Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Σχοινή ν. P. M. Karpozilos Constructions and Developments Limited, Γενική Αίτηση αρ.: 53/2017, 20/4/2018

(6)διαμερίσματα με ισόγειο χώρο στάθμευσης. Οι ενάγοντες συμμορφούμενοι πλήρως με τους όρους της συμφωνίας, εκτέλεσαν τις εργασίες και παρέδωσαν την πολυκατοικία στους εναγόμενους τον Μάϊο του 2008, πλην όμως οι τελευταίοι δεν εκπλήρωσαν τις δικές τους υποχρεώσεις και δεν εξόφλησαν το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό. Στον εναγόμενο 2 καταλογίζουν πως «με την στάση του, την συμπεριφορά του, τις υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις που έδωσε προς τους ενάγοντες εγγυήθηκε την πληρωμή του υπόλοιπου οφειλόμενου ποσού» και συνεπώς οι ενάγοντες δικαιούνται στην έκδοση απόφασης και εναντίον του. Εκκρεμούσης της διαδικασίας στην αγωγή, οι ενάγοντες και οι εναγόμενοι 1 συμφώνησαν όπως παραπέμψουν τις επίδικες διαφορές τους προς επίλυση, σε διαιτησία. Στις 25.2.2016 υπέγραψαν σχετική συμφωνία, με την οποία διορίστηκε ως διαιτητής ο Αντώνης Τουμαζής, του οίκου Toumazis Christodoulou Partners, ο οποίος την 16.1.2017 εξέδωσε την απόφαση του. Με την υπό κρίση Αίτηση, ο Αιτητής (Ανδρέας Σχοινής) αιτείται: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει την απόφαση του κου Αντώνη Τουμαζή, ημερ. 16/01/2017, Διαιτητή δυνάμει συνυποσχετικού ημερ. 25/02/2016 μεταξύ των Schinis Developers Ltd και των Καθ' ων η αίτηση, καθότι αυτός επέδειξε κακή συμπεριφορά και/ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση και/ή διεξήγαγε τη διαιτησία παράτυπα και/ή εξέδωσε παράτυπα την ως άνω διαιτητική απόφαση, εναντίον του Αιτητή. Β. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Η Αίτηση στηρίζεται στον Περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4, άρθρα 20

(1), 20

(2)και 30, στην Δ.48 θθ. 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 30

(2)και 30

(3)του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στις συμφυείς εξουσίες, διακριτική ευχέρεια και δικονομία των Δικαστηρίων. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του ίδιου του Αιτητή, Ανδρέα Σχοινή, ο οποίος διατείνεται πως ο διαιτητής «εντελώς ανεξήγητα και χωρίς να έχει την παραμικρή δικαιοδοσία να το πράξει», προχώρησε στην έκδοση απόφασης τόσο εναντίον των εναγόμενων 1 (στην αγωγή 3861/13), όσο και του ιδίου προσωπικά, χωρίς όμως ο ίδιος να τον έχει διορίσει ως διαιτητή, για επίλυση της διαφοράς του με τους ενάγοντες (P. M. Karpozilos Constructions and Developments Ltd). Είναι η θέση του πως ο διαιτητής «χειρίστηκε κακώς την υπόθεση εκδίδοντας παράτυπα και χωρίς οποιαδήποτε δικαιοδοσία» απόφαση εναντίον του για το ποσό των €109.320.- πλέον τόκους από 31.1.2013. «Δέον να συμφωνηθεί», καταλήγει, «ότι εγώ προσωπικά ουδεμία σχέση έχω με τους εναγόμενους 1. Οι διευθυντές και μέτοχοι των εναγόμενων 1 είναι τα παιδιά μου.» Οι Καθ' ων η Αίτηση (P. M. Karpozilos Constructions and Developments Limited) καταχώρησαν Ένσταση, η οποία στηρίζεται στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ.4, άρθρα 2, 3, 20

(1),

(2), 30, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 θ.1, 2, Δ.48 θ.4

(1), στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 35, 36, 37, 38 και 39, στις συμφυείς εξουσίες, στην πρακτική και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ως Λόγους Ένστασης προβάλλουν τους εξής: Πως η Αίτηση είναι περιττή, αχρείαστη, νομικά αβάσιμη, αστήρικτη, ανυπόστατη, κακόπιστη και καταχρηστική. Ο διαιτητής ουδέποτε έκδωσε απόφαση εναντίον του εναγόμενου 2 στην αγωγή 3861/2013, αλλά μόνο εναντίον των εναγόμενων 1, αφού στην παράγραφο 1.1 της απόφασης του, αναφέρεται στη συμφωνία (Συμφωνία Διορισμού Διαιτητή), μεταξύ εναγόντων (P. M. Karpozilos Constructions and Developments Limited) και Εναγομένων 1 (Schinis Developers Limited) και σε διάφορες διαδικασίες που έγιναν στα πλαίσια της αγωγής 3861/2013, ήταν ξεκάθαρο από τις δηλώσεις των διαδίκων πως η διαιτησία αφορούσε μόνο τους ενάγοντες και τους εναγόμενους 1. Η απόφαση του διαιτητή είναι πλήρως αιτιολογημένη. Η Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, δεν περιέχει γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται πως ο διαιτητής επέδειξε «κακή συμπεριφορά» ώστε να δικαιολογείται η ακύρωση της απόφασης του. Η ΄Ενσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Πολύκαρπου Μιχαηλίδη, διευθυντού των Καθ' ων η Αίτηση. Όπως αναφέρει, ήταν πάντοτε επιθυμία τόσο του Ανδρέα Σχοινή όσο και της εταιρείας Schinis Developers Limited, να παραπεμφθεί η επίδικη διαφορά σε διαιτησία. Ήταν όμως γνωστό και κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων πως ο διαιτητής θα αποφάσιζε τις διαφορές μεταξύ εναγόντων και εναγόμενων 1 στην αγωγή 3861/2013, ενώ η διαφορά μεταξύ εναγόντων και εναγόμενου 2 (κατά πόσο δηλαδή ο εναγόμενος 2 εγγυήθηκε προσωπικά τις οποιεσδήποτε υποχρεώσεις της εναγόμενης 1 προς τους ενάγοντες και εάν και κατά πόσο ευθύνεται να τους αποζημιώσει σε περίπτωση που η εναγόμενη 1 δεν ανταποκριθεί στις εν λόγω υποχρεώσεις όπως αυτές θα προκύψουν και/ή διαφανούν μέσω της διαιτησίας) θα παρέμενε προς επίλυση στο Δικαστήριο. Μεταξύ των συνηγόρων των δύο πλευρών, είχε ανταλλαγεί και σχετική αλληλογραφία, η οποία διευκρίνιζε τόσο τα πιο πάνω θέματα, όσο και τους όρους της διαιτησίας. Το άρθρο 20

(2)του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει μια Διαιτητική απόφαση. Συγκεκριμένα το άρθρο προβλέπει: «20

(2)Όταν ο διαιτητής ή ο επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση ή όταν η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, το Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση.» Είναι φανερό ότι το εδάφιο

(2)ανωτέρω, είναι γενικά διατυπωμένο και γι' αυτό χρειάζεται να επεξηγηθούν οι έννοιες που περιλαμβάνονται σ' αυτό, ώστε να προσδιοριστούν καλύτερα τα καθήκοντα του Διαιτητή. Σύμφωνα με τις καλά εδραιωμένες από την νομολογία αρχές (βλ. Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 2, παρ. 125-126 και Russel on Arbitration, 19η Έκδοση, σελ. 219-255), το Δικαστήριο έχει πλατιά διακριτική ευχέρεια δυνάμει του άρθρου 20 να ακυρώσει την διαιτητική απόφαση. Στον αγγλικό νόμο χρησιμοποιείται ο όρος "misconduct" για να περικλείσει τα όσα μπορεί να θεωρηθούν ως ανάρμοστα, παράτυπα ή παράνομα ή γενικά ως κακοί χειρισμοί εκ μέρους του Διαιτητή. Η φράση "has misconducted himself or the proceedings", η οποία έχει αποδοθεί στην Ελληνική γλώσσα, με την φράση «επιδεικνύει κακή συμπεριφορά ή χειρίζεται κακώς την υπόθεση», καλύπτει περιπτώσεις από τη λήψη δωροδοκίας μέχρι ένα απλό λάθος σε σχέση με την εξουσία που έχει δοθεί στο Διαιτητή μέσα από τη συμφωνία παραπομπής της διαφοράς στη Διαιτησία. Καλύπτει επίσης και νομικό λάθος το οποίο εμφανίζεται στο ίδιο το κείμενο της Διαιτητικής απόφασης καθώς και θέματα που σχετίζονται με εγγενή αντιφατικότητα της απόφασης, λανθασμένη νομική εκτίμηση που θα πρέπει όμως να εμφανίζεται στην απόφαση ή ακόμη και εκεί που έχει προκύψει λάθος επί γεγονότων αλλά θα πρέπει, σε τέτοια περίπτωση, το λάθος είτε να είναι παραδεκτό ή τουλάχιστον φανερό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Καλύπτει επίσης περιπτώσεις όπου υπάρχουν γεγονότα τα οποία φανερώνουν ότι είναι αδύνατον να υπάρχει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Διαιτητή (Russel on Arbitration, 18η Έκδοση, σελ. 355) και την περίπτωση όπου ο Διαιτητής έχει λάβει υπόψη του, λανθασμένα, στοιχεία μαρτυρίας (Russel, σελ. 235). Το Δικαστήριο δεν παραμερίζει μια διαιτητική απόφαση με ευκολία και θα πρέπει να καταδειχθεί ότι ο Διαιτητής έχει συμπεριφερθεί κακώς και εμπίπτει η συμπεριφορά του μέσα στην νομολογία που επιτάσσει τον παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης (δέστε επίσης τις υποθέσεις Γαλάτης ν. Σωφρόνιος Σαββίδης

(1966)C.L.R. 87, καθώς και Πανίκος Χαράκης Λτδ ν. The Official Receiver

(1978)1 C.L.R. 15). Στο σύγγραμμα Russel on Arbitration, 19η έκδοση, στη σελίδα 428, αναλύεται ως εξής ο σκοπός της εξουσίας του Δικαστηρίου να ακυρώσει διαιτητική απόφαση: "The term "misconduct" here would appear to be used in its widest sense, perhaps even including mistake (in law or fact) admitted by the arbitrator. The court has further an inherent power to set aside an award which is bad on its face: either as involving an apparent error in fact or law, or as not complying with the requirements of finality and certainty. The inherent power to set aside also extends to an award which exceeds the arbitrator's jurisdiction and possibly to cases where fresh evidence has become available." Συνήθως μικρά λάθη δεν θεωρούνται ότι αποτελούν κακό χειρισμό εφόσον ένας από τους λόγους για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία είναι για να παρακαμφθούν οι τεχνικοί και αυστηροί κανόνες της διαδικασίας και του δικαίου της απόδειξης (βλ. GKN v. Matbo

(1976)2 Lloyds Rep. 555). Στην υπόθεση Τσιμεντοποιεία Βασιλικού ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1Α Α.Α.Δ. 23 επιβεβαιώθηκε η αγγλική νομολογία ότι ένας από τους σκοπούς της διαιτησίας «είναι ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης». Όμως το Δικαστήριο δεν διστάζει να επέμβει όπου εντοπίζει τέτοια λάθη, ιδιαίτερα παραβιάσεις των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης, τα οποία θεωρεί ότι επηρεάζουν (βλ. Russell on Arbitration, ανωτέρω, σελ. 475) την ορθή απονομή δικαιοσύνης. Με βάση τα άρθρα 19 και 20 του Κεφ. 4 το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια είτε να αναπέμψει την Διαιτητική απόφαση ή μέρος της στο Διαιτητή για επανεξέταση είτε να την ακυρώσει. Αποφασίζοντας μεταξύ των δύο επιλογών το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη πέραν των περιστάσεων της υπόθεσης και σωρεία άλλων παραγόντων (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 2, παρ. 693). Για παράδειγμα κατά πόσον πρόκειται για έφεση σε τελική ή σε ενδιάμεση απόφαση Διαιτητή, την φύση των λόγων έφεσης που το Δικαστήριο έκρινε ότι ευσταθούν, κατά πόσο το λάθος στην απόφαση είναι εμφανές στην ίδια την απόφαση, κατά πόσον ο Διαιτητής, παρά την καταχώρηση έφεσης εναντίον της απόφασης του, θα είναι σε θέση να εξετάσει με ανοικτό μυαλό τα σημεία για τα οποία αναπέμπεται η απόφαση του κ.α. Στις περιπτώσεις που μόνο ένα μέρος της Διαιτητικής Απόφασης κρίνεται λανθασμένο ενώ το υπόλοιπο κρίνεται ορθό, τότε η απόφαση για το μέρος που είναι ορθό θεωρείται ότι είναι τελεσίδικη ενώ για το μέρος που είναι λανθασμένη θεωρείται άκυρη (βλ. Russell on Arbitration, 19η Έκδοση, σελ. 484-5). Για το μέρος που είναι άκυρη, το Δικαστήριο όπως εξήγησα έχει διακριτική ευχέρεια δυνάμει του άρθρου 19 του Κεφ. 4 είτε να αναπέμψει την απόφαση για επανεκδίκαση είτε να την ακυρώσει. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Η θέση του Αιτητή πως ο Διαιτητής εξέδωσε απόφαση και εναντίον του, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Στην απόφαση του ο τελευταίος καταλήγει μεν πως «οι εναγόμενοι οφείλουν το ποσό των €109.320,00, πλέον τόκους από 31.3.2013 στους ενάγοντες», πλην όμως είναι πολύ καθαρό πως ο Διαιτητής αναφέρεται στους εναγόμενους 1 και μόνο. Και τούτο καθότι εκείνο που σχολιάζει στην απόφαση του, είναι τις απαιτήσεις των εναγόντων και τις ανταπαιτήσεις των εναγομένων 1, όπως αυτές προβάλλονται στα δικόγραφα της αγωγής 3861/

1. Είναι σ' αυτούς τους ισχυρισμούς που απαντά και επ' αυτών έχει αποφασίσει. Εξειδικεύει στην απόφαση του πως το ποσό αυτό είναι «πληρωτέο στους ενάγοντες σαν υπόλοιπο για εργασίες που έχουν εκτελεστεί όπως αναλύονται στον ΠΙΝΑΚΑ 1». Πουθενά στην απόφαση του δεν κάμνει αναφορά στους ισχυρισμούς και στις απαιτήσεις των εναγόντων εναντίον του εναγόμενου 2 (η μόνη αναφορά που γίνεται είναι πως στα έγγραφα που έλαβε από τους δικηγόρους των διαδίκων περιλαμβάνονται η Υπεράσπιση του εναγόμενου 2 και η Απάντηση στην Υπεράσπιση του). Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί πως στη Συμφωνία Διορισμού Διαιτητή, ημερομηνίας 25.2.2016, στη βάση της οποίας παραπέμφθηκαν οι επίδικες διαφορές των εναγόντων και των εναγομένων 1 στη διαδικασία της διαιτησίας και διορίστηκε ο συγκεκριμένος διαιτητής, καταγράφεται ρητά πως η συμφωνία έγινε μεταξύ P. M. Karpozilos Constructions and Developments Limited (Α' Συμβαλλόμενοι) και Schinis Developers Limited (Β' Συμβαλλόμενοι). Πουθενά δεν γίνεται αναφορά στον εναγόμενο 2 και τούτο, αφού ό,τι είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων ήταν πως σε Διαιτησία θα παραπέμποντο μόνο οι διαφορές μεταξύ των δύο προαναφερόμενων εταιρειών (εναγόντων και εναγομένων 1). Η διαφορά μεταξύ εναγόντων και εναγόμενου 2 στην αγωγή 3861/13, θα παρέμενε προς επίλυση στο Δικαστήριο. Και τούτο ήταν καλά γνωστό σ' όλους τους εμπλεκόμενους. Τα όσα ο Αιτητής υποστηρίζει, δεν βρίσκουν έρεισμα στην απόφαση του Διαιτητή. Θεωρώ πως δεν υπάρχει οτιδήποτε που να δικαιολογεί την επέμβαση του Δικαστηρίου. Βρίσκω πως δεν υπάρχει οτιδήποτε επιλήψιμο στην απόφαση του Διαιτητή. Κρίνω πως στρέφεται μόνο εναντίον των εναγομένων 1 στην αγωγή 3861/
2. Ως εκ τούτου η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα, θεωρώ πως δεν θα πρέπει να αποστώ από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Διά ταύτα η Γενική Αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα σε βάρος του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil / General Applications / Final Αναφορά: Ακύρωση Αίτησης Διαιτησίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο