφορά την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 Στην παρούσα περίπτωση η τρίτη προϋπόθεση δεν πληρείται. Είναι κατ΄ αρχή εξόφθαλμο ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων σε περίπτωση που ο Αιτητής- Ενάγοντας θα πετύχει στην αγωγή, είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του. Ο Αιτητής-Ενάγοντας ανησυχεί καθότι «υπάρχει μεγάλος κίνδυνος οι Εναγόμενοι 1 και 2 να διαρρήξουν ή προκαλέσουν διάρρηξη της συμφωνίας ημερ. 1.8.2016» (παράγραφος 24 γ) της Ένορκης Δήλωσης του). Όμως από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία για σκοπούς της παρούσας αίτησης δεν έχει καταδειχθεί επαρκώς τέτοιος κίνδυνος. Μάλιστα στην επιστολή ημερ. 3.3.17 (Τεκμήριο 11 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση) δίδονται οδηγίες όπως η ενοικιάστρια εταιρεία συνεχίσει να καταβάλλει τα ενοίκια σε λογαριασμό των Καθ΄ ων - Εναγομένων σε συγκεκριμένο τραπεζικό λογαριασμό. Στην ίδια επιστολή γίνεται διευκρίνιση ότι οι Εναγόμενοι «δεν αμφισβητούν την εξουσιοδότηση του κυρίου Ν. Μαρκίδη να συμβληθεί» με την ενοικιάστρια εταιρεία. Εκείνο που αναφέρεται στην επιστολή είναι ο φερόμενος, νόμιμος (σύμφωνα με τους Καθ΄ων η Αίτηση) τερματισμός της οποιασδήποτε εξουσιοδότησης που είχαν παράσχει στον Αιτητή-Ενάγοντα για να τους εκπροσωπεί πλέον, «εν σχέση με δικαιοπραξίες που αφορούν το ανωτέρω ακίνητο». Επιπρόσθετα δεν έχει στοιχειοθετηθεί κίνδυνος αποξένωσης της περιουσίας των Καθ΄ ων -Εναγομένων. Επισημαίνεται ότι ο Αιτητής βασίζει τον κίνδυνο αυτό σε ανησυχίες του και όχι στην βάση ελάχιστης ένδειξης για πρόθεση ή προοπτική αποξένωσης. Σε αυτό το σημείο επισημαίνεται ότι είτε με την εκδοχή του Αιτητή-Ενάγοντα, είτε με την εκδοχή των Καθ΄ων η Αίτηση Εναγομένων, εδώ και τουλάχιστον εννέα έτη οι Καθ΄ ων η Αίτηση γνώριζαν για την μεταβίβαση των ακινήτων στο όνομα τους χωρίς μέχρι σήμερα να τα αποξενώσουν, γεγονός που αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο τον ισχυρισμό του Αιτητή-Ενάγοντα για κίνδυνο αποξένωσης του ακινήτου και κίνδυνο μη ικανοποίησης της απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ του (σύμφωνα με την εκδοχή του Αιτητή-Ενάγοντα, οι Καθ΄ων η Αίτηση - Εναγόμενοι έμαθαν για την μεταβίβαση στο όνομα τους ενόψει της ισχυριζόμενης συμφωνίας τους περί τον Μάρτιο του 2006 ενώ σύμφωνα με την εκδοχή των Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγομένων αυτοί έμαθαν για την μεταβίβαση από το 2008). Το γεγονός της ανάκλησης των πληρεξουσίων (ανεξαρτήτως νομιμότητας ή όχι τέτοιας ανάκλησης) και η στάση των Καθ΄ων-Εναγομένων από τον Φεβρουάριο του 2017 δεν μπορεί να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας τους. Το Δικαστήριο έχει βέβαια κατά νου τα όσα αναφέρθηκαν στην Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1121 στη σελ. 1128: «Το Πρωτόδικο εύρημα ότι απαιτείται «σταθερά, θετική μαρτυρία» και «απτά στοιχεία» για την έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι ορθή αλλά στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Όπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Κωνσταντινίδη στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία». Επισημαίνεται εδώ ότι η ορατή προοπτική συνέχιση της ενοικίασης (τουλάχιστο από την συγκεκριμένη ενοικιάστρια εταιρεία, και τούτο σε περίπτωση που η εν λόγω εταιρεία ασκήσει δικαίωμα ανανέωσης της ενοικίασης), είναι μέχρι την 31.7.
  1. Επισημαίνεται επίσης ότι ο ίδιος ο Αιτητής / Ενάγοντας αναφέρει ότι μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2017 εισέπραττε το ενοίκιο που αναλογεί στο μερίδιο του. Προφανώς η οποιαδήποτε απαίτηση του για απώλεια ενοικίων αφορά την περίοδο μετά τον Φεβρουάριο του
  2. Επισημαίνεται επίσης ότι το ετήσιο ενοίκιο που αναλογεί «στο μερίδιο του» είναι €30.690 πλέον 4% αύξηση από 1.8.
  3. Καταληκτικά συγκρίνοντας την έκταση της απαίτησης του Αιτητή / Ενάγοντα για τα ενοίκια σε σχέση με την συνολική αξία των ακινήτων που έχει μεταβιβάσει ο Αιτητής / Ενάγοντας στους Καθ΄ων η αίτηση, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε συμπέρασμα ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στην προκειμένη περίπτωση, εκτός εάν διατηρηθούν τα διατάγματα. Ακόμη και αν πωληθούν τα ακίνητα που τους έχει μεταβιβάσει ο Αιτητής / Ενάγοντας οι Καθ΄ων η Αίτηση αναμένεται να εισπράξουν ποσά που λογικά θα καλύπτουν την αξίωση του Ενάγοντα. Ενόψει του ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, το Δικαστήριο δεν θα προχωρήσει σε περαιτέρω εξέταση σε σχέση με το άρθρο
  4. Όσο αφορά το άρθρο 5 του Κεφ. 6 Αποτελεί ένα από τα άρθρα στα οποία επίσης βασίζει ο Αιτητής / Ενάγοντας την Αίτηση (για το άρθρο 5 βλ. ιδιαίτερα στο σύγγραμμα Διατάγματα / Injunctions στις σελίδες 111-113). Οι δύο προϋποθέσεις εδώ είναι ότι ο Αιτητής / Ενάγοντας έχει καλή βάση αγωγής και (β) ότι με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε τρίτο είναι πιθανό να παρεμποδιστεί ο ενάγοντας στο να επιτύχει ικανοποίηση μελλοντικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Η δεύτερη αυτή προϋπόθεση αντιστοιχεί στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν14/
  5. Η πιο πάνω ανάλυση σε σχέση με την τρίτη προϋποθέτει του άρθρου 32 ισχύει και στην παρούσα περίπτωση και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 δεν ικανοποιείται. Προστίθεται εδώ και το εξής απόσπασμα από την σελ. 113 - 114 του πιο πάνω συγγράμματος: «Ο ενάγων θα πρέπει επίσης να προσφέρει μαρτυρία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση του εναγομένου, με σκοπό να δείξει ότι αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα ώστε να παρεμποδιστεί η αποξένωση της ακίνητης περιουσίας του εναγομένου, είναι πιθανό ο ενάγοντας να παρεμποδιστεί στο να ικανοποιήσει απόφαση του τυχόν εκδοθεί υπέρ του .». Ο Αιτητής / Ενάγοντας δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε ικανοποιητική μαρτυρία που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς του αναφορικά με την οικονομική κατάσταση των Καθ΄ων / Εναγομένων. Μεταξύ άλλων τα οποιαδήποτε προσωπικά ή προβλήματα υγείας του Καθ΄ου / Εναγομένου 1 δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στην προκειμένη περίπτωση θα είναι δύσκολο ο Αιτητής / Ενάγοντας να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση υπέρ του. Επιπρόσθετα η αναφορά στην παράγραφο 28 (γ) της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ότι «η εναγόμενη 2 είναι εργαζόμενη στην Αυστραλία με ικανοποιητικές απολαβές» δεν έχει αντικρουσθεί. Ούτε και η αναφορά στην παράγραφο 20 της ιδίας ένορκης δήλωσης ότι ο Καθ΄ου η Αίτηση 1 έχει μηνιαίο εισόδημα από την Αυστραλία που προέρχεται από ενοικίαση ιδιόκτητου ακινήτου. Επισημαίνεται σε αυτό το σημείο και η δήλωση του ιδίου του Αιτητή / Ενάγοντα στην παράγραφο 2 (γ) της συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης του ότι όλη του την περιουσία στην Αυστραλία που απέκτησε κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου του τη δώρισε στην πρώην σύζυγο του και τους Καθ΄ων η Αίτηση 1 και
  6. Όσο αφορά το άρθρο 4 του Κεφ. 6 (Βλ. στο πιο πάνω σύγγραμμα Διατάγματα / Injunction στις σελ. 104-111). Στη σελίδα 105 του πιο πάνω συγγράμματος αναφέρονται τα εξής σε σχέση με τη φράση του άρθρου 4
(1)«Το Δικαστήριο δύναται ..»: «Η συγκεκριμένη φράση υποδηλοί την ύπαρξη διακριτικής εξουσίας. Ακόμα και αν πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 4, δεν σημαίνει ότι το δικαστήριο αυτόματα θα εκδώσει απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα». Έχοντας κατά νου το σύνολο του υλικού που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς της επίδικης αίτησης κρίνεται ότι δεν έχει τεθεί ικανοποιητικός λόγος ώστε να εξακολουθούν τα σχετικά διατάγματα να παραμένουν σε ισχύ ακόμα και στην περίπτωση που εφαρμόζεται το άρθρο 4. Ενόψει όλων των πιο πάνω οποιαδήποτε περαιτέρω ανάλυση είναι περιττή. Συνεπώς η επίδικη αίτηση απορρίπτεται και τα προσωρινά διατάγματα ημερ. 27.7.2017 ακυρώνονται. Τα έξοδα όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση-Εναγομένων και εναντίον του Αιτητή / Ενάγοντα και να πληρωθούν στο τέλος. (Υπ.) ............. Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.