C.D.P. Anastasiou Motors Ltd. κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Aίτησης / Έφεσης 65/2018, 3/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A184 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Aίτησης / Έφεσης 65/2018 Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65, επί τοις Αφορώσι τον Περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ.224 και επί τοις Αφορώσι το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως και τις τροποποιήσεις τους Μεταξύ:
- C.D.P. Anastasiou Motors Ltd., εκ Λεμεσού
- XXXXX Αναστασίου, εκ Λεμεσού
- XXXXX Αναστασίου, άλλως XXXXX Ποστέκκη σύζυγος XXXXX Αναστασίου, εκ Λεμεσού Αιτητών / Εφεσειόντων -και- Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, εκ Λευκωσίας Καθ' ης η Αίτηση / Εφεσίβλητης ------------------------------------- Ημερ.: 3.5.2018 Για τους Αιτητές - Εφεσείοντες: κ. Μ. Κονής για Πανίκος Α. Λεωνίδου & Σία Για την Καθ' ης η Αίτηση - Εφεσίβλητη: κα Μ. Σωκράτους για Chrysses Demetriades & Co LLC Α Π Ο Φ Α Σ Η H Εφεσείουσα 1 είναι η ιδιοκτήτρια δύο ακινήτων με αρ. εγγρ. 0/2XXXXX3, Φ./Σχ. 54/57,0 τεμ. 4XXXXX3 και αρ. εγγρ. 0/2XXXXX2, Φ./Σχ. 54/57,0 τεμ. 4XXXXX2 αμφότερα στα Κάτω Πολεμίδια στη Λεμεσό που είναι υποθηκευμένα με την υποθήκη Υ5929/2008 Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού. Η υποθήκη είχε εγγραφεί την 3.6.2008 προς όφελος της Εφεσίβλητης Τράπεζας ως εξασφάλιση τραπεζικών διευκολύνσεων στη μορφή δανείου και τρεχούμενου λογαριασμού με όριο, που η Τράπεζα είχε παραχωρήσει στην Εφεσείουσα
- Οι Εφεσείοντες 2 και 3 είχαν εγγυηθεί τις υποχρεώσεις της Εφεσείουσας 1 προς την Τράπεζα. Αναφορικά με τις πιο πάνω διευκολύνσεις, καταχωρίστηκε η αγωγή 4045/2010 Ε.Δ. Λεμεσού και την 22.10.2010 εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση υπέρ της Τράπεζας και εναντίον όλων των Εφεσειόντων, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, για το ποσό των €1.968.936,62 πλέον τόκους και έξοδα. Περαιτέρω εναντίον της Εφεσείουσας 1 εκδόθηκε διάταγμα που διέτασσε την εκποίηση της υποθήκης Υ5929/2008 και την πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό των πιο πάνω ακινήτων. Με την Απόφαση διατασσόταν η εκποίηση και άλλων υποθηκών των Εφεσειόντων 2 και 3, που δεν αφορούν την παρούσα Έφεση. Η Τράπεζα προχώρησε στη διαδικασία του Μέρους VIA των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεων Ακινήτων Νόμων του 1965 - 2014 για να επιτύχει την αναγκαστική πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Πρόκειται για τη διαδικασία που έχει εισαχθεί με τον τροποποιητικό Νόμο 142(Ι) του 2014 που αφορά στην πώληση ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή. Η διαδικασία εκποίησης υποθήκης δυνάμει των προνοιών του Μέρους VIA άρχεται με την επίδοση ειδοποίησης σύμφωνα με τον τύπο «Ι». Εάν ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν συμμορφωθεί με την ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «Ι», ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να του επιδώσει ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Τα δικαιώματα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή άλλου ενδιαφερομένου προσώπου κατοχυρώνονται από τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ
(3)το οποίο παρέχει το δικαίωμα καταχώρισης έφεσης για παραμερισμό της ειδοποίησης σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» μέσα σε 30 ημέρες από την παραλαβή της. Με την Έφεση, οι Εφεσείοντες εξαιτούνται διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται ή και παραμερίζεται η Ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» που τους επιδόθηκε σε σχέση με την πιο πάνω υποθήκη την 6.2.
- Περαιτέρω διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται ή και να παραμερίζεται η απόφαση της Τράπεζας να προβεί στην πώληση των δύο ακινήτων την 4.5.
- Η Έφεση που εμπεριέχει έξι λόγους Έφεσης υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 7.3.2018 του Εφεσείοντα 2, που είναι και διευθυντής της Εφεσείουσας
- Ο Εφεσείοντας 2 αναφέρεται στα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που έχουν εκτεθεί πιο πάνω και περαιτέρω διατείνεται ότι η προσβαλλόμενη Ειδοποίηση δεν συνοδευόταν από ειδοποίηση κατά τον τύπο «Θ». Κατά τα άλλα επιχειρηματολογεί στη βάση της συμβουλής των δικηγόρων των Εφεσειόντων. Η Τράπεζα καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης με εννέα λόγους ένστασης που υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 18.4.2018 του ΧΧΧΧΧ Γρηγορίου, υπαλλήλου της στην Υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών. Είναι αποδεκτό ότι η προσβαλλόμενη Ειδοποίηση δεν συνοδευόταν από ειδοποίηση κατά τον τύπο «Θ» που προνοείται να συνοδεύει την ειδοποίηση κατά τον τύπο «Ι» και όχι την ειδοποίηση κατά τον τύπο «ΙΑ». Κατά τα άλλα επιχειρηματολογεί και αυτός στη βάση της συμβουλής των δικηγόρων της Τράπεζας. Η Τράπεζα εγείρει ζήτημα αναφορικά με τη νομική βάση της Έφεσης. Επισημαίνει την απουσία αναφοράς σε αριθμό διαδικαστικών κανονισμών που, κατά τη θέση της, θα έπρεπε να εμπεριέχονται στη νομική βάση της Έφεσης. Δεν είναι απαραίτητο να καταγράφονται σε έφεση οι κανονισμοί που διέπουν τη διαδικασία καταχώρησης έφεσης, όπως δεν είναι απαραίτητο σε μια δευτερογενή αίτηση σε αγωγή να γίνεται αναφορά στη Δ.48 παρά μόνο στη Διαταγή που διέπει την εξέταση του διαδικαστικού διαβήματος. Στην προκειμένη περίπτωση γίνεται αναφορά στα άρθρα του Μέρους VIA των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων του 1965 έως (Αρ.11) του 2015 που προνοούν για το δικαίωμα καταχώρισης έφεσης σε σχέση με την συγκεκριμένη διαδικασία που η Έφεση αφορά. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν είχε κριθεί πως η συμπερίληψη των όσων αναφέρει η Τράπεζα ήταν απαραίτητη, αυτό δεν θα προκαλούσε ακυρότητα στη διαδικασία, αλλά ως απλή παρατυπία θα μπορούσε να διορθωθεί με την κατάλληλη διαταγή. (Βλ. Wunderlich κ.ά ν. Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 366). Η βασική θέση των Εφεσειόντων είναι ότι το Μέρος VIA των Νόμων δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση που αναφορικά με την επίδικη υποθήκη έχει ήδη εκδοθεί δικαστική απόφαση και καλύπτεται από το λόγο έφεσης 1, όπου αναφέρεται ότι η ειδοποίηση είναι παράνομη, εσφαλμένη ή και αυθαίρετη. Η περί του αντιθέτου επιχειρηματολογία της Τράπεζας εδράζεται κατά κύριο λόγο στις πρόνοιες του άρθρου 44Γ
(3)των Νόμων και στους εξαντλητικούς λόγους για τους οποίους μπορεί να παραμεριστεί ειδοποίηση κατά τον τύπο «ΙΑ». Υποδεικνύεται επίσης ότι καμιά διάταξη των Νόμων δεν απαγορεύει στον ενυπόθηκο δανειστή να χρησιμοποιήσει τη διαδικασία του Μέρους VIA στην περίπτωση που υφίσταται δικαστική απόφαση αναφορικά με την υποθήκη που επιδιώκεται να εκποιηθεί. Σύμφωνα με το άρθρο 44
(1)των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων του 1965 έως (Αρ.11) του 2015, καμιά πρόνοια του Νόμου δεν αποκλείει τον ενυπόθηκο δανειστή από του να επιδιώξει με πολιτική αγωγή την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου προς εξόφληση του ποσού που η υποθήκη εξασφαλίζει. Η πρόνοια αυτή υφίσταται στο Μέρος VI του Νόμου που αφορά στην πώληση ενυπόθηκου ακινήτου με αίτηση που υποβάλλεται στον Διευθυντή του Κτηματολογίου. Το λεκτικό του άρθρου 44
(1)είναι ευρύ και καλύπτει και τις πρόνοιες του Μέρους VIΑ του Νόμου που εισάχθηκε με τον τροποποιητικό Νόμο αρ. 142 (Ι) του 2014 και αφορά στην πώληση ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή, χωρίς δηλαδή την υποβολή αίτησης στον Διευθυντή του Κτηματολογίου. Υπάρχει και πρόσθετη πρόνοια στο άρθρο 44Α
(4)ότι καμιά πρόνοια του Μέρους VIΑ δεν αποκλείει την επιλογή της πολιτικής αγωγής, που είναι στενότερης εμβέλειας εφόσον αναφέρεται σε πρόνοια του συγκεκριμένου Μέρους και όχι πρόνοια του Νόμου ολόκληρου όπως το άρθρο 44
(1). Το θεμελιακό ζήτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο ο ενυπόθηκος δανειστής διατηρεί την δυνατότητα να επιδιώξει την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του Μέρους VIΑ όταν έχει ήδη εξασφαλίσει τελεσίδικη δικαστική απόφαση για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Παρουσιάζεται ανορθόδοξο, μέχρι και καταχρηστικό, να χρησιμοποιείται διαδικασία που προνοείται σε νομοθέτημα ώστε να επιδιώκεται αποτέλεσμα, η πώληση ενυπόθηκου ακινήτου, το οποίο έχει ήδη διατάξει το Δικαστήριο. Οι όποιες ασφαλιστικές δικλίδες υφίστανται στο Mέρος VIA προς εξασφάλιση των συμφερόντων του ενυπόθηκου οφειλέτη είναι άτοπο να εξετάζονται και, περαιτέρω, κάθε τέτοια εξέταση είναι αντιφατική και ασεβής προς την δικαστική απόφαση με την οποία διατάχθηκε η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Βασικές προϋποθέσεις για την χρησιμοποίηση της διαδικασίας του Μέρους VIΑ είναι αντικειμενικά ουσιαστικά ανεφάρμοστες όταν υφίσταται δικαστική απόφαση που διατάσσει την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Το άρθρο 44Β
(1)προβλέπει ότι εφόσον παρατηρηθεί υπερημερία 120 ημερών σύμφωνα με την σύμβαση υποθήκης, όπως προνοείται στο άρθρο 27 του Νόμου, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να προχωρήσει στη διαδικασία του Μέρους VIΑ. Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω η διαδικασία άρχεται με την επίδοση στον ενυπόθηκο οφειλέτη και στα άλλα ενδιαφερόμενα πρόσωπα έγγραφης ειδοποίησης σύμφωνα με τον τύπο «Ι» συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του, καλώντας τον οφειλέτη όπως εξοφλήσει το ποσό σε προθεσμία όχι μικρότερη των 30 ημερών. Εάν ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν συμμορφωθεί, ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου (άρθρο 44Γ
(1)). Όταν ο ενυπόθηκος δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα δυνάμει των διατάξεων του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου την ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «Ι» πρέπει να συνοδεύει και ειδοποίηση σύμφωνα με τον τύπο «Θ» με την οποία ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι ενδέχεται να έχει το δικαίωμα αναδιάρθρωσης του χρέους του. Εξ αντικειμένου δεν τίθεται ζήτημα αναδιάρθρωσης χρέους όταν το μόνο χρέος που υφίσταται είναι το εξ αποφάσεως χρέος στην αγωγή 4045/2010, Ε. Δ. Λεμεσού. Καμιά από τις ειδοποιήσεις που αναφέρονται στο Μέρος VIA δεν θα μπορούσε να επιδοθεί γιατί η διαδικασία που την προνοεί δεν εφαρμόζεται στα υπόψη περιστατικά. Η Ειδοποίηση κατά τον τύπο «ΙΑ» παρουσιάζεται άτοπη. Αντιπαραβολή του περιεχομένου της με τα υπόψη περιστατικά επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Δεν υπάρχει οφειλόμενο ποσό σύμφωνα με δήλωση σύμβασης υποθήκης, αλλά εξ αποφάσεως χρέος. Δεν υφίσταται ποσό που έγινε απαιτητό, αλλά δικαστική απόφαση όπου ποσό επιδικάστηκε υπέρ της Τράπεζας και εναντίον των Εφεσειόντων. Η δικαστική απόφαση εκδόθηκε την 22.10.2010 και η αναστολή της εκτέλεσής που είχε διαταχθεί έχει εκπνεύσει την 22.4.2012. Επομένως, πώς μπορεί να έχει η Εφεσείουσα 1 ή οι Εφεσείοντες το δικαίωμα μέσα σε 30 ημέρες, όπως η Ειδοποίηση προνοεί, για να πληρώσει το όποιο ποσό προς αποφυγή της εκποίησης, έστω δυνάμει του Μέρους VIΑ, όταν είναι εκτελεστή η δικαστική απόφαση που διατάσσει την εκποίηση της συγκεκριμένης υποθήκης. Στο άρθρο 44
(1)αναφέρεται ότι αγωγή για την επιδίωξη της πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου μπορεί να εγερθεί ακόμη και κατόπιν αίτησης προς τον Διευθυντή του Κτηματολογίου για πώλησή του (άρθρο 37). Το λεκτικό του άρθρου επιτρέπει την συνύπαρξη δύο διαδικασιών, όμως δεν υποστηρίζει τη θέση ότι μπορεί να κινηθεί η διαδικασία του άρθρου 37 μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης που να διατάσσει την εκποίηση. Πρόδηλα, είτε η αγωγή προηγήθηκε της αίτησης στο Διευθυντή, είτε η αίτηση προηγήθηκε της αγωγής εφόσον εκδοθεί δικαστική απόφαση η αίτηση, και τώρα και η διαδικασία του Μέρους VIA, θα πρέπει να διακοπεί, οπόταν και εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 44
(2). Εάν από την άλλη εκκρεμούσης της αγωγής εκποιηθεί το ακίνητο το ζήτημα παύει να είναι επίδικο και, αν δεν υφίστανται άλλα επίδικα ζητήματα, η αγωγή καθίσταται άνευ αντικειμένου. Σε σχέση με το άρθρο 44Α
(4)όπου αναφέρεται ότι καμιά διάταξη του Μέρους VIΑ δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με έγερση αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου ισχύουν κατ' αναλογία τα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω. Το άρθρο 44Α
(4)δεν προνοεί ρητά ότι μπορεί να συνυπάρξουν η διαδικασία του Μέρους VIΑ και σχετική αγωγή. Ενδεχόμενα να μπορούν σε κάποια στάδια, όμως, δεν είναι δυνατόν να κινηθεί η διαδικασία του Μέρους VIΑ μετά που έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση που διατάσσει την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Ως εκ των ανωτέρω, η Αίτηση - Έφεση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η Ειδοποίηση ημερ. 29.1.2018 σύμφωνα με τον τύπο «ΙΑ» που η Εφεσίβλητη Τράπεζα επέδωσε στους Εφεσείοντες την 6.2.2018. Ο παραμερισμός της Ειδοποίησης συμπαρασύρει και την απόφαση για πώληση την 4.5.2018 χωρίς να πρέπει να εκδοθεί οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω διαταγή. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εφεσειόντων και εναντίον της Εφεσίβλητης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο