MAGOT INCORPORATION LIMITED ν. ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ VEBECA HOLDINGS LIMITED, Αρ. Αίτησης 463/17, 30/5/2018

(1), 214, 218

(2)και 333 του περί Εταιρειών Νόµου, Κεφ.

1. Στο σώµα δε της Αίτησης αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα:
2. Ότι η Καθ' ης η Αίτηση ενεγράφη στις 22.5.2008, σύμφωνα με το Κεφ. 113 ως Ιδιωτική Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης δια μετοχών, με αριθμό εγγραφής
4. Ότι το εγγεγραμμένο γραφείο της η Καθ' ης η Αίτηση βρίσκεται στην Λεμεσό στην οδό Θεσσαλονίκης, Nicolaou Pentadromos Center, 10ος όροφος, Διαμ. 1002, 3025 Λεμεσός.
5. Ότι το ονομαστικό μετοχικό κεφάλαιο της η Καθ' ης η Αίτηση είναι €5.000 διαιρεμένο σε 5.000 μετοχές ονοματικής αξίας €1,00 εκάστη. Το δε εκδοθέν ονομαστικό κεφάλαιο της είναι 1000 μετοχές ονομαστικής αξίας € 1,00 εκάστη.
6. Οι σκοποί δια τους οποίους ιδρύθηκε.
7. Οι Διευθυντές της η Καθ' ης η Αίτηση.
8. Ότι η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει στους Αιτητές τα ακόλουθα ποσά: (α) USD 1.892.
9. (β) USD 656.
10. (γ) GBP 146.175,
11. (δ) GBP 38.632,
12. ήτοι συνολικά τα ποσά των USD 2.549.010 και GBP 184.808,33
13. Ότι τα πιο πάνω ποσά οφείλονται στους Αιτητές δυνάμει της απόφασης που εκδόθηκε από το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Λονδίνου (London Court of International Arbitration) στην υπόθεση Διαιτησίας αρ. 122213 ημερ. 23.5.2014, όπως αυτή τροποποιήθηκε και διορθώθηκε με περαιτέρω απόφαση και/ή μνημόνιο ημερ. 23.6.
14. Στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης υπ' αρ. 8/2015 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, εκδόθηκε απόφαση με την οποία διατάχθηκε η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της ως άνω διαιτητικής απόφασης.
15. Στις 19.6.2017 η Καθ' ης η Αίτηση κλήθηκε δια επιστολής των Αιτητών ίδιας ημερομηνίας, όπως εντός 3 εβδομάδων καταβάλει σε αυτούς τα οφειλόμενα ποσά, πράγμα το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει πράξει και έτσι ολόκληρο το ποσό εξακολουθεί να οφείλεται από αυτή.
16. Ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της .
17. Ότι υπό τις περιστάσεις είναι δίκαιο και εύλογο η Καθ' ης η αίτηση να διαλυθεί. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Βαφέα, διευθυντή των Αιτητών. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση επισυνάπτονται και τεκμήρια προς στοιχειοθέτηση των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση προβάλλοντας τους εξής λόγους:
18. Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας, έχει καταχωρηθεί κακόπιστα και αποτελεί και/ή χρησιμοποιείται ως μέσο άσκησης πίεσης των Αιτητών σε βάρος της Καθ' ης η Αίτηση και/ή προσβολής των νομίμων δικαιωμάτων της και/ή σκοπεί στην προώθηση παράνομων και/ή αλλότριων και/ή αθέμιτων σκοπών.
19. Οι Αιτητές δεν έχουν locus standi και/ή έννομο συμφέρον και/ή δικαίωμα προώθησης της Αίτησης και/ή των αξιούμενων θεραπειών και/ή δεν αποτελούν πιστωτές και/ή δεν έχουν προχωρήσει σε νόμιμη εγγραφή της διαιτητικής απόφασης εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, την οποία επικαλούνται και/ή του μέρους αυτής στην οποία βασίζουν την Αίτησή τους και/ή βασίζονται σε μέρος αυτής που δεν υφίσταται και δεν είναι εκτελεστή στην Κύπρο.
20. Η Αίτηση βασίζεται σε απόφαση που δεν παράγει οποιοδήποτε δεδικασμένο ως προς την Καθ' ης η Αίτηση και/ή σε διαδικασία για την οποία δεν έλαβε ειδοποίηση και/ή στην οποία δεν ήταν διάδικος και/ή η οποία δεν την αφορούσε και/ή δεν μπορούσε να επηρεάσει τα νόμιμα δικαιώματα και/ή το έννομο συμφέρον της και χωρίς να της έχει δοθεί η ευκαιρία να ακουστεί και/ή να αμφισβητήσει την έκδοση της απόφασης αυτής.
21. Η Αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή νομικά αβάσιμη και δεν συνάδει με τις πρόνοιες του Νόμου, των Εταιρικών Κανονισμών και/ή των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της σχετικής επί του θέματος νομολογίας.
22. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και/ή η αξίωση των Αιτητών, δεν αποτελεί παραδεκτή και/ή εκκαθαρισμένη οφειλή και/ή αμφισβητείται και/ή πάντως δεν δημιουργήθηκε, ούτε στοιχειοθετείται οποιοδήποτε νομοθετικό τεκμήριο για αδυναμία πληρωμής των χρεών και/ή της ισχυριζόμενης από τους Αιτητές απαίτησης.
23. Οι Αιτητές κωλύονται και/ή εμποδίζονται νομικά από το να προωθούν την Αίτηση και/ή η συμπεριφορά τους είναι καταχρηστική και/ή προσκρούει στο δόγμα αποδοκιμασίας/επιδοκιμασίας και/ή η προγενέστερη συμπεριφορά τους είναι ασυμβίβαστη με την προώθηση της Αίτησης στην βάση απόφασης που αντιτίθεντο στο να εκδοθεί και/ή στην οποία είχαν ενστεί.
24. Δεν είναι δίκαιο και/ή εύλογο ούτε προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης της Αίτησης και/ή δεν συντρέχουν και/ή δεν στοιχειοθετούνται oι προϋποθέσεις για έγκριση της Αίτησης.
25. Οι ισχυρισμοί των Αιτητών είναι αόριστοι και/ή ασαφείς και/ή ανεπαρκείς για να στοιχειοθετήσουν την Αίτηση και/ή δεν υπάρχει, ούτε στοιχειοθετείται μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση εύλογο δικαίωμα εκ μέρους των Αιτητών και/ή η σχετική ένορκη δήλωση είναι παραπλανητική και/ή ασαφής και/ή ανεπαρκής για να στηρίξει την Αίτηση.
26. Οι Θεσμοί και/ή νομοθετικές πρόνοιες στις οποίες βασίζεται η Αίτηση δεν προσδίδουν στο Δικαστήριο εξουσία να ασχοληθεί σε αυτό το στάδιο με την ουσία της Αίτησης και/ή να εκδώσει τις αιτούμενες θεραπείες και/ή η νομική βάση της Αίτησης είναι ελλιπής και/ή Αίτηση βασίζεται σε εσφαλμένο τύπο και/ή είναι παράτυπη και/ή αντικανονική.
27. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή την παροχή των αιτούμενων θεραπειών. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας XXXXX Καλογρεάδου, εκ των διευθυντών της Καθ' ης η Αίτηση. Η ακρόαση της Αίτησης έγινε με γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, στην βάση της γραπτής μαρτυρίας που κατατέθηκε από τις δύο πλευρές. Τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις και στα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές καθώς και τα όσα εκθέτουν στις αγορεύσεις τους οι συνήγοροι των διαδίκων, έχουν μελετηθεί με προσοχή, λαμβάνονται υπόψην στο σύνολο τους και δεν χρήζουν επανάληψης στο σημείο αυτό. Σχετική αναφορά θα γίνει στην συνέχεια όπου και στο μέτρο που κριθεί αναγκαία για σκοπούς της απόφασης. Νομική πτυχή Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στα άρθρα 211(ε) και 212(α-γ) του περί Εταιρειών Νόµου, Κεφ. 113, τα οποία έχουν ως ακολούθως: «
28. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν- ................................................................................................................................... (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της
29. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της- (α) αν πιστωτής, µε εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραµµένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόµενες τρεις εβδοµάδες αµέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε µε δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγµα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή µερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το Δικαστήριο λαµβάνει υπόψη τις ενδεχόµενες και µελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας· ή ...................................» Σύµφωνα µε τη νοµολογία το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει επιπρόσθετους λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης (βλ. Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Φόρου Προστιθέµενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796 και G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντής Τµήµατος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ.

1. Στην G.I.P. Constructions Ltd υιοθετήθηκαν τα όσα λέχθηκαν σχετικά από το πρωτόδικο Δικαστήριο δηλ. ότι: «Τα άρθρα 211 και 212 του δικού μας Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού. Στην Αγγλία η έννοια των διατάξεων αυτών έχει φωτισθεί από νομολογία. Σύμφωνα με την αγγλική προσέγγιση, η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσκόμιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα. Στην αγγλική νομολογία βρίσκει κανείς και τα εξής παραδείγματα. Απόδειξη από τον πιστωτή ότι το χρέος που του οφείλεται δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η εταιρεία είναι αφερέγγυος: Re Globe New Patent Iron and Steel Co. [1875] L.R. 20 Eq.
2. Το ίδιο είναι το αποτέλεσμα και όταν υπάρχει παραδοχή από την εταιρεία ότι δεν έχει περιουσία επί της οποίας θα μπορούσε να γίνει εκτέλεση: RE Flagstaff Silver Mining co. of Utah [1875] L.R. 20 Eq.
3. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η εταιρεία μπορεί να αποκρούσει την εκ πρώτης όψεως μαρτυρία με απόδειξη ότι δύναται στην πραγματικότητα να πληρώσει τα χρέη της: Re Bradford Tramways Co. [1876] 4 Ch. D. 18,
4. Στην υπόθεση Re Capital Annuities Ltd. [1978] 3 All E.R. 704, στην σελ. 718, την εκφρασθείσα από το Δικαστήριο άποψη, ότι μαρτυρία που δείχνει ότι μια εταιρεία δεν έχει για την ώρα αρκετή ρευστότητα να πληρώσει όλα τα παρόντα χρέη της είτε έχουν είτε δεν έχουν ζητηθεί δεν σημαίνει από μόνη της και αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, πρέπει να την δει κανείς σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης και αφού περιπλέον επισημανθεί πως εν πάση περιπτώσει εκείνο που ο Δικαστής είχε υπόψη του ήταν πως εκεί επρόκειτο για εντελώς προσωρινή δυσκολία που θα μπορούσε να αρθεί μέσα σε λίγες ημέρες. Θεωρούμε πως και στα δικά μας άρθρα 211 και 212 πρέπει να δοθεί η ιδία ερμηνεία.» Ως δε λέχθηκε στην Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λίμιτεδ ν. Hellenic Bank Public Company Limited, ECLI:CY:AD:2014:A877, Πολ. Έφεση Αρ. 368/2009, ημερ. 20.11.2014, η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του άρθρου 212 είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση εταιρείας θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Με την ικανοποίηση της διάταξης αυτής, η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε την γενικότερη οφειλή. Εξ ου και ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική απόφαση υπέρ του οπότε η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την αίτηση επί της ουσίας της (παραπέμπει και στο Pennington's Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675). Στην Μ. Mouletaris Machinery Co. Ltd. v. Ζήνωνος

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649 επιβεβαιώθηκε ότι η G.I.P. Constructions Ltd αναλύει ορθά το Νόμο και τη νομολογία και προστέθηκε ότι στην περίπτωση που αποδεικνύονται τα στοιχεία που διαλαμβάνονται στο άρθρο 212, το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια και διατάσσει την εκκαθάριση της εταιρείας, ενώ αν ικανοποιηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 211 το Δικαστήριο διατηρεί τέτοια ευχέρεια. Στην Pan-Aman Hotels Limited η αίτηση επί της οποίας αποφάσισε το πρωτόδικο Δικαστήριο ανέγραφε στη νομική βάση τα άρθρα 211 και 212 του Κεφ. 113, χωρίς να προσδιορίζει σε ποιες πρόνοιες των εν λόγω άρθρων στηριζόταν. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αν και αναγνώρισε ότι η νομολογία επέβαλλε εξειδίκευση της βάσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση, θεώρησε ότι η παράλειψη του εφεσίβλητου να πράξει τούτο δεν ήταν καταστροφική εφόσον στην αίτηση γινόταν προσδιοριστική αναφορά στους λόγους για τους οποίους ζητείτο το διάταγμα εκκαθάρισης και έκρινε ότι η αίτηση εδραζόταν στα άρθρα 212(α) και 211(ε). Έτσι αφού εξέτασε την αίτηση σε αυτή την βάση αποφάσισε ότι δεν συνέτρεχαν μεν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) αλλά συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 211(ε) εφόσον το χρέος της εφεσείουσας προς τον εφεσίβλητο δεν είχε πληρωθεί. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρχε πρωτοδίκως πλάνη που έγκειτο στην προσφυγή στο άρθρο 211(ε). Αυτό καθότι η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση ήταν ότι "Η Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της", κάτι που κρίθηκε μη επαρκές εφόσον θα έπρεπε να προσδιορίζεται για ποία από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Λέχθηκε δε ότι εάν επιδιώκετο να βασισθεί η αίτηση γενικά στην ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, τούτο μόνο σε συνάρτηση με το άρθρο 212(γ) μπορούσε να γίνει, οπότε δεν αρκούσε αναφορά σε αποτυχία της εταιρείας να πληρώσει χρέος της αλλά επιβαλλόταν αναφορά στην συνολική κατάσταση της εταιρείας, λαμβανομένων υπόψη όλων των υποχρεώσεων της περιλαμβανομένων ενδεχομένων και μελλοντικών, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής φερεγγυότητας της. Έτσι η πρωτόδικη απόφαση ανατράπηκε καθότι κρίθηκε λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφόσον ούτε επαρκής αναφορά έγινε στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία δόθηκε ενώ ήταν και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στην βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους. Στα πλαίσια της ίδιας νομολογίας στην Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας «ΛΕΩΝΙΚ» Λτδ

(2009)1(B) Α.Α.Δ. 1457 επαναλήφθηκε ουσιαστικά ότι σε αιτήσεις όπως την παρούσα το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι πρόνοιες συγκεκριμένης διάταξης του άρθρου 212 του Κεφ. 113, εφόσον δεν γίνεται ρητή επίκληση αυτής και δεν αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης. Κρίθηκε δε ορθή η πρωτόδικη κρίση ότι η απλή δήλωση ότι η εφεσίβλητη εταιρεία δεν κατέβαλε οποιοδήποτε ποσό στους εφεσείοντες και ότι αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της, δεν ήταν επαρκής για να αποδειχθούν στο Δικαστήριο τα δεδομένα εκείνα αναφορικά με την κατάσταση της εταιρείας που θα βοηθούσαν το Δικαστήριο ενδεχομένως να καταλήξει κατά πόσο η εφεσίβλητη αδυνατούσε να πληρώσει τα χρέη της. Θέσεις διαδίκων Κατ' αρχάς θα πρέπει να σημειωθεί ότι αμφότερες οι πλευρές στην παρούσα αποδέχονται την έκδοση της προαναφερόμενης Διαιτητικής Απόφασης υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Η Καθ' ης η αίτηση προβάλλει όμως ότι οι Αιτητές δεν έχουν locus standi στην προώθηση της Αίτησης και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για στοιχειοθέτηση νομοθετικού τεκμηρίου περί αδυναμίας για πληρωμή των χρεών της. Πιο συγκεκριμένα υποστηρίζουν ότι δεν στοιχειοθετείται η ιδιότητα των Αιτητών ως πιστωτή της Καθ' ης η Αίτηση εφόσον η επίδικη οφειλή δεν είναι συγκεκριμένη, εκκαθαρισμένη και αναμφισβήτητη μιας και οι αξιούμενες στην παρούσα θεραπείες βασίζονται σε μέρος της Διαιτητικής Απόφασης που δεν υφίσταται και δεν είναι εκτελεστή στην Κύπρο και για την οποία οι Αιτητές δεν έχουν προχωρήσει σε νόμιμη εγγραφή εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, ως έπρεπε (παραπέμπουν δε στην υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Besuno Ltd, Πολ. Έφεση Αρ. 269/2009, ημερ. 20.2.2014). Αναφέρουν δε σχετικά ότι η Γενική Αίτηση 8/2015 για αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης, καταχωρήθηκε από τρίτο πρόσωπο και όχι από τους Αιτητές και ήταν εναντίον των τελευταίων, οι οποίοι και προέβαλαν ένσταση. Αφορούσε δε και εκδόθηκε απόφαση για το μέρος εκείνο της Διαιτητικής Απόφασης με το οποίο επιδικάσθηκαν υπέρ του τρίτου προσώπου και εναντίον των Αιτητών τα έξοδα της διαδικασίας. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί ως εξ αποφάσεως οφειλέτης καθότι δεν ήταν διάδικος και δεν έλαβε οποιαδήποτε ειδοποίηση ή ευκαιρία να λάβει μέρος στην εν λόγω διαδικασία εγγραφής. Το μέρος δε της Διαιτητικής Απόφασης επί της οποίας στηρίζεται το αίτημα των Αιτητών δεν έχει ζητηθεί, από τους Αιτητές, να εγγραφεί και αναγνωριστεί με αίτηση τους εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, ως προβλέπει το άρθρο 5 του περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου 121(Ι)/2000 και η σχετική νομολογία (παραπέμπουν δε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Rovneiko Viatcheslav

(2013)1Γ Α.Α.Δ. 2035). Αναφέρουν επίσης ότι η Καθ' ης η αίτηση απάντησε με επιστολή ημερ. 29.6.2017 στην επιστολή των Αιτητών ημερ. 19.6.2017 δηλώνοντας ότι η απαίτηση είναι πρόωρη και αντικανονική και ότι η αξίωση τους δεν συνιστά εκκαθαρισμένη απαίτηση ή εξ αποφάσεως οφειλή καθώς η Διαιτητική Απόφαση στην οποία βασίζεται ή το μέρος της που αφορά αξίωση, δεν έχει εγγραφεί και αναγνωριστεί στην Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση και επομένως η Διαιτητική Απόφαση δεν υφίσταται και πάντως δεν είναι εκτελεστή υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Συνεχίζουν δε ότι ενόψει της μη εγγραφής και αναγνώρισης της Διαιτητικής Απόφασης στην Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, κανένα έννομο αποτέλεσμα ή δεδικασμένο μπορεί να δημιουργεί. Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται λοιπόν και καταχρηστικά προωθούν την παρούσα Αίτηση, αφού βασιζόμενοι στην απόφαση η οποία εκδόθηκε στα πλαίσια της Γενική Αίτηση 8/2015 επιδιώκουν να καταστήσουν την Καθ' ης η Αίτηση ως εξ αποφάσεως οφειλέτη τους. Τέλος υποστηρίζουν ότι, με δεδομένο ότι οι Αιτητές βασίζουν την ιδιότητα τους ως πιστωτή στην εν λόγω Διαιτητική Απόφαση, καμία μαρτυρία παρουσιάστηκε, η οποία να καταδεικνύει την αφερεγγυότητα της Καθ' ης η Αίτηση ή την ανικανότητα πληρωμής χρεών της και δεν έχει δημιουργηθεί το σχετικό νομοθετικό τεκμήριο. Αντίθετα οι Αιτητές υποστηρίζουν ότι είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση εν τη εννοία των άρθρων 211 και 212 του Κεφ.

1. Συγκεκριμένα αναφέρουν ότι το ζήτημα που τίθεται προς εξέταση για το κατά πόσο είναι πιστωτές, είναι όχι το κατά πόσο έχει εγγραφεί η Διαιτητική Απόφαση στην Κύπρο, αλλά κατά πόσο υφίσταται το χρέος της Καθ' ης η Αίτηση προς αυτούς και κατά πόσο υπάρχει καλόπιστη και ουσιαστική αμφισβήτηση του από την Καθ' ης η Αίτηση. Με άλλα λόγια υποστηρίζουν ότι το χρέος της Καθ' ης η Αίτηση προς αυτούς υφίσταται ανεξάρτητα από την εγγραφή ή όχι της Διαιτητικής Απόφαση στην Κυπριακή Δημοκρατία. Περαιτέρω προβάλλουν ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφισβήτηση του χρέους από την Καθ' ης η Αίτηση εφόσον αυτή παραδέχεται την έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης για τα συγκεκριμένα ποσά και δεν αμφισβητεί ότι δεν τα οφείλει ή ότι το χρέος δεν είναι εκκαθαρισμένο. Εκτός δε από την μη αμφισβήτηση στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση, οι Αιτητές στηρίζουν την θέση τους αυτή και στα όσα σχετικά φαίνονται στους εξελεγμένους λογαριασμούς της Καθ' ης η Αίτηση για τα έτη 2013 και 2014 (τεκμήρια 7 και 8 στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την Αίτηση). Είναι περαιτέρω η θέση των Αιτητών ότι, ανεξάρτητα των πιο πάνω, με βάση τα όσα φαίνονται στους εν λόγω λογαριασμούς προκύπτει ξεκάθαρα ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι αφερέγγυα και αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη της. Αναφέρουν επίσης ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία, είτε αναφορικά με τις πηγές εισοδήματος της είτε με την τυχόν δυνατότητα της να αποπληρώσει τα χρέη της, τα οποία αναφέρονται στις οικονομικές καταστάσεις και τα οποία όχι μόνο δεν έχουν αμφισβητήσει αλλά και αποδέχονται αφού οι εν λόγω καταστάσεις έχουν εγκριθεί από τη γενική συνέλευση των μετόχων και έχουν υπογραφεί από τους Διευθυντές της. Επίσης δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η οικονομική κατάσταση της έχει διαφοροποιηθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο από τις 21.12.2014 μέχρι και σήμερα. Ως εκ των άνω είναι η θέση των Αιτητών ότι πληρούνται τόσο οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) όσο και του άρθρου 212(γ) του Κεφ.
2. Πέραν δε και ανεξάρτητα των πιο πάνω, υποστηρίζουν βασικά ότι σε κάθε περίπτωση η Διαιτητική Απόφαση έχει εγγραφεί και αναγνωρισθεί στην ολότητα της και άρα και όσον αφορά την δική τους αξίωση, με την απόφαση που εκδόθηκε στην Γενική Αίτηση 8/
3. Παραπέμπουν δε σε κάποια σημεία της εν λόγω απόφασης που κατά την άποψη τους αποδεικνύουν την θέση τους. Έτσι σύμφωνα πάντα με την ίδια θέση έχει δημιουργηθεί δεδικασμένο και έννομα αποτελέσματα αναφορικά με όλα τα εμπλεκόμενα σε αυτήν μέρη. Είναι επίσης η θέση τους ότι το γεγονός ότι προέβαλαν ένσταση στην εν λόγω εγγραφή είναι άσχετο με την παρούσα διαδικασία και δεν μπορεί να δημιουργήσει καθ' οιονδήποτε τρόπο οποιοδήποτε κώλυμα. Εξέταση της Αίτησης Στην παρούσα ως προκύπτει τόσο από την Αίτηση όσο και από την ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει και με τον περιορισμό που γίνεται στην αγόρευση των Αιτητών, αποδίδεται στην Καθ' ης η Αίτηση ανικανότητα να πληρώσει τα χρέη της σύμφωνα με το άρθρο 211(ε) στην βάση του ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις των άρθρων 212(α) και 212(γ) του Κεφ.
4. Όσον δε αφορά το άρθρο 212(α) θα πρέπει να αποδειχθούν τα ακόλουθα:
5. Οι Αιτητές να είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση, µε εκχώρηση ή διαφορετικά.
6. Η Καθ' ης η Αίτηση να χρωστάει στους Αιτητές ποσό το οποίο υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000).
7. Οι Αιτητές να επέδωσαν στην Καθ' ης η Αίτηση, παραδίδοντας στο εγγεγραµµένο γραφείο της, απαίτηση η οποία απαιτεί από την Καθ' ης η Αίτηση να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό.
8. Να παρέλθει περίοδος τριών εβδομάδων από την επίδοση της απαίτησης χωρίς η Καθ' ης η Αίτηση να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή. Όσον αφορά το άρθρο 212(γ) θα πρέπει να αποδειχθούν τα εξής:
9. Οι Αιτητές να είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση.
10. Η Καθ' ης η Αίτηση να είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα. Από τα όσα αναφέρονται τόσο στην Αίτηση και την ένορκη δήλωση όσο και στην Ένσταση και την ένορκη δήλωση που τις συνοδεύουν, είναι κοινώς παραδεκτό, πέραν της έκδοσης της προαναφερόμενης Διαιτητικής Απόφασης υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, ότι οι Αιτητές με επιστολή τους ημερ. 19.6.2017, η οποία επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση, κάλεσαν την τελευταία όπως, εντός 21 ημερών από την επίδοση, καταβάλει προς αυτούς τα συνολικά ποσά των USD 2.549.010 και GBP 184.808,33, τα οποία επιδικάσθηκαν υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση με την εν λόγω Διαιτητική Απόφαση. Η Καθ' ης η Αίτηση με επιστολή της προς τους Αιτητές ημερ. 29.6.17 απάντησε στην προαναφερόμενη επιστολή ότι αμφισβητεί την απαίτηση και θεωρεί την ειδοποίηση απαίτησης αντικανονική και πρόωρη για διάφορους λόγους. Ανάμεσα στους λόγους αυτούς είναι ότι δεν λήφθηκαν οποιαδήποτε μέτρα για την αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης στην Κύπρο εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση και έτσι οι Αιτητές δεν είναι σε θέση να έχουν οποιαδήποτε απαίτηση επί οποιουδήποτε οφειλόμενου ποσού, δυνάμει του άρθρου 212(α) του περί Εταιρειών Νόμου. Είναι επίσης αποδεκτό ότι παρά την πάροδο χρονικού διαστήματος πέραν των 21 ημερών από την επίδοση της προαναφερόμενης επιστολής, η Καθ' ης η Αίτηση δεν πλήρωσε κανένα από τα πιο πάνω ποσά και δεν εξασφάλισε αυτά ούτε τα διευθέτησε προς εύλογη ικανοποίηση των Αιτητών. Έχουν ήδη εκτεθεί ανωτέρω η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην προώθηση της παρούσας καθότι δεν αποτελούν πιστωτές εν τη εννοία των άρθρων 211-213 του Κεφ. 113 και η αντίθετη θέση των Αιτητών. Σε σχέση με το θέμα αυτό θα πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd

(2000)1Β Α.Α.Δ. 891 η διαδικασία εκκαθάρισης προϋποθέτει την καταχώρηση σχετικής αίτησης από οποιοδήποτε "πιστωτή" ή "πιστωτές" (αυτό προβλέπει και το άρθρο 213

(1)του Κεφ. 113). Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι ο όρος "πιστωτής" είναι αρκετά ευρύς. Περιλαμβάνει κάθε πρόσωπο στο οποίο η εταιρεία οφείλει καθορισμένο ποσό. Περιλαμβάνει επίσης πρόσωπο στο οποίο έχει μεταβιβασθεί ολόκληρο ή μέρος του χρέους της εταιρείας, του εκτελεστή της περιουσίας αποθανόντος ή μια Δημοτική Αρχή αναφορικά με οφειλόμενους φόρους, ανεξάρτητα του γεγονότος ότι δεν μπορεί να καταχωρηθεί εναντίον της εταιρείας πολιτική αγωγή για είσπραξη τους (βλ. και Re World Industrial Bank

(1909)W.N. 148, Re Paris Skating Ring

(1877)5 Ch.D. 962, Re Steal Wing Co.

(1921)1 Ch. 349, Masonic & General Life Assurance

(1886)32 Ch. D. 373, In Re The North Bucks Furniture Depositories Limited

(1939)Ch. 690 και Re McGreavy

(1950)Ch. 269). Η οφειλή πρέπει δε να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη. Ο όρος πιστωτής δεν μπορεί να συμπεριλάβει ένα πιστωτή του οποίου το ύψος της πίστωσης δεν είναι καθορισμένο (βλ. Αναφορικά με την Εταιρεία Loukos Manufacturers Ltd

(1998)1Δ Α.Α.Δ. 2226). Στην Χατζηγιάννης ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 991 λέχθηκε ότι ως διαφαίνεται από το άρθρο 212(α) του Κεφ. 113, η γραπτή απαίτηση για καταβολή οφειλής που οφείλεται από εταιρεία, θα πρέπει να προέρχεται από "πιστωτή". Έτσι τέθηκε το ερώτημα ποίος θεωρείται "πιστωτής". Προς απάντηση αυτού έγινε παραπομπή στην Σπανού ν. G.I.P. Construction Ltd

(1999)1A Α.Α.Δ. 315. Εκεί λέχθηκε ότι οι πρόνοιες του άρθρου 213

(1)του περί Εταιρειών Νόμου είναι ταυτόσημες με τις πρόνοιες του άρθρου 224

(1)του Αγγλικού Companies Act 1948 και ότι στο όρο "πιστωτής'' περιλαμβάνεται και ο "ενδεχόμενος ή μελλοντικός πιστωτής" (contingent or perspective creditor) δηλ. πρόσωπο έναντι του οποίου, βάσει υφιστάμενης υποχρέωσης, η εταιρεία ενδέχεται ή πρόκειται να βρεθεί υπόλογη παρούσας ευθύνης με την επέλευση κάποιου μελλοντικού γεγονότος ή σε κάποια μελλοντική ημερομηνία (βλ. και Re William Hockley [1962] 1 W.LR. 555, Re Community Development Pty [1969] Qd. R.I και Palmer's Company Law, 23rd ed., 1127, para. 85-15), με άλλα λόγια πιστωτής υπό αναβλητική αίρεση ή πιστωτής υπό αναβλητική προθεσμία όπως είναι ο πιστωτής μη ληξιπρόθεσμου χρέους π.χ. μη πληρωτέας συναλλαγματικής, ή ο εγγυητής που δεν ξόφλησε χρέος της εταιρείας ή ο εκμισθωτής αναφορικά με μελλοντικά ενοίκια. Στην ίδια απόφαση λέχθηκε ότι πιστωτής δεν περιλαμβάνει πρόσωπο του οποίου η οφειλή τελεί υπό ουσιαστική αμφισβήτηση ακόμα και αν η εταιρεία είναι στην πραγματικότητα αφερέγγυα (βλ. και Mann v. Golstein [1968] 1 W.L.R. 1091, Re Lympne Investments [1972] 1 W.LR. 523, Palmer' s πιο πάνω, σελ. 1127, παρ. 85-14, Halsbury' s Laws of England, 4th ed., Vol. 7, para. 1004). Δεν περιλαμβάνει επίσης πρόσωπο του οποίου αμφισβητείται αυτή τούτη η ιδιότητα του πιστωτή ούτε πρόσωπο το οποίο έχει βέβαιη απαίτηση για αποζημιώσεις, οι οποίες όμως δεν είναι εκκαθαρισμένες (βλ. και Re Pen-y-van Colliery Co. [1877] 6 Ch. D. 477). Ακόμη και αν ένα μέρος της απαίτησης του αιτητή είναι για εκκαθαρισμένες αποζημιώσεις, αυτός στερείται του απαραίτητου locus standi ώστε να αιτηθεί την εκκαθάριση της εταιρείας. Στην Χατζηγιάννης ανωτέρω έγινε περαιτέρω αναφορά στην υπόθεση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271, όπου λέχθηκε ότι επανειλημμένα έχει αποφασισθεί ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ούτε και ασφαλώς είναι επιτρεπτό όπως χρησιμοποιείται καταχρηστικά η διαδικασία υποβολής αίτησης για εκκαθάριση ως μέθοδος άσκησης πίεσης σε εταιρεία να καταβάλει χρήματα τα οποία αμφισβητεί ότι οφείλει (Re a company [1992] 2 All E.R. 797). Στην ίδια υπόθεση λέχθηκε περαιτέρω ότι «η απλή άρνηση πληρωμής ενός αδιαμφισβήτητου χρέους συνιστά πάντα καλή μαρτυρία ότι ο χρεώστης αδυνατεί να πληρώσει. Εάν το Δικαστήριο όμως εξαγάγει το συμπέρασμα ότι μια εταιρεία προβάλλει μια ουσιαστική υπεράσπιση καλόπιστα και δεν επιδιώκει απλά να αποφύγει τις επιπτώσεις της οφειλής της, τότε ασφαλώς δεν θα εγκρίνει την αίτηση εκκαθάρισης». Τέλος στην εν λόγω υπόθεση λέχθηκε ότι δεδομένου ότι σύμφωνα με το άρθρο 213

(1)του Κεφ. 113 αίτηση για την εκκαθάριση εταιρείας υποβάλλεται είτε από την εταιρεία είτε από οποιονδήποτε "πιστωτή", μετά την διαπίστωση ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως "πιστωτής", δεν ετίθετο θέμα εξέτασης της αίτησής του για να διαγνωσθεί κατά πόσο η εφεσίβλητη ήταν ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της με βάση το άρθρο 212(γ) του Νόμου. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th ed., Vol. 7 para 1003 σελ. 598 αναφέρεται ότι ως πιστωτής μπορεί να υποβάλει αίτηση για εκκαθάριση μεταξύ άλλων και ένας εξ αποφάσεως πιστωτής. Ως έχει προαναφερθεί οι Αιτητές υποστηρίζουν ότι είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση στην βάση της συγκεκριμένης Διαιτητικής Απόφασης και σε καμία άλλη βάση. Το θέμα ως εγείρεται στην παρούσα έχει απαντηθεί από τη νομολογία μας και συγκεκριμένα από την υπόθεση Αναφορικά με την Εταιρεία Besuno Ltd, Πολ. Έφεση Αρ. 269/2009, ημερ. 20.2.2014, στην οποία παραπέμπει η Καθ' ης η αίτηση. Τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης ήταν τα ακόλουθα: Αίτηση για αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο διαιτητικής απόφασης που εκδόθηκε στην Ρωσική Ομοσπονδία απορρίφθηκε. Δύο περίπου χρόνια αργότερα οι Αιτητές στην προαναφερόμενη αίτηση - εφεσείοντες, παρουσιαζόμενοι ως πιστωτές, καταχώρησαν αίτηση επιδιώκοντας την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εφεσίβλητης. Η αίτηση εκκαθάρισης απορρίφθηκε. Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου είναι αρκούντως διαφωτιστικό: «Υπό το πρίσμα αυτό, προβάλλει ως μόνο θέμα για εξέταση, κατά πόσο η διαιτητική απόφαση θα μπορούσε να αποτελέσει επαρκές υπόβαθρο προς πλήρωση των προϋποθέσεων επιτυχίας αίτησης εκκαθάρισης, κατ΄ακολουθία των προϋποθέσεων του άρθρου

1. Όπως έχει ήδη λεχθεί, προβάλλει ως αναντίλεκτο γεγονός ότι δεν έχει επιτραπεί, ως αποτέλεσμα δικαστικής κρίσης, η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο της διαιτητικής απόφασης. Δεν τελεί υπό αμφισβήτηση η επίδοση από την Εφεσείουσα στην Εφεσίβλητη, στις 30/6/2008, υπογραμμένης απαίτησης, μοναδικό αντικείμενο της οποίας ήταν τα ποσά που κάλυπτε η διαιτητική απόφαση. Η Εφεσίβλητη, στοιχείο που επίσης δεν αμφισβητείται, με απαντητική επιστολή της ημερομηνίας 11/7/2008 αμφισβήτησε την ύπαρξη εναντίον της οφειλής, θέτοντας, ταυτόχρονα, πως η διαιτητική απόφαση δεν έχει δημιουργήσει κανένα έννομο αποτέλεσμα, αφού δεν αναγνωρίστηκε, ούτε και εγγράφηκε, για να είναι δυνατή η εκτέλεσή της στην επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι καθοριστικό για το αποτέλεσμα της υπό κρίση περίπτωσης να αποφασιστεί κατά πόσο το ισχυριζόμενο χρέος, όπως αυτό αντικατοπτρίζεται στη διαιτητική απόφαση, αποτελεί εκκαθαρισμένο και απαιτητό χρέος. Οφειλή, δηλαδή, την οποία η Εφεσίβλητη είχε υποχρέωση να πληρώσει στην Εφεσείουσα εντός της, καθορισμένης από το άρθρο 212(a), προθεσμίας των 21 ημερών. Αρμόδιο Δικαστήριο απεφάνθη ότι η διαιτητική απόφαση δεν μπορεί να αναγνωριστεί, εγγραφεί και εκτελεστεί στην Κύπρο. Η ίδια διαιτητική απόφαση αποτέλεσε και τη βάση στήριξης της αίτησης για εκκαθάριση της Εφεσίβλητης. Η όλη φιλοσοφία που καλύπτει τις διεθνείς εμπορικές διαιτησίες στοχεύει στην παροχή ενός γρήγορου μηχανισμού απονομής δικαιοσύνης και επίλυσης των διαφορών σε διεθνές επίπεδο. Παρόμοια είναι και η φιλοσοφία που διέπει τον περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικός) Νόμο, Ν.84/1979, ο οποίος βασίζεται στην αντίστοιχη Σύμβαση της Νέας Υόρκης του
2. Οι διεθνείς συμβάσεις που αναφέρονται σε διαδικασίες εκτέλεσης αποφάσεων άλλης χώρας στο έδαφος τρίτης, πρέπει να ερμηνεύονται αυστηρά. Αυστηρή είναι και η προσέγγιση στην ικανοποίηση των προαπαιτούμενων για αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση αλλοδαπής απόφασης. Προβάλλει επιτακτική η ανάγκη τήρησης όλων των τύπων, μεταξύ των οποίων η προσκόμιση θεωρημένου πρωτοτύπου ή δεόντως κεκυρωμένου αντιγράφου της όποιας απόφασης. Είναι με βάση τις πιο πάνω αρχές που το Δικαστήριο, εντοπίζοντας έλλειψη κανονικότητας και νομιμότητας των προσκομισθέντων εγγράφων, απέρριψε, στις 28/11/2006, την αίτηση για αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο της διαιτητικής απόφασης. Η αναγνώριση απόφασης τρίτης χώρας επιβεβαιώνει την καθόλα έγκυρη ύπαρξή της, εντάσσοντάς την, για σκοπούς εκτέλεσης, στα διαλαμβανόμενα στο δικαστικό σύστημα της αναγνωρίζουσας χώρας όρια, με όλες τις συνακόλουθες δραστικές συνέπειες. Μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισης και εγγραφής διασφαλίζονται τα εχέγγυα βεβαίωσης έγκυρης και υπαρκτής αλλοδαπής απόφασης. Η ύπαρξη χρέους αποτελεί την αναγκαία και φυσική συνέπεια της επιβεβαίωσης της ύπαρξης απόφασης, επιβεβαίωση που επιτυγχάνεται μέσω της αναγνώρισης και εγγραφής της. Δε νοείται ύπαρξη οφειλής χωρίς την αναγνώριση αλλοδαπής δικαστικής ή διαιτητικής απόφασης, δεδομένου ότι η οφειλή απορρέει από την ίδια την απόφαση. Συνεπώς, και ως συνακόλουθο της απόρριψης του αιτήματος για αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης, δεν τεκμηριώνεται και παραμένει μετέωρη η ύπαρξη και οποιουδήποτε χρέους. Με αποτέλεσμα να μην συντρέχουν και να μην ικανοποιούνται, βεβαίως, οι προϋποθέσεις επιτυχίας καταχώρησης αίτησης για εκκαθάριση στη βάση των εξεταζόμενων άρθρων του Κεφ.
3. Είναι αδιανόητη η έναρξη διαδικασίας, η οποία στηρίζεται, αποκλειστικά και μόνο, σε αλλοδαπή απόφαση, η οποία δεν υφίσταται, ουσιαστικά, στη χώρα μας. Παρεμβάλλουμε, ολοκληρώνοντας, ότι ως ζήτημα λογικής προτεραιότητας, αλλά και νομικού ορθολογισμού, αναγκαία ήταν πρώτα η αναγνώριση και εγγραφή της διαιτητικής απόφασης και ακολούθως η καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση, στη βάση, πλέον, εκτελεστής απόφασης. Δε νοείται, ούτε και είναι νομικά επιτρεπτό, να απορρίπτεται στο κατάλληλο βήμα, και κατ' ακολουθία της ορθής διαδικασίας, αίτημα για αναγνώριση και εγγραφή αλλοδαπής απόφασης - και μάλιστα για λόγους ουσιαστικούς - και να επιχειρείται στη συνέχεια η παράκαμψη της εν λόγω απόφασης απόρριψης, μέσω διαδικασίας εκκαθάρισης» (η υπογράμμιση δική μου). Ως εκ των άνω δεν ευσταθεί η θέση των Αιτητών ότι το συγκεκριμένο χρέος της Καθ' ης η Αίτηση προς αυτούς (και άρα και η ιδιότητα τους ως πιστωτών αυτής εν τη εννοία των άρθρων 211-213 του Κεφ. 113) υφίσταται ανεξάρτητα από την αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της προαναφερόμενης Διαιτητικής Απόφασης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ούτε όμως η θέση τους ότι η Διαιτητική Απόφαση έχει τύχει συνολικής αναγνώρισης και εγγραφής δηλ. στο μέτρο που αφορά και αυτούς και την Καθ' ης η Αίτηση, με την απόφαση στην Γενική Αίτηση 8/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ευσταθεί και εξηγώ. Στην εν λόγω απόφαση ημερ. 17.2.2017 (επισυνάπτεται ως τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση) πράγματι αναφέρεται στην αρχή ότι με την αίτηση «επιζητείται η έκδοση διατάγματος με το οποίο διατάσσεται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε από το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Λονδίνου (London Court of International Arbitration) στην Υπόθεση Διαιτησίας με αρ. 122213, ημερομηνίας 23/5/2014, όπως αυτή τροποποιήθηκε και διορθώθηκε με περαιτέρω απόφαση και/ή μνημόνιο ημερομηνίας 23/6/2015 («η Διαιτητική Απόφαση»)». Όμως ως προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης αλλά κυρίως από το διατακτικό της, η αίτηση δεν αφορούσε ολόκληρη την Διαιτητική Απόφαση. Συγκεκριμένα: Αναφέρεται στην απόφαση ποια ήταν τα μέρη και συγκεκριμένα ότι αιτητής ήταν κάποιος XXXXX SHADIEV και καθ' ων η αίτηση οι Αιτητές στην παρούσα. Αναφέρεται επίσης ότι αποτέλεσε κοινό τόπο ότι η διαιτητική διαδικασία, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε η Διαιτητική Απόφαση, αφορούσε απαίτηση την οποία ήγειραν οι καθ' ων η αίτηση εναντίον της Vebeca Holdings Ltd (δηλ. της Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα) και του πιο πάνω αιτητή. Όσον αφορά την Διαιτητική Απόφαση αναφέρεται στην ίδια απόφαση ότι κατόπιν ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, το διαιτητικό σώμα εξέδωσε την απόφαση του στις 23.5.2014, την οποία ακολούθως διόρθωσε με μνημόνιο που εξέδωσε και ότι με την απόφαση του αποφάσισε ότι δεν είχε δικαιοδοσία επί του αιτητή και καταδίκασε τους καθ' ων η αίτηση να πληρώσουν στον αιτητή νομικά και άλλα έξοδα ύψους USD 551.841,
4. Με μνημόνιο δε ημερ. 23.6.2014 διορθώθηκε η παράγραφος 302 και η παράγραφος iii στην τελευταία σελίδα της απόφασης, με αποτέλεσμα τα έξοδα που επιδικάστηκαν προς όφελος του αιτητή να αυξηθούν σε USD 561.065,
5. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η Γενική Αίτηση 8/15 για εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση αφορούσε αυτό το ποσό δηλ. την απαίτηση του εν λόγω αιτητή. Εν πάση δε περιπτώσει το διατακτικό του Δικαστηρίου στην ίδια απόφαση ως εκτίθεται αυτούσιο στην συνέχεια δεν αφήνει περιθώριο για οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα ή ερμηνεία: «Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης που εκδόθηκε από το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Λονδίνου (London Courtof International Arbitration) στην Υπόθεση Διαιτησίας με αρ. 122213, ημερομηνίας 23/5/2014, όπως αυτή τροποποιήθηκε και διορθώθηκε με περαιτέρω απόφαση και/ή μνημόνιο ημερομηνίας 23/6/2015, υπέρ του αιτητή και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση για το ποσό των US$561.065,86». Ως εκ των άνω κρίνω ότι οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση, εν τη εννοία των άρθρων 211-213 του Κεφ. 113 και συναφώς κρίνω ότι δεν νομιμοποιούνταν στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας Αίτησης. Η πιο πάνω κατάληξη μου, ούσα μοιραία για την τύχη της παρούσας Αίτησης, καθιστά κατά την κρίση μου άνευ αντικειμένου την εξέταση οποιωνδήποτε άλλων θεμάτων εγέρθηκαν εκατέρωθεν. Καταληκτικά η Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο