VODACOM INTERNATIONAL LIMITED κ.α. ν. Αναφορικά με την Εταιρεία NAMEMCO ENERGY (Ρ.Τ.Υ) LTD, Αρ. Αίτησης: 394/16, 28/2/2018

(2)και 333 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 και στις εγγενείς εξουσίες και στη διακριτική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Μαρίας Σωκράτους, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία των συνηγόρων των αιτητών με την οποία επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της αίτησης. Η Καθ΄ης η αίτηση εταιρεία (στο εξής καλούμενη η εταιρεία) συστάθηκε συμφώνως προς τις διατάξεις του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 στις 4.11.2005 και φέρει αριθμό εγγραφής ΗΕ167506. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, σύμφωνα με το αρχείο του Εφόρου Εταιρειών βρίσκεται στην Επαρχία Λεμεσού στην οδό Ομήρου και Αράχοβας ALASIA HOUSE, όροφος 3. Το ονομαστικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι €8.550 διηρημένο σε 5.000 συνήθεις μετοχές αξίας €1.71 η κάθε μία ενώ το εκδομένο κεφάλαιο της είναι €1.710 διαιρεμένο σε 1.000 συνήθεις μετοχές αξίας €1.71 η κάθε μία. Οι αιτητές με την αίτηση τους υποστηρίζουν ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και συγκεκριμένα ισχυρίζονται τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 03/11/2015 που εκδόθηκε στα πλαίσια διαιτησίας με Aρ.l9803/MCP που διεξήχθη σύμφωνα με τους Κανονισμούς Διαιτησίας του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (Rules of Arbitration of the International Chamber of Commerce) (στο εξής η «Διαιτητική Απόφαση») η εταιρεία διατάχθηκε όπως πληρώσει στους Αιτητές τα ακόλουθα ποσά : i. USD $ 326.379,14 σύμφωνα με την παράγραφο 467 (

1. b)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον ii. USD $ 683.403,90 σύμφωνα με την παράγραφο 468 (
2. b)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον iii. USD $ 40.000,00 σύμφωνα με την παράγραφο 470(
3. a)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον iv. USD $ 91.398,27 σύμφωνα με την παράγραφο 470(
4. a)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον ν. USD $ 150.000,00 σύμφωνα με την παράγραφο 470(b)(
5. i)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον vi. EUR € 422.478,17 σύμφωνα με την παράγραφο 470(b)(
6. ii)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον vii. EUR 1.050,00 σύμφωνα με την παράγραφο 470(b)(iii) του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον viii. EUR 420,00 σύμφωνα με την παράγραφο 470(b)(iii) του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης, πλέον ϊx. Τόκο σύμφωνα με τις παραγράφους 471 (
7. a)και 471 (
8. b)του διατακτικού μέρους της Διαιτητικής Απόφασης. Αντίγραφο της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης επισυνάπτεται στην αίτησης ως το Τεκμήριο 1 μαζί με την μετάφραση αυτής στην Ελληνική γλώσσα ως Τεκμήριο 2. Στα πλαίσια της αίτησης για Εγγραφή Αλλοδαπής Απόφασης υπ' αριθμό 5/2016 που καταχωρήθηκε εκ μέρους των αιτητών εκδόθηκε Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 18/05/2016 με το οποίο διατάχθηκε η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης εναντίον της εταιρείας. Το σχετικό Διάταγμα του Ε.Δ. Λεμεσού επισυνάπτεται στην αίτηση ως Τεκμήριο 3. Επειδή η εταιρεία παρέλειψε να πληρώσει τα δυνάμει της Διαιτητικής Απόφασης οφειλόμενα ποσά, οι αιτητές δια των δικηγόρων τους επέδωσαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας στις 16/06/2016, με ιδιώτη επιδότη, Απαίτηση Πληρωμής (Statutory Demand) σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) του Περί Εταιρειών Νόμου με την οποία και απαίτησαν από την εταιρεία την καταβολή του ποσού που αυτή οφείλει σύμφωνα με τη Διαιτητική Απόφαση. Η εν λόγω επίδοση που διενεργήθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας έγινε με παράδοση στον κ. Φώτο Τσαγκαρίδη, ο οποίος είναι διευθυντής στην εταιρεία Fullserve Secretarial Ltd, η οποία είναι ο Γραμματέας της εταιρείας. Αντίγραφο της Απαίτησης Πληρωμής (Statutory Demand) ημερομηνίας 16/06/2016 επισυνάπτεται ως το Τεκμήριο 4 ενώ η Ένορκη Δήλωση Επίδοσης αυτής δια του ιδιώτη επιδότη Παναγιώτη Κανάρη, ημερομηνίας 23/06/2016 επισυνάπτεται ως το Τεκμήριο 5. Η εταιρεία, παρά του ότι έχει παρέλθει η προθεσμία των 3 εβδομάδων που δόθηκε με την Απαίτηση Πληρωμής, εξακολουθεί μέχρι σήμερα να οφείλει στους Αιτητές τα ως άνω αναφερόμενα ποσά που ανέρχονται συγκεκριμένα στο ποσό των USD $ 1.291.181,27 και στο ποσό των € 423.928,17, πλέον τον τόκο. Η αίτηση αντιμετώπισε την ειδοποίηση ένστασης της εταιρείας, με την οποία προβάλλονται εννέα λόγοι ένστασης που συνοψίζονται ως ακολούθως: -Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. -Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική και δεν αναφέρεται στη νομική βάση στην οποία στηρίζεται. -Δεν οφείλεται από την εταιρεία προς τους αιτητές οποιονδήποτε εκκαθαρισμένο και ή αδιαμφισβήτητο ποσό. -Η αίτηση είναι καταχρηστική και καταπιεστική και καταχωρήθηκε πριν ληφθεί οποιονδήποτε μέτρο εκτέλεσης εναντίον της εταιρείας. -Η εταιρεία είναι αξιόχρεη και μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. -Οι αιτητές προβάλλουν στη αίτηση τους αναληθείς ισχυρισμούς. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Φώτου Τσαγγαρίδη διευθυντή της εταιρείας FULSERVE SECRETARIAL LTD η οποία είναι γραμματέας της εταιρείας. Σε αυτή ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και μεταξύ άλλων ισχυρίζεται ότι η εταιρεία έχει εγγεγραμμένη στο όνομα της σημαντική περιουσία, είναι πλήρως δραστηριοποιημένη με σημαντικά έσοδα και δεν αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Επιπρόσθετα υποστηρίζει ότι οι αιτητές δεν παρέθεσαν οποιαδήποτε στοιχεία αφερεγγυότητας της εταιρείας και ή άλλα στοιχεία και πραγματικά περιστατικά που να καταδεικνύουν ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Αναφέρει ότι η εταιρεία αμφισβητεί την απαίτηση των αιτητών για το λόγο ότι η Διαιτητική Απόφαση δεν είναι τελεσίδικη εφόσον εκκρεμεί διαδικασία παραμερισμού της. Προς τούτο επισυνάπτει αντίγραφο εγγράφου στη Γαλλική γλώσσα (τεκμ. 2) το οποίο δηλώνει ότι πρόκειται για την αίτηση έφεσης που καταχωρήθηκε κατά της Διαιτητικής Απόφασης. Προβάλλει περαιτέρω ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε από τους αιτητές καταχρηστικά με σκοπό να επηρεάσουν την υπό εξέλιξη διαδικασία εφέσεως αναφορικά με τον παραμερισμό της Διαιτητική Απόφασης. Ο πιο πάνω ισχυρισμός της εταιρείας σε σχέση με την έφεση που καταχωρήθηκε κατά της Διαιτητικής Απόφασης, απαντήθηκε με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση που οι αιτητές καταχώρησαν μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου. Οι θέσεις που προέβαλαν οι αιτητές με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση παρέμειναν αναντίλεκτες. Σε αυτή αναφέρουν ότι το αρμόδιο Δικαστήριο της Γαλλίας (Court of Appeals του Παρισιού) με την απόφαση του ημερ. 23.5.2017 απέρριψε το αίτημα παραμερισμού και επικύρωσε το Διάταγμα αναγνώρισης της Διαιτητική απόφασης που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Παρισιού στις 14.12.2015. Προς τούτο επισυνάπτονται σχετικά τεκμήρια (τεκμ.1 ,2, 3 και 4) που πρόκειται για πιστό αντίγραφο μαζί με επικυρωμένη μετάφραση της απόφασης του Γαλλικού Δικαστηρίου ημερ. 23.5.2017 καθώς και σχετική νομική γνωμάτευση βάσει της οποίας η διαιτητική απόφαση δεν έχει ανασταλεί ή ανατραπεί και παραμένει δεσμευτική προς την εταιρεία. Αναντίλεκτο παραμένει επίσης το περιεχόμενου του Διατάγματος του ΕΔ. Λεμεσού για την αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης καθώς και η επίδοση προς την εταιρεία απαίτησης πληρωμής των ποσών που αναφέρονται σε αυτή. Δεδομένων των πιο πάνω υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία ως ακολούθως: Σύμφωνα με την Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 03/11/2015 που εκδόθηκε στα πλαίσια διαιτησίας με Aρ.l9803/MCP που διεξήχθη σύμφωνα με τους Κανονισμούς Διαιτησίας του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου (Rules of Arbitration of the International Chamber of Commerce) η εταιρεία διατάχθηκε όπως πληρώσει στους αιτητές τα ποσά που περιγράφονται αναλυτικά πιο πάνω. Με το Διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 18/05/2016 (τεκμ. 3) διατάχθηκε η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης εναντίον της Εταιρείας. Οι αιτητές στις 16/06/2016, επέδωσαν στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εταιρείας μέσω ιδιώτη επιδότη, Απαίτηση Πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 212 (α) του Περί Εταιρειών Νόμου με την οποία απαίτησαν από την εταιρεία την καταβολή των ποσών που οφείλει δυνάμει της διαιτητικής απόφασης. Περαιτέρω προκύπτει από την μαρτυρία ότι η εταιρεία ουδέν ποσό πλήρωσε έναντι της απόφασης, εντός της περιόδου των τριών εβδομάδων και ούτε υπήρξε οποιαδήποτε προσπάθεια για εξασφάλιση ή διευθέτηση των εν λόγω ποσών. Αποτελεί περαιτέρω παραδεκτό γεγονός ότι η αίτηση δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μία ημερήσια εφημερίδα. Οι σχετικές δημοσιεύσεις καταχωρήθηκαν και βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Τεκμ Α και Β στη σχετική ένορκη δήλωση της Ελένης Θεοδοσίου δικηγορικής υπαλλήλου στη δικηγορική εταιρεία των δικηγόρων των αιτητών. Στο στάδιο των αγορεύσεων με αναφορά στη Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας υποστηρίχθηκε από την ευπαίδευτο συνήγορο της εταιρείας ότι ένας λόγος για το οποίο η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί είναι η ελλιπής νομική βάση αυτής και συγκεκριμένα ότι στην αίτηση δεν γίνεται αναφορά στους διαδικαστικούς κανονισμούς καθώς και τη νομοθεσία στην οποία αυτή στηρίζεται. Η πιο πάνω θέση δεν ευσταθεί δεδομένου ότι στο σώμα της αίτησης περιλαμβάνεται η νομική βάση που περιγράφεται αναλυτικά πιο πάνω και δεν κρίνεται σκόπιμο να επαναληφθεί. Για κάθε περίπτωση σημειώνεται ότι η Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αναφέρεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις. Στην υπόθεση Ανδρέας Τρύφωνος v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακή Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 706, που αφορούσε βέβαια αίτηση Πτώχευσης αλλά πιστεύω τυγχάνει απόλυτης εφαρμογής στο θέμα που εξετάζομε, τονίστηκε πως αίτηση για την έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν συνιστά ενδιάμεση αίτηση που, σύμφωνα με τις επιτακτικές πρόνοιες της Δ.48 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αποτελεί προϋπόθεση της εγκυρότητας της η αναφορά στο άρθρο και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. Η υπό εξέταση αίτηση αποτελεί πρωτογενή διαδικασία στο σώμα της οποίας προσδιορίζονται τα επίδικα θέματα που τίθενται προς εξέταση. Ο τίτλος και το περιεχόμενο της αίτησης καθώς και τα άρθρα του Νόμου στα οποία αυτή στηρίζεται προσδιορίζουν πλήρως τη φύση της διαδικασίας καθώς και τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (βλ. Μάριος Μαχλουζαρίδης v. Χρίστου Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1 Α.Α.Δ. 965, Χαράλαμπου Μεττή

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1909). Επιπρόσθετα σημειώνεται ότι, οι κανονισμοί, στους οποίους έκανε αναφορά η ευπαίδευτη συνήγορος της εταιρείας, δεν πραγματεύονται τη διαδικασία και το δικαιοδοτικό πλαίσιο αιτήσεων όπως η παρούσα. Με βάση συνεπώς τα πιο πάνω καθώς και την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου θα προχωρήσω να εξετάσω, σε συνάρτηση με τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης, κατά πόσο η υπό εξέταση αίτηση πληροί τις απαιτούμενες από το Κεφ.113 προϋποθέσεις. Η νομική βάση της αίτησης είναι το εδάφιο (ε) του άρθρου 211 και το άρθρο 212 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 τα οποία κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια πιο κάτω.

1. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν - (α) ............................. (β) ............................. (γ) ............................. (δ) ............................. (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. (στ) ............................ (ζ) ..............................
2. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, µε εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραµµένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόµενες τρεις εβδοµάδες αµέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε µε δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγµα οποιουδήποτε ∆ικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή µερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του ∆ικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το ∆ικαστήριο λαµβάνει υπόψη τις ενδεχόµενες και µελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας· ή (δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του ∆ικαστηρίου, ότι η αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι µικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεών της, λαμβάνοντας υπόψη τις ενδεχόμενες και µμελλοντικές υποχρεώσεις της. Η εταιρεία προβάλλει ως λόγο ένστασης ότι είναι αξιόχρεη και μπορεί να πληρώσει τα χρέη της. Προς τούτο δεν έχει προσκομισθεί εκ μέρους της οποιαδήποτε μαρτυρία ή άλλα στοιχεία. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση της επισυνάπτεται μόνο κατάσταση τραπεζικού λογαριασμού ο οποίος στις 28.2.2014 παρουσιάζει πιστωτικό υπόλοιπο για ποσό κατά πολύ χαμηλότερο από το ποσό της Διαιτητικής Απόφασης. Βασική εισήγηση προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης της εταιρείας είναι ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ως προς την αφερεγγυότητα της. Η εισήγηση αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τους λόγους που αναλύονται στη συνέχεια. Οι πρόνοιες του άρθρου 211(ε) του Κεφ.113 δίνουν το δικαίωμα σε πιστωτή να ζητήσει την διάλυση της εταιρείας στην περίπτωση που η εταιρεία είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου τεκμαίρεται αφερεγγυότητα καθορίζονται στο άρθρο
3. Από το περιεχόμενο της αίτησης και την μαρτυρία που την υποστήριξε αλλά και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι εξειδικεύεται με απόλυτη σαφήνεια πως η ανικανότητα αποπληρωμής χρεών που αποδίδεται στην εταιρεία βάση του άρθρου 211(ε) είναι οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στο εδάφιο (α) του άρθρου
4. Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης αξίας

(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796 λέχθηκε ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Στην απόφαση στην υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, στη σελ.19 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία». Στην υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και σε άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης όταν διαπιστώνεται αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 212. Όπως έχει λεχθεί «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα». Στην Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649 επιβεβαιώθηκε η G.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) ότι ορθά αναλύει τον Νόμο και τη νομολογία. Πρόσθετα λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1651: «Δέχθηκε βεβαίως, και πολύ ορθά πως, στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια, και διατάσσει τη διάλυση της εταιρείας, ενώ αν ικανοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί τέτοια ευχέρεια.» Τα πιο πάνω σε σχέση με την ανάλυση των άρθρων 211 και 212 και τη διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212 (α) και 212 (β) επαναλήφθηκαν και στην απόφαση ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ & ΥΙΟΣ (ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ) ΛΙΜΙΤΕΔ v. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 368/2009, 20 Νοεμβρίου,

1. Στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Ltd (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «αν επιδιώκεται όπως η αίτηση βασισθεί γενικά στην ανικανότητα εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212 (γ) μπορεί να γίνει, οπότε βέβαια δεν αρκεί αναφορά στην παράλειψη της εταιρείας να πληρώσει χρέος της, αλλά επιβάλλεται, στα πλαίσια στάθμισης της γενικότερης φερεγγυότητας της, αναφορά στην συνολική κατάσταση της εταιρείας λαμβανομένων υπόψη όλων των υποχρεώσεων της περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών». Στην παρούσα περίπτωση εξετάζοντας τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν από την ενώπιον μου μαρτυρία, κρίνω ότι, δεν τίθεται θέμα διαπίστωσης της γενικότερης φερεγγυότητας της εταιρείας εξετάζοντας το θέμα κάτω από την γενική πρόνοια του άρθρου 211(ε) ως ήταν ουσιαστικά η εισήγηση της ευπαίδευτου συνηγόρου της εταιρείας, δεδομένου ότι, όπως και πιο πάνω αναφέρεται η ανικανότητα αποπληρωμής χρεών που αποδίδεται στην εταιρεία βάση του άρθρου 211(ε) είναι οι προϋποθέσεις που προβλέπονται στο εδάφιο (α) του άρθρου
2. Σχετική επί του ζητήματος σε ότι αφορά την εμβέλεια εφαρμογής των άρθρων 211 και 212 του ΚΕΦ. 113, είναι και η απόφαση ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ v. ALPHA BANK CYPRUS LTD Πολιτική Έφεση Αρ. 177/2011) ημερ.15 Μαΐου, 2017 στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών όπου μεταξύ άλλων έχει λεχθεί ότι «Προκύπτει πως στην περίπτωση που αποδεικνύονται με αποδεκτή μαρτυρία τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν κέκτηται διακριτικής ευχέρειας να αποστεί της διάλυσης της εταιρείας, ενώ σε περίπτωση που ικανοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια». Υποστηρίχθηκε επίσης ως λόγος ένστασης από την εταιρεία ότι αμφισβητεί την οφειλή επί της οποίας εδράζεται η υπό κρίση αίτηση. Βάσει των ισχυρισμών της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση η θέση αυτή εδράζεται αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός της καταχώρησης έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης. Θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η καταχώρηση έφεσης δεν καθιστά μη τελεσίδικη την απόφαση (βλ Οικονομίδη v. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα

(1997)1Γ Α.Α.Δ 1255). Ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα παρέπεμψε και σε αγγλική νομολογία και συγκεκριμένα στην υπόθεση In Re Amalgamated Properties of Phodesia

(1993)Limited [1917] 2 Ch.115 όπου απορρίφθηκε η θέση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας ότι το γεγονός ύπαρξης έφεσης κατά της απόφασης που δημιούργησε το χρέος, δημιουργούσε από μόνο του τέτοιες περιστάσεις που δικαιολογούσαν την απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης. Ομοίως και στην υπό εξέταση υπόθεση η εταιρεία παρέλειψε να παραθέσει οποιαδήποτε στοιχεία ή γεγονότα που να καταδεικνύουν ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους. Το αντίγραφο του κειμένου της έφεσης (τεκμ. 2 στην ένσταση) από μόνο του σαφώς και δεν είναι στοιχείο ικανοποιητικό για να καταδείξει καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους. Επιπρόσθετα θα πρέπει να σημειωθεί ότι η εταιρεία δεν φαίνεται να έχει αμφισβητήσει με οποιονδήποτε τρόπο την οφειλή του χρέους της όπως αυτό προκύπτει από τη Διαιτητική Απόφαση όταν έλαβε την απαίτηση πληρωμής τεκμ.

1. Σε κάθε περίπτωση ο ισχυρισμός της εταιρείας αναφορικά με την καταχώρηση έφεσης κατά της Διαιτητικής Απόφασης και το αποτέλεσμα αυτής, έχει απαντηθεί όπως πιο πάνω περιγράφεται, με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση των αιτητών το περιεχόμενο της οποίας και παρέμεινε αναντίλεκτο. Στη βάση των πιο πάνω κρίνεται συνεπώς ότι δεν έχει τεθεί εκ μέρους της εταιρείας οποιαδήποτε γνήσια και ουσιαστική αμφισβήτηση του χρέους. Περαιτέρω παραμένει αναντίλεκτο και αδιαμφησβήτητο ότι η Διαιτητική Απόφαση που αποτελεί τη βάση στήριξης της παρούσας αίτησης έχει εγγραφεί και αναγνωρισθεί σύμφωνα με το Διάταγμα του Ε.Δ. Λεμεσού ημερ. 18.5.
2. Σύμφωνα με τα όσα έχουν λεχθεί στην Πολιτική Έφεση Αρ. 269/2009 URALMETPROM v. BESUNO LTD ημερ.20 Φεβρουαρίου, 2014, στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών, είναι θεωρώ καθοριστικό για την υπό κρίση αίτηση, ότι, έχει αποφασισθεί από αρμόδιο Δικαστήριο η αναγνώριση, εγγραφή κα εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης. Ως αποτέλεσμα τούτου με βάση τον λόγο της απόφασης URALMETPROM το χρηματικό ποσό όπως αυτό αντικατοπτρίζεται στην διαιτητική απόφαση αποτελεί πλέον εκκαθαρισμένο και απαιτητό χρέος, οφειλή δηλαδή την οποία η εταιρεία είχε υποχρέωση να πληρώσει εντός της καθορισμένης από το άρθρο 212 (α) προθεσμίας των 21 ημερών. Όπως έχει λεχθεί μεταξύ άλλων στην υπόθεση URALMETPROM (πιο πάνω) «Η αναγνώριση απόφασης τρίτης χώρας επιβεβαιώνει την καθόλα έγκυρη ύπαρξη της, εντάσσοντάς την, για σκοπούς εκτέλεσης, στα διαλαμβανόμενα στο δικαστικό σύστημα της αναγνωρίζουσας χώρας όρια, με όλες τις συνακόλουθες δραστικές συνέπειες. Μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισης και εγγραφής διασφαλίζονται τα εχέγγυα βεβαίωσης έγκυρης και υπαρκτής αλλοδαπής απόφασης. Η ύπαρξη χρέους αποτελεί την αναγκαία και φυσική συνέπεια της επιβεβαίωσης της ύπαρξης απόφασης, επιβεβαίωση που επιτυγχάνεται μέσω της αναγνώρισης και εγγραφής της.» Έρχομαι τώρα στο ζήτημα που καλύπτει το λόγο ένστασης σύμφωνα με τον οποίο η αίτηση είναι καταχρηστική και καταπιεστική. Έχει αποφασισθεί ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα Αγγλικά Δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της Δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίσθηκε επίσης ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Διευθυντή των Φυλακών v. Περέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 CLR 348). Στην υπόθεση RE Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

(1993)1 CLR 248 αποφασίσθηκε ότι: «Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου». Στην προκειμένη περίπτωση υποστηρίχθηκε η θέση ότι ενώ η εταιρεία δραστηριοποιείται, οι αιτητές πριν την καταχώρηση της αίτησης δεν έλαβαν οποιαδήποτε άλλα μέτρα για την εκτέλεση της απόφασης. Το γεγονός ότι οι αιτητές επέλεξαν να μην χρησιμοποιήσουν για την ικανοποίηση της υπέρ του εκδοθείσας και αναγνωρισθείσας διαιτητικής απόφασης οποιαδήποτε διαδικασία εκτέλεσης, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη σε βάρος τους, αφ' ης στιγμής τέτοιες διαδικασίες δεν προβλέπονται από το Κεφ.113 ως προϋποθέσεις για την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Κάτι ανάλογο λέχθηκε και στην απόφαση Πέτρος Πετράκη v. Πέτρου Κίμωνος

(2006)1 Α.Α.Δ.1311 που παρόλο που αυτά λέχθηκαν σε διαδικασία πτώχευσης, κρίνεται ότι έχουν εφαρμογή και στην παρούσα διαδικασία αφού όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Μ. Χαραλαμπίδης v. Ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522 το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας δεν συνιστά ιδιαιτερότητα της διαδικασίας πτώχευσης, αλλά κανόνα καθολικής εφαρμογής προς περιφρούρηση των διαδικαστικών διαδικασιών. Στην απόφαση ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Οι προσφερόμενοι με το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, μέθοδοι εκτέλεσης Δικαστικής απόφασης μεταξύ των οποίων είναι και η κατάσχεση και πώληση κινητής ιδιοκτησίας, είναι στη διάθεση του εκ Δικαστικής απόφασης πιστωτή ως δικαίωμα και όχι ως υποχρέωση ή προϋπόθεση για λήψη άλλων δικαστικών μέτρων που του παρέχονται από νόμο για εξασφάλιση του λαβείν του.» Στην ίδια απόφαση υπογραμμίζεται ακόμα ότι «η αίτηση για εκκαθάριση εταιρείας όπως και η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεύουν στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει χρέος του αλλά στην προστασία και την διασφάλιση της περιουσίας (αντικείμενο της αίτησης) ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος προνοεί προς όφελος όλων των πιστωτών (βλ. London Club Ltd v. Παπαδόπουλου

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1699). Σε ότι αφορά την ισχυριζόμενη καταπίεση σε βάρος της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, παρατηρώ ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε στοιχεία ικανά για να αποδείξουν τέτοιο θέμα. Στην υπόθεση Πετράκης (πιο πάνω) τονίστηκε ότι το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων και λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και εάν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή.» Καταληκτικά στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν γεγονότα που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η αίτηση είναι καταχρηστική ή καταπιεστική και συνεπώς κρίνεται ότι δεν υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας. Υπό το φως των πιο πάνω με βάση τις νομολογημένες αρχές και την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο κρίνεται ότι αποδείχθηκαν όλες οι τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις που απαιτούνται από τη νομοθεσία, άρθρο 211(ε) και 212(α) του Κεφ.113 και ειδικότερα τα ακόλουθα: α) Η ύπαρξη χρέους από την εταιρεία πέραν των €5.000. β) Επίδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας απαίτησης πληρωμής του χρέους. γ) Πάροδος τριών εβδομάδων οπότε επιδόθηκε η απαίτηση πληρωμής χωρίς η εταιρεία να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό ή να εξασφαλίσει αυτό ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση των αιτητών. δ) Δημοσίευση της αίτησης στην επίσημη εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε μία ημερήσια εφημερίδα. ε) Επίδοση της αίτησης στην εταιρεία και στο Γραφείο του Έφορου Εταιρειών (οι επιδόσεις βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου). Με βάση τα πιο πάνω, καταλήγω ότι έχει αποδειχθεί, ότι, η καθ'ης η αίτηση εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της σύμφωνα με το άρθρο 211(ε) για τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 212(α). Συνακόλουθα και λαμβάνοντας υπόψη ότι υπό τις περιστάσεις δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών (βλ. G.I.P. Constructions Ltd (πιο πάνω) το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της εταιρείας (βλ. M. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Ζήνωνος

(2001)1 Α.Α.Δ. 1649). Συνεπώς εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας NAMEMCO ENERGY (Ρ.Τ.Υ) LTD, Αρ. Εγγραφής HE 167506. Ο Επίσημος παραλήπτης διορίζεται εκκαθαριστής της περιουσίας της. Οι Αιτητές να αποστείλουν το συντομότερο αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Έφορο Εταιρειών (Άρθρο 219). Οι Αιτητές διατάσσονται να παραδώσουν πιστό αντίγραφο της αίτησης και του Διατάγματος Εκκαθάρισης στον Επίσημο Παραλήπτη, στον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, στον Διευθυντή του Τμήματος Εμπορικής Ναυτιλίας, στον Γενικό Διευθυντή του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου και στον Διευθυντή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών. Τα έξοδα της Αίτησης ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον της καθ' ης η αίτηση εταιρείας τα οποία θα είναι πληρωτέα από την περιουσία της. Τέλος οι αιτητές να παραδώσουν πιστοποιημένο αντίγραφο του παρόντος διατάγματος στον Επίσημο Παραλήπτη. (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου Βασιλείου Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: Αίτηση εκκαθάρισης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο