Z T 3 IMAGE LIMITED ν. ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Αγωγής 2105/16, 15/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A58 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2105/16 Μεταξύ: Z T 3 IMAGE LIMITED, από Βιομηχανική Περιοχή, Ύψωνα, Λεμεσός Ενάγουσας και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΥΠΡΟΥ, από Λεμεσό Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 20.10.2016 για Συνοπτική Απόφαση Ημερομηνία: 15 Φεβρουαρίου, 2018 Για την ενάγουσα-αιτήτρια: κ. Τ. Κουκούνης για Ανδρέας Κουκούνης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για εναγόμενους-καθ΄ων η Αίτηση: κ. Κωνσταντίνου για κ. Κ.Μ. Χατζηπιέρα Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η ενάγουσα με την αγωγή της αξιοί από τους εναγόμενους την καταβολή του ποσού των €246.663,00, πλέον τόκους και έξοδα, στη βάση παράβασης, όπως ισχυρίζεται, της μεταξύ των Συμφωνίας ημερομηνίας 24.6.2009 ή/και δυνάμει της τροποποιητικής Συμφωνίας ημερομηνίας 16.6.
- Σύμφωνα με τους προβαλλόμενους στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμούς, η ενάγουσα εταιρεία ενοικίασε στους εναγόμενους (νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου το οποίο ιδρύθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με τον περί Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου, Νόμο του 2003) το ακίνητο της στην οδό Βραγαδίνου αρ.15, ενορία Καθολικής, στη Λεμεσό. Όπως διατείνεται η ενάγουσα, οι εναγόμενοι παραλείπουν να καταβάλουν τα ενοίκια για την περίοδο Νοεμβρίου του 2015 - Ιουλίου 2016, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €246.663,
- Η ενάγουσα, πέραν των προαναφερόμενων ποσών, αξιώνει εναντίον των εναγόμενων, λόγω της μη τήρησης των συμφωνιών ενοικίασης, και Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις. Με την υπό κρίση Αίτηση, η ενάγουσα αιτείται την έκδοση Συνοπτικής Απόφασης εναντίον των εναγόμενων, ισχυριζόμενη την έλλειψη Υπεράσπισης εκ μέρους των. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, Δ.18 Θ. 1 (α), (β), (γ), 2, 3 (α), (β), (γ), 4, 5, 6, 7, 8, 9, Δ.2 Θ.6, στη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου, στη νομολογία των Αγγλικών Δικαστηρίων, ως επίσης στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Ζωζώς Λοφίτου Μπόρμπα, μίας εκ των διευθυντών της ενάγουσας εταιρείας, δεόντως εξουσιοδοτημένης. Δηλώνει πως γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Περαιτέρω πως υιοθετεί τα όσα αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης, τα οποία «θεωρεί» ως αναπόσπαστο μέρος της Ένορκης της Δήλωσης. Η μαρτυρία της έχει ως ακολούθως: Στη βάση γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 24.6.2009, η ενάγουσα ενοικίασε στους εναγόμενους το ακίνητο της (αποτελείται από δύο υπόγειους χώρους στάθμευσης, ισόγειο και πέντε ορόφους) στην οδό Βραγαδίνου αρ. 15, στη Λεμεσό, για περίοδο δέκα
(10)ετών, από 1.12.2009 μέχρι την 30.11.2019, με αρχικό μηνιαίο ενοίκιο €25.377.- για την διετία από 1.12.2009 μέχρι 30.11.2011 και ακολούθως με 8% αύξηση ανά διετία, για τα επόμενα χρόνια. Το ενοίκιο θα πληρώνετο προκαταβολικά την 1η ημέρα κάθε μήνα. Η ημερομηνία παράδοσης του ακινήτου, βάσει της συμφωνίας, ήταν η 1η Δεκεμβρίου 2009. Οι εναγόμενοι παρέλαβαν το ακίνητο στις 30.12.209 και υπέγραψαν σχετικό Πρακτικό Παραλαβής. Με Γραπτή Τροποποιητική Συμφωνία ημερομηνίας 18.6.2012, η περίοδος ενοικίασης παρατάθηκε από δέκα
(10)σε δεκαπέντε
(15)χρόνια, με αναπροσαρμογή του ενοικίου. Συγκεκριμένα, για την περίοδο 1.7.2012 μέχρι 31.12.2004 το ενοίκιο καθορίστηκε στο ποσό των €25.377.-, για την περίοδο 1.1.2015 μέχρι 31.12.2016 σε €27.407.-, για την περίοδο 1.1.2017 μέχρι 31.12.2018 σε €28.777.-, για την περίοδο 1.1.2019 μέχρι 31.12.2020 σε €30.216.-, για την περίοδο 1.1.2021 μέχρι 31.12.2022 σε €31.727.- και για την περίοδο από 1.1.2003 μέχρι 30.11.2024 σε €33.313.-. Τον Νοέμβριο του 2015 οι εναγόμενοι «εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα», σταμάτησαν να πληρώνουν το ενοίκιο, προβάλλοντας ανυπόστατες και ατεκμηρίωτες δικαιολογίες. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες και οχλήσεις της ενάγουσας, οι εναγόμενοι, κατά παράβαση των συμβατικών τους υποχρεώσεων και προβάλλοντας ανυπόστατες δικαιολογίες περί δήθεν «υπερπληρωμής του ωφέλιμου εμβαδού του κτιρίου», αρνούνται να καταβάλουν τα οφειλόμενα ενοίκια, για την περίοδο Νοεμβρίου 2015 - Οκτωβρίου 2016, ύψους €328.884.-, με αποτέλεσμα η ενάγουσα να υφίσταται απώλειες και ζημιές, κυρίως λόγω των δανειακών υποχρεώσεων που έχει προς Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα στην Κύπρο, οι οποίες αποπληρώνονται με τα ενοίκια που λαμβάνει από τους εναγόμενους. Τόσο η Συμφωνία της 24.6.2009 όσο και η τροποποιητική Συμφωνία της 18.6.2012, δεν αναφέρονται σε «ωφέλιμο εμβαδόν» του κτιρίου, ούτε και εξαρτούν το ενοίκιο από το εμβαδόν. Οι εναγόμενοι δεν έχουν «οποιαδήποτε υπεράσπιση στην αγωγή, κωλυσιεργούν την υπόθεση και η εμφάνιση που καταχώρισαν έγινε για σκοπούς καθυστέρησης και μόνο». Ενώ συνεχίζουν να ενοικιάζουν, να κατέχουν και να χρησιμοποιούν το κτίριο, δεν πληρώνουν το συμφωνηθέν ενοίκιο. Οι εναγόμενοι καταχώρισαν Ένσταση, προβάλλοντες τους ακόλουθους λόγους: «(α) Οι δύο συμφωνίες, ημερομηνίας 24/06/09 και 18/06/12 στις οποίες στηρίζεται η αιτήτρια, αποτελούν προϊόν δόλου και ψευδών παραστάσεων και συνεπώς είναι άκυρες και/ή ακυρώσιμες. (β) Των δύο ως άνω συμφωνιών, ημερομηνίας 24/06/09 και 18/06/12, στις οποίες στηρίζεται η αιτήτρια -δια τον ίδιο σκοπό στον οποίο αναφέρονται οι δύο ως άνω συμφωνίες, ήτοι την ενοικίαση του επίδικου κτιρίου, προηγήθηκε «προσφορά» εκ μέρους της Ενάγουσας εταιρείας, η οποία έγινε αποδεκτή από το Εναγόμενο- καθ' ου η αίτηση Πανεπιστήμιο, στις 20/03/
- Στις 30/03/09 η Ενάγουσα - αιτήτρια ειδοποιήθηκε για την αποδοχή της προσφοράς αυτής. Συνεπώς το τίμημα της συμφωνίας ενοικίασης του κτιρίου (το ενοίκιο) είναι αυτό που προβλέπεται στην ως άνω «προσφορά» και όχι αυτό που προβλέπεται στις δύο συμφωνίες ημερομηνίας 24/06/09 και 18/06/12 και που καθορίζεται σε €13.52 ανά τετραγωνικό μέτρο δομήσιμου εμβαδού του κτιρίου, με αύξηση 8% ανά δεκαετία και διάρκεια σύμβασης τα 10 χρόνια, με δικαίωμα ανανέωσης ως προέβλεπε η ως άνω προσφορά, που είναι κατά, τουλάχιστο €5.773 μηνιαία χαμηλότερη εκείνης των δύο συμβάσεων ημερομηνίας 24/06/09 και 18/06/
- (γ) Η πλευρά της αιτήτριας δεν προσέρχεται με καθαρά χέρια, αφού απόκρυψε από το Δικαστήριο την ύπαρξη προηγηθείσας συμφωνίας των διαδίκων με την αποδοχή της προσφοράς της Ενάγουσας, και της οποίας το ενοίκιο, ήτο κατά τουλάχιστο €5.773 μηνιαία, χαμηλότερο των δύο συμφωνιών που επικαλείται και η οποία ουδέποτε αναβλήθηκε ή ακυρώθηκε. (δ) η Ενάγουσα εταιρεία και/ή πρόσωπα δια λογαριασμό, προς όφελος και κατ' εντολή της, σε συμπαιγνία με πρόσωπα που είχαν τότε, διευθυντικές θέσεις στο Εναγόμενο Καθ' ου η αίτηση Πανεπιστήμιο, συνωμότησαν και εμφάνισαν ψευδώς ότι έγινε παράδοση του κτιρίου στες 30/12/09, με αποτέλεσμα να αρχίσει - και μάλιστα από 01/12/09- η πληρωμή του ενοικίου, ενώ η παραλαβή έγινε πολύ αργότερα στις 7-8/08/2010, με αποτέλεσμα να ζημιώσει το Εναγόμενο Πανεπιστήμιο ενοίκια οκτώ μηνών, εκ €25.377,00 έκαστο, τα οποία κατέβαλε στην Ενάγουσα. (ε) Το καθ' ου η αίτηση Πανεπιστήμιο θα διεκδικήσει με ανταπαίτηση τα ακόλουθα ποσά ως ζημιά που υπέστη λόγω της συμπεριφοράς, των πράξεων και/ή παραλείψεων της Ενάγουσας: (αα) Το ποσό των €415.656 που το Πανεπιστήμιο υπερπλήρωσε ως ενοίκια (αντί €5.773 μηνιαία πλήρωσε €25.377) για τους μήνες 01/12/09 μέχρι 13.11.15, πλέον νόμιμοι τόκοι. (ββ) Ποσό €209.565 πλέον νόμιμοι τόκοι το οποίο ποσό αφορά πληρωμή ενοικίου χωρίς το κτίριο να είναι έτοιμο προς χρήση, για την περίοδο 01/12/09 μέχρι 08/08/10, είτε δυνάμει της σύμβασης που επετεύχθη με την αποδοχή από το Εναγόμενο Πανεπιστήμιο της προσφοράς της Εναγόμενης, είτε διαζευκτικά δυνάμει των όρων 1.6 & 3.1 της συμφωνίας 24/06/
- (γγ) Ποσό €530.865, πλέον νόμιμοι τόκοι, το οποίο αφορά είτε Γενικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας ενοικίασης του επίδικου κτιρίου, είτε ως ρήτρα αποζημίωσης (για καταβολή ποσού €2.115.- για κάθε ημέρα καθυστέρησης από 01/12/09 μέχρι την ημέρα παράδοσης του κτιρίου) για μη έγκαιρη παράδοση του κτιρίου από την Ενάγουσα στο Εναγόμενο Πανεπιστήμιο, για την περίοδο 01/12/09 έως 08/08/2010, δυνάμει των όρων 1.6, 3.7 και 3.2 της συμφωνίας ημερομηνίας 24/06/
- (στ) Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο Λεμεσού, δεν κέκτηται αρμοδιότητας για εκδίκαση της παρούσας αγωγής, αφού δεν προηγήθηκε διαβούλευση των μερών για και/ή για παραπομπή της όποιας διαφοράς σε Διαιτησία, δυνάμει του όρου 6.2 της συμφωνίας 24/06/09.» Η Ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.18 Θ. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 Δ.27 Θ.1 μέχρι 4, Δ.48 Θ.1 μέχρι 9, στον περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, άρθρα 1
(2)(α) και (β) και 10
(1), στη νομολογία, στην εγγενή πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Δρος Κώστα Χόππα, Διευθυντού Διοίκησης και Οικονομικών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου (εναγόμενοι) από την 1.6.2015 (προϊστάμενος της Υπηρεσίας Οικονομικών και Ανθρώπινου Δυναμικού του Πανεπιστημίου από τις 3.9.2007), γνωρίζων τα γεγονότα της υπόθεσης, δεόντως εξουσιοδοτημένου. Διατείνεται πως και οι δύο επίδικες συμφωνίες ημερομηνίας 24.6.2009 και 18.6.2012 αντίστοιχα, είναι άκυρες και σε κάθε περίπτωση ακυρώσιμες, καθότι είναι «προϊόν δόλου και ψευδών παραστάσεων». Προς υποστήριξη της θέσης του αναφέρει τα εξής: Προ της υπογραφής των δύο συμφωνιών, προηγήθηκε «προσφορά» της ενάγουσας προς το Πανεπιστήμιο, για ενοικίαση του κτιρίου της στην οδό Βραγαδίνου, για περίοδο 10 ετών, με καθορισμένο ενοίκιο €13,52 ανά τ.μ. και με αύξηση 8% ανά διετία. Η Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου (αποτελούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο το Ανώτατο Όργανο του Πανεπιστημίου), σε συνεδρίαση της στις 20.3.2009, αφού μελέτησε την εν λόγω «προσφορά» την απεδέχθη και η ενάγουσα ενημερώθηκε γραπτώς με επιστολή του Προϊσταμένου Υπηρεσίας Διαχείρισης του Πανεπιστημίου, της ίδιας ημερομηνίας (Τεκμήριο 2). Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται πως «το ενοίκιο κυμαίνεται στα €13,52 το τ.μ. δομήσιμου εμβαδού, με αύξηση 8% ανά διετία και η διάρκεια της σύμβασης στα 10 χρόνια με δικαίωμα ανανέωσης». Σε Σημείωμα του Προϊσταμένου Υπηρεσίας Διαχείρισης Περιουσίας προς την Διοικούσα Επιτροπή, ημερομηνίας 13.3.2009 (Τεκμήριο 1), αναφέρεται πως το ακίνητο της ενάγουσας έχει «μεγάλο ωφέλιμο εμβαδό (1450 τ.μ.)», (σε άλλο έγγραφο τιτλοφορούμενο «ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ», αναγράφεται πως το εμβαδό του κτιρίου είναι 1350 τ.μ.). Εάν ληφθεί ως δεδομένο ότι το εμβαδόν του κτιρίου είναι 1450 τετραγωνικά μέτρα, τότε το ενοίκιο, βάσει της «προσφοράς» και των όσων συμφωνήθηκαν μεταξύ των μερών, θα έπρεπε να είναι €19.604.- μηνιαίως (1450 τ.μ. Χ €13,52) και όχι €25.377.-, όπως αναγράφεται στη συμφωνία της 24.6.
- Υπάρχει δηλαδή μια διαφορά προς τα πάνω στο ενοίκιο, ύψους €5.773.- μηνιαίως. Η «προσφορά», αν και αναζητήθηκε στους φακέλους του Πανεπιστημίου δεν ανευρέθη και έτσι έγινε σχετική καταγγελία στην Αστυνομία. Το ΤΑΕ Λεμεσού διερευνά την υπόθεση, κατά πόσον δηλαδή έχουν διαπραχθεί ποινικά αδικήματα από πρόσωπα που είχαν πρόσβαση στους φακέλους του Πανεπιστημίου (ιδιαίτερα στον συγκεκριμένο φάκελο), σε συνέργεια με πρόσωπα εκτός Πανεπιστημίου, που είχαν οικονομικό συμφέρον για την «εξαφάνιση» της «προσφοράς». Το ενοίκιο στις επίδικες συμφωνίες θα έπρεπε να υπολογιστεί και καθοριστεί έχοντας ως βάση την «προσφορά». Τούτο επεξηγήθη στην κα Λοφίτου, σε συνάντηση των μερών στις 25.4.2016, στην παρουσία λειτουργού της Ελεγκτικής Υπηρεσίας. Αντ' αυτού, η κα Λοφίτου «οχυρώνεται» πίσω από τις επίδικες συμφωνίες, επικαλούμενη πως σ' αυτές δεν γίνεται οποιαδήποτε μνεία ή αναφορά σε «ωφέλιμο εμβαδό», παραγνωρίζοντας πως και οι δύο συμφωνίες καταρτίστηκαν έχοντας ως βάση την «προσφορά» (είναι το μόνο έγγραφο στο οποίο γίνεται αναφορά πως το ενοίκιο υπολογίζεται βάσει του εμβαδού του κτιρίου). Περαιτέρω, ενώ το Πανεπιστήμιο από τον Νοέμβριο του 2015, έθεσε «θέμα» για την απώλεια της «προσφοράς» από το φάκελο του, η κα Λοφίτου μέχρι και σήμερα παραλείπει να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση για τούτο, την στιγμή που η απώλεια της «προσφοράς» ωφελεί μόνο την ίδια. Εκτός από το ενοίκιο, τίθεται θέμα και για την παραλαβή του κτιρίου. Από το Πανεπιστήμιο η παραλαβή έγινε στις 7 - 8 Αυγούστου του 2010 (στις 6.5.2010 έγινε «προσωρινή» παραλαβή και αφορούσε μέρος μόνο του κτιρίου) και όχι στις 30.12.2009, όπως διατείνεται η ενάγουσα. Στο «ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ» (Τεκμήριο 7 στην Ένορκη Δήλωση της Λοφίτου) που υπέγραψε ο Ζήνωνας Αχιλλίδης (προϊστάμενος, τότε, της Υπηρεσίας Διαχείρισης Περιουσίας του Πανεπιστημίου) ψευδώς καταγράφεται πως η παραλαβή έγινε στις 30.12.2009, αφού, από έρευνα που διενεργήθηκε από τον Γενικό Ελεγκτή της Δημοκρατίας, διεφάνη πως η ηλεκτροδότηση του κτιρίου έγινε μεταξύ 7 με 8 Αυγούστου του 2010 (Τεκμήριο 4). Ελλείψει ηλεκτροδότησης, καμμιά αξιόλογη εργασία δεν μπορούσε να γίνει εντός του κτιρίου, όπως και χρήση του, για διάφορους σημαντικούς λόγους, ένας εκ των οποίων ήταν η έλλειψη κλιματισμού τόσο την περίοδο του χειμώνα όσο και την περίοδο του καλοκαιριού. Και το «εσωτερικό» ΣΗΜΕΙΩΜΑ ημερομηνίας 30.12.2009 του Ζήνωνα Αχιλλίδη (Τεκμήριο 3), προς την λογίστρια του Πανεπιστημίου και με κοινοποίηση προς τον τότε Διευθυντή Διοίκησης και Οικονομικών του Πανεπιστημίου (Ανδρέα Μαλλούπα), στο οποίο δίνονταν οδηγίες για πληρωμή ποσού €150.000.- στους ιδιοκτήτες (ενάγουσα), αναφέρεται σε γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια του πράγματος. Το ποσό των €150.000.- καταβλήθηκε αμέσως στην ενάγουσα. Το ενοίκιο (€25.377.- μηνιαίως), το οποίο άρχισε να πληρώνεται από την 1.12.2009, πληρώθηκε μέχρι και την 13.11.2015, χρόνο κατά τον οποίο διαπιστώθηκαν τα προαναφερθέντα. Τότε, με υπόδειξη και του Γενικού Ελεγκτή της Δημοκρατίας, διατάχθηκε εσωτερική έρευνα για «αποσαφήνιση των ζητημάτων που αφορούν την συγκεκριμένη ενοικίαση» και η ενάγουσα ενημερώθηκε γραπτώς πως αναστέλλεται η πληρωμή των ενοικίων. Ως προς το θέμα της «παραλαβής» του κτιρίου, διευθυντικά στελέχη του Πανεπιστημίου, συνωμότησαν με την ενάγουσα και πρόσωπα για λογαριασμό της, προκειμένου η τελευταία να προσκομίσει παράνομο όφελος από το ταμείο του Πανεπιστημίου. Ο Ζήνωνας Αχιλλίδης τέθηκε σε διαθεσιμότητα από τις 5.2.2014 μέχρι την 1.6.
- Στη συνέχεια αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο, αφού η θέση του κρίθηκε «άκυρη». Ο δε Ανδρέας Μαλλούπας, αφυπηρέτησε το
- Το Πανεπιστήμιο υπέστη ζημιά από την συμπεριφορά, τις πράξεις και/ή παραλείψεις της ενάγουσας και θα διεκδικήσει με Ανταπαίτηση τα ακόλουθα ποσά για την ζημιά που υπέστη: «(α) Το ποσό των €415.656,00 που το Πανεπιστήμιο υπερπλήρωσε ως ενοίκια (αντί €19.604.- μηνιαία, πλήρωσε €25.377) για τους μήνες 01/12/09 μέχρι 13/11/15, πλέον νόμιμοι τόκοι. (β) Ποσό €209.565, πλέον νόμιμοι τόκοι το οποίο ποσό αφορά πληρωμή ενοικίου χωρίς το κτίριο να είναι έτοιμο προς χρήση, για την περίοδο 01/12/09 μέχρι 08/08/10, είτε δυνάμει της σύμβασης που επετεύχθη με την αποδοχή από το Εναγόμενο Πανεπιστήμιο της προσφοράς της Εναγόμενης, είτε διαζευκτικά δυνάμει των όρων 1.6 & 3.1 της συμφωνίας 24/06/
- (γ) Ποσό €530.865, πλέον νόμιμοι τόκοι, το οποίο αφορά είτε Γενικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας ενοικίασης του επίδικου κτιρίου, είτε ως ρήτρα αποζημίωσης (για καταβολή ποσού €2.115 για κάθε ημέρα καθυστέρησης από 01/12/09 μέχρι την ημέρα παράδοσης του κτιρίου) για μη έγκαιρη παράδοση του κτιρίου από την Ενάγουσα στο Εναγόμενο Πανεπιστήμιο, για την περίοδο 01/12/09 έως 08/08/2010, δυνάμει των όρων 1.6, 3.7 και 3.2 της συμφωνίας ημερομηνίας 24/06/09.» Επίσης με την ανταπαίτηση θα αιτείται: «(α) Απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι συμφωνίες 24/06/09 και 18/06/12 είναι προϊόν δόλου και ψευδών παραστάσεων και συνεπώς είναι άκυρες και/ή δέον όπως ακυρωθούν. (β) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι στις ή περί τις 30/03/09 συνήφθη μεταξύ των διαδίκων στην παρούσα αγωγή, έγκυρη συμφωνία δια της αποδοχής προσφοράς της Ενάγουσας, που προέβλεπε ενοικίαση του κτιρίου με ενοίκιο €13,52 ανά τ.μ. εμβαδού, με αύξηση 8% ανά 10 έτη με δικαίωμα ανανέωσης και ότι αυτή η συμφωνία διέπει μέχρι σήμερα το θέμα «ενοικίαση» του επίδικου κτιρίου. (γ) Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο Λεμεσού, δεν κέκτηται αρμοδιότητας για εκδίκαση της παρούσας αγωγής, αφού δεν προηγήθηκε διαβούλευση των μερών για και/ή για παραπομπή της όποιας διαφοράς σε Διαιτησία, δυνάμει του όρου 6.2 της συμφωνίας 24/06/09.» Οι νομικές αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου σε αιτήσεις για συνοπτική απόφαση, έχουν κατ΄ επανάληψη διατυπωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει συνοπτικές αποφάσεις δυνάμει της Δ.18, ασκείται μόνο σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει λογική αμφιβολία ότι ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση και ως εκ τούτου είναι άσκοπο να επιτραπεί στον εναγόμενο να προβάλει υπεράσπιση για σκοπούς καθυστέρησης. Η Δ.18 προνοεί μια ειδική διαδικασία καθορισμού δικαιωμάτων, χωρίς την πλήρη διεξαγωγή δίκης και κατά τρόπο που να αποκλείει τον εναγόμενο να αντικρούσει εκτενέστερα τους ισχυρισμούς του ενάγοντα. Απόφαση δυνάμει της Δ.18 δίνεται μόνο όπου υπάρχει αυστηρή συμμόρφωση με τις προϋποθέσεις της Δ.18 και όταν τα γεγονότα δεν αφήνουν περιθώρια οποιασδήποτε νόμιμης υπεράσπισης. Η τήρηση και συμμόρφωση με τις διαδικαστικές προϋποθέσεις που θέτει η Δ.18, είναι απαραίτητες για να παρέχεται στο Δικαστήριο δικαιοδοσία να εκδώσει συνοπτική απόφαση και αν ο ενάγων δεν ικανοποιήσει πρώτα αυτές τις διαδικαστικές προϋποθέσεις, το ζήτημα κατά πόσον ο εναγόμενος θα προβάλει ισχυρισμούς τέτοιους που θα του δίνουν δικαίωμα να υπερασπιστεί, δεν εξετάζεται. Σύμφωνα με τη Δ.18 Θ.1(α) υπάρχουν τρείς προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται προτού το Δικαστήριο εξετάσει τους ισχυρισμούς του εναγόμενου:
(1)Το κλητήριο ένταλμα πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2, Θ.6
(2)Ο εναγόμενος πρέπει να έχει εμφανιστεί.
(3)Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για συνοπτική απόφαση πρέπει να γίνεται από τον ενάγοντα ή από πρόσωπο που μπορεί θετικά να ορκιστεί ως προς τα γεγονότα και που να μπορεί να επαληθεύσει το αγώγιμο δικαίωμα και το ποσό που απαιτείται και να δηλώνει ότι εξ όσων πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchoudi Banka A.S.
(1972)1 C.L.R. 130). Εάν και εφόσον οι πιο πάνω προϋποθέσεις ικανοποιούνται από τον ενάγοντα, τότε το βάρος μετατοπίζεται στους ώμους του εναγομένου, ο οποίος πρέπει να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν ικανοποιητικά για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί. (Βλ. Kyprianides v. Ioannou
(1966)1 C.L.R. 265, CYEMS Co Ltd v. The Central Co-Operative Co Ltd
(1982)1 A.A.Δ. 879, Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides
(1983)1 C.L.R. 333, Εθνική Τράπεζα Ελλάδος Α.Ε. ν. Χ΄΄Νέστωρος
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 204, Trans Middle East Trading (T.M.E.T) Ltd v. Abdul Aziz Tlais
(1991)1 Α.Α.Δ. 239, Melita Manufacturers Ltd v. Chris Ioannou Ltd, 1996 1 (Β) ΑΑΔ 1238, Ανδρέας Σωκράτους ν. Παναγιώτου Ανδρέου κ.α., 1997 1 (Α) ΑΑΔ, 40 και Χριστάκης Αυγουστή κ.α. ν. Γεώργιου Πίριλλου, 1997 1 (Α) ΑΑΔ, 5). Η τήρηση των πιο πάνω προϋποθέσεων σχετίζεται με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και η μη ικανοποίηση τους, στερεί από το Δικαστήριο την δικαιοδοσία να εκδώσει συνοπτική απόφαση (Βλ. Stavrinides v. Ceskoslovenska (ανωτέρω). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, το Κλητήριο Ένταλμα είναι ειδικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2 θ.6 και οι εναγόμενοι καταχώρησαν Σημείωμα Εμφάνισης στις 28.7.
- Κατά συνέπεια, ικανοποιούμαι ότι η Αίτηση πληροί τις δύο πιο πάνω προϋποθέσεις. Το επόμενο θέμα που θα εξετάσω είναι κατά πόσο πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση. Είναι νομολογημένο ότι η διαδικασία της λήψης συνοπτικής απόφασης, ιδιαίτερα όσον αφορά το θέμα της επάρκειας της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, είναι πολύ αυστηρή. Αυτό επιβάλλει ο δραστικός της χαρακτήρας (Ανδρέας Θεμιστοκλέους &Υιοί Λτδ ν. Arizona Trading Co. Ltd, Πολιτική Έφεση 9728/22.10.1997, Αθηνούλλα Γ. Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, Πολ. Έφεση 9670, ημερ. 10.7.1997). Μια αίτηση για συνοπτική απόφαση θα πρέπει στην ουσία να συμμορφώνεται μόνο με τις αυστηρές προϋποθέσεις του Θ1(α) της Δ.
- Ένας αιτητής που ζητά συνοπτική απόφαση χρειάζεται μόνο να επιβεβαιώσει ουσιαστικά την απαίτηση του. Όπως αναφέρεται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική (Annual Practice) του 1970 στην σελ. 124, παράγραφος 14, 2 - 5, στα σχόλια της αντίστοιχης Αγγλικής Διαταγής 14: «The verification may be by reference to the facts stated in the statement of claim thus: "the defendants are justly and truly indebted to the plaintiffs in the sum of £..../for and were so indebted at the commencement of this action. The particulars of the said claim appear by the statement of claim in this action". H ορθή πρακτική, όπως αναφέρεται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική, επιβεβαιώνεται και από την νομολογία στην υπόθεση Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου (ανωτέρω). Όσον αφορά την καταλληλότητα του προσώπου που καταθέτει ενόρκως σε σχέση με τα γεγονότα, το ζήτημα πραγματεύεται και πάλι η υπόθεση Αθηνούλλα Δημητρίου (ανωτέρω) η οποία αντιπαραθέτει την περίπτωση προσώπου που μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα, με την περίπτωση του ομνύοντα που καταθέτει με βάση τα όσα πληροφορείται και πιστεύει και εξηγεί πως η Δ.39, Θ.2 περιορίζεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις και δεν εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση. Αναγνωρίζεται επίσης, στην ίδια υπόθεση, ότι στην περίπτωση που ο ενάγων - αιτητής είναι εταιρεία, κάποιο φυσικό πρόσωπο πρέπει να ορκιστεί στη θέση της. Σύμφωνα όμως με ρητή επιταγή του πιο πάνω θεσμού πρέπει να είναι πρόσωπο που είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα. Επιπλέον στην ίδια υπόθεση τονίστηκε ότι το ζήτημα του κατά πόσο ένα πρόσωπο είναι σε θέση να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα εντός της έννοιας της Δ.18, Θ.1, πρέπει να κρίνεται με βάση τα γεγονότα και περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης ενώ πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η φύση της αξίωσης. Στην κρινόμενη περίπτωση ορκίζεται η διευθύντρια της ενάγουσας εταιρείας η οποία διαλαλεί ότι έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης. Προκύπτει από τα λεχθέντα της ομνύουσας πως είναι πρόσωπο ικανό, εντός του ορισμού της Δ.18, Θ.1, για να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επαληθεύσει την αιτία της αγωγής. Βάσει των προαναφερθέντων, έχω ικανοποιηθεί ότι η υπό κρίση Αίτηση πληροί και τις τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις. Συνεπώς οι εναγόμενοι έχουν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν καλή υπεράσπιση στην ουσία της αγωγής ή να αποκαλύψουν ή παραθέσουν τέτοια γεγονότα ή ισχυρισμούς που συνιστούν καλή υπεράσπιση. Στην υπόθεση Trans Middle East Trading (T.M.E.T) Limited v. Abdul Aziz Tlais
(1991)1 Α.Α.Δ. 239, στις σελ. 243 - 244, αναφέρεται ότι: «Η βασική αρχή που προκύπτει τόσο από τις Κυπριακές όσο και τις Αγγλικές αποφάσεις είναι ότι συνοπτική απόφαση πρέπει να εκδίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην Ένορκη του Δήλωση αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρουν θέμα σε απάντηση της απαιτήσεως που θα πρέπει να εκδικάζεται, ή όπου ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπιση του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα για υπεράσπιση (CY.E.M.S. Co Ltd v. The Central Co-operative Industries Co. Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 897). Έτσι, είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο». Όπως πολύ εύστοχα και περιεκτικά ετέθη το ζήτημα στην υπόθεση Melita Manufacturers Ltd v. Chris Ioannou Ltd, 1996 1 (Β) Α.Α.Δ. 1238, η συζήτηση αφορά στην ύπαρξη ή μη υπεράσπισης και κατ΄ ανάγκη διεξάγεται σε επίπεδο ισχυρισμών. Εν προκειμένω, εκείνο το οποίο ουσιαστικά ενδιαφέρει είναι το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Δρος Κώστα Χόππα, που συνοδεύει την Ένσταση, από το οποίο θα πρέπει να διαπιστώσω κατά πόσον οι εναγόμενοι με ικανοποιούν ότι έχουν καλή υπεράσπιση επί της ουσίας ή κατά πόσον έχουν αποκαλύψει τέτοια γεγονότα τα οποία μπορούν να κριθούν ικανοποιητικά για να τους παρασχεθεί το δικαίωμα να υπερασπιστούν. Προτού προχωρήσω με την εξέταση των ισχυρισμών των εναγόμενων, κρίνω σκόπιμο να τονίσω ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου με βάση την Δ.18 είναι τέτοια που πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη προσοχή και ένας εναγόμενος που δυνατόν να μπορεί να δημιουργήσει μέσω σχετικών γεγονότων την πιθανότητα έγερσης επίδικου θέματος, θα πάρει άδεια να υπερασπισθεί την υπόθεση έστω και εάν η υπεράσπιση αυτή μπορεί να μην φαίνεται ικανή να επιτύχει σε «τελική ανάλυση» (Jacobs v. Booths Distillery Co
(1901)85 LB 262 και Krapp-Fisher v Grish
(1963)2 All E.R. 500). Έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, και εφόσον το βάρος μετατοπισθεί στους ώμους του εναγόμενου, πρέπει να περιέχει τέτοιες λεπτομέρειες που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς του για την ύπαρξη υπεράσπισης και ότι οι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί δεν είναι από μόνοι τους αρκετοί [Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides (ανωτέρω)]. Η απλή αναφορά σε ισχυρισμούς γενικούς και αόριστους στερεί από τον εναγόμενο το δικαίωμα να τύχει άδειας από το Δικαστήριο για να καταχωρήσει Υπεράσπιση για δύο βασικούς λόγους:
(1)Όταν οι ισχυρισμοί που προβάλλονται είναι γενικοί και/ή αόριστοι, το Δικαστήριο αδυνατεί να προβεί στην εξέταση τους εφόσον ελλείπει το σχετικό υπόβαθρο εκείνων των γεγονότων που το Δικαστήριο θα έχει ενώπιον του για να τα εξετάσει με την αναγκαία στο στάδιο αυτό λεπτομέρεια, και
(2)Η γενική και χωρίς παράθεση στοιχείων άρνηση ενός εναγόμενου, προσκρούει στην νομολογιακή αρχή και βέβαια στο ίδιο το λεκτικό της Δ.18 Θ.1(α) ότι η ένσταση θα πρέπει να εμπεριέχει λεπτομερώς τις θέσεις του εναγόμενου. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι και στην υπό κρίση Αίτηση. Εν προκειμένω οι εναγόμενοι θέτουν θέμα εγκυρότητας των συμφωνιών ημερομηνίας 24.6.2009 και 18.6.2012. Προς υποστήριξη των ισχυρισμών τους παραθέτουν στοιχεία και λεπτομέρειες. Η θέση τους πως ο καθορισμός του ενοικίου θα έπρεπε να γίνει στη βάση του δομήσιμου εμβαδού του κτιρίου, υποστηρίζεται από το Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση Χόππα. Από το περιεχόμενο της συγκεκριμένης επιστολής, Τεκμήριο 2, υποστηρίζεται και η θέση των εναγόμενων πως ό,τι συμφωνήθηκε είχε ως βάση την «προσφορά» της ενάγουσας προς το Πανεπιστήμιο η οποία, για λόγους που οι εναγόμενοι δεν γνωρίζουν, δεν ανευρίσκεται στον φάκελο τους. Περαιτέρω, τα όσα οι εναγόμενοι αναφέρουν ως προς την ηλεκτροδότηση του κτιρίου, υποστηρίζεται από την επιστολή, Τεκμήριο 4, επίσης στην Ένορκη Δήλωση Χόππα. Θεωρώ πως τα στοιχεία που οι εναγόμενοι προβάλλουν, τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς τους για την ύπαρξη υπεράσπισης εκ μέρους των και πως οι ισχυρισμοί τους δεν είναι ούτε γενικοί, ούτε αόριστοι, ούτε και ατεκμηρίωτοι. Με τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν μπορώ να καταλήξω πως η προσφερόμενη ως υπεράσπιση είναι νομικά απαράδεκτη και πως δεν επιδέχεται συζήτησης. Αντίθετα, θεωρώ πως οι εναγόμενοι ικανοποίησαν το Δικαστήριο πως υπάρχει μια καλόπιστη υπεράσπιση και ένα δικάσιμο θέμα και πως θα πρέπει να τους επιτραπεί να ακουστούν. Δια ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Δίδεται άδεια άνευ όρων στους εναγόμενους να καταχωρίσουν Υπεράσπιση. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων και εναντίον της ενάγουσας. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για Συνοπτική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο