CARETAKING COMMITTEE PISSOURI BEACH APARTMENTS ν. ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 1418/2010, 14/5/2018

(2), στη νομολογία και δικαστική πρακτική καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από Ε/Δ της Π. Ιωάννου, δικηγόρου στο γραφείο που εκπροσωπεί τους αιτητές, η οποία αναφέρει ότι έχει δεόντως εξουσιοδοτηθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο των αιτητών καθώς επίσης και από τη XXXXX Μπέρου που ορκίζεται την Ε/Δ που υποστηρίζει την κυρίως αίτηση, να προβεί στην παρούσα Ε/Δ. Σύμφωνα με την Ε/Δ Ιωάννου, μετά που ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην κυρίως αίτηση, διαπιστώθηκε ότι ο τελευταίος « ... ισχυρίστηκε και προέβαλε ισχυρισμούς και θέσεις προς υποστήριξη της ένστασης του, οι οποίοι χρήζουν απάντησης και διευκρίνησης μέσω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ούτως ώστε να αποφευχθεί η παραπλάνηση του Δικαστηρίου όπως εσκεμμένα ο Καθ' ου η Αίτηση επιδιώκει ενώ περαιτέρω οι Αιτητές αισθάνονται ότι πρέπει να συμπληρώσουν τα γεγονότα τα οποία παράθεσαν με την αρχική Ε/Δ Μπέρου, ούτως ώστε το Δικαστήριο να έχει σφαιρική εικόνα των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, επιτρέποντας παράλληλα στους Αιτητές να παρουσιάσουν όλα τα αναγκαία γεγονότα προς υποστήριξη της θέσης και της Αίτησης τους». Η ομνύουσα ισχυρίζεται συγκεκριμένα ότι μέσα από την ένσταση του καθ' ου η αίτηση, προβάλλονται οι εξής ισχυρισμοί που δικαιολογούν έγκριση του υπό κρίση αιτήματος: Α. Ότι το επίδικο διαμέρισμα δεν είναι ενοικιασμένο και ότι χρησιμοποιείται από τον Καθ' ου η Αίτηση ως παραθεριστική κατοικία όταν επισκέπτεται την Κύπρο (βλ. παρ. 9 Ε/Δ που υποστηρίζει την ένσταση του καθ' ου η αίτηση (στην αίτηση αναφέρεται εκ παραδρομής η παρ. 6). Είναι η πρόθεση των αιτητών όπως απαντήσουν στον εν λόγω ισχυρισμό, αναφέροντας ότι ως Διαχειριστική Επιτροπή της πολυκατοικίας που βρίσκεται το επίδικο διαμέρισμα, γνωρίζουν ότι αυτό «ενοικιάζεται από τον καθ' ου η αίτηση» και ότι ο τελευταίος δεν το χρησιμοποιεί ως κατοικία όταν επισκέπτεται την Κύπρο (βλ. παρ. 7i Ε/Δ Ιωάννου) . Σημειώνω εδώ ότι ο σχετικός ισχυρισμός των αιτητών στην κυρίως αίτηση είναι ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι μόνιμος κάτοικος Αμερικής και ότι δεν κατοικεί, ούτε χρειάζεται το επίδικο διαμέρισμα στην Κύπρο αφού σε κάθε περίπτωση, είναι ιδιοκτήτης άλλων 6 κατοικιών στην Κύπρο. Β. Ότι δεν περιγράφεται καθαρά στην κυρίως αίτηση η ακίνητη περιουσία που ζητείται να πουληθεί και η περιουσία που θα εξαιρεθεί. Επί του προκειμένου οι αιτητές δέχονται και αναγνωρίζουν ότι ούτε στο σώμα της κυρίως αίτησης, αλλά ούτε και στο σχετικό πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που ήδη παρουσίασαν ως Τεκμήριο 4, φαίνεται το συνολικό εμβαδό του επίδικου διαμερίσματος. Ισχυρίζονται όμως και επιδιώκουν μέσω της παρούσας αίτησης να τους επιτραπεί να αναφέρουν ότι το συνολικό εμβαδό του επίδικου διαμερίσματος είναι 166.47 τ.μ., όπως αυτό προκύπτει από την «κατάσταση αναφορικά με την Πολυκατοικία, που περιήλθε στην κατοχή των Αιτητών από την προηγούμενη Διαχειριστική Επιτροπή...», στην οποία κατάσταση, σύμφωνα με τους αιτητές, φαίνεται το σύνολο των τετραγωνικών μέτρων που κατέχει ο κάθε ιδιοκτήτης στην πολυκατοικία, περιλαμβανομένου και του καθ' ου η αίτηση, στη βάση των οποίων καταβάλλονται τα κοινόχρηστα. Είναι η θέση των αιτητών ότι η ορθότητα της εν λόγω κατάστασης έχει επιβεβαιωθεί τόσο από τον καθ' ου η αίτηση κατά την πληρωμή κοινοχρήστων στο παρελθόν, όσο και από το Δικαστήριο που εκδίκασε την ουσία της αγωγής, αφού η εν λόγω κατάσταση καταχωρήθηκε εκεί ως Τεκμήριο 23 και ο υπολογισμός των τότε επίδικων κοινοχρήστων στη βάση της, κρίθηκε να είναι σωστός. (παρ.7ii Ε/Δ Ιωάννου) Στην υπό κρίση αίτηση, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση, προβάλλοντας δώδεκα συνολικά λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Συνοπτικά αναφέρω ότι η ένσταση του καθ' ου η αίτηση, η οποία να σημειωθεί ότι όπως και η ένσταση του στην κυρίως αίτηση, υποστηρίζεται από Ε/Δ του αδελφού του, XXXXX Περικλέους, περιστρέφεται γύρω από το ότι δεν έχει καταδειχθεί, κατά τον ομνύοντα, «καλός λόγος» που να δικαιολογεί έγκριση του αιτήματος καθώς και ότι αυτό που ουσιαστικά επιχειρούν να πράξουν οι αιτητές, είναι να διορθώσουν παραλείψεις και να συμπληρώσουν κενά της κυρίως αίτησης τους, με γεγονότα που σε κάθε περίπτωση τους ήταν γνωστά από την αρχή και δεν τα έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως όφειλαν, εξ' ου και αποτέλεσαν λόγους ένστασης. Την νομική τους επιχειρηματολογία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών την έθεσαν ενώπιον μου με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Αναφορά στις αγορεύσεις των συνηγόρων κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Θεωρώ ορθό όμως όπως επισημάνω εδώ το εξής. Ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση παραπέμπει στην αγόρευση του, στην υπόθεση Κώστα Χριστάκης ν. Ελένης Κώστα

(2003)1 ΑΑΔ 269, η οποία κατά το συνήγορο, συνιστά μία εκ των αυθεντιών που πραγματεύονται τη νομική πτυχή που διέπει την χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής Ε/Δ. Παραθέτει μάλιστα ο συνήγορος στην αγόρευση του, αναφέροντας ότι πρόκειται για αυτούσιο απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση, τα εξής: «Κατά την γνώμη μας «καλός λόγος» για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αποδεικνύεται αν με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα τα οποία είναι ορθό και δίκαιο να τεθούν ενώπιον του για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και που η αιτήτρια δεν γνώριζε εξ υπαρχής ή γεγονότα που παρουσιάστηκαν μετά την ένορκο δήλωση της, πράγμα που δεν υφίσταται στη περίπτωση μας». Επειδή κατά καιρούς και άλλοι συνήγοροι που έτυχε να επιχειρηματολογήσουν επί παρόμοιων θεμάτων ενώπιον μου, με έχουν παραπέμψει στην πιο πάνω απόφαση, παραθέτοντας μάλιστα και το συγκεκριμένο απόσπασμα αυτολεξεί στις αγορεύσεις τους, όπως και ο κ. Θεοδοσίου στην παρούσα, θα πρέπει να αναφέρω το εξής. Πουθενά στην απόφαση Κώστα Χριστάκης ν. Ελένης Κώστα

(2003)1 ΑΑΔ 269 δεν υπάρχει το πιο πάνω απόσπασμα. Η ίδια μάλιστα η υπόθεση δεν αφορά σε χορήγηση άδειας για συμπληρωματική ένορκο δήλωση αλλά σε «Καταφρόνηση Δικαστηρίου ... (με το λόγο (ratio) της να είναι ότι) ... Η αίτηση για καταδίκη για καταφρόνηση Δικαστηρίου προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.». Το μόνο που λέχθηκε σε εκείνη την υπόθεση σε σχέση με συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις είναι ότι «ο Εφεσείων ... ούτε αντεξέτασε την Εφεσίβλητη για να υποσκάψει ενδεχομένως τους δικούς της ισχυρισμούς ούτε επεδίωξε να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να τους αντικρούσει και να θέσει τη δική του εκδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου». Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι ο κ. Θεοδοσίου εσκεμμένα προέβη στην πιο πάνω εσφαλμένη παραπομπή. Άλλωστε, όπως ήδη ανέφερα, και άλλοι συνήγοροι με έχουν κατά καιρούς παραπέμψει στην ίδια απόφαση και στο ίδιο απόσπασμα. Ουδείς όμως μπόρεσε να δώσει οποιεσδήποτε πληροφορίες ως προς την πραγματική προέλευση του εν λόγω αποσπάσματος ή ως προς το γιατί προβάλλεται η υπόθεση Κώστα ως αυθεντία σε θέματα άδειας καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων αφού δεν αφορά στο θέμα αυτό. Η δική μου έρευνα πάντως, δεν ανέδειξε οτιδήποτε το σχετικό. Ίσως η πραγματική εξήγηση, να είναι αυτή που αρκετοί συνήγοροι ειλικρινά έδωσαν, ήτοι ότι πρόκειται για άνευ ελέγχου υιοθέτηση και αντιγραφή (copy paste) παλαιότερων αγορεύσεων, δικών τους ή άλλων συνηγόρων. Επί του θέματος αυτού δεν θα επεκταθώ περαιτέρω. Θα περιοριστώ να αναφέρω απλά ότι αναμένεται όπως γίνεται καλύτερος έλεγχος προτού γίνει αναφορά και παραπομπή σε αυθεντίες, ως άλλωστε επιβάλλει και το καθήκον ενός δικηγόρου απέναντι στο Δικαστήριο. Προχωρώ τώρα να εξετάσω την ουσία του υπό κρίση αιτήματος. Το δικαίωμα υποβολής αιτήματος και η εξουσία για χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής Ε/Δ, δόθηκαν με την τροποποίηση της Δ.48 Θ.4

(2)όταν και νομοθετήθηκε ότι η ακρόαση ενδιάμεσων αιτήσεων θα γίνεται πλέον στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και όχι στη βάση πρόσθετης προφορικής μαρτυρίας ως ήταν προηγουμένως το εφαρμοστέο δικονομικό πλαίσιο (βλ. π.χ Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 ΑΑΔ 309 και Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1 ΑΑΔ 1453). Το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά, με γνώμονα όλες τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης. Ο νομοθέτης έχει προνοήσει για την αναγκαιότητα ύπαρξης «καλού λόγου», ο οποίος έχει ερμηνευθεί νομολογιακά ότι θα πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με τη φύση της διαδικασίας και να αφορά στην παράθεση γεγονότων τα οποία δεν ήταν γνωστά εξ' υπαρχής ή παρουσιάστηκαν μετά την ένσταση και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης και είναι ορθό και δίκαιο να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου ούτως ώστε να υπάρχει μια ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα της υπόθεσης (βλ. μεταξύ άλλων A. Messios Sons Ltd και Άλλος ν. Ανδρέα A Λεωνίδα (Aρ. 1),

(2010)1 Α.Α.Δ. 195). Με γνώμονα τα πιο πάνω, παρατηρώ τα εξής αναφορικά με το υπό κρίση αίτημα. Η κυρίως αίτηση αφορά σε αίτημα για πώληση ακίνητης περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του και υπέρ των εναγόντων στην πιο πάνω αγωγή στις 18/10/

1. Το αίτημα εδράζεται κυρίως στα αρ. 22-28, 31 και 33 του Μέρους V του Κεφ.6 και στη Δ.42 Θ.1-
2. Ένεκα της δραστικότητας του μέτρου αυτού, η νομολογία έχει υιοθετήσει αυστηρή προσέγγιση στην ικανοποίηση του. Άλλωστε, όπως και η ίδια η νομοθεσία επιβάλλει, «κανένα ένταλμα εκτέλεσης με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας δεν θα εκδίδεται παρά μόνο με τη συναίνεση του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους, εκτός αν ένταλμα πώλησης της κινητής ιδιοκτησίας του οφειλέτη χρέους... επεστράφηκε στο Δικαστήριο ανεκτέλεστο ή εκτός αν φαίνεται ότι ο οφειλέτης χρέους δεν έχει πράγματι στην κατοχή του κινητή ιδιοκτησία» (βλ. αρ. 22 Κεφ.6). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Αρέστη v. Ερμογένους (Κοκόνα)

(2010)1 Α.Α.Δ. 1844 είναι άκρως διαφωτιστικό ως προς την επιτακτική ανάγκη ικανοποίησης όλων των προϋποθέσεων που επιβάλλει η Δ.42: «Η ευπαίδευτη πρωτόδικος δικαστής, η οποία απέρριψε την αίτηση του εφεσείοντα, έκαμε αναφορά στη Δ.42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και παρατήρησε ότι στην αίτηση δεν είχε επισυναφθεί ούτε επίσημο αντίγραφο της απόφασης, ούτε και πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που να δείχνει ότι η περιουσία που επρόκειτο να πωληθεί ήταν εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη, δηλαδή της εφεσίβλητης. Επιπρόσθετα, παρατήρησε το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι στην αίτηση δεν αναφερόταν και η έκταση της περιουσίας που επρόκειτο να πωληθεί. Έκρινε, συναφώς, το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι από το λεκτικό της Δ.42, θ.1 προέκυπτε ότι οι πρόνοιες της είναι επιτακτικές, λαμβανομένης υπόψη της λέξης «shall» στη Δ.42, θ.1, η οποία ερμηνεύτηκε από τη νομολογία ως επιτακτική. Στη Δ.42, θ.1 πράγματι αναγράφεται ότι σε κάθε αίτηση, σύμφωνα με το Μέρος 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, για την πώληση ακίνητης περιουσίας θα αναφέρεται η περιουσία που πρόκειται να πωληθεί, ο αριθμός εγγραφής της, η τοποθεσία, το είδος της περιουσίας και η έκτασή της. Θα υπάρχουν επίσης, συνημμένα στην αίτηση, ένα επίσημο αντίγραφο της απόφασης ή του διατάγματος που θα εκτελεστούν καθώς και πιστοποιητικά του Κτηματολογικού Γραφείου που να δείχνουν ότι η περιουσία που πρόκειται να πωληθεί είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη. Δεν αμφισβητείται, στην παρούσα υπόθεση, ότι στην αίτηση του εφεσείοντα δεν επισυνάπτονταν ούτε αντίγραφα της απόφασης ή του διατάγματος τα οποία θα εκτελούνταν, ούτε και πιστοποιητικά του Κτηματολογίου δεικνύοντα ότι η περιουσία ήταν εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη, κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στην πραγματικότητα εκτός από τον αριθμό εγγραφής, το χωριό στο οποίο βρίσκεται η περιουσία και την περιγραφή της ως διατηρητέας κατοικίας δεν αναφέρεται οτιδήποτε άλλο σε σχέση με την περιγραφή του ακινήτου, όπως π.χ. η έκτασή της. .... Μελετήσαμε με προσοχή όλα τα ενώπιόν μας στοιχεία και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα ζητήματα για τα οποία το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, ήταν επίδικα θέματα και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η εφεσίβλητη παραδεχόταν τους σχετικούς ισχυρισμούς του εφεσείοντα. Συγκεκριμένα στην ένσταση της η εφεσίβλητη ήγειρε ρητά το ζήτημα της μη πλήρωσης των νομικών προϋποθέσεων για την έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων ενώ στην ένορκη δήλωσή της, που συνοδεύει την ένσταση, γίνεται ρητός και πάλι ισχυρισμός ότι η αίτηση είναι ελλιπής, ότι δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και ότι δεν πληρούνται οι νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων.» (έμφαση δική μου) Όπως και στην Αρέστη, έτσι και στην παρούσα υπόθεση, ο Καθ' ου η αίτηση εγείρει ρητά στην ένσταση και Ε/Δ που καταχώρησε εναντίον της κυρίως αίτησης, το ζήτημα της μη πλήρωσης των σχετικών εφαρμοστέων νομικών προϋποθέσεων, ότι η αίτηση είναι ελλιπής και ελαττωματική, ότι δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και ότι δεν πληρούνται οι νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος (βλ. 1ο και 11ο Λόγο Ένστασης). Ειδικότερα όμως, ο καθ' ου η αίτηση εγείρει ρητά μεταξύ άλλων ότι ούτε στην κυρίως αίτηση αλλά ούτε και στην Ε/Δ που την υποστηρίζει, περιγράφεται καθαρά η ακίνητη περιουσία που ζητείται να πουληθεί και η περιουσία που θα εξαιρεθεί (βλ. 9ο Λόγο Ένστασης). Στη παρ.7 της Ε/Δ που υποστηρίζει την «κυρίως» ένσταση του μάλιστα, αναφέρει ότι «το συνημμένο (στην αίτηση) πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας, είναι παλαιό σε σχέση με το χρόνο καταχώρησης της αμφισβητούμενης αίτησης και δεν μπορεί να προσδιορίζει την πραγματική κατάσταση κατά το παρόντα χρόνο και να αποτελεί επαρκή μαρτυρία». Με τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Καθ' ου η αίτηση, η πλευρά των αιτητών φαίνεται σε κάποιο βαθμό να συμφωνεί, αφού και οι ίδιοι αναγνωρίζουν ότι «το συνολικό εμβαδό του Διαμερίσματος ... δεν εμφαίνεται ούτε στο σώμα της Αίτησης αλλά ούτε και στην έρευνα του Κτηματολογίου που επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο 4...». Αυτό όμως ήταν κάτι που οι Αιτητές δεν αρνούνται ότι γνώριζαν όταν καταχωρούσαν την αίτηση τους και επεσύναπταν το σχετικό Κτηματολογικό πιστοποιητικό, όπως και δεν αρνούνται ότι γνώριζαν ότι στην αίτηση, υποστηρικτική Ε/Δ και Τεκμήρια που καταχώρησαν, εκτός από τον αριθμό εγγραφής, την τοποθεσία που βρίσκεται η περιουσία, τη περιγραφή της ως διαμέρισμα μαζί με αποθήκη, ακάλυπτη βεράντα και χώρο στάθμευσης και της εκτιμημένης από το Κτηματολόγιο αξίας κατά τη 1/1/13, «...δεν αναφέρεται οτιδήποτε άλλο σε σχέση με την περιγραφή του ακινήτου, όπως π.χ. η έκτασή της...». Σημειώνω εδώ βέβαια ότι το αν η κυρίως αίτηση δύναται ως έχει να εγκριθεί, δεν είναι θέμα που θα αποφασιστεί στο παρόν στάδιο αλλά στο τέλος της διαδικασίας, όταν θα εξεταστεί όλη η τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. Το μόνο που απασχολεί το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο, είναι αν θα επιτραπεί στους αιτητές να συμπληρώσουν την είδη προσκομισθείσα μαρτυρία τους. Επί αυτού παρατηρώ τα εξής. Αν και οι αιτητές γνώριζαν για την πιο πάνω εικόνα που παρουσιάζει η μαρτυρία τους, επέλεξαν παρά ταύτα να προχωρήσουν με την αίτηση τους, αφήνοντας το θέμα ως είχε. Αυτό ενώ, ως οι ίδιοι δηλώνουν, είχαν στην κατοχή τους αρκετά χρόνια πριν να καταχωρηθεί η κυρίως αίτηση, την κατάσταση κοινοχρήστων που επιχειρούν τώρα να εισάξουν για να «...συμπληρώσουν τα γεγονότα τα οποία παράθεσαν με την αρχική Ε/Δ Μπέρου...». Η εν λόγω κατάσταση μάλιστα, σύμφωνα με τους ίδιους τους αιτητές αλλά και τη νομολογία, αφορά στη ρίζα της διαδικασίας (goes to the root of the proceedings). Το ότι οι αιτητές επικαλούνται την παρουσίαση και κατάθεση της εν λόγω κατάστασης κατά την ακρόαση της αγωγής πριν την 18/10/16 που εκδόθηκε απόφαση, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Υπό αυτά τα δεδομένα, θα συμφωνήσω με τον κ. Θεοδοσίου ότι επί αυτής του τη πτυχής, το υπό κρίση αίτημα των αιτητών δεν αφορά σε παράθεση γεγονότων τα οποία δεν ήταν γνωστά εξ' υπαρχής ή παρουσιάστηκαν μετά την ένσταση και δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης. Ούτε όμως θεωρώ ότι πρόκειται για διευκρίνηση μιας παραπλανητικής εικόνας που παρουσίασε ο καθ' ου αίτηση ως ισχυρίζονται οι αιτητές, εφόσον το μόνο που έπραξε ο πρώτος με την ένσταση του σε σχέση με το θέμα αυτό, ήταν να υποδείξει απλά μια ουσιώδη κατ' εκείνον αδυναμία στην υπόθεση των αιτητών και τίποτα περισσότερο. Σημειώνω εδώ επίσης ότι ούτε τίθεται θέμα να εξεταστεί αυτή η πτυχή του θέματος υπό τη σκοπιά της Δ.64, αφού αφ' ενός η εν λόγω διάταξη δεν αποτελεί μέρος της νομικής βάσης της υπό κρίσης αίτησης και αφ' ετέρου διότι το υπό κρίση αίτημα, δεν προβάλλεται για «διόρθωση» εκ των υστέρων διαπιστωθείσας παρατυπίας. Δεν έχω συνεπώς ικανοποιηθεί ότι έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε καλός λόγος για να ασκηθεί η διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος σε σχέση με τους προτιθέμενους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παρ. 7ii της Ε/Δ Ιωάννου και που παρατίθενται στο σημείο Β ανωτέρω. Αναφορικά τώρα με τους προτιθέμενους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παρ. 7i της Ε/Δ Ιωάννου και που παρατίθενται στο σημείο Α ανωτέρω, κρίνω ότι η αίτηση δύναται να εγκριθεί σε σχέση με αυτή της την πτυχή. Το κατά πόσο το επίδικο διαμέρισμα κατοικείται, από ποιον κατοικείται και υπό ποιο καθεστώς, είναι θέμα που, μετά και την καταχώρηση της ένστασης, θα πρέπει να διευκρινιστεί, εφόσον οι δύο πλευρές έχουν περιορίσει τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς τους στο αν την επίδικη κατοικία τη χρησιμοποιεί ή όχι ο καθ' ου η αίτηση. Το ενδεχόμενο επομένως, η επίδικη κατοικία να κατέχεται από κάποιο τρίτο πρόσωπο και δη ενοικιαστή, ως προτίθενται να ισχυριστούν οι αιτητές, είναι θέμα που θα πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Επί αυτής του της πτυχής επομένως το αίτημα εγκρίνεται. Δίδεται άδεια στους αιτητές όπως εντός 10 ημερών από σήμερα καταχωρήσουν συμπληρωματική Ε/Δ μόνο σε σχέση με τον ισχυρισμό τους «ότι το Διαμέρισμα βρίσκεται στην πολυκατοικία της οποίας διαχειριστική επιτροπή είναι οι Αιτητές (η «Πολυκατοικία») και ότι το εν λόγω Διαμέρισμα ενοικιάζεται από τον Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος όταν επισκέπτεται την Κύπρο δεν διαμένει εκεί». Με την άδεια για καταχώρηση της πιο πάνω συμπληρωματικής Ε/Δ, αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο ένα τέτοιο τρίτο πρόσωπο που σύμφωνα με τους αιτητές, κατέχει το επίδικο διαμέρισμα ως ενοικιαστής, θα πρέπει να ειδοποιηθεί για την παρούσα διαδικασία, ως πρόσωπο του οποίου τα συμφέροντα ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς από την απόφαση του Δικαστηρίου επί της κυρίως αίτησης. Η απάντηση κατά την κρίση μου είναι σαφώς καταφατική, εφόσον αν η κυρίως αίτηση επιτύχει, αυτό θα συνεπάγεται την πώληση κατοικίας η οποία προς το παρόν φέρεται να κατέχεται από τρίτο πρόσωπο δυνάμει σχετικής συμφωνίας ενοικίασης. Δίδονται επομένως περαιτέρω οδηγίες όπως μετά την καταχώρηση της συμπληρωματικής Ε/Δ, τόσο η κυρίως αίτηση όσο και κάθε άλλη διαδικασία που έλαβε χώρα μέχρι σήμερα στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, επιδοθούν στο πρόσωπο που σύμφωνα με τους αιτητές κατέχει ως ενοικιαστής το επίδικο διαμέρισμα καθώς και σε όλα τα πρόσωπα που έχουν εγγράψει MEMO και άλλες επιβαρύνσεις επί του επίδικου διαμερίσματος, ως τα εν λόγω πρόσωπα παρουσιάζονται στο σχετικό Μητρώο του Κτηματολογίου. Η κυρίως αίτηση ορίζεται για οδηγίες την 11 Ιουνίου 2018 ώστε να ελεγχθεί η συμμόρφωση με τα πιο πάνω. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης αλλά και μερικής επιτυχίας της ένστασης, κρίνω ορθό και δίκαιο όπως σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας αίτησης, η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της και εκδίδω ανάλογη διαταγή. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο