← Κύπρος

Χριστίνας Περατικού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Παραπομπής: 50/2011, 28/3/2018

Χριστίνας Περατικού ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Παραπομπής: 50/2011, 28/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A108 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Αρ. Παραπομπής: 50/2011 Μεταξύ: Χριστίνας Περατικού, από τη Λεμεσό Απαιτήτριας/Αιτήτριας -και- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Αποζημιούσας Αρχής/Καθ' ης η Αίτηση .......... Αίτηση ημερομηνίας 01.11.2017 28.03.2018 Για την Απαιτήτρια-Αιτήτρια: κ. Δ. Αραούζος Για την Αποζημιούσα Αρχή-Καθ' ης η αίτηση: κ. Α. Μελάς ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η Απαιτήτρια-Αιτήτρια ζητά την: «Α. Διεξαγωγή έρευνας και εξέταση της Αποζημιούσης Αρχής/Καθ' ης η αίτηση αναφορικά (α) με την οικονομική της κατάσταση με σκοπό την έκδοση οποιουδήποτε από τα διατάγματα που αναφέρονται στο Μέρος ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 (β) με οποιοδήποτε συμφέρον έχει σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία στη φύλαξη ή κάτω από τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία, ή αναφορικά με τυχόν οφειλές τρίτου προσώπου σ' αυτόν, με σκοπό την έκδοση εντάλματος κατασχέσεως εις χείρας τρίτου δυνάμει του Μέρους VII, πλην της κατηγορίας των κινητών που περιγράφονται στο άρθρο 16(θ) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

  1. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο η Αποζημιούσα Αρχή/Καθ' ης η Αίτηση να διατάσσεται όπως πληρώσει, με δόσεις σε ημερομηνίες και στα ποσά που ήθελε το Δικαστήριο κρίνει ως εύλογα και εντός των οικονομικών δυνατοτήτων της, το εξ' αποφάσεως χρέος που προέκυψε από την απόφαση ημερομηνίας 12.10.2012 που εκδόθηκε εναντίον της και υπέρ της Απαιτήτριας/Αιτήτριας για το ποσό των €4.530.000,00 με τόκο προς 9% ετησίως επ' αυτού από 13.02.2009 καθώς επίσης τα έξοδα της παρούσας. Γ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα που το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογο και δίκαιο. Δ. Τα έξοδα (Αρ. Εγγραφής στο Μητρώο του Φ.Π.Α. 10242111Q)». Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 82-91Ī του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, όπως τροποποιήθηκε και στην Δ.48 θθ1-9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση, βασίζονται στην ένορκη δήλωση της Χριστίνας Περατικού, ημερ. 01.11.2017, στην οποία γίνεται αναφορά στην απόφαση που εκδόθηκε στα πλαίσια της παρούσας παραπομπής, ημερ. 12.10.2012 και στην ανάγκη όπως ο εξ αποφάσεως οφειλέτης εξετασθεί ενώπιον του Δικαστηρίου σχετικά με την οικονομική κατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας με σκοπό να διαταχθεί να πληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος της, ενόψει του ότι δεν το έχει πληρώσει, παρά το ότι απέσυρε την έφεση με αρ. 454/12 που καταχώρησε εναντίον της πιο πάνω απόφασης. Ανέφερε επίσης ότι η επίδικη απόφαση δεν έχει ανασταλεί ότι η ίδια είναι έτοιμη να μεταβιβάσει το ακίνητο στην Απαλλοτριούσα Αρχή ακόμη και πριν την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, νοουμένου ότι βρεθεί ένας αποδεκτός τρόπος σταδιακής αποπληρωμής. Όπως προκύπτει από την επιστολή ημερ. 04.10.2017 (Τεκμήριο Γ που επισυνάπτεται στη ένορκη δήλωση της Απαιτήτριας), οι συνήγοροι της προχώρησαν, στις 29.05.2017 και κατέθεσαν επιβάρυνση, με βάση το άρθρο 54 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, δυνάμει της εν λόγω επίδικης απόφασης, στο ακίνητο με αρ. εγγραφής XXI.55.W2, 2/168 W2 αρ. τεμαχίου 168, ιδιοκτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την πιο πάνω επιστολή της ενημερώνει επίσης τον Γενικό Εισαγγελέα ότι θα προχωρήσει σε μέτρα εκτέλεσης διά πλειστηριασμού. Ο Γενικός Εισαγγελέας, με επιστολή του ημερ. 06.10.2017 (Τεκμήριο Δ) απάντησε ότι δεν μπορεί να πληρωθεί το εν λόγω ποσό, λόγω του ότι η απαλλοτρίωση ανακλήθηκε με την Α.Δ.Π. 172/ 15.03.2013, την οποία προσέβαλε η Απαιτήτρια με την προσφυγή 1459/13 η οποία απορρίφθηκε από το Διοικητικό Δικαστήριο και η Απαιτήτρια καταχώρισε την Έφεση με αρ. 109/
  2. Η Αποζημιούσα Αρχή έφερε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση, η οποία βασίζεται στα άρθρα 7 και 20 του περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης για Σκοπούς Δημόσιας Ωφέλειας Νόμου 15/62, στους περί Ειδικού Δικαστηρίου για τον Καθορισμό Αποζημίωσης Κανονισμούς του 1956, στη Δ.48 Θ.1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2, 3, 4, 5, 7, 82-91Ι του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφάλαιο 6, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στο σώμα της αναφέρονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης (παρατίθενται αυτούσιοι): «
  3. Δεν προβλέπεται η καταχώρηση της παρούσας αίτησης σε διαδικασία παραπομπής.
  4. Οι κανονισμοί που διέπουν τη διαδικασία καθορισμού αποζημίωσης δεν παρέχουν την αναγκαία δικαιοδοσία στο Δικαστήριο για να εκδόσει τα αιτούμενα διατάγματα.
  5. Η απόφαση που επικαλείται η Απαιτήτρια είναι απόφαση καθορισμού αποζημίωσης σε Παραπομπή που δεν έχει εκτελεστό χαρακτήρα ώστε να είναι δυνατή η λήψη μέτρων για εκτέλεση της.
  6. Η απαλλοτρίωση στην οποία στηρίζεται η αξίωση της Απαιτήτριας για καταβολή του ποσού των €4.530.000 έχει ανακληθεί.
  7. Η καταχώρηση της παρούσας αίτησης αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας.
  8. Λανθασμένα κλητεύθηκε ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας για να δώσει μαρτυρία σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της Δημοκρατίας.
  9. Το Κλητήριο Μάρτυρος είναι λανθασμένο και/ή ελλιπές». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση παρατίθενται στην ένορκη δήλωση της κας Δάφνης Νικολάτου στην οποία υιοθετούνται και αναπτύσσονται οι πιο πάνω λόγοι ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία ουδείς εκ των ενόρκων δηλώσεων αντεξετάστηκε και οι συνήγοροι με τις γραπτές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Όπως προκύπτει από τα γεγονότα, τα οποία δεν αμφισβητούνται, με τις Διοικητικές Πράξεις 116, ημερομηνίας 13/02/2009 (Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης) και 421 ημερομηνίας 29/05/2009 (Διάταγμα Απαλλοτρίωσης) απαλλοτριώθηκε το επίδικο τεμάχιο 820 του Φύλλου/Σχεδίου 54/580503, που βρίσκεται στην ενορία Καθολικής της Επαρχίας Λεμεσού, με σκοπό την ανέγερση Αστικού Κέντρου Υγείας και τη δημιουργία χώρου στάθμευσης. Για τον καθορισμό της αποζημίωσης του επίδικου τεμαχίου καταχωρήθηκε από την ιδιοκτήτρια η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο παραπομπή. Εκκρεμούσης της παραπομπής, η Απαιτήτρια αποδέχθηκε το ποσό των €4.530.000, ως αποζημίωση για την αξία του επίδικου ακινήτου, ως η αρχική προσφορά του Κτηματολογίου, για την αξία του απαλλοτριωθέντος ακινήτου και στις 06/04/2012 καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε απόφαση υπέρ της, λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης από την Αποζημιούσα Αρχή, για το ποσό των €4.530.000 με τόκο 9%, από την ημερομηνία γνωστοποίησης της Απαλλοτρίωσης, ως συμφωνημένη αποζημίωση, πλέον απόφαση για όλα τα υπόλοιπα ποσά που ζητούσε με την Απαίτησή της. Μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης η Απαιτήτρια απέσυρε την αξίωση της, για τα υπόλοιπα ποσά, αλλά ζήτησε να εκδοθεί απόφαση, για το ποσό των €4.530.
  10. Μετά από εκδίκαση ενδιάμεσης αίτησης, ημερομηνίας 06/04/2012, εκδόθηκε απόφαση του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 12/10/2012, με την οποία διατάχθηκε η Αποζημιούσα Αρχή να καταβάλει στην Απαιτήτρια το ποσό των €4.530.000 με τόκο 9%, από την γνωστοποίηση της απαλλοτρίωσης. Το ως άνω ποσό δεν καταβλήθηκε στην Απαιτήτρια και στις 15/03/2013 ανακλήθηκε η απαλλοτρίωση του επίδικου τεμαχίου με την δημοσίευση της Διοικητικής Πράξης 173, σύμφωνα με το άρθρο 7 του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου Ν.15/
  11. Η Απαιτήτρια καταχώρησε προσφυγή αρ. 1459/2013 εναντίον του διατάγματος ανάκλησης, η οποία απερρίφθη με απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, ημερομηνίας 26/10/2016 και η Απαιτήτρια καταχώρησε Αναθεωρητική Έφεση με αρ. 109/2016, η οποία και εκκρεμεί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Είναι η θέση της Καθ' ης η αίτηση, με αναφορά στα άρθρα 9 και 20 του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης Νόμου Ν.15/62(λόγοι ένστασης 1-3 και 6) ότι η επίδικη απόφαση Δικαστηρίου, καθορίζει εύλογη και δίκαιη αποζημίωση και δεν έχουν εφαρμογή τα άρθρα 82-91Ι του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  12. Είναι επίσης η θέση της ότι στη παρούσα υπόθεση, ενόψει ανάκλησης της απαλλοτρίωσης δεν έχει εξουσία το Δικαστήριο να διατάξει αποπληρωμή του επιδικασθέντος ποσού (λόγος ένστασης 4). Αντίθετη ήταν η θέση του συνηγόρου της Απαιτήτριας, ο οποίος εισηγείται ότι από τη στιγμή που εκδόθηκε απόφαση Δικαστηρίου, πλέον το δικαίωμα της Απαιτήτριας για καταβολή αποζημιώσεως δεν πηγάζει από την ισχύ και τη νομιμότητα του διατάγματος απαλλοτρίωσης αλλά δικαίωμα για εξόφληση εξ αποφάσεως χρέους το οποίο δεν εξαλείφεται με τη διοικητική πράξη της ανάκλησης. Εξετάζοντας κατ' αρχή τη θέση της Απαλλοτριούσας Αρχής ως προς την εμβέλεια της απόφασης του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας παραπομπής, σχετικό είναι το άρθρο 9 του Ν.15/62, το οποίο αποτελεί δικαιοδοτικό και έχει ως ακολούθως: «
  13. Άvευ βλάβης ή επηρεασμoύ τωv διατάξεωv τoυ άρθρoυ 8 εάv μέχρι της δημoσιεύσεως τoυ διατάγματoς απαλλoτριώσεως δεv επέλθη συμφωvία ως εv τω άρθρω 8 πρoβλέπεται, η απαλλoτριoύσα αρχή ή παv εvδιαφερόμεvov πρόσωπov δύvαται δι αιτήσεως vα ζητήση από τo Δικαστήριov όπως πρoβή εις τov καθoρισμόv της καταβλητέας διά τηv απαλλoτρίωσιv απoζημιώσεως ή oσάκις τoύτo εvδείκvυται, εις τov καταμερισμόv της τoιαύτης απoζημιώσεως μεταξύ τωv εις ταύτηv εvδιαφερoμέvωv πρoσώπωv.» Και το άρθρο 20 του ιδίου Νόμου που καθορίζει τους διαδικαστικούς κανονισμούς που εφαρμόζονται προνοεί τα ακόλουθα: 20.-

(1)Τo Αvώτατov Δικαστήριov θα εκδίδη διαδικαστικόv καvovισμόv ρυθμίζovτα τηv πρακτικήv και δικovoμίαv τωv δικαστηρίωv δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ, και επί τoύτω, η εvώπιov τoύτωv ακoλoυθητέα διαδικασία εις oιαvδήπoτε υπόθεσιv δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ, ως και τα επιβλητέα τέλη, καθoρίζovται συμφώvως τω τoιoύτω διαδικαστικώ καvovισμώ: Νoείται ότι μέχρις oυ εκδoθή o τoιoύτoς διαδικαστικός καvovισμός άπαvτα τα ζητήματα, η δικovoμία και η καταβoλή τωv τελώv διέπovται, τηρoυμέvωv τωv αvαλoγιώv, υπό τωv Καvovισμώv περί τoυ Ειδικoύ διά τov Καθoρισμόv Απoζημιώσεωv Δικαστηρίoυ τoυ 1956, ή εάv oυδέv πρoβλέπεται περί τoύτωv εv τoις ως είρηται Καvovισμoίς, τα τoιαύτα ζητήματα, η δικovoμία και τα τέλη διέπovται, τηρoυμέvωv τωv αvαλoγιώv, υπό τoυ Διαδικαστικoύ Καvovισμoύ Πoλιτικής Δικovoμίας και τoυ Διατάγματoς περί Δικαστικώv Τελώv, εφ' όσov είvαι δυvατή η εφαρμoγή αυτώv.» Με βάση τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις οι εξουσίες που έχει το Δικαστήριο σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις είναι ο καθορισμός αποζημίωσης ή ο καταμερισμός της αποζημίωσης. Το άρθρο 20 του Νόμου, καθορίζει τους κανονισμούς που διέπουν τη δικονομία στις υποθέσεις Παραπομπών και επειδή δεν εκδόθηκαν άλλοι κανονισμοί που προβλέπονται από το εδάφιο
(1)του εν λόγω άρθρου, η διαδικασία ρυθμίζεται από τους περί Ειδικoύ διά τov Καθoρισμόv Απoζημίωσης Δικαστηρίoυ Κανονισμούς του 1956 και από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας για τα ζητήματα που δεν ρυθμίζονται από τους Κανονισμούς του 1956, εφόσον δεν συγκρούονται με τους τελευταίους. Η παρούσα αίτηση ως εμφαίνεται πιο πάνω, στηρίζεται στα άρθρα 82-91Ι του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 και όχι στους πιο πάνω διαδικαστικούς Κανονισμούς που ρυθμίζουν τη διαδικασία παραπομπής. Σύμφωνα με την ερμηνεία της λέξης «Δικαστήριο», που αναφέρεται στο άρθρο 2 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, "σημαίνει το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εγείρεται η αγωγή, στην οποία υποβάλλεται οποιαδήποτε αίτηση ή εκδίδεται διάταγμα ή οποιοδήποτε ένταλμα, ή το Ανώτατο Δικαστήριο, ή οποιοδήποτε Δικαστή αυτού αντίστοιχα». Η πιο πάνω ερμηνεία δεν επεκτείνεται σε Δικαστήρια που επιλαμβάνονται υποθέσεις παραπομπών, γιατί η σχετική νομοθεσία και οι διαδικαστικοί κανονισμοί που ρυθμίζουν την διαδικασία παραπομπών δεν παραπέμπoυν σ' εφαρμογή του εν λόγω Νόμου. Έτσι ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ.6 δεν έχει πεδίο εφαρμογής στα πλαίσια παραπομπής και ως εκ τούτου οι λόγοι ένστασης υπό στοιχεία 1, 2, 3 και 6 ευσταθούν και ως εκ τούτου, ενόψει του ότι η παρούσα αίτηση στηρίζεται κατ' αποκλειστικότητα σε άρθρα του εν λόγω Νόμου, αυτή δεν μπορεί να πετύχει. Ορθή όμως είναι επίσης η θέση της Απαλλοτριούσας Αρχής, ότι, η παρούσα αίτηση, δεν μπορεί να πετύχει γιατί, ήδη, η επίδικη Απαλλοτρίωση, στην οποία έχει καθορισθεί η εύλογος αποζημίωση, στην παρούσα παραπομπή, έχει ανακληθεί σύμφωνα με το άρθρο 7
(1)του Νόμου (4ος λόγος ένστασης). Το άρθρο 7
(1)του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου 15/62 δίνει το δικαίωμα στην Απαλλοτριούσα Αρχή να δημοσιεύσει ανάκληση της απαλλοτρίωσης σε οποιοδήποτε χρόνο πριν τη πληρωμή της αποζημίωσης και όχι πριν τον καθορισμό αποζημίωσης από το Δικαστήριο. Έτσι ο καθορισμός της καταβλητέας αποζημίωσης από το Δικαστήριο δεν είναι αποτρεπτικός παράγοντας για την ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης. Επίσης ως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Αλίκη Γεωργίου ν. Δήμου Λάρνακας [1998] 3 Α.Α.Δ. 821: «Εξ' άλλου, η δημοσίευση διατάγματος απαλλοτρίωσης δε διαταράσσει αφ' εαυτής το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Το τεμάχιο εξακολουθεί να ανήκει κατά κυριότητα στον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του ως τη τελείωση της απαλλοτρίωσης με την καταβολή της οφειλόμενης αποζημίωσης» και έτσι μέχρι την πληρωμή της αποζημίωσης, το υπό απαλλοτρίωση ακίνητο παραμένει στην κυριότητα του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη, ο οποίος επωφελείται της χρήσης του ακινήτου. Είναι ξεκάθαρο από τα πιο πάνω ότι το δικαίωμα της Απαιτήτριας για καταβολή αποζημίωσης, λόγω της Απαλλοτρίωσης του επίδικου ακινήτου πηγάζει και εξαρτάται άμεσα από την ισχύ του διατάγματος απαλλοτρίωσης. Ορθή είναι η θέση του συνηγόρου της Απαλλοτριούσας Αρχής ότι εάν δεν υπάρχει διάταγμα απαλλοτρίωσης δεν μπορεί να υπάρχει αξίωση για αποζημίωση ένεκα της απαλλοτρίωσης. Αν το παρόν Δικαστήριο επέβαλλε τη πληρωμή του εν λόγω ποσού θα επέμβαινε στο πεδίο αρμοδιοτήτων της εκτελεστικής εξουσίας. Στην υπόθεση Μιχαήλ Θεοδοσίου Λτδ ν. Δήμο Λεμεσού
(1993)3 Α.Α.Δ. 25, στην οποία με παρέπεμψε ο συνήγορος της Απαλλοτριούσας Αρχής, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «1) Η απαλλοτρίωση γης συνιστά πτυχή της διοικητικής λειτουργίας η οποία ανατίθεται από το Σύνταγμα στην Εκτελεστική Εξουσία. 2) Η διαπίστωση της αναγκαιότητας για την απαλλοτρίωση γης για την πραγμάτωση σκοπών δημόσιας ωφέλειας ανάγεται, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 23.4 του Συντάγματος και των σχετικών προνοιών των Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμων 1962 - 1988 στην κρίση της αρμόδιας διοικητικής Αρχής. 3) Τόσο η έκδοση όσο και η ανάκληση ή η ακύρωση διατάγματος απαλλοτρίωσης αποτελεί σύμφυτη πτυχή της εξουσίας για απαλλοτρίωση γης. Η ακύρωση διαταγμάτων απαλλοτρίωσης από τη Νομοθετική Εξουσία συνιστά εκτροπή από τη νομοθετική λειτουργία αφενός και επέμβαση στο πεδίο αρμοδιοτήτων της Εκτελεστικής Εξουσίας, αφετέρου. Κατά συνέπεια οι διατάξεις του Άρθρου 5 παραβιάζουν την αρχή της διάκρισης των Εξουσιών και για τον λόγο αυτό οι πρόνοιές τους κρίνονται αντισυνταγματικές με αποτέλεσμα την θεμελίωση της εγκυρότητας της επίδικης διοικητικής απόφασης η οποία έχει ως βάθρο την εγκυρότητα του διατάγματος απαλλοτρίωσης.» Ως εκ των ανωτέρω και η ανάκληση της διοικητικής πράξης της απαλλοτρίωσης, εμπίπτει στη σφαίρα του διοικητικού δικαίου που ανατίθεται στην Εκτελεστική Εξουσία και το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επέμβει ούτε να ελέγξει την πιο πάνω διοικητική πράξη ούτε να την διαφοροποιήσει. Καταληκτικά, ενόψει των ανωτέρω, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Απαλλοτριούσας Αρχής και εναντίον της Απαιτήτριας, όπως θα υπολογισθούν και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Γ. Κυριακίδου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.