EKATERINA DUDINA ν. ΑΝΤΡΗ ΑΤΤΙΠΑ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3670/2016, 30/3/2018

(2)και Δ.27 Θ1-3, υποστηρίζεται από Ε/Δ της δικηγόρου Ε. Χριστοφή, η οποία εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους και η οποία αναφέρει ότι τα αιτούμενα διατάγματα είναι αναγκαία για τη δίκαιη και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης, εφόσον οι προς διαγραφή ισχυρισμοί, «δεν είναι απαραίτητοι, είναι εντελώς άσχετοι. αποτελούν ξεκάθαρα μαρτυρία. άσχετη και αντινομική. προωθούν(ται). για να προκαλέσουν δυσμενείς εντυπώσεις και προκατάληψη εις βάρος των εναγομένων 1 και 2 προκαλώντας αχρείαστη και αδικαιολόγητη αμηχανία σε αυτούς για αλλότριους σκοπούς που δεν εξυπηρετούν το συμφέρον της δικαιοσύνης». Ισχυρίζεται περαιτέρω η ομνύουσα ότι «. τυχόν απόρριψη των αιτούμενων διαταγμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα την αρνητική προκατάληψη προς τους εναγόμενους 1 και 2, προκαλώντας επιπρόσθετα βλάβη και αχρείαστη καθυστέρηση στην προετοιμασία και παρουσίαση της υπεράσπισης τους καθότι οι εναγόμενοι 1 και 2 θα κληθούν να αντικρούσουν αναίτιους, αντινομικούς και εντελώς άσχετους με τα επίδικα θέματα ισχυρισμούς, ούτως ώστε να υπερασπιστούν το γνήσιο των αξιώσεων τους με αποτέλεσμα την ανάλωση πολύτιμου δικαστικού χρόνου. (και) να στερηθούν. το δικαίωμα να τύχουν μιας δίκαιης δίκης». Σημειώνω εδώ ότι, η αγωγή εδράζεται σε κατ' ισχυρισμό τροχαίο ατύχημα που προκάλεσε η εναγόμενη 1 στις 07/12/15, ενόσω ήταν ασφαλισμένη από την εναγόμενη 2, συνεπεία του οποίου η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υπέστη ζημιές, πόνο, ταλαιπωρία και έξοδα. Οι προτιθέμενοι προς διαγραφή παραγράφοι της Ε/Α, αφορούν σε ισχυρισμούς της ενάγουσας ότι ενημέρωσε την εναγόμενη 2 γραπτώς την 11/12/15 ότι διόρισε δικηγόρους να την εκπροσωπούν (παρ.19), ότι οι τελευταίοι αλληλογράφησαν με την εναγόμενη 2 και τους δικηγόρους της αναφορικά με τις αξιώσεις της ενάγουσας (παρ. 19 και 20), ότι στα πλαίσια της εν λόγω αλληλογραφίας των δικηγόρων των μερών, οι δικηγόροι της ενάγουσας απέστειλαν διάφορα έγγραφα επί των οποίων η τελευταία αξίωνε αποζημιώσεις και τα οποία έγγραφα αναφέρονται στην Ε/Α (παρ. 21 και 22), ότι ζήτησαν όπως εξετασθεί από την εναγόμενη 2 το ενδεχόμενο εξώδικης διευθέτησης των αξιώσεων της ενάγουσας (παρ.21) και ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε αναγκαστικά, όταν η εναγόμενη 2, «πρόβαλε διάφορους ανυπόστατους ισχυρισμούς...» και αρνήθηκε να καλύψει τις ζημιές της ενάγουσας προκαλώντας της έτσι περαιτέρω ζημιά (παρ. 23 και 24). Σημειώνω επίσης ότι σε απάντηση των πιο πάνω ισχυρισμών, οι εναγόμενοι, οι οποίοι καταχώρησαν ξεχωριστές υπερασπίσεις, προβάλαν πανομοιότυπους δικογραφημένους ισχυρισμούς και συγκεκριμένα, ανέφεραν τα εξής στις αντίστοιχες παραγράφους της Υπεράσπισης τους (παρ.14): «.αρνού(νται) και απορρίπτ(ουν) όλους και τον κάθε ένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας οι οποίοι αναγράφονται στις παραγράφους 19 εώς 23 της έκθεσης απάιτησης και καλ(ούν) την ενάγουσα σε πλήρη και αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της. Περαιτέρω, (οι εναγόμενοι) ισχυρίζ(ονται) ότι η αναφορά της Ενάγουσας, για τις επιστολές μεταξύ των δικηγόρων της και των Εναγομένων 2, είναι άσχετη και/ή αντινομική μαρτυρία και θα πρέπει να αγνοηθεί και απορριφθεί ως τέτοια..» Πρόσθετα των πιο πάνω, στην υπεράσπιση της, η εναγόμενη 2 αναφέρει ότι επιφυλάσσει το δικαίωμα της να αιτηθεί τη διαγραφή των εν λόγω ισχυρισμών της ενάγουσας. Με την ένσταση που καταχώρησε η πλευρά της ενάγουσας στις 08/01/2018, η οποία εδράζεται επί της ίδιας νομικής βάσης με την αίτηση και η οποία υποστηρίζεται από Ε/Δ της Α. Ιωάννου, δικηγόρου που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την ενάγουσα, προβάλλονται εφτά συνολικά λόγοι για τους οποίους η πλευρά της ενάγουσας θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Κεντρικός άξονας της ένστασης, τον οποίο υποστηρίζει και ενόρκως η Α. Ιωάννου, είναι ότι οι επίμαχοι παραγράφοι είναι «αναγκαίοι και σχετικοί προς τα επίδικα θέματα της αγωγής δηλαδή την αξίωση της ενάγουσας για αποζημιώσεις συνεπεία του επίδικου τροχαίου δυστυχήματος. το περιεχόμενο των (οποίων). θα επηρεάσει αποφασιστικά το αποτέλεσμα της αγωγής». Ισχυρίζεται περαιτέρω η ομνύουσα ότι, «λαμβανομένου υπόψη ότι η εναγόμενη 2 στην παρούσα αγωγή είναι η ασφαλιστική εταιρεία Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ και τι ζητούν οι εναγόμενοι να διαγραφεί είναι αλληλογραφία που είχε η ενάγουσα με την εναγόμενη 2.», η αίτηση δεν θα πρέπει να εγκριθεί διότι σε μια τέτοια περίπτωση η ενάγουσα θα εμποδιστεί από του να παρουσιάσει σχετική μαρτυρία προς απόδειξη αυτών των ισχυρισμών της, τη στιγμή μάλιστα που με την παράγραφο 14 της υπεράσπισης των εναγομένων, οι τελευταίοι καλούν την ενάγουσα σε πλήρη και αυστηρή απόδειξη των επίμαχων ισχυρισμών. Καταλήγει τέλος η ομνύουσα ότι, η συμπερίληψη των επίμαχων ισχυρισμών στην έκθεση απαίτησης, έγινε σύμφωνα με τους κανόνες ορθής δικογράφησης, ώστε να μπορεί η πλευρά της ενάγουσας κατά την ακρόαση να παρουσιάσει ολοκληρωμένη τη μαρτυρία της προς απόδειξη των αξιώσεων της και επομένως ουδόλως πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για διαγραφή δικογράφου ή μέρος αυτού. Τις ανωτέρω θέσεις των πελατών τους, αμφότεροι οι συνήγοροι των μερών προώθησαν με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, αναφορά στις οποίες κάμνω πιο κάτω όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Η νομολογία που διέπει τη διαγραφή δικογράφου ή μέρος αυτού στη βάση, τόσο της Δ.19 Θ26 ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής, όσο και στη βάση της Δ.27 Θ3, για παρόμοιους λόγους, είναι γνωστή και δεν θα την επαναλάβω. Υπενθυμίζω απλά ότι η μεν Δ.19 Θ26, περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους του δικογράφου, ενώ η Δ.27 Θ3 παρέχει ευχέρεια στο Δικαστήριο για διαγραφή όλου του Δικογράφου (βλ. σχετικά ΝΙΚΟΣ ΣΙΑΚΟΛΑΣ ν.FEDERAL BANK OF LEBANON (SAL)

(1998)1 ΑΑΔ 1338). Ως προς την εμβέλεια και σκοπό της Δ.19.Θ.26, παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση BUNKERNET LTD ν. PNO SHIPMANAGEMENT LTD κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ.: 9/2013, 20/11/2017 όπου η έντιμη Παναγή Δ. συνόψισε τις σχετικές νομολογιακές αρχές: «.η δικονομική διάταξη O.19, r.27 των Αγγλικών Θεσμών, . αντιστοιχεί στη Δ.19, θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η εν λόγω δικονομική διάταξη προνοεί για τη διαγραφή ή τροποποίηση ισχυρισμών που δεν χρειάζονται ή που είναι κακόβουλοι ή πεισματικοί (frivolous or vexatious) ή που τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς ή να εμβάλουν σε αμηχανία (prejudice or embarrass) τον αντίδικο ή να καθυστερήσουν την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Όπως επεξηγείται στο Annual Practice 1958 (βλ. σελ. 477) πρόκειται για γενική διάταξη, σκοπός της οποίας είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων. Η εξουσία του Δικαστηρίου είναι διακριτικής μορφής, η οποία ασκείται με πολλή φειδώ και μόνο σε εξαιρετικά κατάδηλες υποθέσεις. Στη Vector Onega A.G. ν. Πλοίου M/V Girvas κ.ά. (Αρ. 1)

(2000)1 Α.Α.Δ. 16, λέχθηκε ότι: (σελ.23) «Ακόμη και στις περιπτώσεις που οι συνθήκες υπαγορεύουν στένεμα της εξουσίας για να ασκηθεί κατά συγκεκριμένο τρόπο, όπως όταν επιζητείται διαγραφή υλικού από δικόγραφο λόγω δεδικασμένου, η εξουσία αυτή δε χάνει ολότελα το διακριτικό της χαρακτήρα.» Παρόλο που το διάταγμα για διαγραφή μπορεί να εκδοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, εντούτοις η σχετική αίτηση θα πρέπει πάντοτε να υποβάλλεται έγκαιρα και ως κανόνας πριν το κλείσιμο των δικογράφων. Σε περίπτωση καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης, το Δικαστήριο, κατά την κρίση του, μπορεί να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης (βλ. Cross v. Howe, 62 L. J. Ch. 342 και το Αnnual Practice 1958 (ανωτέρω)). Οι καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές επαναδιατυπώθηκαν πρόσφατα στην υπόθεση Esquire Holding Ltd v Tsentas Developers κ.ά, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε191/2015, ημερομηνίας 23.3.2016: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Η τελευταία αυτή φράση αποτελεί το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίδεται για τη διαγραφή. Όπως εύστοχα έχει παρατηρηθεί παλαιότερα «though the language of Order 19 Rule 26 is wide, its operation is limited". (βλ. Lavar Shipping Co. Ltd & Another v. Souras Bros Ltd & Another

(1972)4 J.S.C. σελ. 416).»» Ως προς το σκοπό και εμβέλεια της Δ.27 Θ3, μια εξαιρετική και δραστική δικαιοδοσία η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε προφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις (βλ. Σάουρου κ.ά. ν. Φιλίππου

(2012)1Γ Α.Α.Δ. 2141), η εν λόγω διάταξη δεν ενεργοποιείται μόνο στη βάση ότι ισχυρισμός περιεχόμενος στο δικόγραφο είναι αχρείαστος ή αναληθής, εφόσον αυτός δεν προκαλεί αμηχανία στο διάδικο (βλ. σχ. WILLIAMS AND GLYNS BANK ν. SHIP MARIA

(1984)1 CLR 821). Το απόσπασμα που παρατίθεται στην Bunkernet ανωτέρω από την απόφαση ESQUIRE HOLDING LTD ν. ΤSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α., Πoλιτική ΄Εφεση αρ. E191/2015, 23/3/2016 όπου εξετάστηκε η υπό κρίση διάταξη, δεν χρίζει περαιτέρω σχολιασμού. Έχοντας εξετάσει την αίτηση, υπό το φως της πιο πάνω νομολογίας και αρχών, δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση των εναγομένων, ότι οι υπό αναφορά ισχυρισμοί των εναγόντων είναι τέτοιοι που να δικαιολογείται η διαγραφή τους δυνάμει, είτε της Δ.19 είτε της Δ.

1. Οι επίμαχοι ισχυρισμοί φαίνεται να αποτελούν μέρος του ιστορικού της υπόθεσης και της «εξέλιξης» των γεγονότων που οδήγησαν στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής, η οποία υπενθυμίζω αφορά σε αξίωση αποζημιώσεων τόσο εναντίον της εναγόμενης 1 όσο και εναντίον της εναγόμενης
2. Πρόσθετα, αμφότεροι οι εν λόγω εναγόμενοι, έχουν, με το δικόγραφο τους, απαιτήσει μεταξύ άλλων, την απόδειξη των εν λόγω ισχυρισμών της ενάγουσας, παρόλο που δεν είναι επί αυτών των ισχυρισμών που η ενάγουσα βασίζει τις αξιώσεις της. Ούτε όμως η εισήγηση των εναγομένων ότι οι επίμαχοι ισχυρισμοί είναι άσχετοι με το αντικείμενο της αγωγής με βρίσκει σύμφωνο. Αντιθέτως, οι εν λόγω ισχυρισμοί φαίνεται να σχετίζονται με τις ενέργειες που η ενάγουσα έκαμε πριν την καταχώρηση της αγωγής για εξώδικη διευθέτηση της υπόθεσης και αποφυγή λήψης δικαστικών μέτρων και δημιουργίας δικαστικών εξόδων, θέμα που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης, αν η αγωγή πετύχει, όταν θα πρέπει να εξεταστεί το θέμα του τόκου και των εξόδων (βλ. αρ. 58Α του Κεφ. 148 και τη σχετική νομολογία Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475 και Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 1195). Στη βάση των πιο πάνω, γίνεται αντιληπτό ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του περίπτωση εντελώς επουσιωδών θεμάτων που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του υπέρ της έγκρισης της αίτησης, ούτε ισχυρισμούς που να προκαλούν σύγχυση ή αμηχανία στους αιτητές, με τις συνέπειες που αυτοί διατείνονται. Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, περιορισμένα σε ένα σετ και πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΕΜ Subject: Civil/Interim Αναφορά: Αίτηση Διαγραφής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο