← Κύπρος

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ κ.α. ν. FARATON DEVELOPMENT & CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Πρωτογενής Αίτ.: 383/16, 16/2/2018

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ κ.α. ν. FARATON DEVELOPMENT & CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Πρωτογενής Αίτ.: 383/16, 16/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A62 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Πρωτογενής Αίτ.: 383/16 Αναφορικά με τον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ.4 και Αναφορικά με την Αίτηση των

  1. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ
  2. ΚΟΥΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ Αιτητών και
  3. FARATON DEVELOPMENT & CONSTRUCTIONS LTD
  4. ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 16 Φεβρουαρίου,2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: Ο κ. Η. Ηλία για Σ. Σαμψών & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Η. Αγαθοκλέους για GIORGOS LANDAS LLC Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτηση τους οι αιτητές αιτούνται διάταγμα με το οποίο να διορισθεί ένα από τα τρία πρόσωπα που προτείνουν ως Διαιτητής, με σκοπό την εκδίκαση και δεσμευτική για τα μέρη επίλυση της διαφοράς τους και την έκδοση απόφασης μεταξύ των αιτητών και των καθ' ων η αίτηση, σύμφωνα με τους όρους της μεταξύ τους Σύμβασης με ημερομηνία 4.12.2012 όπως αυτή τροποποιήθηκε με μεταγενέστερη Συμφωνία τους την 24.10.
  5. Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 10 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, στο άρθρο 37 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960)στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.55 και Δ.48 Θ. 1,2 και 4 και στις Γενικές και Συμφυείς και Αναφαίρετες εξουσίες του Δικαστηρίου, στη Νομολογία και στη δικαστική πρακτική. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει ο αιτητής 1 κ. Ελευθέριος Ελευθερίου. Κάνει αναφορά στη συμφωνία που είχαν συνάψει με την καθ' ης η αίτηση 1 με την εγγύηση του καθ' ου η αίτηση 2 στις 4.12.2012 για την ανέγερση κατοικίας σε οικόπεδο τους. Αναφέρεται στα γεγονότα που οδήγησαν στην διαφορά τους με την καθ' ης η αίτηση 1 στην οποία επιρρίπτουν την ευθύνη για την μη εκπλήρωση των συμβατικών της υποχρεώσεων με αποτέλεσμα η οικοδομή να παραμείνει ημιτελής. Αναφέρεται σε μεταγενέστερη τροποποιητική συμφωνία που συνήψαν την 24.10.2014 με σκοπό τη συνέχιση των εργασιών για συμπλήρωση της οικοδομής. Δηλώνει ότι οι Καθ' ων η αίτηση αθέτησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και δεν τήρησαν ούτε αυτές της συμπληρωματικής συμφωνίας τους. Για τον λόγο αυτό οι αιτητές ενεργοποίησαν τις πρόνοιες της Σύμβασης για την παραπομπή της διαφοράς τους σε διαιτησία, προσπάθεια η οποία και πάλι δεν ευόδωσε εφόσον οι καθ' ων η αίτηση δεν ανταποκρίθηκαν. Είναι δε γι' αυτό που αναγκάστηκαν, στη βάση και πάλι πρόνοιας της μεταξύ τους σύμβασης, να αποταθούν στο Δικαστήριο για την εξασφάλιση των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην οποία προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους: «
  6. Η αίτηση είναι δικονομικά και ουσιαστικά αστήρικτη, παράτυπη και/ή αντίκειται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς.
  7. Η αίτηση δεν μπορεί να εκδικαστεί γιατί δεν αποκαλύπτει λόγο που να καθιστά αναγκαίο το διορισμό διαιτητή.
  8. Οι προτεινόμενοι διαιτητές δεν είναι κατάλληλα πρόσωπα να επιληφθούν της επίδικης διαφοράς.
  9. Οι ισχυρισμοί που προβάλλουν οι αιτητές και η ισχυριζόμενη διαφορά δέον όπως δικασθούν από Δικαστήριο.
  10. Ο διαιτητής και/ή προτεινόμενοι διαιτητές δεν είναι πρόσωπα κατάλληλα να δικάσουν την διαφορά που φέρεται να προκύπτει μεταξύ των διαδίκων.
  11. Η επίλυση του θέματος που εγείρεται με την παράγραφο 4 και 23 της Ένορκης Δήλωσης των αιτητών δεν δίδει το δικαίωμα στους αιτητές να καταχωρήσουν την παρούσα.
  12. Η αίτηση είναι πρόωρη.
  13. Η αίτηση βασίζεται επί εσφαλμένων γεγονότων και/ή είναι ουσιαστικά αβάσιμη.
  14. Υπάρχει καθυστέρηση μη δικαιολογημένη στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης.
  15. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.» Η νομική βάση της ένστασης είναι κατά βάση η ίδια με αυτή της αίτησης με την προσθήκη του άρθρου 12 του Συντάγματος και του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Το πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης τίθεται σε ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 2 κ. Ανδρέα Αναστασίου ο οποίος, πέραν της ιδιότητας του και της προσωπικής γνώσης των γεγονότων, της μελέτης της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει προβαίνει σε παραδοχές αλλά και σε αρνήσεις ισχυρισμών της πλευράς των αιτητών. Ισχυρίζεται ότι δεν αποκαλύπτεται λόγος για παραπομπή της ισχυριζόμενης διαφοράς σε διαιτησία. Ότι η ισχυριζόμενη διαφορά η οποία έγκειται στην παύση εργασιών ανέγερσης του έργου και συνακόλουθα αξίωση αποζημιώσεων είναι διαφορά που ανάγεται σε ερμηνεία των συμβατικών όρων της σύμβασης και δέον όπως γίνει από Δικαστήριο. Εν πάση δε περιπτώσει όπως γνωρίζει, πιστεύει και πληροφορείται από τους δικηγόρους του το εγειρόμενο ζήτημα δεν σχετίζεται με το αντικείμενο γνώσης των προτιθέμενων διαιτητών. Παραδέχεται ότι η καθ' ης η αίτηση 1 διεκπεραίωσε μέρος μόνον των συμβατικών της υποχρεώσεων. Ισχυρίζεται ότι οι αιτητές είχαν παρεκκλίνει από τους όρους ή/και τα αρχιτεκτονικά σχέδια ή/και όρους οικοδομής και συνεχώς ζητούσαν τροποποιήσεις ή/και αλλαγές επί των υφισταμένων αρχιτεκτονικών σχεδίων με αποτέλεσμα να υπάρχει επιπλέον κόστος. Ισχυρίζεται ότι δεν προμήθευσαν την καθ' ης η αίτηση 1 με τα αναγκαία υλικά στον κατάλληλο χρόνο έτσι ώστε να μπορεί απρόσκοπτα να συνεχίσει την ολοκλήρωση του έργου. Ότι καθημερινά, οι αιτητές προκαλούσαν φιλονικίες με όλους τους προμηθευτές υλικών ή/και άλλους τεχνικούς - υπεργολάβους με αποτέλεσμα να μην μπορεί η καθ' ης η αίτηση 1 να εργαστεί ή/και να συνεχίσει την ολοκλήρωση του έργου. Παραδέχεται την υπογραφή της συμπληρωματικής συμφωνίας. Ισχυρίζεται ότι η Σύμβαση εγγύησης που υπέγραψε είναι άκυρη. Η ενδεχόμενη ευθύνη του ως εγγυητή ως αμιγώς νομικό ζήτημα και ζήτημα νομικής ερμηνείας πρέπει να κριθεί από δικαστήριο και όχι από εμπειρογνώμονα πολιτικό μηχανικό. Ότι οι θεραπείες που τυχόν δικαιούνται οι αιτητές δεν μπορούν να κριθούν από διαιτητή αλλά από δικαστήριο. Ισχυρίζεται ότι κανένας εκ των προτεινόμενων διαιτητών δεν κατέχει τις απαραίτητες νομικές γνώσεις για ερμηνεία συμβατικών όρων και απόδοσης των δεουσών θεραπειών υπό το νόμο και στη βάση ενδεχόμενης παράβασης σύμβασης. Αρνείται τις αξιώσεις των αιτητών και ότι η απαίτηση ως προσδιορίζεται από τους αιτητές αφορά αποκλειστικά χρηματικές αποζημιώσεις οι οποίες καθορίζονται στη βάση του δικαίου των συμβάσεων και δεν μπορούν να κριθούν και/ή εκδικαστούν από τους προτεινόμενους διαιτητές και η επίλυση τους θα πρέπει να γίνει από Δικαστήριο. Τυχόν εκδίκαση της ισχυριζόμενης διαφοράς από πρόσωπο που δεν είναι νομικός εγκυμονεί κινδύνους ως προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η Σύμβαση ή η οποιαδήποτε σύμβαση μεταξύ των αιτητών και της καθ' ης η αίτηση 1 δεν έχει τερματιστεί νομότυπα. Η αίτηση είναι πρόωρη γιατί πρώτα θα πρέπει να αποφασισθεί εάν έχει τερματισθεί η επίδικη σύμβαση, ακολούθως να κριθεί πιο είναι το υπαίτιο μέρος και στο τέλος να κριθούν οι αξιώσεις των αιτητών για αποζημιώσεις. Δεν υπάρχει κοινά αποδεκτός διαιτητής και δέον όπως οι αιτητές προχωρήσουν δικαστικά εάν επιθυμούν. Τέλος, ισχυρίζεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η ακρόαση της αίτησης έγινε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν αντίστοιχα την αίτηση και την ένσταση όπως και τα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν με την κατάθεση γραπτών αγορεύσεων στις οποίες εκθέτουν τις θέσεις τους επί των πραγματικών γεγονότων και τη νομική πτυχή με παραπομπή εκτός από τις νομοθετικές διατάξεις και σε ικανή νομολογία. Τις έχω μελετήσει με προσοχή και θα κάνω αναφορά σε αυτές όπου χρειαστεί στη συνέχεια κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η ζητούμενη με την αίτηση θεραπεία βασίζεται στο άρθρο 10 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, το οποίο προσδίδει εξουσία στο Δικαστήριο να διορίζει διαιτητή κατόπιν αιτήσεως οποιουδήποτε συμβαλλόμενου μέρους σε συμφωνία, η οποία προβλέπει επίλυση τυχόν διαφορών με διαδικασία διαιτησίας. Συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο προνοεί τα εξής: «10.-

(1)Σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιπτώσεις- (α) Όταν το συνυποσχετικό προβλέπει ότι η παραπομπή σε διαιτησία θα γίνει σε ένα μόνο διαιτητή και μετά την εμφάνιση διαφορών όλοι οι συμβαλλόμενοι δεν συμφωνούν στο διορισμό ενός διαιτητή, ή [.] οποιοσδήποτε από τους συμβαλλόμενους δύναται να επιδώσει στους άλλους συμβαλλόμενους ή στους διαιτητές, ανάλογα με την περίπτωση, γραπτή ειδοποίηση για διορισμό διαιτητή, επιδιαιτητή ή τρίτου διαιτητή.
(2)Αν ο διορισμός δεν γίνει μέσα στις επτά επόμενες εργάσιμες ημέρες από την επίδοση της ειδοποιήσεως, το Δικαστήριο δύναται, ύστερα από αίτηση του συμβαλλόμενου ο οποίος έδωσε την ειδοποίηση, να διορίσει διαιτητή, επιδιαιτητή ή τρίτο διαιτητή ο οποίος έχει τις ίδιες εξουσίες να ενεργήσει στην παραπομπή και να εκδώσει απόφαση ωσάν να είχε διοριστεί με τη συναίνεση όλων των αντισυμβαλλόμενων.» Περαιτέρω, στο Άρθρο 2
(1)του ιδίου Νόμου δίδεται ο ορισμός ή καθορίζεται τι συνιστά συνυποσχετικό: «2
(1)«συνυποσχετικό» σημαίνει γραπτή συμφωνία για την υποβολή υφιστάμενων ή μελλοντικών διαφορών σε διαιτησία, είτε ο διαιτητής κατονομάζεται σ' αυτή είτε όχι.» Το άρθρο 10 του Κεφ. 4 ουσιαστικά αποτελεί αντιγραφή, με ορισμένες λεκτικές διαφορές, του άρθρου 10 του αγγλικού Arbitration Act 1950. Η εξουσία του Δικαστηρίου για διορισμό διαιτητή κατόπιν αιτήσεως βάσει του άρθρου 10 του Νόμου, καθίσταται επιτακτική όταν πληρούνται οι προϋποθέσεις τέτοιου διορισμού. Και αυτό παρά την εκ πρώτης όψεως φαινομενική διακριτική εξουσία που παρέχει στο δικαστήριο το άρθρο 10 του Νόμου (βλ. KIMON TUTORIAL CENTRE (ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ) ΛΤΔ ν. ΕΛΛΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛ,
(1998)1 Α.Α.Δ. 2069). Στο σύγγραμμα Russel on The Law of Arbitration, 19η έκδοση, σελ. 147 αναφέρονται επί του θέματος τα εξής: "The appointment. It is not sufficient for the party called upon to make the appointment to do so simpliciter within the seven days. The appointment is not complete without communication thereof to the other party. Discretion of the court When all the necessary conditions are fulfilled, the court has power to make an appointment under the section. The terms of the section appear to give the court a discretion in all cases to appoint or refuse to appoint an arbitrator or umpire. [.] However, it has been laid down by the Court of Appeal that where, on a reference to a single arbitrator, disputes having arisen, the parties had failed to concur in the appointment of an arbitrator, and proper notice to appoint had been given, the court could not refuse to make an appointment, and that 'may' mean 'must'." Επομένως όταν το Δικαστήριο απαντήσει καταφατικά στο ερώτημα κατά πόσο συντρέχουν οι τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 10 του Νόμου, ακολουθεί τον γενικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο, το Δικαστήριο οφείλει χωρίς περιθώρια άσκησης διακριτικής ευχέρειας να διορίσει διαιτητή (βλ. Re Eyre and Leicester Corp. [1892] 1 QB 136). Ακολουθώντας την ίδια φιλοσοφία, το Δικαστήριο στην υπόθεση Balkancarimpex FTO v. Leasco Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 815 αποφάσισε ότι η συμφωνία για παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία εφαρμόζεται εκτός αν καταδειχθούν ισχυροί λόγοι που δικαιολογούν τη μη εφαρμογή της. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΕΝΣΤΑΣΗΣ: Οι αιτητές βασίζουν το αίτημά τους στα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση ημερομηνίας 10.10.16 με την οποία υποστηρίζεται η παρούσα αίτηση τους και στα επισυνημμένα σε αυτήν Τεκμ. 1 έως 5β. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στις παρ. 6, 9 και 10 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση, οι καθ' ων η αίτηση αποδέχονται την υπογραφή των Συμφωνιών με ημερομηνίες την 4.12.2012 και την 24.10.2014 (στη συνέχεια «οι Συμφωνίες», Τεκμ. 1 και 2 στην ένορκη δήλωση των αιτητών). Περαιτέρω, ουδείς ισχυρισμός ή έστω υπόνοια εγείρεται στα πλαίσια της ένστασης, που να αφορά σε αμφισβήτηση από τους καθ' ων η αίτηση της νομικής εγκυρότητας και δεσμευτικότητας των Συμφωνιών. Δεν τέθηκε θέμα εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση ούτε για εξαναγκασμό (duress) ούτε για ψυχική πίεση (undue influence) ούτε για απάτη (fraud) ούτε για ψευδή παράσταση (misrepresentation) ούτε για πλάνη, σφάλμα ή λάθος (mistake), αλλά ούτε για παρανομία ή ματαίωση (frustration). Σε σχέση με τις επιστολές (Τεκμ. 3, 4 και 5) στην ένορκη δήλωση των αιτητών, εκτός του ότι ουδείς ισχυρισμός ή έστω υπόνοια εγείρεται στα πλαίσια της ένστασης που να αφορά σε αμφισβήτηση της ύπαρξης και της κοινοποίησης τους, δεν εγέρθηκε ούτε ισχυρισμός ότι το περιεχόμενο τους δεν ευσταθεί και/ή δεν τους δεσμεύει, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει αμφισβήτηση ούτε για την νομική τους ισχύ. Οι όροι 14 και 15 της Συμφωνίας ημερομηνίας 4.12.2012 (Τεκμ. 1) στην ένορκη δήλωση των αιτητών, προβλέπουν τα ακόλουθα: «
  1. Σε περίπτωση κατά την οποία καθ' οποιονδήποτε χρόνο μετά την υπογραφή της παρούσας Συμφωνίας και για όλη την διάρκεια της εγερθεί οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών αναφορικά με οτιδήποτε περιέχεται στην παρούσα Συμφωνία, περιλαμβανομένης, και ενδεχομένης διαφωνίας ως προς την ερμηνεία ή εφαρμογή οποιασδήποτε διάταξης, ή ελλιπή εκτέλεση οποιωνδήποτε υποχρεώσεων συμβαλλομένου μέρους, η άλλως και τα συμβαλλόμενα μέρη δεν επιλύσουν την εν λόγω διαφορά τότε οποιοσδήποτε από τα εν λόγω μέρη μπορεί να ζητήσει όπως το θέμα που έχει προκύψει σε διαφορά επιλυθεί σε πρώτο στάδιο από επιτροπή αποτελούμενη από ένα εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπο των δύο μερών.
  2. Αν οποιοδήποτε από τα συμβαλλόμενα μέρη δεν προχωρήσει σε παραπομπή του θέματος της διαφοράς όπως προβλέπεται πιο πάνω ή αν διαφορά δεν επιλυθεί εντός 30 ημερών από μια τέτοια παραπομπή τότε οποιοδήποτε από τα συμβαλλόμενα μέρη μπορεί να προχωρήσει σε διαιτησία αποτελούμενη από διαιτητή κοινής αποδοχής και στη συνέχεια αν δεν υπάρξει και πάλιν κατάληξη τότε το ενδιαφερόμενο μέρος μπορεί να προχωρήσει δικαστικά εναντίον του άλλου μέρους στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού.» Θέση των αιτητών με την οποία συμφωνώ είναι ότι η Συμφωνία ημερομηνίας 4.12.2012 και ιδιαίτερα οι όροι 14 και 15 αυτής, αποτελούν «συνυποσχετικό», στα πλαίσια του Νόμου, με αποτέλεσμα η πρώτη τυπική προϋπόθεση του άρθρου 10 να πληρείται. Οι επιστολές των αιτητών προς τους καθ' ων η αίτηση, ημερομηνίας 8.03.2016, 20.05.2016 και 12.09.2016 αντίστοιχα (Τεκμ. 3, 4 και 5) γνωστοποιήθηκαν και/ή επιδόθηκαν στους καθ' ων η αίτηση δεόντως σύμφωνα με τα τεκμήρια 3α, 3β, 3γ, 4α, 4β, 4γ, 4δ, 5α και 5β που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του κ. Ε. Ελευθερίου, με αποτέλεσμα να τηρούνται τόσο οι προβλεπόμενες από τη Σύμβαση ημερομηνίας 4.12.2012 διαδικασίες, όσο και η δεύτερη τυπική προϋπόθεση του άρθρου
  3. Η μεταξύ των διαδίκων διαφορά προέκυψε όταν η καθ' ης η αίτηση 1, παραβιάζοντας ουσιώδη συμβατικό όρο, έπαψε τις εργασίες ανέγερσης της κατοικίας που αποτελούσε το αντικείμενο της Σύμβασης με ημερομηνία 4.12.2012, επικαλούμενη πρόβλημα ρευστότητας, παρά το ότι το ότι είχε προπληρωθεί για τις εν λόγω εργασίες. Οι διάδικοι σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου προσπάθησαν να ρυθμίσουν το θέμα με τη σύναψη της Τροποποιητικής Συμφωνίας με ημερομηνία 24.10.2014, με την οποία, κυρίως, παρατεινόταν η ημερομηνία παράδοσης της κατοικίας αφού προηγουμένως θα είχε αποπερατωθεί. Παρά την συνομολόγηση και/ή την υπογραφή της Τροποποιητικής Συμφωνίας, η καθ' ης η αίτηση 1 ουδέποτε επιχείρησε την επανέναρξη και/ή ουδέποτε επανήρχισε τις εργασίες ανέγερσης, με αποτέλεσμα να προκαλέσει στους αιτητές συγκεκριμένες ζημιές (καταγραμμένες στο Τεκμ. 4 της ένορκης τους δήλωσης), την αποκατάσταση των οποίων και αξιώνουν. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι τα ως άνω γεγονότα που οδήγησαν στην διαφορά παρουσιάστηκαν με πολύ συγκεκριμένο και ξεκάθαρο τρόπο από τους αιτητές, τόσο μέσω του περιεχομένου της ένορκης τους δήλωσης με ημερομηνία 10.10.2016 με την οποία υποστηρίζεται η αίτηση τους όσο και μέσω των επισυναπτόμενων σε αυτή τεκμηρίων. Το γεγονός αυτό, είναι παραδεκτό από τους καθ' ων η αίτηση, στην παράγραφο 5 της ένορκης τους δήλωσης: «
  4. Ως προκύπτει από την ένορκη δήλωση των αιτητών το παράπονο και η ισχυριζόμενη διαφορά είναι η παύση εργασιών ανέγερσης του έργου και η συνακόλουθη αξίωση αποζημιώσεων.[.]» Η επίδικη διαφορά έχει σαν επίκεντρο τη μη εκπλήρωση ουσιώδους συμβατικού όρου και/ή την ελλιπή εκτέλεση υποχρεώσεων συμβαλλομένου μέρους και/ή την εφαρμογή της συμφωνίας και σαν τέτοια εμπίπτει καθαρά στις πρόνοιες του όρου περί διαιτησίας της Σύμβασης. Παρόλο ότι τα πιο πάνω προδικάζουν το αποτέλεσμα της απόφασης μου εφόσον απαντώνται όλα τα επί μέρους ζητήματα που θέτουν οι Καθ' ων η αίτηση στην ένσταση τους, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην πιο λεπτομερή εξέταση των λόγων ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στις σελ. 2 και 3 ανωτέρω όχι κατ' ανάγκη με τη σειρά που προβλήθηκαν: 1ος λόγος ένστασης: Ο λόγος αυτός προβλήθηκε αόριστα και χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν εντοπίζω οποιανδήποτε αδυναμία στη νομική βάση της αίτησης. Επομένως ο λόγος αυτός παραμένει χωρίς έρεισμα και απορρίπτεται. 8ος λόγος ένστασης: Οι καθ' ων η αίτηση προβάλλουν ότι η αίτηση βασίζεται επί εσφαλμένων γεγονότων και/ή είναι ουσιαστικά αβάσιμη. Οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται στην ένορκη τους δήλωση ως αιτία παύσης των εργασιών ανέγερσης της κατοικίας που αποτελούσε το αντικείμενο των Συμφωνιών, ότι οι αιτητές δεν προμήθευσαν την καθ' ης η αίτηση 1 με τα αναγκαία υλικά για την κατασκευή και/ή ολοκλήρωση του έργου. Συγκεκριμένα, οι καθ' ων η αίτηση αναφέρουν: [.] οι αιτητές δεν προμήθευσαν την καθ' ης η αίτηση με τα αναγκαία υλικά στον κατάλληλο χρόνο έτσι ώστε να μπορεί απρόσκοπτα να συνεχίσει την ολοκλήρωση του έργου [.] (παράγραφος 8 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση). [.] ο κύριος λόγος που δεν επανάρχισαν οι εργασίες είναι ότι οι αιτητές δεν μπόρεσαν να προμηθεύσουν την καθ' ης η αίτηση 1 με τις αναγκαίες πρώτες ύλες ή/και υλικά για να μπορέσει να αρχίσει τις εργασίες [.] (παράγραφος 13 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση). Είναι αναγκαίο να παραθέσω τους ακόλουθους όρους που συμφώνησαν τα μέρη με τη Συμφωνία τους με ημερομηνία 4.12.2012: «
  5. Ο ιδιοκτήτης με την παρούσα Συμφωνία αναθέτει στον προμηθευτή την προμήθεια όλων των αναγκαίων κατασκευών και υλικών και αντικειμένων και υπηρεσιών για την ανέγερση και την κατασκευή και/ή εκτέλεση και/ή πραγματοποίηση και/ή προώθηση και/ή ολοκλήρωση στο οικόπεδο που βρίσκεται στην Αγλαντζιά [.] του έργου και/ή των εργασιών και/ή υπηρεσιών και/ή κατασκευών και/ή προμηθειών που αναφέρονται στην παρούσα Συμφωνία και στα σχετικά παραρτήματα που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της παρούσας Συμφωνίας.» «
  6. Ο προμηθευτής με την παρούσα Συμφωνία αναλαμβάνει και/ή αποδέχεται να αναλάβει να εκτελέσει τα όσα αναφέρονται στην παρούσα συμφωνία και στα σχετικά παραρτήματα και αλλού έναντι καλού και νόμιμου ανταλλάγματος.» «
  7. Ο Προμηθευτής αναλαμβάνει να εξασφαλίσει όλα τα αναγκαία υλικά οικοδομικής φύσης και άλλα τα οποία είναι αναγκαία ή απαραίτητα για την εκτέλεση και αποπεράτωση του όλου έργου και την παράδοση της κατοικίας λειτουργικής και έτοιμης για χρήση από τον Ιδιοκτήτη.» «
  8. Το αντάλλαγμα για την παροχή όλων των υπηρεσιών, κατασκευών και άλλων όσων αναφέρονται στη παρούσα το οποίο οφείλει να καταβάλει ο Ιδιοκτήτης στον Προμηθευτή συμφωνείται στο ποσό των ευρώ διακόσιες χιλιάδες μόνο (€202,000.00), πλέον του ΦΠΑ.» Από τους πιο πάνω όρους, προκύπτει αδιαμφισβήτητα ότι οι αιτητές δεν είχαν καμία υποχρέωση να εφοδιάζουν την καθ' ης η αίτηση 1 με οποιοδήποτε υλικό αναγκαίο για την αποπεράτωση της υπό ανέγερση κατοικίας, και ως εκ τούτου, η προβαλλόμενη θέση και/ή δικαιολογία των καθ' ων η αίτηση είναι εντελώς αβάσιμη και/ή ατεκμηρίωτη. Οι καθ' ων η αίτηση επικαλούνται στην ένορκη τους δήλωση ως περαιτέρω αιτία καθυστέρησης και/ή παύσης των εργασιών ανέγερσης της κατοικίας που αποτελούσε το αντικείμενο των Συμφωνιών, το κατ' ισχυρισμό γεγονός ότι οι Αιτητές τροποποιούσαν και/ή άλλαζαν συνεχώς τα υφιστάμενα αρχιτεκτονικά σχέδια και όρους οικοδομής με αποτέλεσμα να υπάρχει επιπλέον κόστος και ταυτόχρονα προκαλούσαν φιλονικίες με τους προμηθευτές και/ή τεχνικούς. Συγκεκριμένα, οι καθ' ων η αίτηση αναφέρουν στις παρ. 7, 8 και 13 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση: [.] οι αιτητές είχαν παρεκκλίνει από τους όρους ή/και τα αρχιτεκτονικά σχέδια ή/και όρους οικοδομής και συνεχώς ζητούσαν τροποποιήσεις ή/και αλλαγές επί των υφιστάμενων αρχιτεκτονικών σχεδίων με αποτέλεσμα να υπάρχει επιπλέον κόστος πέραν του ποσού που αναφέρεται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση. [.] Καθημερινά, οι αιτητές προκαλούσαν φιλονικίες με όλους τους προμηθευτές υλικών ή/και άλλους τεχνικούς με αποτέλεσμα να μην μπορεί η καθ' ης η αίτηση 1 να εργαστεί ή/και να συνεχίσει την ολοκλήρωση του έργου. (παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση). [.] και επιπλέον η πολύ κακή σχέση που είχαν με όλους σχεδόν τους τεχνικούς αλουμινίων, ηλεκτρολόγους κ.α. δεν άφησαν περιθώρια για εργασία στην καθ' ης η αίτηση 1.» Σε σχέση με τα ανωτέρω παρατηρώ ότι στην παράγραφο 6 του Προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014 αναφέρει ρητά: «Επειδή ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ (καθ' ης η αίτηση 1) ευθύνεται αποκλειστικά για την παύση των εργασιών και/ή για την μη ολοκλήρωση του έργου εντός των προβλεπόμενων στην Αρχική Συμφωνία προθεσμιών». Στη δε παράγραφο 7 του Προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014 αναφέρει ρητά: «Επειδή ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ (καθ' ης η αίτηση 1) αντιμετωπίζει προς το παρόν προβλήματα ρευστότητας.» Ακόμα στην παράγραφος 8 του Προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014 αναφέρει ρητά: «Επειδή ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ (καθ' ης η αίτηση 1) ζήτησε την εκ μέρους του ΠΡΩΤΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΥ (αιτητών) κατανόηση για τη δυσκολία προσωρινής ρευστότητας που αντιμετωπίζει. Ο όρος δε 1(γ) της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014 αναφέρει ρητά: «Νοείται ότι ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ (αιτητές) επιφυλάσσει όλα τα νόμιμα δικαιώματά του αναφορικά με τις ζημιές και βλάβες που υπέστη λόγω της καθυστέρησης του ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΥ (καθ' ης η αίτηση 1) στην ολοκλήρωση και παράδοση του έργου, εντός των προθεσμιών της Αρχικής Συμφωνίας.» Ο όρος 1(δ) της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014 αναφέρει ρητά: «Νοείται περαιτέρω ότι η παρούσα Τροποποιητική Συμφωνία δεν απαλλάσσει το ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟ (καθ' ης η αίτηση 1) από τις αποκλειστικές του ευθύνες αναφορικά με την ολοκλήρωση και παράδοση του έργου, εντός των προθεσμιών της Αρχικής Συμφωνίας.» Δεν έχω να προσθέσω ή να σχολιάσω κάτι από τα πιο πάνω. Από μόνα τους καταδεικνύουν ότι προέκυψε πρόβλημα, το παραδέχονται εξάλλου οι ίδιοι οι καθ' ων η αίτηση. Το δε πρόβλημα συνεπεία του οποίου το έργο παρέμεινε ημιτελές και η διαφορά που προέκυψε θα πρέπει να επιλυθεί με τον κατάλληλο τρόπο όπως η ίδια η Σύμβαση προνοεί. Περαιτέρω, οι ίδιοι οι όροι των Συμφωνιών και η κοινή λογική αποκλείουν τους προβαλλόμενους στην ένορκη δήλωση ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση περί δήθεν αλλαγών και τροποποιήσεων τέτοιων που να δικαιολογούσαν την καθυστέρηση και/ή την παύση των εργασιών, λόγω του επιπλέον κόστους αυτών. Συγκεκριμένα: Ο όρος 4 της Συμφωνίας 4.12.2012, προνοεί: «Το αντάλλαγμα για την παροχή όλων των υπηρεσιών, κατασκευών και άλλων όσων αναφέρονται στη παρούσα το οποίο οφείλει να καταβάλει ο Ιδιοκτήτης στον Προμηθευτή συμφωνείται στο ποσό των ευρώ διακόσιες χιλιάδες μόνο (€202,000.00), πλέον του ΦΠΑ.» Ο όρος 2 της Συμφωνίας 24.10.2014, προνοεί: «Η συνολική αξία του ολοκληρωμένου έργου που ο Δεύτερος Συμβαλλόμενος ανέλαβε και/ή αναλαμβάνει να παραδώσει στον Πρώτο Συμβαλλόμενο, συμπεριλαμβανομένων επιπρόσθετων εργασιών και/ή υλικών και/ή της αλλαγής της ποιότητας και/ή τη αξίας των υλικών, ανέρχεται συνολικά στις Διακόσιες Τρεις Χιλιάδες Εξακόσια Είκοσι Επτά Ευρώ και Δεκαέξι Σεντ (€203.627,00.-), χωρίς Φ.Π.Α, όπως περιγράφεται στο παράρτημα 1». Από τους πιο πάνω παρατεθειμένους όρους, προκύπτει ότι η όποια συμφωνηθείσα επιπρόσθετη εργασία και/ή η όποια αλλαγή της ποιότητας και/ή της αξίας των υλικών, ανήρχετο συνολικά στο ποσό των €1.627.-. Το ποσό αυτό όταν ειδωθεί από μόνο του δεν είναι ικανό να δικαιολογήσει καθυστέρηση και/ή την παύση των εργασιών, ακόμα δε περισσότερο όταν οι αιτητές είχαν ήδη προπληρώσει στους καθ' ων η αίτηση ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο του πιο πάνω αναφερομένου. Στη 2η παράγραφο του Προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014, οι καθ' ων η αίτηση παραδέχονται και/ή αποδέχονται και/ή δηλώνουν ότι είχαν ολοκληρώσει «μόνο τις εργασίες που αναγράφονται στην παράγραφο 6 της Αρχικής Συμφωνίας με ημερομηνία 4.12.2012 μέχρι και την 7η δόση». Δυνάμει δε του όρου 6 της Συμφωνίας ημερομηνίας 4.12.2012, μέχρι και τη δεδομένη στιγμή, οι αιτητές είχαν υποχρέωση και/ή έπρεπε να είχαν καταβάλει στους καθ' ων η αίτηση, μόνο το συνολικό ποσό των €107.000.-, (η πρόσθεση των ποσών των δόσεων 1 έως 7). Οι αιτητές εντούτοις είχαν καταβάλει ήδη στους καθ' ων η αίτηση το ποσό των €194.508,79σ. γεγονός που οι καθ' ων η αίτηση παραδέχονται και/ή αποδέχονται και/ή δηλώνουν με την παράγραφο 4 του Προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.
  9. Επομένως ούτε και αυτός ο λόγος ένστασης έχει καταδειχθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται ως αβάσιμος. 2ος, 6ος και 10ος λόγοι ένστασης: Λόγω της συνάφειας τους θα εξετάσω από κοινού τους λόγους ένστασης 2, 6 και
  10. Σε αυτούς οι καθ' ων η αίτηση προβάλλουν ότι η υπό κρίση αίτηση δεν αποκαλύπτει λόγο διορισμού διαιτητή και/ή δικαίωμα για την καταχώρησή της και/ή δεν συντρέχουν οι νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στις παραγράφους 16 και 18 της ένορκης δήλωσης του κ. Α. Αναστασίου προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι αφενός μεν πρόκειται για διεκδίκηση χρηματικών αποζημιώσεων και επομένως ως τέτοια δεν μπορεί να την επιληφθεί διαιτητής που δεν έχει νομική κατάρτιση και αφετέρου ότι η Σύμβαση δεν έχει τερματιστεί. Και για τα δύο ως άνω θέματα απάντηση δίδεται στην απόφαση Balkancarimpex FTO v. Leasco Ltd
(1994)1 A.A.Δ.
  1. Στην ίδια απόφαση έχει αποφασιστεί ότι η συμφωνία για παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία εφαρμόζεται εκτός αν καταδειχθούν ισχυροί λόγοι που δικαιολογούν τη μη εφαρμογή της. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω στην απόφαση μου κρίνω ότι οι εν λόγω λόγοι ένστασης δεν έχουν έρεισμα και απορρίπτονται. Επαναλαμβάνω ότι συντρέχουν όλες τις νομικές και πραγματικές προϋποθέσεις για την παραπομπή της υπό κρίση διαφοράς σε διαιτησία. 9ος λόγος ένστασης: Οι καθ' ων η αίτηση προβάλλουν ως λόγο ένστασης τη δήθεν ύπαρξη αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Οι αιτητές εισηγούνται ότι και αυτός ο λόγος ένστασης θα πρέπει να απορριφθεί ως ανυπόστατος όπως φαίνεται και από τη χρονολογική σειρά που έλαβαν χώραν τα γεγονότα. Ας εξετάσουμε όμως αυτά τα γεγονότα. Προκύπτει από τα ενώπιων μου στοιχεία και τα τεκμήρια ότι δυνάμει του όρου 1(α) της Τροποποιητικής Συμφωνίας με ημερομηνία 24.10.2014, η καθ' ης η αίτηση 1 είχε υποχρέωση να παραδώσει στους αιτητές το έργο προς κατοίκηση και/ή διαμονή στις 28.02.2015, και περαιτέρω, δυνάμει του όρου 1(β) της Τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 24.10.2014, η καθ' ης η αίτηση 1 είχε υποχρέωση να παραδώσει στους αιτητές το έργο με αποπερατωμένες και τις εξωτερικές εργασίες στις 31.03.
  2. Ένεκα της παράβασης εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση των εν λόγω όρων, οι αιτητές αποτάθηκαν στο ΕΤΕΚ για διορισμού Πραγματογνώμονα. Ετοιμάστηκε στη συνέχεια σχετική Έκθεση Πραγματογνωμοσύνης βάσει της οποίας οι αιτητές στοιχειοθέτησαν και/ή προσδιόρισαν τις ζημιές τους και/ή τις αξιώσεις τους εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Στις 8.03.2016, οι αιτητές απέστειλαν την επιστολή το Τεκμ. 3, δυνάμει του όρου 14 της Συμφωνίας με ημερομηνία 4.12.
  3. Ακολούθησαν οι επιστολές με ημερομηνία 20.05.2016 και 12.09.2016, η αποστολή των οποίων ήταν δυνάμει της Συμφωνίας τους αλλά και Νόμου απαραίτητη προϋπόθεση και/ή προαπαιτούμενο για την έγερση της υπό κρίση αίτησης. Οι καθ' ων η αίτηση τήρησαν σιωπή. Δεν ανταποκρίθηκαν ούτε και έλαβαν θέση στις επιστολές των αιτητών. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 10.10.
  4. Τα ως άνω γεγονότα καταδεικνύουν ότι η ευθύνη για όποια καθυστέρηση υπήρξε δεν βαραίνει τους αιτητές αλλά υπαίτιοι αυτής είναι οι ίδιοι οι καθ' ων η αίτηση. Έχω εξετάσει τα γεγονότα και τις ημερομηνίες που αυτά έλαβαν χώραν και κατά την αντίληψη μου οι καθ' ων η αίτηση δεν δύνανται να προβάλουν τέτοιο λόγο εφόσον η όποια καθυστέρηση οφείλεται σε αυτούς και όχι στους αιτητές. Επομένως ούτε και αυτός ο λόγος ένστασης έχει έρεισμα και απορρίπτεται. Σημειώνω ότι η ετοιμασία έκθεσης πραγματογνωμοσύνης και η διαδικασία της αποστολής και επίδοσης των μετέπειτα επιστολών, ήταν εκ των πραγμάτων αναγκαίες. Περαιτέρω σύμφωνα με τη νομολογία μας αν το αίτημα μπορούσε να υποβληθεί και νωρίτερα δεν σημαίνει, ως εκ τούτου και μόνο, πως πρέπει απαρεγκλίτως να απορριφθεί (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation,
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802, 1808). Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα καθότι έχει τη σημασία του: «Η έκταση της καθυστέρησης συχνά μιλά αφεαυτής. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου αποκτούν σημασία και άλλοι παράγοντες. Στην προκείμενη περίπτωση, ενώ η καθυστέρηση των περίπου δέκα μηνών φανερώνει σφάλμα και προκαλεί ανησυχία, κατά τη γνώμη μας δεν σημαίνει αυτόματα και κατάχρηση διαδικασίας. Το διάταγμα ημερ. 14 Σεπτεμβρίου 2001 για παράταση χρόνου, το οποίο εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση χωρίς εν συνεχεία να υπάρξει από μέρους της εφεσείουσας αμφισβήτηση βάσει της Δ.48 θ. 8
(4), στηρίχθηκε και στο ότι αρχικά διεξήγοντο διαπραγματεύσεις μεταξύ των δικηγόρων για διευθέτηση της υπόθεσης. Δεν είναι άτοπη η αναγνώριση περιθωρίων για τέτοιο σκοπό. Και εξηγεί σε κάποιο βαθμό την καθυστέρηση. Σε σχέση με την οποία δεν νομίζουμε ότι δικαιολογούνται λεπτές γραμμές. Καταλήγουμε ότι με τα όσα συνθέτουν την υπό εξέταση περίπτωση δεν δικαιολογείται η άποψη ότι η σημειωθείσα καθυστέρηση συνιστούσε κατάχρηση διαδικασίας.» 7ος λόγος ένστασης: Με τον λόγο αυτό, οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται πως η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη καθότι η επίδικη σύμβαση δεν έχει τερματιστεί και δεν έχει κριθεί πιο είναι το υπαίτιο μέρος ούτως ώστε να κριθούν οι αξιώσεις για αποζημιώσεις. Ο τερματισμός όμως των μεταξύ των μερών Συμφωνιών, δεν αποτελεί προϋπόθεση για την προώθηση της αίτησης και/ή για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Όσον αφορά στο θέμα καθορισμού και καταμερισμού ευθυνών (συμπεριλαμβανομένου του καθορισμού ποσοστού ευθύνης) και το θέμα υπολογισμού προκληθέντων ζημιών λόγω της ελλιπούς εκτέλεσης της σύμβασης και/ή το θέμα υπολογισμού αποκατάστασης ζημιών υπό μορφή αποζημιώσεων, αυτό αποτελεί την ουσία της διαφοράς των μερών, η οποία εμπίπτει στις πρόνοιες του σχετικού όρου περί διαιτησίας. (βλ. ΛΕΝΙΑΝΑ ΤΟΥΡΙΣΤ ΣΕΡΒΙΣΕΣ ΛΤΔ ν. ΑΝΔΡΕΑ Χ. ΚΑΡΠΑΣΙΤΗ & ΥΙΟΙ, (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ) ΛΤΔ,
(1991)1 ΑΑΔ 75). 3ος, 4ος και 5ος όρος ένστασης: Θα εξετάσω και αυτούς τους λόγους ένστασης από κοινού καθότι, στην ουσία, συνοψίζουν την ίδια θέση των καθ' ων η αίτηση, ότι δήθεν, την υπό κρίση αίτηση δεν θα πρέπει να την επιληφθούν οι προτεινόμενοι διαιτητές ή ένας εξ αυτών, αλλά το Δικαστήριο, καθ' ότι η διαφορά των μερών «αφορά ερμηνεία των όρων των επίδικων συμβάσεων και οι όποιες θεραπείες τυχόν δικαιούνται οι αιτητές, δεν μπορούν να κριθούν από διαιτητή αλλά από δικαστήριο» και «κανένας εκ των προτεινόμενων διαιτητών δεν κατέχει της απαραίτητες νομικές γνώσεις για ερμηνεία συμβατικών όρων και απόδοσης των δέουσων θεραπειών υπό το νόμο και στη βάση ενδεχόμενης παράβασης σύμβασης» (βλ. παράγραφος 14 της ένορκης δήλωσης των καθ' ων η αίτηση). Η θέση και προσέγγιση αυτή των καθ' ων η αίτηση δεν με βρίσκει σύμφωνο για τους ακόλουθους λόγους:
  1. Σε κανένα σημείο την ένστασης και/ή της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει, οι καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρουν και/ή δεν προσδιορίζουν ποιος είναι ο όρος και/ή οι όροι των Συμφωνιών, που αμφισβητούνται και/ή που αποτελούν αντικείμενο της μεταξύ των μερών διαφοράς, που κατά την άποψή των καθ' ων η αίτηση χρήζουν ερμηνείας και/ή νομική ερμηνεία από εξειδικευμένα νομικά άτομα. Η γενική και αόριστη αναφορά για την ύπαρξη τέτοιων όρων, δεν είναι ικανή να αποτρέψει την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Μόνο η στοιχειοθετημένη αμφισβήτηση της νομικής εγκυρότητας και/ή της νομιμότητας των Συμβάσεων, πράγμα που δεν υφίσταται στην υπό κρίση περίπτωση, θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην απόφαση Λενιάνα Σέρβισες Λτδ (ανωτέρω), όπου οι Ενάγοντες καταχώρησαν Αγωγή με την οποία ζητούσαν ειδική εκτέλεση των δύο συμφωνιών, αποζημιώσεις για αθέτηση συμφωνίας και άλλες θεραπείες, η εναγομένη πριν πάρει οποιοδήποτε άλλο μέτρο στην αγωγή, καταχώρησε αίτηση για αναστολή της δικαστικής διαδικασίας λόγω της ρήτρας διαιτησίας που υπήρχε στο συνυποσχετικό. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή αφού ικανοποιούνται τα κριτήρια-προϋποθέσεις, ένα από τα οποία είναι και η ύπαρξη έγκυρης συμφωνίας, το Δικαστήριο συνήθως δέχεται το αίτημα για αναστολή, σεβόμενο την συμφωνία των διαδίκων. Όμως στις περιπτώσεις εκείνες που η πλευρά που ζητά την αναστολή της διαδικασίας αμφισβητεί την εγκυρότητα εξ υπαρχής της σύμβασης η οποία μεταξύ άλλων περιέχει και τον όρο για διαιτησία, το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να αρνηθεί την αναστολή. (βλ. πρωτόδικη απόφαση του Μ. Φωτίου Α.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) στην Αγωγή Αρ. 3939/89 Christopher Bishop v. Sac Eugene O' Regan, Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 24.1.
  3. Στη νομοθεσία γίνεται πρόνοια στο άρθρο 27 του Κεφ. 4 ότι εάν κατά την πορεία της διαιτησίας ανακύψει οποιοδήποτε νομικό ζήτημα, οποιοσδήποτε διάδικος μπορεί με αίτηση δι' υπομνήματος (case stated) να προσφύγει στο Δικαστήριο και να ζητήσει την επίλυσή του.
  4. Από την άλλη, οι ισχυριζόμενες στο Τεκμ. 4 ζημιές τις οποίες υπέστησαν οι αιτητές λόγω μη εκπλήρωσης των Συμφωνιών και/ή λόγω ελλιπούς εκπλήρωσής τους, είναι εξειδικευμένες και κατάλληλο πρόσωπο να τα προσδιορίσει και/ή να τα υπολογίσει και/ή να τα κατανοήσει είναι άτομο με εξιδεικευμένες οικοδομικές και τεχνικές γνώσεις, ως είναι οι προτεινόμενοι διαιτητές. Παραθέτω ενδεικτικά και όχι περιοριστικά τα ακόλουθα από αυτά τα οποία οι αιτητές προσδιορίζουν ως ζημιές τις οποίες υπέστησαν: (α) Ο υπολογισμός του αναγκαίου ποσού και/ή δαπανών για την αποπεράτωση της υπό κρίση κατοικίας, σύμφωνα με τα αρχιτεκτονικά σχέδια και τις επιμετρήσεις ποσοτήτων των Συμβάσεων, προσαρμοζόμενο στις σημερινές τιμές αγοράς, εμπίπτει στην αρμοδιότητα και/ή πραγματογνωμοσύνη ατόμου με οικοδομικές γνώσεις, και η ορθότητα του υπολογισμού αυτού θα κριθεί καλύτερα από ένα ειδικό του είδους. (β) Το ποσό της πληρωμής πέραν του κόστους των εργασιών που εκτελέστηκαν την οποία οι καθ' ων η αίτηση θα πρέπει να επιστρέψουν στους αιτητές, θα κριθεί υπολογίζοντας την αξία των διεκπεραιωμένων εργασιών (συμπεριλαμβανομένου του κόστους των χρησιμοποιημένων υλικών), η οποία θα αφαιρεθεί από το ήδη καταβληθέν ποσό, κάτι που μόνο ένας ειδικός μπορεί να κοστολογήσει και υπολογίσει. (γ) Η ίδια εξειδικευμένη γνώση θα αποδειχθεί χρήσιμη κατά τον προσδιορισμό κακοτεχνιών και την κοστολόγηση αυτών. Δεν κρίνω σκόπιμο να σχολιάσω τις αιχμές και/ή στα υπονοούμενα των καθ' ων η αίτηση στην παράγραφο 16 της ένορκης τους δήλωσης, σε σχέση με το θεσμό της διαιτησίας. Αυτό είναι ζήτημα αντίληψης του καθενός και εμπίπτει σε θέματα φιλοσοφίας του δικαίου. Εάν είχαν αυτή την αντίληψη σε σχέση με το θεσμό της Διαιτησίας είναι απορίας άξιον γιατί την αποδέχθηκαν ως μέσο για την επίλυση τυχόν διαφωνίας τους στα πλαίσια της επίδικης Σύμβασης. Όσον αφορά στον ισχυρισμό του καθ' ου η αίτηση 2 ότι η συμφωνία εγγύησης είναι άκυρη, πρόκειται περί αόριστου, αβάσιμου και ατεκμηρίωτου ισχυρισμού και αποτελεί ξεκάθαρη προσπάθεια αποφυγής παραπομπής της διαφοράς που προέκυψε σε διαιτησία. Είναι δε γεγονός ότι στην τελευταία παράγραφο του προοιμίου της Τροποποιητικής Συμφωνίας με ημερομηνία 24.10.2014, της οποίας η εγκυρότητα και νομική ισχύς ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση, αναφέρεται ότι ο καθ' ου η αίτηση 2 εγγυάται τη Συμφωνία αυτή. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Κρίνω πως η παρούσα είναι κατάλληλη περίπτωση και πως συντρέχουν όλες τις νομικές και πραγματικές προϋποθέσεις για την παραπομπή της υπό κρίση διαφοράς σε διαιτησία. Δεν υπάρχουν δε περιθώρια άσκησης διακριτικής ευχέρειας και θα προχωρήσω στο διορισμό Διαιτητή (βλ. Re Eyre and Leicester Corp.
(1982)1 QB 136). Με βάση όλα τα πιο πάνω θα εγκρίνω την αίτηση και θα εκδώσω τα Διατάγματα υπό στοιχείο Α και β (ι) της αίτησης και ορίζω τον κ. Θάσο Νεοκλέους- Πολιτικό Μηχανικό, μέλος του ΕΤΕΚ και μέλος του μητρώου Διαιτητών Κύπρου ως Διαιτητή ο οποίος να ενεργήσει συμφώνως του Νόμου περί Διαιτησίας (Κεφ.4) και εντός χρονικού πλαισίου που θα συμφωνηθεί με τα μέρη να διεκπεραιώσει την διαιτησία. Σε περίπτωση που για οποιονδήποτε λόγο δεν γίνει αποδεκτός ο ως άνω διορισμός από τον ίδιο τότε θα ακολουθήσουν οι δύο επόμενοι με τη σειρά που προτείνονται από τους αιτητές ήτοι η κα Λήδα Φιλιππίδου και η κα Μαρίνα Κυπριανού. Επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)............. Χρήστος Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: Διορισμός Διαιτητή με σκοπό την εκδίκαση και δεσμευτική για τα μέρη επίλυση της διαφοράς cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.