← Κύπρος

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ FAR EAST LAND BRIDGE LIMITED, Αίτηση Αρ.: 235/2017, 17/4/2018

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ FAR EAST LAND BRIDGE LIMITED, Αίτηση Αρ.: 235/2017, 17/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A136 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Αίτηση Αρ.: 235/2017 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ FAR EAST LAND BRIDGE LIMITED από τη Λεμεσό (ΗΕ 194296) ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ ΚΕΦ.113 --------------------------------------------- Ημερομηνία: 17 Απριλίου 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Χ. Παπαχριστοδούλου για Παπαδόπουλο, Λυκούργο & Σια ΔΕΠΕ Για Καθ' ης η Αίτηση 1 Εταιρεία: κ. Νικολάου για Πατρ. Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Καθ'ης η Αίτηση 2 Nibro Capital Management Ltd: κ. Παφίτης με κα Λιασίδου για Α.Γ. Παφίτης & Σια ΔΕΠΕ Για Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη: Καμία Εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της παρούσας αίτησης, η οποία καταχωρήθηκε στις 25/4/17 από τους κ.κ. Dr Nissim Levy και Oded Harel (εφ' εξής αιτητές), είναι αίτημα για «διόρθωση και/ή τροποποίηση και/ή μεταβολή του Μητρώου Μελών» της εταιρείας EAST LAND BRIDGE LIMITED από τη Λεμεσό (ΗΕ 194296) - καθ' ης η αίτηση 1 (εφ' εξής εταιρεία) και συγκεκριμένα για «σημείωση και/ή εγγραφή, από την 1/1/17 και/ή οιανδήποτε άλλη ημερομηνία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή», συγκεκριμένων 109 συνολικά μετοχών της εταιρείας, από τη Καθ' ης η Αίτηση 2 - Nibro Capital Management Ltd (εφ' εξής Nibro), προς τους αιτητές. ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΘΕΣΕΙΣ Σε προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση που εξέδωσα στις 08/01/18 στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, είχα την ευκαιρία να συνοψίσω τα όσα την περιβάλλουν. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση: «Η αίτηση, η οποία εδράζεται επί των άρ. 4, 51 και 111 του Κεφ.113 και των αρ.1-13 των Περί Εταιρειών Κανονισμών «και ειδικότερα αλλά χωρίς περιορισμό στο άρθρο 6(α)», υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του David Bressloff, solicitor από την Αγγλία και νομικού συμβούλου των αιτητών. Μετάφραση της Ε/Δ Bresslof η οποία είναι στα αγγλικά, έχει, κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, ετοιμαστεί και καταχωρηθεί στο φάκελο της υπόθεσης στις 26/10/

  1. Επί της ουσίας του, το αίτημα των αιτητών για διόρθωση/μεταβολή του μητρώου της εταιρείας, εδράζεται στην κατ' εκείνους, ενεργοποίηση των προνοιών συμφωνίας ενεχυρίασης που σύναψαν με τη Nibro στις 30/9/14 (συμφωνία ενεχυρίασης), στα πλαίσια της οποίας η Nibro, ενεχυρίασε προς όφελος των αιτητών τις προαναφερόμενες 109 μετοχές, ως εξασφάλιση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της που προέκυπταν από συμφωνία που έγινε μεταξύ των μερών για την αγοραπωλησία 457 συνολικά μετοχών της εταιρείας, ιδιοκτησίας των αιτητών. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Ε/Δ Bresslof, στις 22/8/14, οι αιτητές συμφώνησαν με τη Nibro να της πωλήσουν 457 συνολικά μετοχές της εταιρείας που τους ανήκαν, έναντι $25.000.
  2. Το εν λόγω ποσό, η Nibro θα το κατέβαλλε δια συγκεκριμένων δόσεων, αρχικά επτά και στη συνέχεια έξι, κατόπιν τροποποίησης της συμφωνίας (closings 30/09/14, 30/12/14, 31/3/15, 30/6/15, 30/9/15 και 30/12/15). Με την πληρωμη της κάθε συμφωνηθείσας δόσης θα μεταβιβάζετο και συγκεκριμένος αριθμός μετοχών. Η πρώτη μεταβίβαση που έγινε στις 30/9/14 αφορούσε 109 μετοχές, οι οποίες μετοχές, με το που μεταβιβάστηκαν στη Nibro, ενεχυριάστηκαν πίσω στους αιτητές, ως εξασφάλιση των υπόλοιπων συμβατικών υποχρεώσεων της Nibro απέναντι τους. Σύμφωνα με τη Ε/Δ Bresslof, σε κάποιο στάδιο της συμφωνίας και αφού είχαν καταβληθεί οι πρώτες 4 δόσεις και 311 μετοχές είχαν ήδη μεταβιβαστεί από τους αιτητές, η Nibro παρέλειψε να καταβάλει τη δόση της 30/9/15 στην ώρα της. Παράταση χρόνου που ζητήθηκε από την τελευταία για να πληρώσει, δόθηκε από τους αιτητές, πλην όμως και πάλι, καμία πληρωμή έγινε. Ούτε όμως στο γραπτό παράπονο που υπέβαλαν οι αιτητές στις 30/10/15, δόθηκε οποιαδήποτε απάντηση από τη Nibro. Όταν δε στη συνέχεια παρήλθε και η 30/12/15 και δεν έγινε οποιαδήποτε πληρωμή, οι αιτητές μέσω του Bresslof, επεδίωξαν επανειλημμένα να συζητήσουν το θέμα με τη Nibro χωρίς όμως οποιοδήποτε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Τελικά, στις 9/3/16, κατόπιν διαπραγματεύσεων, αποφασίστηκε από κοινού όπως τροποποιηθεί εκ νέου η συμφωνία και όπως οι δύο καθυστερημένες δόσεις συμπτυχθούν σε μία, η οποία και θα καταβάλλετο κατά ή περί τις 20/5/
  3. Κατά παράβαση όμως της συμφωνίας, σύμφωνα πάντα με τους αιτητές, η Nibro δεν κατέβαλε ούτε αυτή τη δόση και συνεπεία της παράβασης αυτής, οι αιτητές αποφάσισαν να ασκήσουν τα δικαιώματα τους με βάση τη συμφωνία ενεχυρίασης. Ζήτησαν ακολούθως όπως οι επίμαχες 109 ενεχυριασμένες μετοχές εγγραφούν επ' ονόματι τους και όπως γίνει η ανάλογη καταχώρηση στο μητρώο μελών της εταιρείας. Με το αίτημα τους αυτό όμως, η εταιρεία δεν συμμορφώθηκε, κατ' εκείνους αδικαιολόγητα. Για το λόγο αυτό, καταχώρησαν την κυρίως αίτηση με την οποία ζητούν όπως η σχετική μεταβολή του μητρώου μελών της εταιρείας διαταχθεί να γίνει με σχετικό Διάταγμα Δικαστηρίου. Στην κυρίως αίτηση, τόσο η Nibro όσο και η εταιρεία καταχώρησαν ένσταση, στις 4/7/17 και 3/7/17 αντίστοιχα. Αν και η «ένσταση» που καταχώρησε η τελευταία, στην πραγματικότητα συνιστά απλά μια επεξήγηση των διαδικαστικών λόγων (procedural) που δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει με την μεταβολή του μητρώου και δεν εκτείνεται στην ουσία του αιτήματος, η ένσταση της Nibro από την άλλη, άπτεται ουσιαστικών θεμάτων της υπόθεσης αφού με αυτή αμφισβητείται αυτό καθ' αυτό το δικαίωμα των αιτητών να επικαλούνται τη συμφωνία ενεχυρίασης για να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες των 109 επίμαχων μετοχών. Συνοπτικά η ένσταση της Nibro η οποία υποστηρίζεται από την Ε/Δ Δαλίτη, περιστρέφεται γύρω από τρεις άξονες: Α. Λόγω του ότι η συμφωνία πώλησης των μετοχών αναφέρει ρητά ότι διέπεται από το αγγλικό δίκαιο και ότι η οποιαδήποτε τυχόν διαφορά προκύψει μεταξύ των μερών, αρμόδιο δικαστήριο για την επίλυση της είναι το London Court of International Arbitration, το παρόν κυπριακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αίτηση. Β. Οι όροι της συμφωνίας ενεχυρίασης που επικαλούνται οι αιτητές προς υποστήριξη του αιτήματος τους, δεν έχουν και δεν είχαν ποτέ ενεργοποιηθεί αφού ένεκα της επανειλημμένης παραβίασης ουσιωδών συμβατικών όρων από αμφότερες τις πλευρές κατά τη διάρκεια εκτέλεσης της συμφωνίας πώλησης, παραδείγματα των οποίων παρατίθενται στην Ε/Δ, οι συμβαλλόμενοι είχαν ουσιαστικά «παραιτηθεί» του δικαιώματος τους να επιμένουν σε πιστή τήρηση των εκατέρωθεν συμφωνηθεισών υποχρεώσεων και χρονοδιαγραμμάτων. Γ. Αν και η «συμπτυχθείσα» τελευταία πληρωμή του Μαίου 2016 δεν έλαβε χώρα εντούτοις αναμένετο όπως πρώτα γίνει η μεταβίβαση όπως άλλωστε «ήταν η πρακτική σε προγενέστερες συντελέσεις (closings)» και μετά να γίνει η πληρωμή. Παρά ταύτα, ενώ η Nibro είχε εκφράσει γραπτώς την πρόθεση της να προχωρήσει με τη συμφωνία και να καταβάλει τη τελευταία δόση εντούτοις, χωρίς να μεταβιβαστούν οι τελευταίες 146 μετοχές, χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε ουσιαστική παράβαση από πλευράς Nibro και χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε προηγούμενη προειδοποίηση περί διαπίστωσης οποιασδήποτε τέτοιας παράβασης, οι αιτητές προχώρησαν και άσκησαν τα δικαιώματα τους με βάση τη συμφωνία ενεχυρίασης. Υπό αυτή την έννοια, οι αιτητές ενήργησαν εντελώς αυθαίρετα και πρόωρα. Ισχυρίζεται τέλος η Nibro ότι, τα όσα προκύπτουν να συνιστούν επίδικες διαφορές μεταξύ των μερών στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορούν να εκδικαστούν στα πλαίσια της συνοπτικής διαδικασίας του αρ.111 Κεφ.113 και ότι αντίθετα, το όλο θέμα θα πρέπει να εξεταστεί στα πλαίσια αγωγής. Είναι δε η θέση τους ότι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησαν και ενεργούν οι αιτητές στην παρούσα υπόθεση και ειδικότερα σε βάρος των δικαιωμάτων της Nibro, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και επομένως θα πρέπει να εμποδιστούν από του να συνεχίσουν.» Σημειώνω εδώ ότι με την προαναφερόμενη ενδιάμεση απόφαση, δόθηκε άδεια στους αιτητές, κατόπιν αιτήματος τους, όπως καταχωρήσουν συμπληρωματική Ε/Δ του Bresslof, στην οποία ο τελευταίος επιχειρεί να απαντήσει σε όλα τα θέματα που ηγέρθηκαν με την Ε/Δ Δαλίτη. Στην εν λόγω συμπληρωματική Ε/Δ, η οποία καταχωρήθηκε στις 12/1/18 (ένορκη μετάφραση της στα ελληνικά καταχωρήθηκε στις 15/1/18), περιέχονται τα εξής: Α. Παρατίθεται αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε μεταξύ του Bresslof εκ μέρους των αιτητών και της Nibro από τις 14/10/15, ήτοι μετά την παράλειψη πληρωμής της δόσης της 30/9/15 και μέχρι και πρόσφατα, αναφορικά με τον τρόπο ολοκλήρωσης των προηγούμενων closings, τη θέση που εξέφρασαν από τότε οι αιτητές ότι υπήρξε ουσιώδες παράβαση της συμφωνίας και ότι σε περίπτωση που δεν καταβαλλόταν η σχετική πληρωμή υπήρχε το ενδεχόμενο ενεργοποίησης των προνοιών της συμφωνίας ενεχυρίασης καθώς και αναφορικά με τη στάση που τήρησε στο όλο θέμα η Nibro και τις θέσεις που πρόβαλλε μέχρι και την καταχώρηση της ένστασης της, θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν, σύμφωνα με τους αιτητές, με τα όσα προβάλλονται τώρα στην ένσταση Nibro και ειδικότερα με τον ισχυρισμό περί «αμοιβαίας παραβίασης της συμφωνίας», «παραίτησης» των συμβατικών δικαιωμάτων και πρόωρων ενεργειών των αιτητών (βλ. 2η Ε/Δ Bresslof παρ.5 - 10, 14 - 16 και Τεκμήρια Α-D). Στις παρ.11 - 13 συνοψίζεται η σημασία που κατά τον ομνύοντα φανερώνουν τα πιο πάνω γεγονότα και τα οποία, ως είναι η θέση του, υποστηρίζουν το βάσιμο της αίτησης και το αβάσιμο των ισχυρισμών Nibro. Β. Δίδονται διευκρινήσεις ως προς το θέμα που έθιξε η Nibro σε σχέση με τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τόσο από πλευράς forum όσο και από πλευράς δικονομίας. Στα πλαίσια αυτών των διευκρινίσεων παρατίθενται και γεγονότα που έλαβαν χώρα μετά την καταχώρηση της ένστασης Nibro καθώς και σχετική αλληλογραφία που αντηλλάχθηκε μεταξύ των εμπλεκομένων και των δικηγόρων τους για σκοπούς «διευθέτησης» της υπόθεσης. Γίνεται επίσης αναφορά σε «Ειδοποίηση Διαφοράς» που στάληκε από τους αιτητές προς τη Nibro στις 29/9/17 δυνάμει του όρου 27 της συμφωνίας πώλησης και η οποία, σύμφωνα με τον ομνύοντα, δεν αφορά την παρούσα αίτηση (βλ. 2η Ε/Δ Bresslof παρ.17 - 30). Μεταξύ της προσκομισθείσας μαρτυρίας που κατατέθηκε μέσω των αντίστοιχων ενόρκων δηλώσεων και δεν αμφισβητήθηκε από οποιονδήποτε εκ των εμπλεκομένων, είναι η Συμφωνία Πώλησης μετοχών μεταξύ αιτητών και Nibro καθώς και η Συμφωνία Ενεχυρίασης των επίμαχων 109 μετοχών (βλ. Τεκ. C και D Ε/Δ Bresslof αντίστοιχα). Σημειώνω εδώ ότι στη συμφωνία ενεχυρίασης, πέραν των αιτητών και της Nibro, ένας εκ των συμβαλλομένων είναι και η ίδια η εταιρεία, η οποία υπογράφει τη συμφωνία ως τέτοιος αντισυμβαλλόμενος, με χωριστές και ρητές μάλιστα, υποχρεώσεις και δικαιώματα . Σημειώνω επίσης ότι, αντίθετα με τη Συμφωνία Πώλησης μετοχών, η οποία αναφέρει ρητά ότι διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο και η οποία προνοεί ότι η κάθε διαφορά που προκύπτει από αυτή θα επιλύεται στο London Court of International Arbitration, η Συμφωνία Ενεχυρίασης των επίμαχων 109 μετοχών, αναφέρει ότι διέπεται από το κυπριακό δίκαιο και ότι «...any legal action or proceedings arising out of or in connection with this Deed may be brought by the Pledgees (αιτητές) in the Cyprus Courts.» και ότι τόσο η Nibro όσο και η εταιρεία, «.irrevocably submits to the exclusive jurisdiction of such courts.». Με τη συμπλήρωση των έγγραφων παραστάσεων από αντίστοιχα τα μέρη, η ακροαματική διαδικασία, η οποία διεξήχθη στην βάση των ενόρκων δηλώσεων που κατατέθηκαν, χωρίς να ζητηθεί η οποιαδήποτε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, ολοκληρώθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των μερών. Η πλήρης επιχειρηματολογία των συνηγόρων περιέχεται στις εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις που κατέθεσαν καθώς και στα όσα συνόψισαν προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου. Αν και κάμνω αναφορά στις εν λόγω θέσεις πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω εδώ τα εξής. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Από πλευράς Nibro, ο κ. Παφίτης, επιμένοντας στη θέση ότι τα όσα θέματα έχουν προκύψει μεταξύ αιτητών και Nibro, αναδεικνύουν τέτοια σοβαρή διάσταση γεγονότων που κατ' εφαρμογή των αρχών που διατυπώθηκαν στην Γεωργίου Ανδρέας και Άλλη ν. Σχολαί Φρειδερίκου Λτδ. και Άλλου,

(2004)1 Α.Α.Δ. 866, μόνο στα πλαίσια τακτικής αγωγής μπορούν να επιλυθούν και όχι στα πλαίσια της παρούσας «συνοπτικής» εταιρικής διαδικασίας, υποστήριξε ότι αν και η Nibro είχε εκφράσει γραπτώς την πρόθεση της να προχωρήσει με τη συμφωνία και να καταβάλει τη τελευταία δόση, εντούτοις, οι αιτητές προχώρησαν και άσκησαν τα δικαιώματα τους με βάση τη συμφωνία ενεχυρίασης εντελώς απροειδοποίητα, αυθαίρετα και πρόωρα. Ρωτήθηκε ο συνήγορος από το Δικαστήριο γιατί, εφόσον πρόθεση της Nibro ήταν πάντοτε να πληρώσει τη τελευταία δόση και να ολοκληρωθεί η συμφωνία πώλησης, αυτό μέχρι σήμερα δεν έγινε, καθώς και γιατί, έστω και τώρα που η Nibro έχει «επίσημα ενημερωθεί» για τη θέση των αιτητών, δεν προχωρεί με τη συμφωνηθείσα πληρωμή και ακολούθως να λάβει και τις τελευταίες μετοχές αφού κάτι τέτοιο άλλωστε, φαίνεται να βρίσκει θετική ανταπόκριση από τους τελευταίους. Η θέση του συνήγορου ήταν ότι η Nibro έχει πλέον χάσει την εμπιστοσύνη της προς τους αιτητές και προς το παρόν δεν επιθυμεί να προχωρήσει με την πληρωμή. Θα αποφασίσει όμως, ανέφερε ο συνήγορος, πώς θα προχωρήσει με το θέμα αυτό, ανάλογα και με την έκβαση της παρούσας διαδικασίας. Από πλευράς εταιρείας, αν και ο κ. Νικολάου σε κάποιο βαθμό υποστήριξε ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως να προκύπτουν «ουσιώδεις διαφωνίες» μεταξύ των μερών, επικέντρωσε την επιχειρηματολογία του στους διαδικαστικούς λόγους που κατά την άποψη της εταιρείας δεν επέτρεψαν να εγγραφούν οι αιτητές στο μητρώο και ειδικότερα στο ότι, για να προχωρήσει η εγγραφή, απαιτείται απόφαση του υφιστάμενου Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας, κάτι που οι αιτητές δεν εξασφάλισαν, αφού η σχετική απόφαση και έγγραφα που προσκόμισαν, υπογράφονταν από το προηγούμενο Συμβούλιο της εταιρείας και ως εκ τούτου, η οποιαδήποτε εγγραφή υπό αυτές τις συνθήκες, θα ισοδυναμούσε με «αναδρομική» εγγραφή, κάτι το οποίο η εταιρεία δεν μπορούσε να πράξει. Συμφώνησε όμως ο συνήγορος με την παρατήρηση του Δικαστηρίου ότι, αφ' ης στιγμής έχει επικληθεί το αρ.111, επιτυχία της αίτησης θα συνεπάγεται εγγραφή των αιτητών στο Mητρώο δυνάμει δικαστικού Διατάγματος και επομένως, όχι μόνο δεν τίθεται θέμα εξασφάλισης απόφασης του οποιουδήποτε Διοικητικού Συμβουλίου αλλά και η οποιαδήποτε εγγραφή διαταχθεί να γίνει, αυτή θα έχει αναδρομική ισχύ, με βάση την αρχή του nunc pro tunk ("now for then") (βλ. Palmer's Company Law, 21st Ed, pg. 455 όπου γίνεται αναφορά στην Re Sussex Brick Co. [1904] 1 Ch 598). Τα όποια διαδικαστικά «κωλύματα» της εταιρείας επομένως, όπως συμφώνησε και ο συνήγορος, φαίνεται πλέον να έχουν ουσιαστικά καταστεί, άνευ σημασίας. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου καθώς και τα όσα επιχειρηματολόγησαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι πρόνοιες του αρ. 111 Κεφ.113 επί των οποίων εδράζεται η αίτηση, έχουν ως εξής: «111.-
(1)Αν-(α) χωρίς ικανοποιητικό λόγο, το όνομα οποιουδήποτε προσώπου καταχωρείται ή παραλείπεται από το μητρώο μελών της ή (β) γίνεται παράλειψη ή άσκοπη καθυστέρηση της καταχώρησης στο μητρώο του γεγονότος ότι οποιοδήποτε πρόσωπο έπαυσε να είναι μέλος, το πρόσωπο που είναι δυσαρεστημένο, ή οποιοδήποτε μέλος της εταιρείας, ή η εταιρεία, δύναται να αποταθεί στο Δικαστήριο για διόρθωση του μητρώου.
(2)Όταν υποβάλλεται αίτηση με βάση το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο δύναται είτε να απορρίψει την αίτηση ή δύναται να διατάξει διόρθωση του μητρώου και πληρωμή αποζημίωσης από την εταιρεία οποιωνδήποτε ζημιών που υπέστηκε το δυσαρεστημένο μέρος.
(3)Μετά από αίτηση με βάση το άρθρο αυτό το Δικαστήριο δύναται να αποφασίζει οποιοδήποτε θέμα σχετικά με το δικαίωμα οποιουδήποτε προσώπου που είναι μέρος στην αίτηση αυτή όπως το όνομα του καταχωρείται ή παραλείπεται από το μητρώο, είτε το θέμα προέκυψε μεταξύ μελών ή φερομένων μελών, ή μεταξύ μελών ή φερομένων μελών από τη μια και της εταιρείας από την άλλη, και γενικά δύναται να αποφασίζει για κάθε ζήτημα που είναι αναγκαίο ή σκόπιμο να αποφασιστεί για τη διόρθωση του μητρώου. ...» Το γενικότερο δικονομικό πλαίσιο που διέπει μια αίτηση για διόρθωση μητρώου μελών μιας εταιρείας στη βάση του αρ.111 Κεφ.113 (πρώην αρ.110), διέπεται, κατ' αρχή, από τους Κανονισμούς 4 και 6(α) των περί Εταιρειών Διαδικαστικών Κανονισμών 396/1944 (επί των οποίων επίσης εδράζεται η αίτηση), οι οποίοι είναι σχεδόν πανομοιότυποι με την παλαιά RSC Ο.102 των Κανόνων του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας (Rules of the Supreme Court) που θεσπίστηκε στην βάση του τότε εν ισχύ Companies Act 1948. Ως εξηγώ στην ενδιάμεση απόφαση μου ημερ. 08/01/18, οι Κανονισμοί 396/1944, κατέληξαν με την πάροδο του χρόνου να περιγράφονται και ως οι περί Εταιρειών Κανονισμοί του 1951, δηλαδή οι Κανονισμοί του Νόμου του 1951 ήτοι του Κεφ.113 (βλ. Κ.2 ερμηνεία του όρου «Law» και Karaoglanian Sons Ltd. and Others v. Karaoglanian and Another
(1976)JSC 1875). Οι πρόνοιες των σχετικών με την παρούσα διαδικασία, Κ.4 και 6(α), έχουν ως εξής: «4.-
(1)Every petition and summons and all notices, affidavits and other proceedings under any petition or summons shall be entitled in the District Court concerned, and in the matter of the company, and in the matter of the Companies Law,
  1. .......
  2. The following applications shall be made by summons:- (a) Applications for rectification of the register of members of a company under section 110 of the Law.» (έμφαση δική μου) Ο άμεσα σχετικός Κ. 6(α) των Κανονισμών 1951 που αφορά στην υποβολή εναρκτήριας αίτησης (originating summons) για διόρθωση μητρώου στη βάση του άρθρου 111 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, άρθρο του οποίου οι πρόνοιες είναι ταυτόσημες με το πρώην αρ. 116 του αγγλικού Companies Act 1948 και μετέπειτα αρ.359 του Companies Act 1985, (βλ. Σχολαί Φρειδερίκου Λτδ ανωτέρω και Χατζηγαβριήλ κ.α ν. Ξενοφώντος κ.α
(2005)1 Α.Α.Δ. 57), είναι επίσης πανομοιότυπος σχεδόν με το r. 3
(1)της RSC Ο.102, με τη μόνη διαφορά να έγκειται στο γεγονός ότι στην Αγγλία, η αίτηση για διόρθωση μητρώου μελών εταιρείας, μπορούσε να γίνει και με originating summons αλλά και με originating motion (βλ. επίσης βλ. Palmer's Company Law, 21st Ed, pgs 455-456 και Pennington's Company Law, 4th ed. pgs.294-295). Η διαδικασία εκδίκασης εναρκτήριας εταιρικής αίτησης και δη αίτησης για διόρθωση μητρώου μελών στην Αγγλία, επιβάλλεται, σύμφωνα με τις αγγλικές αποφάσεις και συγγράμματα, να είναι καθαρά συνοπτικής φύσης και σε περίπτωση που εγείρεται σοβαρή αμφισβήτηση ως προς τα γεγονότα και/ή ως προς τα δικαιώματα επί των μετοχών ή/και διεκδικήσεις, το Δικαστήριο, το οποίο ασκεί διακριτική εξουσία για τη χορήγηση ή μη της αιτούμενης θεραπείας, θα αρνηθεί να τη χορηγήσει στα πλαίσια της προβλεπόμενης συνοπτικής διαδικασίας και θα αφήσει τους αιτητές να επιζητήσουν τη θεραπεία με αγωγή. (βλ. Palmer's και Pennington ανωτέρω). Αυτή όμως είναι και η προσέγγιση της κυπριακής νομολογίας αναφορικά με το αρ. 111 του Κεφ. 113 αλλά και σε σχέση με τις εταιρικές αιτήσεις γενικότερα (βλ. Σχολαί Φρειδερίκου Λτδ και Χατζηγαβριήλ ανωτέρω και ενδεικτικά Σπανού Έφη M ν. GIP Constructions Limited
(1999)1 ΑΑΔ 315 και Χατζηγιάννης Ανδρέας ν. C J Kyprianou Promotions Ltd,
(2010)1 Α.Α.Δ. 991). Το πιο κάτω απόσπασμα από την Φρειδερίκου ανωτέρω είναι άκρως κατατοπιστικό: «Η διαδικασία που προβλέπεται στο άρθρο 111 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 για διόρθωση του μητρώου των μελών εταιρείας είναι συνοπτική και το δικαστήριο ασκεί διακριτική εξουσία για τη χορήγηση ή μη θεραπείας. Όπου εγείρεται σοβαρή αμφισβήτηση ως προς τα γεγονότα και/ή ως προς τα δικαιώματα επί των μετοχών ή/και διεκδικήσεις, το δικαστήριο αρνείται τη χορήγηση θεραπείας στα πλαίσια της προβλεπόμενης από το άρθρο 111 συνοπτικής διαδικασίας και οι αιτητές αφήνονται να επιζητήσουν θεραπεία με αγωγή. Στην προκείμενη περίπτωση η αμφισβήτηση που προέκυψε αναφορικά με την ιδιοκτησία των επίδικων μετοχών είναι έκδηλη. ... η δε συζήτηση που ακολούθησε, ανέδειξε όντως το μέγεθος της διαφοράς καθώς και την ύπαρξη σοβαρών υπό αμφισβήτηση γεγονότων. Η απόδειξη των εκατέρωθεν ισχυρισμών που είχαν προβληθεί είναι φανερό ότι θα καθιστούσε τη διαδικασία δύσκολη και περίπλοκη εκτρέποντας την από τα όρια του σκοπού τον οποίο η διάταξη θεσπίστηκε για να εξυπηρετήσει. Το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Pennigton's Company Law, 7th ed., σελ. 421 είναι σχετικό με το θέμα και παρατίθεται στην εκκαλούμενη απόφαση: «The court may in its discretion refuse to rectify the register on a summary application under the Companies Act
  1. Where the facts are admitted and the question is simply one of law, or where the facts can easily be ascertained, the court will entertain the application, but if the facts are complex and in dispute, or if there is pending litigation about the same question between one of the parties to the application and a third person, the court will always refuse to give a decision on a summary application, and will leave the application to seek rectification in an action commenced by writ. Furthermore, an application for rectification will be rejected if it is made for an improper purpose (e g to prevent votes being cast in respect of shares contrary to the wishes of an applicant who claims no beneficial interest in them).» Το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά άντλησε καθοδήγηση από την αγγλική νομολογία* εφόσον το άρθρο 359 της αγγλικής Companies Act 1985 είναι ταυτόσημο με το άρθρο 111 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
  2. Στο σύγγραμμα Mayson, French & Ryan On Company Law, 18th ed. 2001-2003, para 14.3.3, σελ. 387 αναφέρεται: «An application under s. 359 for rectification of a company's register of members may be made by any member of the company or by the company itself (s. 359
(1)). The court's power to order rectification under s. 359 is discretionary and rules of court have always made the procedure summary, so the court will not act under the section if there is a complicated question to be tried (Re Leon Needham Ltd [1966] 110 SJ 652) or if injustice would be caused to other members who have not been represented (Re Sussex Brick Co. [1904] 1 Ch 598 per Vaughan Williams LJ at pp. 606-7). Under the new Civil Procedure Rules, which is intended for claims which are unlikely to involve a substantial dispute of fact (Practice Direction 49B (supplementing the Civil Procedure Rules 1998), para. 2). However, r. 8.1
(3)of the Civil Procedure Rules 1998 permits the court to order that a claim started under Part 8 should proceed as if it had been started in the usual way under Part 7, which would allow for a full trial of disputed facts. This may now enable the court to deal with a wider range of claims under s. 359 than before (see Re Hoicrest Ltd [2000] 1 WLR 414).» Ανάλογη είναι και η προσέγγιση η οποία εντοπίζεται στα συγγράμματα που αναφέρουν στην αγόρευσή τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εφεσιβλήτων 1 ήτοι, BOYLE & BIRDS COMPANY LAW 2nd ed., p. 436, para 15.6 και HALSBURY'S LAWS OF ENGLAND 4th ed., vol. 7
(1)p. 254 para 373. Από τις πιο πάνω αυθεντίες καθίσταται σαφές ότι σε κάθε περίπτωση όπου διαπιστώνεται ότι υπάρχουν αμφισβητούμενα θέματα ιδιοκτησίας ή/και τέτοιες αμφισβητήσεις κλπ, το δικαστήριο δεν αποφασίζει και δεν χορηγεί θεραπεία όταν το δίκαιο της υπόθεσης και η ορθή απονομή της δικαιοσύνης άλλως απαιτούν.» Χρήσιμη αναφορά μπορεί επίσης να γίνει και στο σύγγραμμα «Minority Shareholders: Law, Practice and Procedure» 4th ed. by Joffe et al, pg. 178-183) Η αγγλική νομολογία έχει υποδείξει μάλιστα ότι, τόσο «συνοπτική» είναι η φύση της όλης διαδικασίας, που αν διαπιστωθεί ότι για να μπορέσει το Δικαστήριο να καταλήξει σε απόφαση, θα πρέπει να ακουστεί προφορική μαρτυρία και οι μάρτυρες να αντεξεταστούν, τότε η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και η όλη «διαφορά» θα πρέπει να αφεθεί να επιλυθεί σε διαδικασία αγωγής (βλ. Re Hoicrest Ltd [2000] 1 BCLC 194 στην οποία παραπέμπει η Φρειδερίκου - «Due to sharp differences between the parties as to matters of fact, oral evidence and cross-examination were necessary to resolve the dispute . the "summary" jurisdiction [was] procedurally inappropriate.». Τα αγγλικά δικαστήρια έχουν κρίνει ως κατάλληλες περιπτώσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, τις ακόλουθες: «...where the applicant was induced to take shares by misrepresentation where the company improperly neglected to register a transfer, where shares had been issued to the applicant as paid up without filing a contract in compliance with what is now section 52 of the Act of 1948; where shares were improperly forfeited;where the company, acting on a forged transfer, had removed the name of the applicant, the real owner,where there was a dispute between the vendor and purchaser of shares; where shares had been irregularly allotted to an applicant; where the signatory of an underwriting letter not constituting a contract had been placed on the register; where a shareholder who had made an ultra vires surrender of his shares to the company, claimed to have his name reinstated. (βλ. Palmer's pg. 455). Πρόσθετα των πιο πάνω, η αγγλική νομολογία έχει αναγνωρίσει επίσης τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος βάσει του αρ.111 και στην περίπτωση όπου οι διευθυντές μιας εταιρείας παραλείπουν να συμμορφωθούν με την θέσμια υποχρέωση που έχουν δυνάμει του αρ.76 Κεφ.113 (S.80 Companies At 1948), ήτοι όπως αποστείλουν στον εκδοχέα μέσα σε δύο μήνες από την ημερομηνία που κατατέθηκε στην εταιρεία η μεταβίβαση, ειδοποίηση για την άρνηση τους να τον εγγράψουν ως μέλος της εταιρείας (βλ. αναφορά Palmer's στην παρ. 7.123 της έκδοσης 2017 στην οποία με παρέπεμψε ο συνήγορος των αιτητών και η οποία αναφορά συναντάται και στο ίδιο σύγγραμμα στην έκδοση 2014 - «...where the share transfer documentation had been lodged with a company but the directors failed to notify the transferee of their refusal to register the transfer within two months». Ως προς το ποιοι είναι οι αναγκαίοι «διάδικοι» σε μια αίτηση αυτής της φύσης, σύμφωνα με την αγγλική νομολογία και συγγράμματα, στη διαδικασία θα πρέπει να λάβουν μέρος όλα τα πρόσωπα που δυνατό να επηρεαστούν δυσμενώς από την αιτούμενη διόρθωση (βλ. Re R W Peak (Kings Lynn) Ltd [1998] 1 BCLC 193). Παρά ταύτα, δεν είναι αναγκαίο να συνενωθούν στη διαδικασία όλα τα εγγεγραμμένα μέλη που κατέχουν μετοχές άλλες από αυτές για τις οποίες ζητείται η διόρθωση, εφόσον τα συμφέροντα εκείνων των μελών, θεωρούνται ότι εκπροσωπούνται δεόντως από την εταιρεία (βλ. Morgan v Morgan Insurance Brokers Ltd [1993] BCLC 676). Ούτε όμως είναι ορθό όπως σε μία αίτηση για διόρθωση του μητρώου μελών, ενώνονται ως ξεχωριστοί διάδικοι οι διευθυντές μιας εταιρείας, εκτός αν πρόθεση του αιτητή είναι να τους καταστήσει προσωπικά υπεύθυνους για τα έξοδα της διαδικασίας, νοουμένου βέβαια ότι το αίτημα του αυτό έχει έρεισμα ή αν οι ίδιοι οι διευθυντές επιθυμούν να συνενωθούν ως διάδικοι (βλ. Re Copal Vanish Co Ltd [1917] 2 Ch. 349). Σημειώνω τέλος την αρχή περί αναδρομικότητας της εγγραφής/διόρθωσης του μητρώου κατ' εφαρμογή του αρ.111, ήτοι της αρχής του nunc pro tunk ("now for then"), σύμφωνα με την οποία, σε κατάλληλες περιπτώσεις, το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας όπως εκδώσει διάταγμα διόρθωσης του μητρώου κατά τρόπο που το όνομα του αιτητή θα θεωρείται καταγραμμένο ή διαγραμμένο ανάλογα με την περίπτωση, από τότε που θα έπρεπε να είχε καταγραφεί ή διαγραφεί (βλ. Re Joint Stock Discount Co, Nation's Case
(1866)LR 3 Eq 77, Re New Millenium Experience Co Ltd [2004] 1 BCLC 19, Barbor v Middleton
(1998)4 BCC 681 και Re Sussex Brick Co ανωτέρω, βλ. επίσης σελ. 182 Minority Shareholders: Law, Practice and Procedure ανωτέρω»). ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΣΗ Από τις εκατέρωθεν καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις ( 1η και 2η Ε/Δ Bressloff, Ε/Δ Καπιτανίδη που υποστηρίζει την ένσταση της εταιρείας και Ε/Δ Δαλίτη που υποστηρίζει την ένσταση της Nibro) και τα επισυναπτόμενα σε αυτές τεκμήρια, και ενόψει της απουσίας οποιασδήποτε αντεξέτασης ή άλλως πως αμφισβήτησης των ενόρκως δηλούντων, τα πιο κάτω γεγονότα προκύπτουν να συνιστούν αδιαμφισβήτητα γεγονότα μεταξύ των μερών: (
  1. i)Οι αιτητές ήταν ιδιοκτήτες 457 συνολικά μετοχών της εταιρείας τις οποίες συμφώνησαν να πωλήσουν και μεταβιβάσουν στη Nibro έναντι $25.000.000. Για το σκοπό αυτό, αιτητές και Nibro υπέγραψαν σχετική συμφωνία πώλησης στις 22/8/14 (βλ. Τεκ. C Ε/Δ Bressloff). (
  2. ii)Η εν λόγω συμφωνία συμφωνήθηκε ότι θα διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο και ότι για την επίλυση της οποιασδήποτε διαφοράς προέκυπτε από αυτή, αποκλειστική δικαιοδοσία να την επιλύσει θα είχε το London Court of International Arbitration. (βλ. όρο 27). (iii) Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, η οποία στην πορεία τροποποιήθηκε, το προαναφερόμενο τίμημα αγοράς των 457 μετοχών, η Nibro θα το κατέβαλλε δια συγκεκριμένων δόσεων, αρχικά επτά και στη συνέχεια έξι κατόπιν τροποποίησης (closings 30/09/14, 30/12/14, 31/3/15, 30/6/15, 30/9/15 και 30/12/15) και με την πληρωμή της κάθε συμφωνηθείσας δόσης, θα μεταβιβάζετο επ' ονόματι της Nibro συγκεκριμένος αριθμός μετοχών. (βλ. όρο 2 και Τεκ. F Ε/Δ Bressloff) (
  3. iv)Η πρώτη πληρωμή αφορούσε 109 μετοχές οι οποίες αφού πληρώθηκαν, μεταβιβάστηκαν επ' ονόματι της Nibro στις 30/9/14. (
  4. v)Οι εν λόγω 109 μετοχές, με το που μεταβιβάστηκαν επ' ονόματι της Nibro, ενεχυριάστηκαν πίσω στους αιτητές δυνάμει γραπτής Συμφωνίας Ενεχυρίασης (pledge) ημερ. 30/9/14, ως εξασφάλιση των υπόλοιπων συμβατικών υποχρεώσεων της Nibro απέναντι στους αιτητές (βλ. Τεκ. D Ε/Δ Bressloff). Αντισυμβαλλόμενοι στην εν λόγω συμφωνία ενεχυρίασης ήταν η Nibro ως pledger, οι αιτητές ως pledgees και η εταιρεία ως το άμεσα επηρεαζόμενο πρόσωπο. (
  5. vi)Με την εν λόγω συμφωνία συμφωνήθηκε ότι τα εκεί αναφερόμενα δικαιώματα και υποχρεώσεις των μερών, θα διέπονται από το κυπριακό δίκαιο και ότι τα μέρη και ειδικότερα η Nibro και η εταιρεία, ανέκκλητα έθεταν τον εαυτό τους στην αποκλειστική δικαιοδοσία των κυπριακών Δικαστηρίων σε σχέση με την εν λόγω συμφωνία - «.irrevocably submit to the exclusive jurisdiction of such courts (Cypriot).». (βλ. όρο 17) (vii) Ήταν μεταξύ άλλων, ρητοί όροι της συμφωνίας ενεχυρίασης ότι: · Η εν λόγω συμφωνία αφορούσε την παροχή εξασφάλισης από τη Nibro προς όφελος των αιτητών, για την έγκαιρη και ακριβή πληρωμή αλλά και, απαλλαγή και ικανοποίηση των «εξασφαλισμένων υποχρεώσεων» της τελευταίας, ήτοι των υποχρεώσεων της που απέρρεαν από τη συμφωνία πώλησης μετοχών, σε σχέση με την πληρωμή της κάθε δόσης εντός των εκεί συμφωνηθέντων χρονοδιαγραμμάτων - «.by way of security for the due and punctual payment, discharge and satisfaction of the Secured Obligations - "Secured Obligations" means (
  6. i)the obligations of the Pledgor under the Share Purchase Agreement to pay each instalment of the Price other than the Initial Price in accordance with the clauses 2 and 5 and Schedules 2 and 4 of the Share Purchase Agreement.» (βλ. όρο 2 και ως προς την ερμηνεία των συμβατικών όρων, όρο 1). · Κατά την ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας ενεχυρίασης, η Nibro ή η εταιρεία, θα παρέδιδαν στους αιτητές το πιστοποιητικό των επίμαχων 109 μετοχών, ένα «λευκό» έντυπο μεταβίβασης των μετοχών από τη Nibro προς τους αιτητές χωρίς ημερομηνία, δεόντως υπογραμμένο και εκτελεσμένο από τη Nibro («...undated bank instrument of transfer of shares . duly executed by the pledgor...»), ανέκκλητο πληρεξούσιο από τη Nibro προς τους αιτητές («...irrevocable proxy and power of attorney...») καθώς και ψήφισμα του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας χωρίς ημερομηνία, με το οποίο εξουσιοδοτείτο η μεταβίβαση των επίμαχων μετοχών από τη Nibro προς τους αιτητές («...undated blank resolution of the Board of Directors of the Company approving the transfer of shares...») (βλ. όρο 4). · Σε περίπτωση που συμβεί κάποιο Event of Default (Γεγονός Παράβασης), το οποίο γεγονός καθορίζεται ρητά στη συμφωνία ως παράλειψη της Nibro να καταβάλει οποιαδήποτε συμφωνηθείσα δόση του τιμήματος πώλησης, κατά το χρόνο που τέτοια δόση καθίσταται οφειλόμενη και πληρωτέα δυνάμει των όρων της συμφωνίας πώλησης, και η εν λόγω παράλειψη συνεχιστεί για περίοδο 3 μηνών, οι αιτητές θα δικαιούνται, μεταξύ άλλων, όπως εξασκήσουν όλα τα δικαιώματα που τους παρέχονται από τη συμφωνία ενεχυρίασης και τα έγγραφα που αναφέρονται ανωτέρω ως ενεχυροδανειστές των επίμαχων μετοχών και όπως μεταβιβάσουν τις επίμαχες μετοχές επ' ονόματι τους ή επ' ονόματι οποιουδήποτε άλλου προσώπου και εγγραφούν αυτοί ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο επιθυμούν, ως ιδιοκτήτες των επίμαχων μετοχών (βλ. όρους 5.1 και 5.3) · Σε μια τέτοια περίπτωση, τόσο η Nibro όσο και η εταιρεία θα λάβουν όλα τα αναγκαία διαβήματα για να εγγραφούν οι αιτητές ως ιδιοκτήτες των επίμαχων μετοχών και με δικά τους έξοδα οι πρώτοι, όταν τους ζητηθεί από τους αιτητές, θα «εκτελέσουν» κάθε έγγραφο ή έντυπο που είναι αναγκαίο για την πλήρη εφαρμογή των δικαιωμάτων των αιτητών ως ενεχυροδανειστές των επίμαχων μετοχών (βλ. όρους 5.2 και 6). · Καμία παράλειψη ή καθυστέρηση από μέρους των αιτητών να εξασκήσουν τα δικαιώματα τους ώς αυτά προκύπτουν από τη συμφωνία ενεχυρίασης και καμία συναλλαγή μεταξύ των αντισυμβαλλομένων, θα επενεργεί ως αποποίηση σε οποιοδήποτε βαθμό, των δικαιωμάτων των αιτητών ως ενεχυροδανειστές των μετοχών (βλ. όρο 12.2). (viii) Τα έγγραφα που αναφέρονται ανωτέρω, ήτοι το χωρίς ημερομηνία έντυπο μεταβίβασης των μετοχών, το πληρεξούσιο έγγραφο και η χωρίς ημερομηνία απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας με την οποία εξουσιοδοτείτο η μεταβίβαση των μετοχών επ' ονόματι των αιτητών, υπογράφηκαν και εκτελέστηκαν δεόντως από τη Nibro και την εταιρεία και παραδόθηκαν στους αιτητές. (βλ. Τεκ.E Ε/Δ Bressloff). (
  7. ix)Οι πρώτες 4 δόσεις του τιμήματος πώλησης καταβλήθηκαν κανονικά και οι αντίστοιχες 311 μετοχές μεταβιβάστηκαν από τους αιτητές επ' ονόματι της Nibro. Δεν έγινε το ίδιο όμως σε σχέση με τη δόση της 30/9/15 αφού η Nibro δεν κατέβαλε την εν λόγω δόση στην ώρα της. (
  8. x)Δύο εβδομάδες μετά την παρέλευση της προθεσμίας της 30/9/15, ήτοι στις 14/10/15, οι αιτητές, μέσω του αντιπρόσωπου τους Bressloff, απέστειλαν email στους διαχειρίζοντες τη Nibro, ενημερώνοντας τους για την παράλειψη εμπρόθεσμης και έγκαιρης πληρωμής της προαναφερόμενης δόσης καθώς και για το γεγονός ότι η εν λόγω παράλειψη, συνιστούσε, κατ' εκείνους, παράβαση των όρων πληρωμής της συμφωνίας πώλησης - «We are writing to inform you that ... Nibro is in default on its payment obligation under the SPA of 22 August 2014...». (βλ. Τεκ.A 2ης Ε/Δ Bressloff) (
  9. xi)Με το ίδιο email, οι αιτητές κάλεσαν τη Nibro όπως εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση ούτως ώστε να αποφευχθεί η λήψη νομικών μέτρων και ειδικότερα να αποφευχθεί η άσκηση των δικαιωμάτων που είχαν οι αιτητές δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης - «...We expect Nibro to fulfil its legal obligations without further delay, in order that we may avoid proceeding to enforcement through lawyers of the sellers' rights under the SPA and the Share Pledge Deed.». (xii) Η απάντηση από πλευράς Nibro ήρθε περί τους 5 μήνες αργότερα, ήτοι στις 09/03/16, μέσω email κάποιας κας Charkchyan, η οποία, αφού ενημέρωσε τους αιτητές ότι «I ll be connecting the SPA between Nibro and FELB's shareholders.», τους ανέφερε ότι η Nibro προτίθεται να προβεί σε πληρωμή για τις υπόλοιπες μετοχές μέχρι το τέλος Μαρτίου 2016, νοουμένου ότι οι αιτητές θα προχωρούσαν συνοπτικά με τη μεταβίβαση των 146 μετοχών. Η Charkchyan ανέφερε επίσης ότι, η Nibro ήταν έτοιμη να «ολοκληρώσει» τη συμφωνία πώλησης νοουμένου ότι δεν θα επιβαρυνόταν με «τόκο παράβασης», ως προνοείτο στη συμφωνία πώλησης, ούτε και με οποιεσδήποτε άλλες επιβαρύνσεις - «We are ready to close the SPA provided that no Default interest (clause 12.4 of the SPA) and other fines will be charged against Nibro» (βλ. Τεκ.G Ε/Δ Bressloff). (xiii) Στη βάση της πιο πάνω θέσης της Nibro, θέση την οποία οι αιτητές αποδέχτηκαν, τα μέρη εισήλθαν σε νέα τροποποιητική συμφωνία στις 22/3/16. Δυνάμει της εν λόγω τροποποιητικής συμφωνίας, οι εναπομείνασες δύο δόσεις, ήτοι οι δόσεις των 30/9/15 και 30/12/15, συμπτύχθηκαν σε μία δόση η οποία και συμφωνήθηκε όπως καταβληθεί στις 20 Μαίου 2016. (βλ. Τεκ.H Ε/Δ Bressloff και Τεκ. B 2ης Ε/Δ Bressloff καθώς και Τεκ. 3 Ε/Δ Καπιτανίδη). (xiv) Με την ίδια συμφωνία, οι αιτητές αποποιήθηκαν ρητά του δικαιώματος τους σε «τόκο παράβασης» και σε οποιοδήποτε άλλο «πρόστιμο» που μπορεί να προέκυψε μέχρι την υπογραφή της τροποποιητικής συμφωνίας λόγω της καθυστέρησης πληρωμής από τη Nibro ή λόγω οποιασδήποτε άλλης τυχόν συμβατικής παράβασης από μέρους της - «.waive any right to default interest (and any other penalties) which may have arisen up to the date hereof under the Agreement due to delayed payment or any other possible breaches by Nibro». (έμφαση δική μου). (
  10. xv)Παρά την πιο πάνω συμφωνία όμως, ούτε στις 20 Μαίου 2016 καταβλήθηκε η τελευταία πλέον, δόση. (xvi) Σωρεία email αντηλλάχθηκαν μεταξύ Bressloff, Charkchyan και εταιρείας, με τα οποία, ο μεν πρώτος ζητούσε να μάθει πότε αναμένετο να γίνει η πληρωμή, οι δε τελευταίοι προέβαλλαν διάφορους διαδικαστικούς λόγους καθυστερούσαν την πληρωμή, όπως π.χ, η αλλαγή γραμματέα της εταιρείας και η εμπλοκή τρίτων προσώπων εντός της Nibro, υπεύθυνων για το οικονομικό κομμάτι της συμφωνίας. (βλ. Τεκ.C 2ης Ε/Δ Bressloff και ειδικότερα τα emails 13/4/16 και 20/4/16). (xvii) Παρά το ότι η Nibro είχε ενημερώσει τον Bressloff ότι θα κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να προβεί στη σχετική πληρωμή μέχρι τέλος 2016, καμία τέτοια πληρωμή είχε γίνει μέχρι και το Δεκέμβριο 2016 (βλ. Τεκ.C 2ης Ε/Δ Bressloff και ειδικότερα email 11/10/16). Περί το τέλος Δεκεμβρίου, η Charkchyan ενημέρωσε τον Bressloff ότι αν και η Nibro ακόμη επιθυμούσε να ολοκληρώσει τη συμφωνία, εντούτοις οι τραπεζικοί λογαριασμοί της είχαν κλείσει οπόταν και θα έπρεπε να εξευρεθεί άλλος τρόπος να πληρωθεί η δόση (βλ. Τεκ.D 2ης Ε/Δ Bressloff email 20-21/12/16). (xviii) Εν τω μεταξύ, στις 23/5/16, οι αιτητές μέσω του Bressloff, ενημέρωσαν την εταιρεία μέσω των γραμματέα και nominee-διευθυντή της, εταιρείες PAGESERVE KAI PAGEDIRECTORS αντίστοιχα (μέλη του ομίλου PAGECORP, όμιλος παροχής εταιρικών υπηρεσιών του δικηγορικού οίκου Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ), περί της παράβασης της συμφωνίας από τη Nibro και περί της πρόθεσης τους να ασκήσουν τα δικαιώματα τους ως ενεχυροδανειστές των επίμαχων μετοχών δυνάμει της Συμφωνίας Ενεχυρίασης. Ειδικότερα οι αιτητές, ζήτησαν από την εταιρεία όπως προβεί στις αναγκαίες προετοιμασίες για να προχωρήσει η εγγραφή των επίμαχων μετοχών στο όνομα τους, αίτημα στο οποίο η εταιρεία άρχισε να ανταποκρίνεται θετικά. ((βλ. Τεκ.I Ε/Δ Bressloff και παρ.2γ, 2δ και 4 Ε/Δ Καπιτανίδη που υποστηρίζει την ένσταση της εταιρείας). (xix) Μέχρι και τις 04/10/16, αν και οι αιτητές απέστειλαν στην εταιρεία τα έγγραφα για τη μεταβίβαση των επίμαχων μετοχών, ως αυτά τους είχαν παραδοθεί κατά την υπογραφή της συμφωνίας ενεχυρίασης, εντούτοις η εταιρεία δεν προχωρούσε με την μεταβίβαση. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Bressloff, ο οποίος απέστειλε νέο email στην PAGECORP με το οποίο απαιτούσε να ενημερωθεί κατά πόσο οι διευθυντές της εταιρείας αρνούντο να προχωρήσουν με τη μεταβίβαση καθώς και το λόγο της άρνησης τους. Σε αντίθετη περίπτωση, απαίτησε ο Bressloff, η εταιρεία θα έπρεπε να προχωρήσει με τη μεταβίβαση (βλ. Τεκ.K Ε/Δ Bressloff και παρ.4 και 5 Ε/Δ Καπιτανίδη). (
  11. xx)Στο email αυτό του Bressloff, η PAGECORP επανήλθε την ίδια μέρα (4/10/16), αναφέροντας ότι είχαν σταλεί αρκετές υπενθυμίσεις στους διευθυντές της εταιρείας εντούτοις δεν είχαν ακόμη απαντήσει. Διαβεβαίωσε τον Bressloff ότι θα πληροφορούσε τους διοικούντες της εταιρείας ότι αν εντός 10 ημερών δεν τους παρείχαν οποιουσδήποτε σοβαρούς λόγους γιατί να μην μεταβιβαστούν οι μετοχές τότε θα προχωρούσαν με τη μεταβίβαση - «.We have decided to inform our clients that if within 10 days they will not provide us with serious arguments why the share transfer should not take place, we will proceed with the transfer» (βλ. email 4/10/16 Τεκ.K Ε/Δ Bressloff και παρ.4 και 5 Ε/Δ Καπιτανίδη). (xxi) Ακολούθως, στις 20/10/16, η PAGECORP, υπό την ιδιότητα του γραμματέα και διευθυντή της εταιρείας ως ανωτέρω αναφέρεται, ενημέρωσε τον Bressloff ότι τελικά η εταιρεία θα προχωρούσε με τη μεταβίβαση των επίμαχων μετοχών στο όνομα των αιτητών (βλ. email 20/10/16 Τεκ.K Ε/Δ Bressloff). (xxii) Στις 24/10/16 όμως, ήτοι τέσσερεις μέρες αργότερα, όταν ο Bressloff ζήτησε από τη PAGECORP να τον ενημερώσει ως προς το που βρισκόταν η διαδικασία, του απάντησε μέσω email ο κ. Πατρίκιος Παύλου, ο οποίος του ανέφερε ότι όταν τα σχετικά με την ολοκλήρωση της μεταβίβασης έγγραφα είχαν τεθεί ενώπιον του για υπογραφή, «συμβούλεψε» ότι με βάση το κυπριακό δίκαιο και το καταστατικό της εταιρείας, οι διευθυντές της εταιρείας θα μπορούσαν να αρνηθούν τη μεταβίβαση, αν το σχετικό έγγραφο μεταβίβασης δεν συνοδευόταν από το πρωτότυπο πιστοποιητικό των μετοχών στις οποίες αφορούσε, κάτι που ο γραμματέας της εταιρείας ακόμη ανέμενε να παραλάβει. Εισηγήθηκε ακολούθως ο κ. Παύλου στο email του ότι, επειδή τη μεταβίβαση έπρεπε να την εγκρίνουν οι νέοι πλέον διευθυντές της εταιρείας, ήταν πιο ασφαλές και προς το συμφέρον των αιτητών όπως ζητήσει από τους νυν διευθυντές να υπογράψουν νέο ψήφισμα αποδοχής της μεταβίβασης, με «σημερινή» ημερομηνία. Το εν λόγω ψήφισμα ανέλαβε ο ίδιος να ετοιμάσει και αποστείλει εκ μέρους της εταιρείας PAGECORP, ενός από τους διευθυντές της εταιρείας, συνοδευόμενο από δική του επιστολή, με την οποία θα εξηγούσε ότι κατά την άποψη του, το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας θα έπρεπε να εγκρίνει τη μεταβίβαση. Σε αντίθετη περίπτωση, ανέφερε ο κ. Παύλου, η μεταβίβαση ενδεχομένως να αμφισβητείτο στο μέλλον από κάποιο επηρεαζόμενο πρόσωπο. «When the various documents were brought to me for signature I advised that according to Cyprus Law and the AoA of the Co, a transfer of shares may be declined by the directors if the instrument of transfer, when produced to the BOD, is not accompanied by the original certificate of shares to which it relates.what I intend to do.is to prepare a Written Resolution, sign it myself.and send it to each of the other directors for their signatures, together with an explanatory letter in which I will explain that, in my opinion the BOD must approve the transfer. .I feel that if the transfer of shares is effected on the basis of the existing resolution of the BOD, the transfer may at some stage be disputed by an interested person». (έμφαση δική μου). (xxiii) Ο Bressloff, αποδέχτηκε την εισήγηση του κ. Παύλου, υποδεικνύοντας όμως ότι όλη αυτή η διαδικασία, ήταν καθαρά «...a matter of extra caution on your firm's part.» και πως στην πραγματικότητα η εταιρεία δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο από τα ήδη σταλθέντα έγγραφα για να προχωρήσει. Σύμφωνα με την ενημέρωση της PAGECORP, το ψήφισμα ετοιμάστηκε και υπογράφηκε από την ίδια, υπό τις ιδιότητες του διευθυντή και γραμματέα της εταιρείας και απεστάλη στους υπόλοιπους διευθυντές για υπογραφή περί την 1η εβδομάδα Νοεμβρίου. Μάλιστα δε, σύμφωνα με την ενημέρωση που έτυχε ο Bressloff, ο κ. Παύλου, εκ μέρους της PAGECORP, απέστειλε και συνοδευτική επιστολή με το ψήφισμα, «τονίζοντας τη σημασία της υπογραφής του το συντομότερο δυνατό και ζητώντας την άμεση συνεργασία τους». (βλ. Τεκ.Κ Ε/Δ Bressloff - email 08/11/16-10/11/16) (xxiv) Μέχρι και τις 2/12/16, καμία θετική ανταπόκριση υπήρξε από πλευράς των υπόλοιπων διευθυντών και αυτό παρά το ότι το στο όλο θέμα ενεπλάκηκε και ένας εκ των μεγαλομετόχων της εταιρείας ο οποίος το μόνο που ζήτησε ήταν όπως, αντί των εντύπων που συνέταξε η PAGECORP, χρησιμοποιηθεί το «έντυπο» που προνοείτο στη συμφωνία ενεχυρίασης, αίτημα το οποίο ικανοποιήθηκε άμεσα και παρά το ότι καθ' όλο αυτό το χρόνο, η PAGECORP διαβεβαίωνε τον Bressloff ότι «κυνηγούσαν» το θέμα για να εξασφαλίσουν τις απαιτούμενες υπογραφές, εκφράζοντας την κατανόηση τους για τη θέση των αιτητών και ότι ευελπιστούσαν όπως το όλο θέμα διευθετηθεί σύντομα. Κατ' εκείνους μάλιστα, δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτό τι άλλο αναμένετο να γίνει - βλ. email ημερ. 24/11/16 - «...I do not know, what else they could request.». (βλ. Τεκ.Κ Ε/Δ Bressloff - email 08/11/16-2/12/16). (xxv) Όταν παρήλθε και το τέλος του χρόνου και ακόμη δεν υπήρξε ανταπόκριση από πλευράς των υπόλοιπων διευθυντών της εταιρείας, οι αιτητές έδωσαν οδηγίες στους δικηγόρους τους όπως λάβουν πλέον νομικά μέτρα προς προάσπιση των συμφερόντων τους. Οι τελευταίοι απέστειλαν στην εταιρεία και στους αξιωματούχους της προσωπικά, τόσο ηλεκτρονικά όσο και με συστημένο ταχυδρομείο, επιστολή ημερ. 10/2/17, με την οποία απαιτούσαν μεταξύ άλλων, την εγγραφή των αιτητών στο μητρώο μετοχών της εταιρείας ως ιδιοκτητών των επίμαχων μετοχών, το αργότερο μέχρι 17/2/17. (βλ. Τεκ. L και M Ε/Δ Bressloff). (xxvi) Το αίτημα των δικηγόρων των αιτητών δεν ικανοποιήθηκε εντός της καθορισθείσας προθεσμίας και με email του προς το δικηγόρο των αιτητών ημερ. 16/2/17, ο κ. Παύλου εκ μέρους της PAGECORP, ενημέρωσε τον πρώτο ότι μέχρι εκείνη την ημερομηνία, η PAGESERVE, ως γραμματέας της εταιρείας, δεν είχε ενημερωθεί για τη λήψη οποιουδήποτε σχετικού ψηφίσματος από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να προχωρήσει. Ανέφερε όμως ότι ξαναζήτησε από τους διευθυντές να τον ενημερώσουν για τις προθέσεις τους και ανέμενε την απάντηση τους. (βλ. Τεκ.N Ε/Δ Bressloff) (xxvii) Μέχρι και ένα μήνα αργότερα, ήτοι μέχρι τις 17/3/17, καμία απάντηση υπήρξε από πλευράς PAGECORP ή εταιρείας, οπόταν και οι δικηγόροι των αιτητών, απέστειλαν εκ νέου την απαίτηση τους για εγγραφή των τελευταίων στο μητρώο δίδοντας τελεσίγραφο μέχρι την 31/3/17. (βλ. Τεκ.O Ε/Δ Bressloff). Ούτε όμως τότε ικανοποιήθηκε το αίτημα τους οπόταν και στις 25/4/17 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, η οποία και ορίστηκε για πρώτη φορά από το Πρωτοκολλητείο στις 9/5/17. (xxviii) Τέσσερεις μέρες προηγουμένως, η Nibro απέστειλε επιστολή στην PAGESERVE, γραμματέα της εταιρείας, ότι είχε εκπληρώσει όλες τις συμβατικές της υποχρεώσεις απέναντι στους αιτητές σε σχέση με τη συμφωνία πώλησης των μετοχών και επομένως καμία οικονομική απαίτηση έχουν οι τελευταίοι η οποία να δικαιολογεί εφαρμογή της συμφωνίας ενεχυρίασης. (βλ. Τεκ.4 Ε/Δ Καπιτανίδη). (xxix) Μέχρι σήμερα, η «συμπτυχθείσα» τελευταία πληρωμή του Μαίου 2016 δεν έχει γίνει, ούτε και η Nibro επιθυμεί επί του παρόντος να προχωρήσει με την εν λόγω πληρωμή. Οι τελευταίες 146 μετοχές των αιτητών, εξακολουθούν να παραμένουν εγγεγραμμένες επ' ονόματι των τελευταίων. Έκρινα σκόπιμο να παραθέσω σε έκταση τα πιο πάνω αδιαμφισβήτητα γεγονότα, αφ' ενός διότι ένας από τους κεντρικούς άξονες των ενστάσεων που έχουν προβληθεί είναι η κατ' ισχυρισμό ύπαρξη διάστασης γεγονότων και αφ' ετέρου διότι προβάλλεται ισχυρισμός από πλευράς Nibro ότι στη βάση των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης, το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της υπόθεσης. Επιβάλλεται επομένως κατά την κρίση μου, όπως αποκρυσταλλωθεί πρώτα το πραγματικό (factual) πλαίσιο που περιβάλλει την υπόθεση. Υπενθυμίζω ότι εφόσον πρόκειται για εταιρική αίτηση, τα γεγονότα επί των οποίων εξετάζεται η υπόθεση είναι αυτά που περιέχονται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις και ότι είναι στη βάση αυτών των γεγονότων που θα εξεταστεί και το κατά πόσο υπάρχει τέτοια σοβαρή αμφισβήτηση και διάσταση γεγονότων, ώστε να μην δικαιολογείται η εκδίκαση της «διαφοράς» στα πλαίσια της συνοπτικής εταιρικής διαδικασίας αλλά στα πλαίσια τακτικής αγωγής. Βεβαίως, το γεγονός ότι προβάλλεται απλά ένας ισχυρισμός περί ύπαρξης αμφισβητούμενων γεγονότων, δεν αρκεί από μόνο του να οδηγήσει σε ένα τέτοιο συμπέρασμα, ιδιαίτερα όταν τα ουσιώδη γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και η μαρτυρία της μιας πλευράς, κατόπιν εξέτασης και κατανόησης της, διαφανεί ότι «...is simply incredible...» και ότι οι εκεί προβαλλόμενοι ισχυρισμοί, συνιστούν απλά μια προσπάθεια να «θολώσει το τοπίο» με ένα «νέφος αμφισβητήσεων» (a cloud of objections on affidavits). (βλ. Χατζηγαβριήλ ανωτέρω και κατ' αναλογία, Re a Company No. 006685 of 1996 ανωτέρω) και ως Re Claybridge Shipping Company SA [1981] Com LR 107). ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ (FACTUAL) ΠΛΑΙΣΙΟ ΥΠΟΘΕΣΗΣ Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω αδιαμφισβήτητα γεγονότα (βλ. παρ. (
  12. i)- (xxix)), στην παρούσα υπόθεση δεν αμφισβητείται από κανένα ότι η Nibro υπείχε συμβατικής υποχρέωσης να πληρώσει, αρχικά τις δόσεις των 30/9/15 και 30/12/15 και στην πορεία, την συμφωνηθείσα, κατόπιν τροποποίησης ημερ.22/3/16, «συμπτυχθείσα δόση» της 20/5/16 και να λάβει έτσι δικαιωματικά τις τελευταίες 146 μετοχές. Ούτε οι όροι της συμφωνίας ενεχυρίασης, ως αυτοί αναφέρονται στην παράγραφο (vii) ανωτέρω αμφισβητούνται και ειδικότερα, δεν αμφισβητείται ότι οι επίμαχες 109 μετοχές, ενεχυριάστηκαν από τη Nibro προς όφελος των αιτητών ως εξασφάλιση για την έγκαιρη και ακριβή πληρωμή της κάθε δόσης εντός των συμφωνηθέντων χρονοδιαγραμμάτων καθώς και απαλλαγή και ικανοποίηση των «εξασφαλισμένων υποχρεώσεων» της απέναντι στους αιτητές. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ανάμεσα στα δικαιώματα που η Nibro παρέδωσε στους αιτητές δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης, ήταν και το δικαίωμα να εγγραφούν οι ίδιοι ως ιδιοκτήτες των επίμαχων μετοχών σε περίπτωση παράβασης των προαναφερόμενων «εξασφαλισμένων υποχρεώσεων», όπως αποδεκτό είναι και το ότι για την αποτελεσματική άσκηση του εν λόγω δικαιώματος, τόσο η Nibro όσο και η εταιρεία, συμφώνησαν και φρόντισαν όπως εφοδιάσουν τους αιτητές, με όλα τα αναγκαία έγγραφα για το σκοπό αυτό, δεόντως «εκτελεσμένα» και χωρίς ημερομηνία, κατά τρόπο έγκυρο και δεσμευτικό για όλους (βλ. παρ.(viii) ανωτέρω). Αδιαμφισβήτητο παρέμεινε επίσης και το ότι η Nibro ενημερώθηκε από τις 14/10/15 περί της θέσης των αιτητών ότι συνεπεία της μη πληρωμής της τότε δόσης της 30/9/15, υπήρξε παράβαση των συμφωνηθέντων και ότι οι αιτητές προτίθεντο, αν δεν υπήρχε συμμόρφωση από πλευράς Nibro, να εξασκήσουν τα δικαιώματα τους ως ενεχυροδανειστές, χρησιμοποιώντας τα έγγραφα που τους είχαν δοθεί. Τη θέση αυτή των αιτητών, η Nibro όχι μόνο δεν την απέρριψε αλλά μάλιστα ζήτησε και πίστωση χρόνου μέχρι τέλος Μαρτίου 2016 για να συμμορφωθεί. Τα μόνα της αιτήματα ήταν όπως η μεταβίβαση ολοκληρωθεί με συνοπτικές διαδικασίες και όπως μη επιβαρυνθεί η ίδια με «τόκο παράβασης» ως προνοείτο στη συμφωνία πώλησης, ούτε και με οποιεσδήποτε άλλες επιβαρύνσεις. Αυτό όμως ήταν και το μόνο δικαίωμα που αιτητές αποποιήθηκαν, εφόσον η τροποποίηση που έγινε τελικά στις 22/3/16, με την οποία παρατάθηκε ο χρόνος πληρωμής της τελευταίας «συμπτυχθείσας» δόσης μέχρι και τις 20 Μαίου 2016, αναφέρει ρητά στους όρους 3 και 7, ότι αφορά αποκλειστικά στην μεταβολή των αρχικά συμφωνηθέντων χρονοδιαγραμμάτων των πληρωμών και όχι σε οποιοδήποτε άλλο θέμα. (βλ. παρ. (xii) - (xiv) ανωτέρω). Ούτε όμως και με αυτή τη νέα προθεσμία συμμορφώθηκε η Nibro, ενώ μέχρι και το Δεκέμβριο 2016, ήτοι για τους εφτά
(7)σχεδόν μήνες μετά που παρήλθε η προθεσμία της 20/5/16, διαβεβαίωνε συνεχώς τους αιτητές ότι προσπαθούσε να προβεί στην εν λόγω πληρωμή χωρίς όμως να το πράξει. Ουδέποτε σε όλο αυτό το διάστημα του ενός χρόνου και 2 μηνών, ήτοι από τις 14/10/15 - 31/12/16, η Nibro εξέφρασε τις θέσεις που προβάλλει τώρα με την ένσταση της, ήτοι ότι ουδέποτε παρέβηκε τη συμφωνία και ότι από προηγουμένως, αμφότερες οι πλευρές παραβίασαν επανειλημμένα ουσιώδες συμβατικούς όρους για τους λόγους που αναφέρονται στην Ε/Δ Δαλίτη. Ούτε και αμφισβητήθηκε ποτέ μέχρι σήμερα από πλευράς Nibro, το δικαίωμα των αιτητών να ασκήσουν τα δικαιώματα τους ως ενεχυροδανειστές των επίμαχων μετοχών συνεπεία της καθυστέρησης πληρωμής και ιδιαίτερα λόγω του ότι, οι συμβαλλόμενοι είχαν ουσιαστικά «παραιτηθεί» του δικαιώματος τους να επιμένουν σε πιστή τήρηση των εκατέρωθεν συμφωνηθεισών υποχρεώσεων και χρονοδιαγραμμάτων. Πρόσθετα όμως των πιο πάνω, ούτε από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από πλευράς εταιρείας, προκύπτει η Νibro να είχε εκφράσει ποτέ στο παρελθόν, στον οποιοδήποτε, τους ισχυρισμούς που προβάλλει σήμερα. Αν και ήταν από την αρχή ενήμερη για την πρόθεση των αιτητών να ενεργοποιήσουν τη συμφωνία ενεχυρίασης, η Nibro ουδέποτε ειδοποίησε την εταιρεία να μην αποδεχτεί κάτι τέτοιο λόγω του ότι είχε εκπληρώσει όλες τις συμβατικές τις υποχρεώσεις απέναντι στους αιτητές, ισχυρισμό που προέβαλε με σχετική επιστολή που απέστειλε στην εταιρεία μόνο μετά που της επιδόθηκε η παρούσα αίτηση. Μάλιστα δε, από την Ε/Δ Καπιτανίδη προκύπτει ότι καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο, η PAGECORP (γραμματέας και ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας), ήταν της άποψης ότι ο μόνος λόγος που δεν μπορούσε να προχωρήσει η μεταβίβαση ήταν καθαρά λόγω κάποιων διαδικαστικών κωλυμάτων που η PAGECOPR εντόπισε, άσχετων με τους ισχυρισμούς που προβάλλει τώρα η Nibro, κωλύματα μάλιστα τα οποία, αν και εύκολο να επιλυθούν, για άγνωστους λόγους δεν επιλύονταν. Η PAGECORP μάλιστα, έφτασε στο σημείο να ενημερώνει τους αιτητές στις 4/10/16 ότι, αν δεν της απαντούσαν οι υπόλοιποι διευθυντές της εταιρείας, θα προχωρούσε κανονικά με τη μεταβίβαση (βλ. παρ. (xviii) - (xxi) ανωτέρω. Παραθέτω αυτούσιους τους ισχυρισμούς Καπιτανίδη ως αυτοί προβάλλονται στις παραγράφους 4 και 5 της αντίστοιχης Ε/Δ οι οποίοι καταδεικνύουν του λόγου το αληθές. «Για να γίνει τέτοια μεταβίβαση, χρειαζόταν, απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της FELB.Δεν είχαμε γενικά αντίρρηση να προχωρήσουμε σε μεταβίβαση των μετοχών...νουμένου ότι θα υπήρχε σχετική απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της FELB που θα ενέκρινε τέτοια μεταβίβαση . η προδιάθεση μας για μεταβίβαση των Μετοχών ήταν θετική. Νοουμένου ότι θα υπήρχαν όλα τα έγγραφα που θα καθιστούσαν την μεταβίβαση δυνατή/υποχρεωτική, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται η εταιρεία να αποφασίσει ενδεχομένως επί διαφορετικών εκδοχών σε σχέση με την διαφορά μεταξύ των πωλητών και των αγοραστών ... Τελικά ... παρατηρήθηκε ότι οι αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου που ενέκριναν τις σχετικές μεταβιβάσεις Μετοχών δεν έφεραν ημερομηνία. Στην πραγματικότητα ... είχαν ληφθεί/συνταχθεί και παραδοθεί πριν να ασκηθεί το δικαίωμα κάτω από τη Συμφωνία Ενεχυρίασης ... ως φαινόταν και από τη σφραγίδα που είχε τεθεί σε σχέση με το γνήσιο της υπογραφής των τότε μελών του Διοικητικού Συμβουλίου ημερομηνία 20/10/14, ενώ τα σχετικά μεταβιβαστήρια φέρουν μεταγενέστερη ημερομηνία δηλαδή 1/7/16 .... Παρόλο που η εξέλιξη αυτή δεν έπρεπε να μην επηρεάζει τα όποια δικαιώματα πελατών του κυρίου Bressloff ... υπήρχε, ως το αντιλαμβανόμασταν αντικειμενικό πρόβλημα να προχωρήσει η μεταβίβαση...Η FELB και οι Διευθυντές της ... είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν σε μεταβίβαση των σχετικών Μετοχών και/ή σε έγκριση της αν και εφόσον γίνει παραδεκτό από τη Nibro ή κριθεί από το Δικαστήριο ότι πράγματι οι ισχυρισμοί των Αιτητών ευσταθούν και εκδοθεί σχετικό Διάταγμα ως η αίτηση τους.» Στην βάση όλων των πιο πάνω, δεν μπορώ παρά να θεωρήσω την ένσταση της Nibro καθώς και τους ισχυρισμούς της Ε/Δ Δαλίτη που την υποστηρίζει, ως απλά αναξιόπιστους - «simply incredible» και ως προσπάθεια να «θολώσουν το τοπίο» με ένα «νέφος αμφισβητήσεων» (a cloud of objections on affidavits), τουλάχιστο σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό ύπαρξη σημαντικής διάστασης γεγονότων και πληθώρας ουσιωδών αμφισβητήσεων. Οι επί του προκειμένου ισχυρισμοί της Nibro επομένως, απορρίπτονται. Και η εισήγηση όμως του κ. Παφίτη ότι η τροποποίηση της 22/3/16, «συμπαρέσυρε» και τα όποια τυχόν δικαιώματα είχαν οι αιτητές δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης απορρίπτεται, αφού όχι μόνο η εν λόγω εισήγηση δεν υποστηρίζεται από τα γεγονότα της υπόθεσης αλλά ούτε και συνιστά ισχυρισμό τον οποίο η Nibro να προέβαλε ποτέ στο παρελθόν και ιδιαίτερα κατά την αντηλλαχθείσα αλληλογραφία της με τους αιτητές μέσω της Charkchyan, όπου εκεί μάλιστα, η Nibro φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλήρως τις συμβατικές της υποχρεώσεις και το γεγονός ότι δεν έχει συμμορφωθεί με αυτές. Σε κάθε περίπτωση όμως, η εισήγηση του συνηγόρου θα πρέπει να απορριφθεί και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι οι αιτητές άσκησαν το δικαίωμα τους μετά που παρήλθαν 3 μήνες από τη «νέα» προθεσμία της 20/5/16, ως επέβαλλε και ο όρος Event of Default της συμφωνίας ενεχυρίασης (βλ. παρ. (vii) ανωτέρω) και όχι λόγω του ότι δεν τηρήθηκαν οι αρχικές προθεσμίες, οι οποίες όντως ακυρώθηκαν με την τροποποίηση της 22/3/
  1. Τα πιο πάνω σφραγίζουν και την τύχη της άλλης εισήγησης του κ. Παφίτη ότι οι αιτητές κράτησαν την Nibro στο σκοτάδι και ενήργησαν με «πρόθεση εξαπάτησης», κάτι που ξεκάθαρα δεν ισχύει στην παρούσα υπόθεση. Οι αιτητές από την αρχή «έπαιξαν με ανοικτά χαρτιά» και έδειξαν τις πραγματικές τους προθέσεις τόσο στη Nibro όσο και στην εταιρεία. Η Nibro όμως δεν έπραξε το ίδιο. Ενώ διαβεβαίωνε ότι αναγνώριζε πλήρως τις εκκρεμείς συμβατικές της υποχρεώσεις απέναντι στους αιτητές και ότι προτίθετο να συμμορφωθεί πλήρως, ζητώντας συνεχώς πίστωση χρόνου, τίποτε τέτοιο δεν έπραξε. Ώσπου οι αιτητές έδειχναν ανοχή, η Nibro ήταν συνεργάσιμη. Όταν όμως οι πρώτοι αναγκάστηκαν να αποταθούν στο Δικαστήριο για να δικαιωθούν, για λόγους τότε που δεν αφορούσαν τη Nibro αλλά καθαρά την εταιρεία, και δη διαδικαστικής φύσεως, η Nibro «θυμήθηκε» να ισχυριστεί ότι ήταν πλήρως συμμορφωμένη με όλες της τις υποχρεώσεις απέναντι τους και καμία περαιτέρω συμβατική υποχρέωση είχε. Υπό αυτά τα δεδομένα, οι θέσεις της Nibro δεν μπορούν παρά να απορριφθούν ως εκ των υστέρων σκέψεις. Στρέφομαι τώρα στους ισχυρισμούς που προέβαλε η εταιρεία μέσω της δικής της ένστασης και της Ε/Δ Καπιτανίδη που την υποστηρίζει, η οποία ομνύουσα να σημειωθεί, είναι υπάλληλος, ως αναφέρει, στην εταιρεία PAGESERVE του ομίλου PAGECORP, που παρέχει εταιρικές υπηρεσίες στην εταιρεία η οποία την έχει εξουσιοδοτήσει να υποστηρίξει την ένσταση της. Ως φαίνεται από τις παρ. 4 και 5 της Ε/Δ Καπιτανίδη ανωτέρω, για την εταιρεία και ειδικότερα για την PAGECORP, το πρόβλημα για να προχωρήσει κανονικά η μεταβίβαση ήταν μόνο ότι έπρεπε να υπάρχει σχετική απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου ώστε να μην χρειάζεται η εταιρεία να αποφασίσει ενδεχομένως επί διαφορετικών εκδοχών σε σχέση με την διαφορά μεταξύ των πωλητών και των αγοραστών...». Εν τέλει, ως αναφέρει η ομνύουσα, διαπιστώθηκε ότι το πρόβλημα ήταν «αντικειμενικό», αφού «...οι αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου που ενέκριναν τις σχετικές μεταβιβάσεις Μετοχών δεν έφεραν ημερομηνία (και) στην πραγματικότητα είχαν ληφθεί/συνταχθεί και παραδοθεί πριν να ασκηθεί το δικαίωμα κάτω από τη Συμφωνία Ενεχυρίασης...». Κατα τ' άλλα, σύμφωνα με την ομνύουσα, «...η προδιάθεση για μεταβίβαση των Μετοχών ήταν θετική...» και η εταιρεία και οι διευθυντές της «... είναι πρόθυμοι να προχωρήσουν σε μεταβίβαση των σχετικών Μετοχών ... εφόσον γίνει παραδεκτό από τη Nibro ... ότι πράγματι οι ισχυρισμοί των Αιτητών ευσταθούν...». Είναι πραγματικά άξιο απορίας πώς δημιουργήθηκε από τότε «φόβος» να χρειαστεί η εταιρεία να αποφασίσει «...επί διαφορετικών εκδοχών σε σχέση με την διαφορά μεταξύ των πωλητών και των αγοραστών...» όταν το μόνο που είχε υπόψη της η εταιρεία κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν ένα καθαρά «αντικειμενικό πρόβλημα» της απλής διαδικαστικής φύσης που αναφέρεται ανωτέρω και το οποίο, καμία σχέση είχε με τα όσα προβάλλει τώρα η Nibro. Μάλιστα δε, μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, ούτε η PAGECORP, ούτε ο κ. Παύλου και ούτε ο δικηγορικός οίκος που ο τελευταίος εκπροσωπεί, έδειξαν ποτέ να είχαν ενημερωθεί για την ύπαρξη οποιασδήποτε διαφιλονικίας μεταξύ αιτητών και Nibro, πόσο μάλλον για την ύπαρξη διαφορετικών εκδοχών σε σχέση με αυτή και αυτό παρά το ότι όταν ο Bressloff επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί τους μέσω email στις 10/3/16 για να τους ενημερώσει για την όλη κατάσταση, το εν λόγω email κοινοποιήθηκε ταυτόχρονα και στην Charkchyan. (βλ. Τεκ.C 2ης Ε/Δ Bressloff και ειδικότερα email 10/3/16). Πρόσθετα τούτου όμως, όπως ρητά ανέφερε και ο κ. Παύλου στο email του προς τον Bressloff ημερομηνίας 24/10/16, αν και όλα τα έγραφα ήταν έτοιμα για υπογραφή και ολοκλήρωση της μεταβίβασης, εντούτοις το μόνο «αντικειμενικό» πρόβλημα που προέκυψε ήταν αυτό που ο ίδιος προσωπικά διαπίστωσε και το οποίο, ως ο ίδιος ρητά ανέφερε στο email του, θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο άρνησης των διευθυντών να συγκατατεθούν και αν προχωρούσε η μεταβίβαση ως είχε, ενδεχομένως στο μέλλον να αμφισβητείτο από κάποιο επηρεαζόμενο πρόσωπο. Τονίζω εδώ το υποθετικό στις διαπιστώσεις του κ. Παύλου, ως ένδειξη του ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, το «αντικειμενικό πρόβλημα» που διαπιστώθηκε από τον τελευταίο, στην πραγματικότητα δεν συνιστούσε επίσημα πρόβλημα της εταιρείας αλλά καθαρά τη νομική εκτίμηση του «...κυρίου Πατρίκιου Παύλου - νομικού και Διευθυντή της Pageserve Ltd...» (βλ. παρ. 4γ Ε/Δ Καπιτανίδη), ο οποίος θεώρησε πιο ασφαλές και προς το συμφέρον των αιτητών, όπως τους συμβουλέψει για το πώς να διορθωθεί το «πρόβλημα». Δεν παραγνωρίζω ότι υπό τις προαναφερόμενες ιδιότητες του, ο κ. Παύλου φαίνεται ουσιαστικά να ενήργησε ταυτόχρονα και ως δικηγόρος της εταιρείας και του γραμματέα της, διαπιστώνοντας πιθανόν νομικό πρόβλημα στη μεταβίβαση, και ως εταιρικός διευθυντής της εταιρείας, οπόταν και ενεργώντας καθαρά στη βάση της προσωπικής του εκτίμησης, χωρίς να λάβει την οποιαδήποτε απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου όπως ύστερα απαίτησε ως προϋπόθεση για να προχωρήσει, δεν υπόγραψε τα έγγραφα που η ίδια του η εταιρεία η PAGESERVE, ετοίμασε από τις 20/10/16 για να προχωρήσει με τη μεταβίβαση και τέλος ως «σύμβουλος» των αιτητών, συμβουλεύοντας τους για το πώς θα διασφαλίζονταν καλύτερα τα δικά τους συμφέροντα έναντι της εταιρείας που εκπροσωπούσε, προσφέροντας μάλιστα να εμπλακεί ο ίδιος προσωπικά, ώστε να «πεισθούν» οι υπόλοιποι διευθυντές της εταιρείας να ικανοποιήσουν το αίτημα των αιτητών και ενεργώντας στη συνέχεια ως αυτός είχε εισηγηθεί (βλ. παρ. xxvi ανωτέρω και email 9/11/16 στο Τεκ. Κ Ε/Δ Bressloff). Αν και το θέμα είχε θιγεί, εμμέσως πλην σαφώς από τον Bressloff στα emails του προς την PAGECORP, επί τούτου δεν θα επεκταθώ. Θα περιοριστώ απλά να αναφέρω ότι το τελευταίο που θα αναμένετο μετά τις πιο πάνω ενέργειες της PAGESERVE και του ομίλου PAGECORP γενικότερα, ήταν να προβληθεί από τις τελευταίες, εκ μέρους της εταιρείας και μάλιστα μέσω του δικηγορικού οίκου Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ και στη βάση των απόψεων του κ. Παύλου, ένσταση στην παρούσα αίτηση των αιτητών, με την οποία να υποστηρίζεται ότι τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να εγκριθούν. Εκείνο όμως που θα πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι η επίμαχη μεταβίβαση, αποκλειστικά λόγω ακριβώς των όσων «τυχαία» διαπίστωσε η PAGECORP, εν τέλει δεν προχώρησε και μέχρι σήμερα παραμένει ανεκπλήρωτη, αφού αυτό καθ' αυτό το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, ουδέποτε έλαβε απόφαση για την εγγραφή ή όχι των μετοχών. Όπως προκύπτει και από το email του κ. Παύλου ημερ. 16/2/17 (βλ. παρ. (xxii) ανωτέρω), αν και παρήλθαν πέραν των δύο μηνών από τότε που οι αιτητές υπέβαλαν για πρώτη φορά στην εταιρεία το αίτημα τους εγγραφή, ουδέποτε μέχρι και την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, το Διοικητικό Συμβούλιο της τελευταίας έλαβε απόφαση ως προς το αν αποδέχεται ή όχι την εγγραφή των επίμαχων μετοχών ή έστω αν υιοθετά το «αντικειμενικό πρόβλημα» που διαπίστωσε ο κ. Παύλου. Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τον τελευταίο, το «διαπιστωθέν» πρόβλημα, θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο άρνησης του Διοικητικού Συμβουλίου. Υπό αυτή την έννοια, η όλη στάση των διευθυντών της εταιρείας απέναντι στο αίτημα των αιτητών, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως αδικαιολόγητη αλλά και ως μη συνάδουσα με τη θέσμια τους υποχρέωση βάση του αρ. 76 Κεφ.
  2. Ακόμη όμως και επί της ουσίας του, το «αντικειμενικό πρόβλημα» που ισχυρίζεται ότι διαπίστωσε η PAGECORP και το οποίο προβάλλεται τώρα από την ίδια την εταιρεία ως ένσταση στο αίτημα των αιτητών, στερείται πραγματικού και νομικού ερείσματος. Η εταιρεία ήταν μία εκ των συμβαλλομένων στην συμφωνία ενεχυρίασης, όπου συμφωνήθηκε ρητά μεταξύ όλων ότι όλα τα έγγραφα που ήταν αναγκαία για να γίνει η μεταβίβαση σε περίπτωση που ήθελε ενεργοποιηθεί το σχετικό δικαίωμα των αιτητών, θα υπογράφονταν και θα «εκτελούνταν» χωρίς ημερομηνία από τότε, από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας που υφίστατο κατά το χρόνο υπογραφής της συμφωνίας. Είναι παραδεκτό από όλους ότι το τότε Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, υπέγραψε και «εκτέλεσε» τα σχετικά έγγραφα και τα παρέδωσε χωρίς ημερομηνία στους αιτητές και ότι είχε συμφωνηθεί ότι τα εν λόγω έγγραφα ως είχαν, θα θεωρούνταν έγκυρα, δεσμευτικά και επαρκή για να μεταβιβαστούν οι μετοχές επ' ονόματι των αιτητών, όποτε και αν αυτά χρησιμοποιούνταν. Επομένως, όταν οι αιτητές άσκησαν τα συμβατικά τους δικαιώματα και έστειλαν τα έγγραφα στην εταιρεία ζητώντας της να τηρήσει τις δικές τις συμβατικές υποχρεώσεις, δεν τίθετο θέμα ύπαρξης οποιουδήποτε διαδικαστικού ή αντικειμενικού «προβλήματος» και μάλιστα προβλήματος που σύμφωνα με την εταιρεία και την Ε/Δ Καπιτανίδη, διαπιστώθηκε τυχαία την κρίσιμη στιγμή της μεταβίβασης. Αντίθετα, επρόκειτο για μια ρητά συμφωνημένη διαδικασία, την οποία όλα τα μέρη είχαν με την ελεύθερη βούληση και δικαιοπρακτική τους ικανότητα, αποδεχτεί ως έγκυρη και δεσμευτική από την αρχή της συνεργασίας τους. Μάλιστα δε, η εταιρεία ανέλαβε και ξεχωριστή ρητή συμβατική δέσμευση όπως με δικά της έξοδα, όταν θα της ζητείτο από τους αιτητές, θα «εκτελούσε» κάθε έγγραφο ή έντυπο που ήταν αναγκαίο για την πλήρη εφαρμογή των δικαιωμάτων των αιτητών ως ενεχυροδανειστές των επίμαχων μετοχών. Οι ισχυρισμοί που προβάλλει η PAGECOPR συνεπώς και κατ' επέκταση η εταιρεία στην ένσταση της, δεν μπορούν παρά να απορριφθούν ως παντελώς στερούμενοι νομικού αλλά και πραγματικού ερείσματος. Στη βάση όλων των πιο πάνω επομένως, το πραγματικό (factual) πλαίσιο που περιβάλλει την υπόθεση και το οποίο είναι αδιαμφισβήτητο, είναι ως αναφέρεται στις παραγράφους i-xxix ανωτέρω. Προχωρώ τώρα να εξετάσω το θέμα που έγειρε η Nibro ως προς την δικαιοδοσία του παρόντος Κυπριακού Δικαστηρίου να αποδώσει τις αιτούμενες θεραπείες. ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ Το θέμα της δικαιοδοσίας αποφασίζεται στη βάση τόσο του συγκεκριμένου αιτήματος που έχει υποβληθεί όσο και του τι ακριβώς είναι που καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει ώστε να μπορέσει να αποφανθεί επί του αιτήματος. Με άλλα λόγια, για να αποφασιστεί το θέμα της δικαιοδοσίας, θα πρέπει να εξεταστεί, πέραν της φύσης του αιτήματος και το κατά πόσο, τα ουσιώδη με το αίτημα γεγονότα εμπίπτουν, για οποιοδήποτε λόγο, στην ειδική αρμοδιότητα άλλου Δικαστηρίου ή Δικαστηρίου άλλης χώρας. Το κριτήριο όμως δεν είναι το αν οι διάφορες πτυχές της σχέσης των μερών τυγχάνει να εμπίπτουν σε άλλη δικαιοδοσία, αλλά το ποια είναι τα γεγονότα που απαιτούνται να εξεταστούν και να αποδειχθούν ώστε να καταστεί δυνατή η εξέταση του συγκεκριμένου αιτήματος που έχει υποβληθεί, που στην παρούσα περίπτωση, αφορά σε αίτημα διόρθωσης μητρώου εταιρείας. Το ότι κάποιο άλλο Δικαστήριο ενδεχομένως να έχει δικαιοδοσία να αποφανθεί επί θεμάτων που εγείρονται μεταξύ των μερών, άλλων από τα επίδικα, είναι άνευ σημασίας (βλ. κατ' αναλογία Citigate Dewe Rogerson Ltd v Artaban Public Affairs SPRL [2009] EWHC 1689 (Ch) (30 June 2009)). Συνιστά νομολογιακή αρχή ότι σε αιτήσεις για διόρθωση μητρώου, το Δικαστήριο της χώρας στην οποία βρίσκεται εγγεγραμμένη η εταιρεία της οποίας ζητείται να διορθωθεί το μητρώο, είναι πρωτίστως το Δικαστήριο που έχει αποκλειστική δικαιοδοσία να εξετάσει το αίτημα και να διατάξει τη διόρθωση (βλ. International Credit and Investment Co (Overseas) v. Adham [1994]
  3. BCLC 66). Στη βάση των πιο πάνω αρχών, παρατηρώ τα εξής αναφορικά με το θέμα της δικαιοδοσίας στην παρούσα υπόθεση. Πρόκειται για αίτημα διόρθωσης μητρώου κυπριακής εταιρείας, με το ίδιο το μητρώο να βρίσκεται στην Κύπρο. Το αίτημα αυτό καθ' αυτό εδράζεται στη βάση δικαιώματος που προκύπτει από συμφωνία ενεχυρίασης μετοχών, η οποία ρητά αναφέρει ότι διέπεται από το Κυπριακό Δίκαιο και ότι αποκλειστική δικαιοδοσία να αποφανθούν επί οποιουδήποτε θέματος της έχουν τα κυπριακά Δικαστήρια. Πρόσθετα τούτου, ακόμα και αυτές οι θέσεις για τις οποίες η εταιρεία ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε τότε να προβεί στη σχετική καταχώρηση στο μητρώο, οπόταν και κρίθηκε αναγκαία η καταχώρηση της παρούσας αίτησης, εδράζονται στις πρόνοιες του Κυπριακού εταιρικού δικαίου ήτοι του Κεφ. 113 (βλ. email κ. Παύλου ημερ. 24/10/2016 ανωτέρω). Το ότι μεταξύ αιτητών και Nibro υπάρχει μια δεύτερη ιδιωτική συμφωνία από την οποία προκύπτουν συγκεκριμένα ιδιωτικά δικαιώματα και υποχρεώσεις οικονομικής φύσης και τα οποία δύναται να επιλυθούν στη βάση του Αγγλικού Δικαίου και μόνο στο London Court of International Arbitration, δεν αρκεί για να αποκλείσει την δικαιοδοσία του κυπριακού Δικαστηρίου να διατάξει τη διόρθωση του μητρώου της κυπριακής εταιρείας, πόσο μάλλον όταν τα ουσιώδη με αυτό το επίδικο θέμα γεγονότα, αφορούν αποκλειστικά στο κυπριακό δίκαιο. Άλλωστε, το συγκεκριμένο θέμα στο οποίο η παρούσα διαδικασία αφορά, ήτοι διόρθωση μητρώου εταιρείας, είναι εντελώς διαφορετικό από την ανάκτηση οποιασδήποτε οικονομικής φύσεως απαίτηση, η οποία, ως η ξεχωριστή συμφωνία των μερών προνοεί, δύναται να εγερθεί μόνο στα πλαίσια ξεχωριστής ιδιωτικής διαφοράς και να αποδοθεί μόνο από το London Court of International Arbitration. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα από την Artaban ανωτέρω, όπου το θέμα που είχε προκύψει εκεί, αφορούσε στο κατά πόσο το αγγλικό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να εκκαθαρίσει αγγλική εταιρεία, στη βάση οφειλής, μέρος της οποίας εκκρεμούσε για εκδίκαση ενώπιον βελγικού Δικαστηρίου. Το σκεπτικό της απόφασης, εφαρμόζεται πλήρως κατά την κρίση μου και στο υπό κρίση θέμα. «.I acknowledge here that the present contemplated winding-up proceedings and the existing Belgian proceedings are between the same parties. I acknowledge that they are brought in the courts of different Member States. I accept that the court first seised is the Belgian court. However, it does not seem to me that they involve the same cause of action. The proceedings in Belgium are essentially a private law dispute between two contracting parties which include, as part of the relief sought, recovery of sums included within the invoices which form the subject matter of the disputed statutory demand. The proposed winding-up proceedings in this country would involve the invocation of a class remedy for the benefit of all creditors of the applicant company. They would not be directed, in form at least, to the simple recovery of a contract debt. They would, as I say, involve the invocation of a class remedy for the benefit of all creditors; they would result in the making of the usual compulsory winding-up order, not in a money judgment in favour of an individual litigant, namely the respondent .. the appropriate, and only appropriate, forum for winding-up proceedings in relation to the company is the Companies Court in this jurisdiction» Υπό το φως των πιο πάνω επομένως, το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εξετάσει και να αποδώσει την αιτούμενη θεραπεία και συνεπώς, η περί του αντιθέτου εισήγηση της Nibro απορρίπτεται. Η πιο πάνω κατάληξη συμπαρασύρει και τις όποιες τυχόν συνέπειες ισχυρίζεται η Nibro ότι συνεπάγεται η «Ειδοποίηση Διαφοράς» που της απεστάλη από τους αιτητές μετά την καταχώρηση της παρούσας, ήτοι στις 29/9/17, η οποία ειδοποίηση σε κάθε περίπτωση, αφορά στην οικονομική απαίτηση που έχουν οι τελευταίοι εναντίον της πρώτης στη βάση της συμφωνίας πώλησης, απαίτηση η οποία όπως ρητά προνοείται σε εκείνη τη συμφωνία, μπορεί να επιδικασθεί μόνο από το London Court of International Arbitration. Το αν το μητρώο της εταιρείας διορθωθεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ουδόλως επηρεάζει, ως αντίθετα εισηγήθηκε ο κ. Παφίτης, το αν εν τέλει οι αιτητές θα καταφέρουν να αποδείξουν τις οικονομικές αξιώσεις τους εναντίον της Nibro ενώπιον του προαναφερόμενου διαιτητικού Δικαστηρίου ή την όποια υπεράσπιση ήθελε προβάλει εκεί η Nibro. Για όλους τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω, με γνώμονα τις νομικές αρχές που διέπουν την εφαρμογή του αρ. 111 όπως αυτές παρατίθενται πιο πάνω, κρίνω ότι αν και δικαιωματικά οι αιτητές αιτήθηκαν όπως το όνομα τους καταχωρηθεί στο μητρώο της εταιρείας ως ιδιοκτήτες των επίμαχων 109 μετοχών από 01/01/17, εντούτοις, χωρίς να έχει δοθεί οποιοσδήποτε λόγος και δη ικανοποιητικός λόγος από την εταιρεία και τους διευθυντές της, αυτό ουδέποτε έγινε και η εν λόγω παράλειψη συνεχίστηκε για περίοδο πέραν των δύο μηνών από τότε που το αίτημα υπεβλήθη στην εταιρεία. Η παρούσα αίτηση συνεπώς, θα πρέπει να επιτύχει. Όσον αφορά τα έξοδα της υπόθεσης, όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Joffe et al ανωτέρω, με παραπομπή στις υποθέσεις Re Keith Prowse & Co Ltd [1918] 1 Ch 487 και Re Indo - China Steam Navigation Co Ltd [1917] 2 Ch 100, αν η αίτηση για διόρθωση του μητρώου επιτύχει, η εταιρεία ή ο οποιοσδήποτε που έχει υποβάλει ένσταση στο αίτημα, δυνατό να διαταχθεί να καταβάλει τα έξοδα του αιτητή. Πρόσθετα τούτου όμως, όπως αναφέρεται στην απόφαση Fairclough v. Dunstans Publishing Ltd LTL 20/10/10, το Δικαστήριο, αν το κρίνει δίκαιο υπό τις περιστάσεις, δύναται να διατάξει και τον οποιοδήποτε άλλο ανεπιτυχών εμπλεκόμενο στην υπόθεση, ο οποίος ήθελε φανεί ότι φέρει και αυτός ευθύνη για την ανάγκη που δημιουργήθηκε να καταχωρηθεί αίτηση στο Δικαστήριο, όπως πέραν των εξόδων του αιτητή, καταβάλει (reimburse) και τα έξοδα της εταιρείας. Έχω προβληματιστεί κατά πόσο στην παρούσα υπόθεση, πέραν της διαταγής εξόδων προς όφελος των επιτυχόντων αιτητών και εναντίον της Nibro και της εταιρείας, θα ήταν ορθό και δίκαιο όπως διατάξω την PAGECORP να καλύψει τα έξοδα της εταιρείας, αφού όπως έχει διαφανεί, η μη μεταβολή του μητρώου όταν το ζήτησαν οι αιτητές, η οποία οδήγησε στην καταχώρηση της παρούσας, ουσιαστικά οφείλετο στα όσα η PAGECORP επικαλέστηκε τότε και όχι λόγω της οποιασδήποτε απόφασης της εταιρείας ή των διευθυντών της, η οποία μέχρι και την καταχώρηση της ένστασης της τελευταίας, δεν είχε ποτέ ληφθεί. Ενόψει όμως του ότι η εταιρεία έχει αφ' ενός εξουσιοδοτήσει την PAGECORP να ενστεί στο αίτημα των αιτητών και αφ' ετέρου έχει αναλάβει συμβατική δέσμευση προς στους αιτητές όπως καταβάλει προσωπικά τα οποία έξοδα καταστούν αναγκαία για διόρθωση του μητρώου (βλ. όρους 5.2 και 6 συμφωνίας ενεχυρίασης), δεν θα προβώ σε τέτοια διαταγή και θα αφήσω το θέμα να αποφασιστεί μεταξύ της PAGECORP και της εταιρείας. Στη βάση όλων των πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει και κατ' εφαρμογή της αρχής του nunc pro tunk ("now for then"), εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η διόρθωση και/ή μεταβολή του Μητρώου Μελών της εταιρείας FAR EAST LAND BRIDGE LIMITED (ΗΕ 194296) ως αναφέρεται στην παράγραφο Α της αίτησης. Περαιτέρω διατάσσεται όπως η πιο πάνω διόρθωση και/ή μεταβολή του Μητρώου γίνει εντός 10 ημερών από την επίδοση του παρόντος Διατάγματος και η εταιρεία και/ή οι αξιωματούχοι της και/ή οποιοσδήποτε εξ αυτών και/ή ο γραμματέας της, διατάσσονται όπως εντός της ίδιας προθεσμίας, προβούν σε όλες τις αναγκαίες και δέουσες ενέργειες για διόρθωση/μεταβολή του Μητρώου και ενημέρωση του Εφόρου Εταιρειών ως αναφέρεται στις παραγράφους Β και Γ της αίτησης. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον της Nibro και της εταιρείας, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Αίτηση Διόρθωσης Μητρώου Μελών cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.