Iurii Kochubeiεκ ν. BAXTERNO TRADING LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2598/2017, 30/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A119 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Αλ. Παναγιώτου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2598/2017 Μεταξύ: Iurii Kochubeiεκ Ενάγοντα και
- BAXTERNO TRADING LTD
- Λίρα Αμβροσίδου
- Παναγιώτης Γεωργάκης
- MERCURY FINANCIAL INC Εναγομένων Αίτηση ημερ. 15.12.2017 υπό ενάγοντα - αιτητή για παράταση χρόνου καταχώρισης έκθεσης απαίτησης Ημερομηνία: 30 Μαρτίου 2018 Για ενάγοντα - αιτητή: κα Δαμιανού Για εναγόμενους - καθ' ων η αίτηση: κος Ιωάννου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή του, ο ενάγοντας με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, αξιώνει εναντίον των εναγομένων το ποσό των €550.000,00 για κατ' ισχυρισμό παράβαση σύμβασης που αφορούσε την αγορά ενός διαμερίσματος στη Λεμεσό. Αιτείται επίσης διάφορα άλλα ποσά για έπιπλα, εξοπλισμό και άλλα έξοδα, τα οποία κατέβαλε για το εν λόγω διαμέρισμα. Τέλος αιτείται τιμωρητικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό παράβαση της πιο πάνω συμφωνίας. Το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στους εναγομένους στις 26.9.
- Εμφάνιση καταχωρήθηκε εκ μέρους των εναγομένων 1, 2 και 3 στις 5.10.
- Στην συνέχεια ο συνήγορος των εναγομένων ειδοποίησε με επιστολή του ημ. 26.10.17 ότι θα εμφανιστεί και για την εναγομένη
- Παρόλα αυτά, ο ενάγοντας παρέλειψε να καταχωρίσει την έκθεση απαίτησης του μέσα στην προθεσμία που προβλέπεται από τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Αντιθέτως, καταχώρισε την παρούσα αίτηση στις 15.12.2017, με την οποία ζητά διάταγμα παράτασης του χρόνου για καταχώριση της έκθεσης απαίτησης του. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, αναφέρεται ότι λόγω κάποιων ερευνών που ήταν αναγκαίες σε σχέση με το επίδικο διαμέρισμα και λόγω φόρτου εργασίας δεν κατέστη δυνατό να καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης μέσα στις προβλεπόμενες προθεσμίες. Αναφέρεται επιπλέον στην ένορκη δήλωση της αίτησης ότι η υπόθεση βρίσκεται στα αρχικά της στάδια και ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι εναγόμενοι καταχώρισαν ειδοποίηση ένστασης με την οποία αρνούνται την παράταση του χρόνου καταχώρισης έκθεσης απαίτησης. Στους λόγους ένστασης αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης με αποτέλεσμα να παραβλάπτονται τα δικαιώματα των εναγομένων για σύντομη και δίκαιη δίκη. Αναφέρεται επιπλέον ότι δεν έχουν αποδειχθεί εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και ότι δεν πληρούνται οι βασικές προϋποθέσεις για παράταση του χρόνου. Δεν δίνεται καμία εξήγηση γιατί ο ενάγοντας δεν είχε από την αρχή όλα τα στοιχεία για το επίδικο διαμέρισμα όταν καταχώρισε το κλητήριο ένταλμα. Ο δε ισχυρισμός για φόρτο εργασίας δεν συνιστά από μόνος του, ικανοποιητικό λόγο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Την ειδοποίηση ένστασης συνοδεύει ένορκη δήλωση του εναγομένου
- Σε αυτήν, επαναλαμβάνονται αναλυτικά οι προαναφερθέντες λόγοι ένστασης. Αναφέρεται επίσης ότι έχει κινηθεί από τον ενάγοντα ιδιωτική ποινική υπόθεση εναντίον των εναγομένων 1, 2 και 3 στο Ε.Δ. Πάφου με αριθμό 3822/16, η οποία αφορά κατηγορίες που σχετίζονται με τα επίδικα θέματα της παρούσας. Η μη αποκάλυψη της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης, αποτελεί κατά τον ομνύοντα, απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων στο Δικαστήριο εκ μέρους του ενάγοντα. Αγορεύσεις: Η συνήγορος του ενάγοντα - αιτητή στην αγόρευση της, έκαμε αναφορά στη νομική πτυχή της υπόθεσης και ειδικότερα στη Δ.57 Θ.2 με την οποία δίδεται εξουσία στο Δικαστήριο να παρατείνει οποιαδήποτε χρονική περίοδο καθορίζεται στους θεσμούς. Ήταν η θέση της συνηγόρου ότι δεν παρατηρήθηκε καμία αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκ μέρους του ενάγοντα. Αντιθέτως επειδή επιθυμεί να τηρηθούν οι διαδικασίες που προβλέπονται από τους θεσμούς, καταχώρισε την παρούσα αίτηση. Επεσήμανε δε ότι οι εναγόμενοι δεν προέβηκαν σε κανένα διάβημα για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της διαδικασίας. Η συνήγορος ανέφερε επιπλέον ότι δεν παραβλάπτεται κανένα συνταγματικό δικαίωμα των εναγομένων για σύντομη εκδίκαση, αφού το αίτημα παράτασης του χρόνου, γίνεται σε πολύ πρόωρο στάδιο. Ο συνήγορος των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση στη δική του αγόρευση αναφέρθηκε στο ιστορικό της υπόθεσης καθώς επίσης και στη Δ.57 Θ.2 που δίνει εξουσία για επέκταση προθεσμιών που καθορίζονται στους θεσμούς. Στη συνέχεια, ο συνήγορος επανέλαβε όλους τους λόγους ένστασης με έμφαση στο δικαίωμα των εναγομένων για σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Εισηγήθηκε με παραπομπή σε νομολογία ότι η παράταση του χρόνου είναι εξαιρετικό μέτρο και δεν θα πρέπει να εγκρίνεται όταν αυτό απολήγει σε εξουδετέρωση των προνοιών και του σκοπού των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή όπου θα αποτελούσε επιδοκιμασία από το Δικαστήριο, διαδικασιών και πρακτικών που βρίσκονται σε άκρα αντίθεση με τα σωστά πλαίσια της δικαστικής λειτουργίας. Ο ενάγοντας κατά τον συνήγορο, έχει μεν δικαίωμα να ακουστεί όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει σε χρόνο που βολεύει τον ίδιο και αγνοώντας τις προθεσμίες που προβλέπουν οι θεσμοί. Ο φόρτος εργασίας που επικαλέστηκε ο ενάγων δεν μπορεί να αποτελέσει πανάκια για την μη συμμόρφωση με τις προβλεπόμενες προθεσμίες. Ως εκ τούτου κατά το συνήγορο, η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί αφού δεν εξυπηρετεί την απονομή της δικαιοσύνης και παραβιάζει κατάφορα τους δικονομικούς κανόνες και το δικαίωμα των εναγομένων για σύντομη και δίκαιη Δίκη. Νομική πτυχή Η αίτηση στηρίζεται στην Δ.57 και επί των γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Σχετικός είναι ο Θεσμός 2 της Δ.57 που έχει ως εξής: «A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs or any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order.» Με την εν λόγω Διαταγή, η οποία αντιστοιχεί στην O.64 R.7 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο για παράταση των χρονικών διαδικαστικών προθεσμιών (βλ. Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χ'Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ 470 και Γεωργιάδης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1992)4Β Α.Α.Δ 1569) Προκύπτει από την ανάγνωση της πιο πάνω διαταγής ότι δυνάμει αυτής, το Δικαστήριο δύναται να παρατείνει προθεσμίες που καθορίζονται: • Στους θεσμούς πολιτικής δικονομίας, και • Σε διατάγματα που παρατείνουν προθεσμίες που προβλέπουν οι θεσμοί πολιτικής δικονομίας. Οι αρχές που το Δικαστήριο λαμβάνει υπ' όψιν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.57 Θ.2, έχουν συνοψιστεί στην υπόθεση Λυσιώτη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2000)1 ΑΑΔ 364 ως ακολούθως: 1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis
(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth
(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνει υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά, πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic
(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης Χρίστου, Πολιτική Έφεση 9626 ημ. 25.11.96, Κληρίδη ν. Σταυρίδη, Πολιτικές Εφέσεις 8918 και 9064/21.10.97, και Βαρδιάνου ν. Richards, Πολιτική Έφεση 9112/14.4.98). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων, οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από την συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς, εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή
(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το Δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 904). 4. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ. 143). Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.α., Πολιτική Έφεση 10232/11.1.2000 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στην Χόππης, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατίας ν. Χριστοδούλου, Α.Ε. 2207-2208/20.6.97 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd, Πολιτική Έφεση 10272/26.2.99). Ο δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων του αντιδίκου είναι συνυφασμένος με την σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Σε περιπτώσεις που η αίτηση καταχωρήθηκε σε καθυστερημένο στάδιο χωρίς επαρκή αιτιολόγηση του διαρρεύσαντος χρόνου, το αίτημα δεν εγκρίθηκε. (Οικονομίδης ν. Ορνιθάρης
(1976)7 J.S.C 1174 , Kyprianou ν. Sokratous
(1981)2 J.S.C 293, Α/φοι Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Λάμπρος Αδάμου Χ¨Νικόλα Πολ. Έφεση 6944 /20.6.1990). Η πιο πάνω υπόθεση Α/φοι Ιακώβου ν. Λάμπρος Χ¨Νικόλα, αφορούσε παράταση χρόνου καταχώρησης Ειδοποίησης Εφεσιβλήτου. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε σε Αγγλική Νομολογία, σύμφωνα με την οποία η προσέγγιση των Δικαστηρίων αναφορικά με τις προθεσμίες των θεσμών είναι αυστηρότερη σε σχέση με τις δικαστικές αντιλήψεις του προηγουμένου αιώνα. Οι καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην εκδίκαση των υποθέσεων, είναι δυστυχώς πιο συχνές σήμερα από ότι στο παρελθόν. Ως εκ τούτου, υπάρχει δικαιολογημένη ευαισθησία των Δικαστηρίων στο θέμα αυτό. Στην ίδια υπόθεση λήφθηκε υπ' όψιν στην άρνηση του αιτήματος και η μη συνάφεια της ειδοποίησης με τα επίδικα θέματα της έφεσης. Γεγονός όμως είναι ότι επαναλήφθηκε και στην πιο πάνω υπόθεση, η βασική αρχή, ότι κυρίαρχο κριτήριο είναι τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης και ότι κάθε υπόθεση κρίνεται με τα δικά της περιστατικά. Αντιθέτως σε περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση δεν ήταν μεγάλη και αιτιολογείτο επαρκώς, το δικαίωμα του αιτητή να ακουστεί υπερίσχυσε αυτού του καθ' ου η αίτηση για σύντομη εκδίκαση ή τελεσιδικία των αποφάσεων. Η μη διαθεσιμότητα του φακέλου και των πρακτικών της Δίκης, το γεγονός ότι ο αιτητής ενεργούσε χωρίς νομική συμβουλή, ακόμη και λάθος συνηγόρου σε σχέση με τις προθεσμίες, κρίθηκαν υπό συγκεκριμένες περιστάσεις, ικανοποιητικοί λόγοι για την καθυστέρηση. (Ιωαννίδου ν. Δίκαιος κ.α
(1970)1 C.L.R. 241, The Turkish Co - Operative V Lufti Kiamil
(1973)1 C.L.R 1, Κατσιαμίδης ν. Λοίζου
(1974)5 J.S.C 1174, Evand Promotions κ.α ν. Frank Rutman Πολ. Έφεση 9397/16.11.1998). Στην πιο πάνω υπόθεση Evand Promotions, λέχθηκε ότι η τήρηση των θεσμών αποτελεί σε κάθε περίπτωση παράγοντα που άπτεται των συμφερόντων της Δικαιοσύνης. Τονίστηκε όμως παράλληλα ότι ο παράγοντας αυτός δεν είναι καθοριστικός εκτός όπου επιδεικνύεται αδιαφορία για τα θέσμια, σε βαθμό και έκταση που υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Καθυστέρηση δε που οφείλεται σε σφάλμα του Δικηγόρου του αιτητή, μπορεί να συγχωρεθεί εφ' όσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά. Επίσης στο Annual Practice 1958 στην σελ. 1813, αναλύεται η Δ.64 Θ.7 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών που αντιστοιχεί στην Δ.57 Θ2 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας με έμφαση στον σκοπό του κανονισμού που δεν είναι άλλος από την αποφυγή πρόκλησης αδικίας. Αναφέρεται συγκεκριμένα στην σελ. 1814 κάτω από τον τίτλο ¨Scope of the rule¨: « The object of the rule is to give the Court a discretion to extend the time with a view to the avoidance of injustice to the parties {Shafer v Blyth
(1920)3 K.B 143}» Συμπεράσματα Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί λόγω του ότι ο αιτητής δεν προσήλθε με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο, ήτοι απέκρυψε το γεγονός ότι καταχώρησε ιδιωτική ποινική υπόθεση εναντίον των εναγομένων που σχετίζεται με τα γεγονότα της παρούσας. Αντίγραφο της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση της ένστασης. Με όλο το σέβας προς τον συνήγορο δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Σε αιτήσεις δια κλήσεως όπως η παρούσα, δεν ισχύουν οι αρχές για πλήρη αποκάλυψη ουσιαστικών γεγονότων όπως ισχύει σε μονομερείς αιτήσεις. Στην παρούσα περίπτωση δεν έχουμε μονομερή αίτηση ούτως ώστε να δικαιολογείται ισχυρισμός για προσπάθεια εξαπάτησης του Δικαστηρίου, προκειμένου να εκδώσει μονομερώς κάποιο διάταγμα. Η παρούσα αίτηση είναι δια κλήσεως και ως εκ τούτου οι πιο πάνω αρχές δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Εξ' άλλου, η ίδια η φύση του καθήκοντος αποκάλυψης, αναφέρεται σε αποφυγή παραπλάνησης του Δικαστηρίου όταν απουσιάζει ο αντίδικος του αιτητή. Στις αιτήσεις δια κλήσεως όπου η παρουσία του αντιδίκου είναι δεδομένη δεν τίθεται θέμα απόκρυψης και εξαπάτησης του Δικαστηρίου στην απουσία της άλλης πλευράς. Σχετική με το θέμα είναι η απόφαση Εθνική Τράπεζα ν. Κυριακίδης
(2011)1 Α.Α.Δ 816, στην οποία λέχθηκε ότι είναι μόνο στις μονομερείς διαδικασίες που εφαρμόζονται σε όλη τους την έκταση, οι νομολογιακές αρχές για πλήρη αποκάλυψη. Στην πιο πάνω υπόθεση, ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκονταν και οι δύο διάδικοι που είχαν δικαίωμα να αμφισβητήσουν κάθε στοιχείο που τέθηκε ενώπιον τους με αποτέλεσμα να μην τίθεται κατά το Εφετείο, ζήτημα παραπλάνησης (βλ. επίσης Πιττάκα ν. Γ & Β Χατζηδημοσθένους Λτδ
(2004)1 Α.Α.Δ 1895. Όσον αφορά την ουσία της αίτησης, κρίνω ότι το κυρίαρχο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί στην παρούσα περίπτωση, είναι το κατά πόσον η δίμηνη καθυστέρηση καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, είναι τέτοιας έκτασης που να υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο επίκλησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Η απάντηση είναι αρνητική. Λαμβάνω υπ' όψη στην διαπίστωση μου αυτή ότι η αγωγή βρίσκεται στα πολύ αρχικά της στάδια και ότι ο χρόνος των δύο μηνών που διέρρευσε δεν είναι τέτοιας έκτασης που να δικαιολογεί ισχυρισμό για καθυστέρηση στην διαδικασία που να επηρεάζει το δικαίωμα των εναγομένων για σύντομη εκδίκαση και δίκαιη Δίκη. Αντιθέτως, κρίνω ότι άρνηση έγκρισης του αιτήματος θα στερήσει από τον ενάγοντα, το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο για επίλυση της διαφοράς του με τους εναγομένους. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Εκδίδεται ως εκ τούτου διάταγμα παράτασης του χρόνου καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης για 30 ημέρες από σήμερα. Σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας, σημειώνω ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δεν συναρτάται με την έγκριση του αιτήματος. Σύμφωνα με την Δ.57 Θ2, τα έξοδα καταβάλλονται από τον διάδικο που υπέβαλε την αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Στην παρούσα υπόθεση δεν βρίσκω ότι οι εναγόμενοι ευθύνονται με οιονδήποτε τρόπο στην δημιουργία των εξόδων της αίτησης, τα οποία προέκυψαν αποκλειστικά από την καθυστέρηση του ενάγοντα να καταχωρήσει την έκθεση απαίτησης του μέσα στα θεσμοθετημένα χρονικά πλαίσια. Γι' αυτό, ο ενάγοντας θα πρέπει να επιβαρυνθεί τα έξοδα της παρούσας στο σύνολο τους. Ως εκ τούτου τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ ων εναγομένων - καθ' ων η αίτηση και εναντίον του ενάγοντα - αιτητή ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να πληρωθούν δε στο τέλος της αγωγής. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο