ΚΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Η ΓΡΑΜΜΗ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. Χαράλαμπου Ζακακιώτη κ.α., Αγωγή αρ.: 1374/14, 26/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A169 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 1374/14 Μεταξύ: ΚΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Η ΓΡΑΜΜΗ ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγόντων Και
- Χαράλαμπου Ζακακιώτη, εκ Λεμεσού
- Ilieva Mariya, εκ Λεμεσού
- 2 Μ.P. ZAKA KIOSK LIMITED Εναγόμενων ------------------------------ Αίτηση ημερομηνίας 27.10.2017 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης Ημερομηνία: 26 Απριλίου, 2018 Για εναγόμενους - αιτητές: κ. Σωφρόνης Νεοκλέους για PHC TSANGARIDES LLC (Για να ακούσει απόφαση η κα Ευτυχία Κουζάρη) Για ενάγοντες - καθ' ων η Αίτηση: κα Άντρη Ιωάννου για Δημόκριτος Αριστείδου & Σια (Για να ακούσει απόφαση η κα Νίκη Δημητρίου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, οι ενάγοντες, ως οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες διαμερίσματος επί της πολυκατοικίας Mairoza Court αρ. 8, στην οδό Ιάκωβου Τομπάζη στη Λεμεσό, αξιούσαν από τους εναγόμενους, την ανάκτηση της κατοχής του. Οι εναγόμενοι προέβαλαν την θέση πως οι ενάγοντες «λειτουργούσαν» κατά τον ουσιώδη χρόνο ως εμπιστευματοδόχοι των εναγομένων και πως αυτοί (οι ενάγοντες δηλαδή), ουδέποτε ήσαν «κάτοχοι και/ή κύριοι» του διαμερίσματος. Το Δικαστήριο κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, απέρριψε την θέση και τους ισχυρισμούς των εναγόμενων και στις 31.8.2017 εξέδωσε την απόφαση του, με την οποία διέτασσε τους εναγόμενους όπως παραδώσουν στους ενάγοντες, μέχρι την 31.10.2017, την κατοχή του διαμερίσματος. Με την υπό κρίση Αίτηση οι εναγόμενοι-αιτητές αιτούνται: «(α) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την αναστολή της εκτέλεσης της Απόφασης, η οποία εκδόθηκε εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών την 31/08/2017, μέχρι την εκδίκαση και έκδοση Απόφασης στην Πολιτική Έφεση που οι Εναγόμενοι/Αιτητές καταχώρησαν στις 11/10/2017 εναντίον της πιο πάνω Απόφασης. (β) Οποιαδήποτε άλλη ή περαιτέρω θεραπεία την οποία το Δικαστήριο θεωρεί ορθή και δίκαιη, υπό τις περιστάσεις. (γ) Τα έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον ΦΠΑ.» Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.θ. 18-19, Δ.40, θ.7, θ.11, Δ.48 θ.θ. 1-4, 8 και 9, Δ.57 θ.θ. 1-2, Δ.39 θ.θ. 1 έως 7, στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και στις γενικές αρχές, στους κανόνες της επιείκειας, στη πρακτική και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Άντρης Αντωνίου, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους εναγόμενους (κατά τον χρόνο που ορκίστηκε η ομνύουσα, οι εναγόμενοι, όπως η ίδια αναφέρει, απουσίαζαν στο εξωτερικό και γι' αυτό δεν ήταν δυνατόν να ορκιστούν οι ίδιοι προς υποστήριξη της αίτησης τους), δεόντως εξουσιοδοτημένης. Όπως αναφέρει η ομνύουσα, στις 11.10.2017 καταχωρήθηκε Έφεση («έχει ορατές πιθανότητες επιτυχίας»), με την οποία προσβάλλεται η ορθότητα της απόφασης ημερομηνίας 11.10.
- Το επίδικο διαμέρισμα το οποίο «διατάχτηκαν» οι εναγόμενοι να εκκενώσουν, είναι η μόνιμη κατοικία τους εδώ και πολλά χρόνια, στην οποία στεγάζεται η οικογένεια τους (οι ίδιοι και τα παιδιά τους). Σε περίπτωση που η εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν ανασταλεί, τότε η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου, αφού οι Αιτητές «θα έχουν μέχρι τότε εκκενώσει το επίδικο υποστατικό και δεν θα υπάρχει δυνατότητα αποζημίωσης τους μεταγενέστερα». Σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, συνεχίζει, η ζημιά που θα υποστούν οι αιτητές δεν θα είναι μόνο χρηματική, αλλά «θα θέτει άμεσα σε κίνδυνο την ικανότητα συντήρησης της οικογένειας των», αφού με βάση τα γεγονότα και την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, οι αιτητές δεν πλήρωναν οποιοδήποτε ποσό ως ενοικίαση. Ακόμη και άλλο υποστατικό να εξεύρουν για να διαμένουν, θα αναγκαστούν να πληρώνουν ένα αρκετά υψηλό ενοίκιο «για να μπορεί να διαμένει ολόκληρη η οικογένεια τους». Είναι η θέση της ομνύουσας τέλος πως η αιτούμενη θεραπεία δεν παραβιάζει την αρχή της «μη αποστέρησης από τον επιτυχόντα διάδικο τους καρπούς της επιτυχίας του», δεδομένου του ότι οι αιτητές είναι έτοιμοι να συμμορφωθούν με «οποιουσδήποτε όρους ήθελε αποφασίσει το σεβαστό Δικαστήριο». Οι ενάγοντες-καθ' ων η αίτηση έφεραν Ένσταση, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: «
- Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι νομικά ορθή και οι Εναγόμενοι δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας.
- Η αίτηση βασίζεται σε γενικούς, αόριστους, ανεπαρκείς και αβάσιμους λόγους και δεν ικανοποιούνται τα κριτήρια και οι αρχές που υιοθετούνται σε σχέση με τέτοια αναστολή.
- Οι λόγοι που επικαλούνται για αναστολή της απόφασης δεν υποστηρίζουν το εξαιτούμενο αίτημα τους.
- Ο ισχυρισμός των Εναγομένων ότι η τυχόν μη αναστολή της απόφασης θα καταστήσει άνευ αντικειμένου την έφεση τους είναι αυθαίρετος, λανθασμένος, αδικαιολόγητος και/ή παραπλανητικός.
- Οι Εναγόμενοι ενεργούν κακόπιστα και επιχειρούν θρασύτατα να ξεγελάσουν και να παρασύρουν το Σεβαστό Δικαστήριο στην έκδοση του εξαιτούμενου διατάγματος αναστολής και με μεθοδικό τρόπο επιχειρούν να εξασφαλίσουν χρόνο, καταχρώμενοι τη δικαστική διαδικασία.
- Η παρούσα αίτηση δεν πληροί το ορθό κριτήριο για την παροχή αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης που έγκειται στην εξισορρόπηση του παράγοντα της φυσιολογικής προσδοκίας των Εναγόντων να δρέψουν άμεσα τους καρπούς της νίκης τους και της ανάγκης όπως η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς αντίκρισμα.
- Με την τυχόν έκδοση διατάγματος αναστολής επηρεάζονται συνταγματικά δικαιώματα των Εναγόντων ενώ αντίθετα καμία ανεπανόρθωτη ζημιά πρόκειται να προκληθεί στους Εναγομένους.» Η Ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.18, Δ.48 Θ.1, 2, 4, Δ.39 Θ.1-7 και 21, στα άρθρα 29, 31, 42, 43, 44 και 47, του περί Δικαστηρίων Νόμου και στις γενικές αρχές, τους κανόνες επιείκειας, της πρακτικής και της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Δημόκριτου Αριστείδου, διευθυντού των εναγόντων. Είναι η θέση του ομνύοντος πως από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, δεν καταδεικνύονται λόγοι που να συνηγορούν υπέρ της χορήγησης της αιτούμενης θεραπείας. Εξειδικεύει πως το γεγονός ότι οι εναγόμενοι δεν πλήρωναν κανένα ποσό για την διαμονή τους, δεν αποτελεί «παράγοντα που το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του για να αποδεχτεί το αίτημα». Όπως και ο ισχυρισμός πως «η ζημιά που θα προκληθεί στους εναγόμενους είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα», ισχυρισμός που εν πάση περιπτώσει δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι η θέση του πως σε περίπτωση που η εκτέλεση της απόφασης ανασταλεί, οι ενάγοντες θα αποστερηθούν της «ενοικιαστικής αξίας» του διαμερίσματος, η οποία αποτιμάται σε €1.200.- μηνιαίως. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι ενάγοντες κλήθηκαν από την Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας να συμμετέχουν «αναλογικά» στα έξοδα συντήρησης και επιδιόρθωσης της. Το ποσό που τους αναλογεί να πληρώσουν ανέρχεται στις €43.109.- πλέον Φ.Π.Α., έναντι του οποίου οι ενάγοντες πλήρωσαν €7.500.- και δεσμεύτηκαν να πληρώσουν το υπόλοιπο ποσό μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018 (ο ενόρκως δηλών ορκίστηκε στις 12.12.2017) που οι εργασίες συντήρησης και επιδιόρθωσης αναμένεται να αποπερατωθούν. Οι εναγόμενοι, αντίθετα, δεν έχουν υποστεί οποιαδήποτε επιβάρυνση σε σχέση με την κατοχή και την χρήση του επίδικου διαμερίσματος και η «επιδίωξη τους με την παρούσα αίτηση, είναι να συνεχίσουν να απολαμβάνουν παράνομα και ανέξοδα την διαμονή τους». Τέλος, προβάλλει πως οι εναγόμενοι ενεργούν κακόπιστα και καταχρηστικά προτάσσοντας αβάσιμες δικαιολογίες προκειμένου να επιτύχουν την «διαιώνιση της εκκρεμότητας της αντιδικίας ώστε να απολαμβάνουν τους καρπούς της παρανομίας τους». Νομικό υπόβαθρο τόσο της Αίτησης όσο και της Ένστασης είναι ο Καν. 18 της Διαταγής 35, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediated act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given." Νομολογιακά έχει λεχθεί πως το θέμα άπτεται της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Βλ. E.U.R.I.K. and others v. Kotsonis
(1986)1 C.L.R. 617, Νεοφύτου ν. Δημητρίου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 592, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Βερεγγάρια Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd και Άλλοι
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 513. Στην υπόθεση Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd
(2001)1(Γ) A.A.Δ. 1978, λέχθηκαν τα εξής: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas
(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: 'Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.' Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.» Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, επαναλήφθηκε η αρχή πως η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Υπεδείχθη περαιτέρω πως οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Όπως έχει προαναφερθεί, σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου θα πρέπει να είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων. Προς επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου επιβάλλεται η στάθμιση του κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και με την ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση της έφεσης. Έχω μελετήσει ενδελεχώς τα όσα οι εναγόμενοι προβάλλουν προς υποστήριξη της Αίτησης τους. Από την μια υποστηρίζουν πως σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, θα υποστούν ζημιά η οποία «δεν θα είναι μόνο χρηματική», από την άλλη δηλώνουν πως είναι έτοιμοι να συμμορφωθούν με «οποιουσδήποτε όρους ήθελε αποφασίσει το σεβαστό Δικαστήριο». Αυτό το οποίο έχω παρατηρήσει είναι πως οι εν λόγω ισχυρισμοί είναι αντιφατικοί μεταξύ τους. Από τη μια οι εναγόμενοι ισχυρίζονται πως οικονομικά δεν θα είναι σε θέση να συντηρήσουν την οικογένεια τους εάν αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το διαμέρισμα, αλλά από την άλλη δηλώνουν ετοιμότητα να συμμορφωθούν σε οποιοδήποτε όρο, οικονομικό προφανώς, τους επιβάλει το Δικαστήριο. Είναι νομολογημένο πως οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ' αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από την απόφαση, δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για την χορήγηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Εάν γινόταν δεκτή αυτή η πρόταση ως θέμα αρχής, τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Βογιαζιάνου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 Β Α.Α.Δ. 591, 595). Εντελώς αβάσιμη κρίνεται και η θέση των εναγομένων πως τυχόν άρνηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, θα εξουδετερώσει ουσιαστικά το δικαίωμα της έφεσης. Θα πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό, πως δεν μπορούν να εξαχθούν οποιαδήποτε συμπεράσματα για την πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης, ούτε μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία της. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω), η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζον και αποφασιστικός παράγοντας στην επιτυχία της αίτησης. Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, είναι η κατάληξη μου πως οι εναγόμενοι απέτυχαν να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι η άρνηση χορήγησης του αιτουμένου διατάγματος θα επηρεάσει τα δικαιώματα τους, ειδικότερα δε ότι θα καταστήσει την έφεση τους άνευ αντικειμένου. Όσον αφορά τα έξοδα της Αίτησης, δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο ώστε να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα, ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Διά ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των εναγόντων-καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος των εναγόμενων-αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο