Λοΐζου Καραλοΐζου κ.α. ν. King Franchises Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 4526/2012, 4/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A130 Αρ. Αγωγής: 4526/2012 Μεταξύ:
- Λοΐζου Καραλοΐζου
- Κωνσταντίνου Καραλοΐζου Εναγόντων και
- King Franchises Limited
- Κυριάκου Ζιβανάρη
- Χάρη Λοϊζίδη
- Πρόδρομου Πετρίδη Εναγομένων Αίτηση ημερ. 9.5.16 υπό εναγόντων - αιτητών για συνένωση της παρούσας αγωγής με τις αγωγές 1352/15 & 1239/16 Ημερομηνία: 4 Απριλίου 2018 Για ενάγοντες - αιτητές: κος Βάκης Για εναγομένους - καθ' ων η αίτηση: κα Παπαθωμά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση τους, οι ενάγοντες αιτούνται την συνένωση της παρούσας αγωγής 4526/12 με τις πιο κάτω αγωγές του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού: Αρ. Αγωγής: 1352/2015 Μεταξύ:
- Λοΐζου Καραλοΐζου
- Κωνσταντίνου Καραλοΐζου Εναγόντων και
- King Franchises Limited
- Κυριάκου Ζιβανάρη
- Χάρη Λοϊζίδη
- Πρόδρομου Πετρίδη Εναγομένων Αρ. Αγωγής: 1239/2016 Μεταξύ:
- Λοΐζου Καραλοΐζου
- Κωνσταντίνου Καραλοΐζου Εναγόντων Πρόδρομου Πετρίδη Εναγομένου Σύμφωνα με τις εκθέσεις απαίτησης και στις τρεις αγωγές, οι ενάγοντες συνήψαν συμφωνία μίσθωσης με την οποία ενοικίασαν προς την εναγόμενη 1 από 1.1.2004 μέχρι 31.12.2018, υποστατικά ιδιοκτησίας τους στην Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού 117 στην Λεμεσό. Οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4, εγγυήθηκαν κάθε υποχρέωση της εναγόμενης 1 δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας μίσθωσης. Το ενοίκιο για την πρώτη διετία από 1.1.2004 μέχρι 31.12.2005 συμφωνήθηκε στο ποσό των £5.100,00 (€8713,87) μηνιαίως και ήταν προπληρωτέο την πρώτη μέρα κάθε μήνα, με 7 μέρες χάρη. Για κάθε επόμενη διετία, το ενοίκιο θα αυξανόταν κατά 8%. Ήτοι, το ενοίκιο για τις επόμενες διετίες συμφωνήθηκε ως ακολούθως:- · Από 1.1.2006 μέχρι 31.12.2007 £5.508, ήτοι €9.410,76, μηνιαίως · Από 1.1.2008 μέχρι 31.12.2009 £5.948, ήτοι €10.162,76, μηνιαίως · Από 1.1.2010 μέχρι 31.12.2011 £6.424, ήτοι €10.976,06, μηνιαίως · Από 1.1.2012 μέχρι 31.12.2013 £6.938, ήτοι €10.854,28, μηνιαίως · Από 1.1.2014 μέχρι 31.12.2015 £7.493, ήτοι €12.802,55, μηνιαίως · Από 1.1.2016 μέχρι 31.12.2017 £8.093, ήτοι €13.827,71, μηνιαίως · Από 1.1.2018 μέχρι 31.12.2018 £8.740, ήτοι €14.933,18, μηνιαίως. Αναφέρεται στις εκθέσεις απαίτησης ότι η εναγομένη 1 δεν τήρησε τις υποχρεώσεις της για πληρωμή του ενοικίου. Ως εκ τούτου, οι ενάγοντες την 8.6.2012 με συστημένη επιστολή του δικηγόρου τους προς όλους τους εναγομένους, τερμάτισαν την συμφωνία μίσθωσης, κάλεσαν την εναγόμενη 1 να παραδώσει άμεσα σε αυτούς την ελεύθερη κατοχή των ακινήτων και όλους τους εναγομένους να εξοφλήσουν τα οφειλόμενα ενοίκια, τα οποία ανέρχονταν την 8.6.2012 σε €124.861,25 πλέον τόκους. Πέραν του πιο πάνω ποσού, οι ενάγοντες αιτούνται με την παρούσα αγωγή, αποζημιώσεις εκ €11.854,28 μηνιαίως μέχρι παραδόσεως ελεύθερης κατοχής των ακινήτων και σε περίπτωση παράδοσης κατοχής μετά την 31.12.2013, αυξανόμενες αποζημιώσεις κατά 8% από 1.1.2014 και κάθε επόμενη διετία, ως ενδιάμεσα κέρδη πλέον τόκους. Η εν λόγω αγωγή δεν κατέστη δυνατό να επιδοθεί στον εναγόμενο 4, Πρόδρομο Πετρίδη. Ως εκ τούτου με την λήξη του κλητηρίου, η αγωγή τερματίστηκε για τον εναγόμενο
- Έτσι, οι ενάγοντες καταχώρησαν στην συνέχεια την αγωγή 1239/16 στο Ε.Δ. Λεμεσού εναντίον του εναγομένου 4, με την οποία ζητούν ακριβώς τις ίδιες θεραπείες που αιτούνται από τους εναγομένους 1, 2 & 3 στην αγωγή 4526/
- Στην παρούσα αγωγή 4526/12, οι ενάγοντες επεφύλαξαν το δικαίωμα τους εναντίον των εναγομένων, αναφορικά με αποζημιώσεις μετά την παράδοση κατοχής των ακινήτων, όπως πχ αποζημιώσεις για ζημιές στα ακίνητα, αντικατάσταση εξοπλισμού, αποζημιώσεις για αναγκαίες μετατροπές στα ακίνητα ούτως ώστε να δύνανται να χρησιμοποιηθούν από άλλα πρόσωπα, καθώς και άλλα δικαιώματα. Επιφυλάχθηκαν δε να εγείρουν άλλη αγωγή εναντίον των εναγομένων, αναφορικά με αξιώσεις οι οποίες δεν εγείρονταν με την παρούσα αγωγή 4526/
- Τo 2012 εκδόθηκε ερήμην απόφαση στην παρούσα αγωγή εναντίον της εναγομένης 1 εταιρείας ως η απαίτηση των εναγόντων. Κατόπιν εντάλματος κατοχής, τα ακίνητα παραδόθηκαν στους ενάγοντες περί τον Φεβρουάριο
- Η αγωγή 4526/2012, συνεχίζεται εναντίον των εναγομένων 2 και
- Μετά την παράδοση των ακινήτων στους ενάγοντες, αυτοί ισχυρίζονται ότι διαπίστωσαν ζημιές και την ανάγκη διόρθωσης και τροποποίησης των υποστατικών. Ως εκ τούτου, οι ενάγοντες καταχώρησαν την αγωγή 7124/13 στο Ε.Δ. Λευκωσίας, η οποία παραπέμφθηκε με διάταγμα Δικαστηρίου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με τον αριθμό 1352/15 για σκοπούς συνένωσης με την παρούσα. Με την εν λόγω αγωγή, οι ενάγοντες ζητούν αποζημιώσεις ως ακολούθως: · €948.721,45 ως απώλεια εισοδημάτων και ή ενοικίων από 1.3.2013 μέχρι 31.12.
- · €150.000,00 ως αποζημιώσεις για ζημιές ή και έξοδα για αποκατάσταση ζημιών και ή επισκευές και ή συντήρηση στα ακίνητα και ή ως αποζημιώσεις και ή άλλως. · €250.000 έξοδα για τροποποίηση των ακινήτων ούτως ώστε αυτά να μπορεί ευχερώς να χρησιμοποιηθούν και ή ως αποζημιώσεις και ή άλλως. · Παραδειγματικές αποζημιώσεις · Τόκο ίσο προς 9% ετησίως από 8.6.2012 επί παντός επιδικασθέντος ποσού μέχρι εξοφλήσεως. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης με την οποία οι ενάγοντες αιτούνται δυνάμει της Δ.14, την συνένωση της παρούσας αγωγής 4526/12 με τις πιο πάνω αγωγές 1352/15 και 1239/
- Αναφέρεται επί του προκειμένου στο σώμα της αίτησης ότι υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή την συνένωση των αγωγών, οι οποίες αφορούν στα ίδια ακίνητα και στην ίδια συμφωνία ενοικίασης. Πλην της εναγομένης 1 για την οποία εκδόθηκε ερήμην απόφαση, οι υπόλοιποι εναγόμενοι, καταχώρησαν ειδοποίηση ένστασης, με την οποία αρνούνται την συνεκδίκαση των αγωγών. Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι αγωγές διέπονται από διαφορετικούς κανονισμούς και ως εκ τούτου δεν ενδείκνυται η συνένωση τους . Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος 4 στην αγωγή 1352/15, ο οποίος είναι ο μοναδικός εναγόμενος στην αγωγή 1239/16 θα αποστερηθεί των δικαιωμάτων που του παρέχει η νέα Διαταγή 30 ως τροποποιήθηκε. Αναφέρεται επίσης ότι η αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση με την οποία να αιτιολογείται το αίτημα για συνένωση και ότι η συνένωση θα περιπλέξει παρά θα απλουστεύσει την διαδικασία. Αναφέρεται τέλος ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπεύει να επηρεάσει δυσμενώς την υπεράσπιση και τα δικαιώματα των εναγομένων σε όλες τις αγωγές. Επιπλέον δεν ενδείκνυται η συνεκδίκαση λόγω της έκδοσης απόφασης υπέρ των εναγόντων και εναντίον της εναγομένης 1 στην αγωγή 4526/
- Οι συνήγοροι παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο αγόρευσης, στο οποίο υποστηρίζουν τις εκατέρωθεν θέσεις τους όπως αυτές εκτίθενται στην αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ αναλυτικά στην επιχειρηματολογία των συνηγόρων. Ιδιαίτερη αναφορά δυνατόν να γίνει στην συνέχεια κατά το στάδιο παράθεσης των τελικών συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Νομική πτυχή Η Δ.14 θ.2 στην οποία στηρίζεται η αίτηση προβλέπει τα πιο κάτω: « When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.» Η Δ.14 θ.2 είναι πανομοιότυπη με την Οr.49 r.8 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Ως εκ τούτου η Αγγλική νομολογία είναι καθοδηγητική επί του θέματος. Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης, αλλά και από την νομολογία Κυπριακή και Αγγλική, προκύπτει ότι κύριος σκοπός της συνένωσης αγωγών, είναι η εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου, εξόδων και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 θ.2, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει την συνένωση αγωγών. Στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το Δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι η συνένωση είναι επιθυμητή για σκοπούς καλύτερης απονομής της δικαιοσύνης (βλέπε Balley v. Marchioness Curzon of Kedleston and others
(1932)All E.R. 398, στις σελ. 402-403 & Hadjiathanasiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 401). Το στοιχείο της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της δικαιοσύνης, εξετάζεται σε συνάρτηση με το κατά πόσον υπάρχει κοινό ζήτημα Νόμου ή γεγονότων τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα ώστε με την συνένωση να αποφεύγεται η πολλαπλότητα των διαδικασιών και να εξοικονομείται πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα. Στην υπόθεση Hadjiathanasiou v. Parperides, (ανωτέρω), αναφέρονται στην σελίδα 406 της απόφασης, τα πιο κάτω σε σχέση με το θέμα: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Στην υπόθεση Medcon Construction v. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1Α Α.Α.Δ. 546, λέχθηκε ότι συνήθως εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση. Τονίστηκε επίσης η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων με κύρια κριτήρια τον περιορισμό των εξόδων και την επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης. Ως προς την εξέταση της προϋπόθεσης ύπαρξης κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, σχετική είναι η απόφαση Samata Enterprises v. Σταύρου
(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1876. Αναφέρθηκε ότι η πιο πάνω προϋπόθεση, διαπιστώνεται αποκλειστικά από μελέτη της έκθεσης απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο σε συμφωνία με την πρωτόδικη απόφαση, σημείωσε ότι η Δ.14 θ.2, ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών και όχι στις υπερασπίσεις. Παρόλα αυτά, μεταγενέστερη νομολογία αναφέρθηκε στο γεγονός της κοινής υπεράσπισης των εναγομένων ως στοιχείου που μπορεί να ληφθεί υπόψιν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έγκριση του αιτήματος. Σχετική είναι η υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries,
(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1721, όπου στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, γίνεται αναφορά μεταξύ άλλων και στα κοινά ζητήματα που εγείρουν οι εναγόμενοι με τις υπερασπίσεις τους. Η συνένωση ως εκ τούτου κρίθηκε δικαιολογημένη, σε σχέση με το κριτήριο του περιορισμού των εξόδων και της επιτάχυνσης της απονομής της δικαιοσύνης. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σελίδα 1726 της απόφασης: « Κοινά επίσης είναι τα περισσότερα ζητήματα που οι εναγόμενοι στις δύο αγωγές εγείρουν στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις τους. Πρόκειται για υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις που εμφανίζουν ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων, νομικών και πραγματικών, που αντιστοίχως εγείρονται.» Επιπλέον πέραν των κοινών ζητημάτων προς εκδίκαση, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο όπως η πολυπλοκότητα των επίδικων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου (βλ. μεταξύ άλλων Lewis v. Daily Telegraph Ltd (No. 2)
(1964)1 All E.R. 705). Ο κατάλληλος χρόνος υποβολής αιτήματος συνένωσης, είναι το στάδιο των οδηγιών. Όμως τόσον ο χρόνος, όσον και το στάδιο στο οποίο υποβάλλεται το αίτημα συνένωσης, είναι στοιχεία που συνεκτιμώνται μαζί με τα υπόλοιπα περιστατικά της υπόθεσης, προκειμένου το Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια στην εξέταση του αιτήματος (βλ. Μενέλαου κα ν. Ξενοφώντος
(1989)1E Α.Α.Δ. 371 στη σελ.375). Η διαδικασία υποβολής του αιτήματος, αναφέρεται στην 4η έκδοση του συγγράμματος Halsbury´s Laws of England. Στον τόμο 37, παράγραφος 70 της 4ης έκδοσης του πιο πάνω συγγράμματος, αναφέρεται ότι η συνένωση αγωγών μπορεί να ζητηθεί με δύο τρόπους. Είτε με την καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης σε κάθε αγωγή που θα συνενωθεί είτε με την καταχώρηση μιας αίτησης στην οποία αναφέρονται όλοι οι τίτλοι των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Το σημαντικό στην όλη διαδικασία, είναι ότι οι φάκελοι των υποθέσεων των οποίων επιδιώκεται η συνένωση, να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου που εξετάζει την συνεκδίκαση. Αναφέρεται επίσης ότι η αίτηση για συνένωση θα πρέπει να καταχωρείται το συντομότερο δυνατόν μόλις ο εναγόμενος εκδηλώσει πρόθεση να υπερασπιστεί, παρότι μπορεί επίσης να εξεταστεί και στο στάδιο της αίτησης για οδηγίες. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's (ανωτέρω): "An application for consolidation is made by summons before the master in the Queen's Bench Division, or by summons or motion in the Chancery Division. I should be made as soon as possible and may be made as soon as the defendants have given notice of intentions to defend, although it may also be made on or under the summons for directions. A separate summons should be issued in each action proposed to be consolidated or one summons may be issued, provided it fully sets out the titles of each such action. The principle is that all the actions to be consolidated must be before the court at the same time." Σύμφωνα με την νομολογία, είναι δυνατόν να διαταχθεί μερική συνένωση αγωγών. Στις περιπτώσεις αυτές, γίνεται συνεκδίκαση μόνο ορισμένων επίδικων θεμάτων και στην συνέχεια οι αγωγές αποσυνδέονται προκειμένου να εκδικαστούν ξεχωριστά τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα. Σχετική είναι η υπόθεση Αντωνιάδης ν. Οικονομίδης
(1977)1 JSC 103, στην οποία αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακό9λουθα: "The application is based on the provisions of O.14 r.2 of the Civil Procedure Rules whereby the Court is empowered, in its discretion, to order consolidation provided it appears that common questions of law or fact of sufficient importance in proportion to the rest of the matters in issue make it desirable that the action be heard together. No provision is made in the rule as such for partial consolidation, that is consolidation for purposes of hearing of some of the issues in dispute but the word "may" in the context of the rule, clearly imports a discretionary power wide enough to authorize any kind of consolidation designed to further the object of consolidation that lay in the avoidance of multiplicity of proceedings and the saving of expense." Παρόλο που η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι πλατιά, η συνένωση δεν είναι επιθυμητή όταν προκύπτουν πρακτικές δυσκολίες. Για παράδειγμα όπου οι ενάγοντες στις διάφορες αγωγές έχουν διαφορετικούς δικηγόρους (βλ.Lewis v. Daily Telegraph (No.2)
(1964)2 Q.B. 601) ή όπου οι εναγόμενοι προβάλλουν διαφορετικές υπερασπίσεις (βλ. Daws v. Daily Sketch & Sunday Graphics Ltd and others v. Same
(1960)1 All E.R. 397) Το ίδιο ισχύει και σε διασταυρούμενες αγωγές (cross actions), όταν ο ενάγοντας στην μια αγωγή είναι εναγόμενος στην άλλη. Αυτό γιατί προκύπτουν δυσκολίες ως προς το ποιος διάδικος φέρει το βάρος απόδειξης και κατ' επέκταση, ποιος διευθύνει τις συνενωθείσες αγωγές και ξεκινά πρώτος την υπόθεση του. Εντούτοις και σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να διαταχθεί η συνένωση για σκοπούς εξοικονόμησης χρόνου και δικαστικής δαπάνης αν η δεύτερη αγωγή ήταν δυνατόν να λάβει την μορφή ανταπαίτησης στην πρώτη. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφο 69: "On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible, or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus, two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Παρόλα αυτά έχει νομολογηθεί ότι στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι αγωγές έχουν κοινά νομικά και πραγματικά σημεία, το θέμα της ρύθμισης της διαδικασίας, θεωρείται δευτερεύον. Σχετική είναι η υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries (ανωτέρω) στην σελ. 1726 της οποία λέχθηκαν τα εξής: « Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον ενόψει της βασικής διαπίστωσης περί υπάρξεως κοινού θέματος μεταξύ των δύο αγωγών και ·δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.» Σύμφωνα με την Δ.14 θ.4, σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος συνένωσης , την διεύθυνση των συνενωμένων αγωγών έχει ο ενάγων ο οποίος πρώτος κίνησε αγωγή, εκτός αν για ειδικούς λόγους το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Συμπεράσματα Στην παρούσα υπόθεση, οι ενάγοντες επέλεξαν να καταχωρήσουν την αίτηση συνένωσης στην αγωγή 4526/12, παραθέτοντας τους τίτλους και των δύο υπολοίπων αγωγών με τις οποίες επιδιώκουν την συνένωση, διαδικασία που είναι η πιο συνηθισμένη. Εν πάση περιπτώσει, σημαντικό είναι ότι και οι τρεις φάκελοι τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ούτως ώστε να έχει πλήρη αντίληψη των επιδίκων θεμάτων όπως εμφαίνονται στα δικόγραφα. Το πρώτο ζήτημα που θα με απασχολήσει, είναι ο ισχυρισμός του συνηγόρου των εναγομένων ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση που να υποστηρίζει τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται. Με όλο το σέβας δεν συμφωνώ με αυτή την άποψη. Δυνάμει της Δ.48 θ.9 (e), αιτήσεις για συνεκδίκαση αγωγών στην βάση της Δ.14 θ.2 δεν χρειάζεται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση εάν τα γεγονότα προκύπτουν από τους φακέλους της διαδικασίας. Στην παρούσα περίπτωση, όλα τα σχετικά με το αίτημα γεγονότα, προκύπτουν από τους φάκελους της διαδικασίας και ιδιαίτερα τις εκθέσεις απαίτησης και τις υπερασπίσεις στις τρεις αγωγές. Ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαίο να συνοδεύεται η αίτηση με ένορκη δήλωση. Ούτε υπεδείχθη οτιδήποτε από πλευράς εναγομένων που να υποδεικνύει ότι οποιονδήποτε στοιχείο σχετικό με την εξέταση του αιτήματος δεν βρίσκεται στους φακέλους των αγωγών και θα έπρεπε να παρουσιαστεί με ένορκη δήλωση. Τούτου λεχθέντος θα προχωρήσω στην εξέταση του κατά πόσον πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις έγκρισης του αιτήματος συνένωσης. Έχω μελετήσει με προσοχή τα επίδικα θέματα και των τριών αγωγών όπως προκύπτουν κυρίως από τις αντίστοιχες εκθέσεις απαίτησης. Κρίνω ότι οι τρεις αγωγές έχουν κοινά νομικά και πραγματικά σημεία, σε βαθμό που να δικαιολογείται η συνεκδίκαση τους. Προκύπτει από τις εκθέσεις απαίτησης και των τριών αγωγών ότι υπάρχει ταυτότητα διαδίκων και επιδίκων ζητημάτων. Οι ενάγοντες κίνησαν τις υπό κρίση αγωγές, στηριζόμενοι στο ίδιο συμβόλαιο μίσθωσης των επίδικων ακινήτων με την εναγομένη 1, τις υποχρεώσεις της οποίας εγγυήθηκαν οι υπόλοιποι εναγόμενοι. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε ούτε από τον συνήγορο των εναγομένων στην αγόρευση του. Το ότι στις δύο αγωγές 4526/12 & 1239/16 επιζητούνται οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη μέχρι την παράδοση των υποστατικών ενώ με την αγωγή 1352/15 επιζητούνται αποζημιώσεις μετά την παράδοση για ζημιές και διορθώσεις, δεν αλλάζει το σκηνικό. Γεγονός παραμένει ότι η βάση αγωγής στηρίζεται στο ίδιο συμβόλαιο μίσθωσης, το οποίο οι ίδιοι εναγόμενοι εγγυήθηκαν. Το είδος της απαίτησης που επιζητείται στην κάθε υπόθεση δεν διαφοροποιεί την βάση αγωγής ούτε τα επίδικα θέματα σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογείται ισχυρισμός ότι η συνένωση θα περιπλέξει την εκδίκαση των υποθέσεων. Αντιθέτως, κρίνω ότι με την συνεκδίκαση των υπό κρίση αγωγών, θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και έξοδα και θα αποφευχθεί πολλαπλότητα των διαδικασιών. Επιπλέον, η συνεκδίκαση των αγωγών δεν θα επηρεάσει τις προβαλλόμενες υπερασπίσεις των εγγυητών, οι οποίες είναι παρόμοιες και στις τρεις αγωγές. Σημειώνεται δε ότι σε όλες τις αγωγές, οι εγγυητές εκπροσωπούνται από τον ίδιο συνήγορο. Το γεγονός ότι η αγωγή 1239/16 διέπεται διαδικαστικά από την νέα Διαταγή 30 δεν αλλάζει την διαπίστωση ότι η συνένωση στην παρούσα ενδείκνυται για σκοπούς εξοικονόμησης δικαστικού χρόνου και εξόδων. Εξάλλου όπως αναφέρεται στην προαναφερθείσα νομολογία, η διαδικασία που θα ακολουθηθεί σε περίπτωση συνεκδίκασης, καθορίζεται από το ίδιο το Δικαστήριο. Αλλά ούτε και το γεγονός ότι έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον της εναγομένης 1, συνιστά λόγο που να δικαιολογεί την απόρριψη της αίτησης. Το Δικαστήριο εκδίδοντας ερήμην απόφαση στην αγωγή 4526/12 δεν προέβη σε ευρήματα κατόπιν αξιολόγησης μαρτυρίας με τα οποία να δεσμεύεται όπως εισηγήθηκε ο δικηγόρος των εναγομένων. Ενόψει όλων των πιο πάνω, εκδίδω διάταγμα συνεκδίκασης της παρούσας αγωγής 4526/12 με τις αγωγές του Ε.Δ. Λεμεσού 1352/15 & 1239/16. Η συνένωση θα αφορά όλα τα επίδικα θέματα των υπό κρίση αγωγών. Την διεύθυνση των συνενωμένων αγωγών θα έχει η παρούσα αγωγή 4526/12, η οποία καταχωρήθηκε πρώτη. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων σε όλες τις αγωγές ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο