CLARIN ν. MONTECILLO, Αρ. Αγωγής: 5541/ 11, 4/5/2018

CLARIN ν. MONTECILLO, Αρ. Αγωγής: 5541/ 11, 4/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A188 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 5541/ 11 Μεταξύ:

XXXXX CLARIN Ενάγουσα και XXXXX MONTECILLO Εναγομένη Αίτηση ημερομηνίας 13/2/17 από την ALICIA MADRID CLARIN ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 4/5/2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αιτήτρια: κα Κ. Λιασίδου για κ.κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΝΑΡΗΣ Δ.Ε.Π.Ε.

Για τον Καθ' ου η Αίτηση, Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων: κα Αχιλ. Χ"Κυριάκου για κ.κ. ΜΑΡΙΟΣ ΧΑΡΤΣΙΩΤΗΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Για την Καθ' ης η Αίτηση, Prime Insurance Company Ltd: κ. Ν. Ανδρέου για κ.κ. Θεόδωρος Μ. Ιωαννίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

Για την Εναγόμενη: Ουδεμία εμφάνιση Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο το οποίο καταχωρήθηκε την 21/11/2011 η Ενάγουσα ζητά από την Εναγόμενη γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ισχυριζόμενες βλάβες, απώλειες, που, κατ' ισχυρισμό υπέστη συνεπεία του ισχυριζόμενου δυστυχήματος ημερομηνίας 24/12/2010. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα ήταν επιβάτης στο μοτοποδήλατο με αρ. εγγραφής XXXXX31 οδηγούμενο από την Εναγόμενη. Ισχυρίζεται ότι το αναφερόμενο δυστύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια της Εναγόμενης ως οδηγού του μοτοποδηλάτου. Σύμφωνα με την παράγραφο 11 καταχωρήθηκε εναντίον της Εναγόμενης η ποινική υπόθεση αρ. 8176/11 Ε.Δ. Λεμεσού με τις κατηγορίες της οδήγησης χωρίς άδεια οδήγησης και χωρίς ασφάλεια και εναντίον του συζύγου της Εναγόμενης με την κατηγορία ότι επέτρεψε τη χρήση του μοτοποδηλάτου από την Εναγόμενη χωρίς αυτή να έχει άδεια οδήγησης και ασφάλεια.

Την 4/4/2012 καταχωρήθηκε Έκθεση Υπεράσπισης εκ μέρους της Εναγόμενης όπου ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ουδέποτε συνέβη το δυστύχημα το οποίο επικαλείται η Ενάγουσα και επίσης ισχυρίζεται ότι την 20/2/2012 η Εναγόμενη αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες της εν λόγω ποινικής υπόθεσης 8176/11.

Την 6/9/2012 καταχωρήθηκε Απάντηση στην Υπεράσπιση.

Η ακρόαση της αγωγής δεν έχει αρχίσει.

Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την επίδικη αίτηση ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την προσθήκη των ακόλουθων προσώπων ως Εναγόμενων 2 και 3 στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή:

Η αίτηση αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ.10 και 11, Δ.25 και Δ.48 Θ.1, 2, 3, 8 και 9, ως επίσης στην συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου.

Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση της κας XXXXX Χατζηχριστοδούλου, δικηγορική υπάλληλο.

Ως προς τους λόγους για τους οποίους καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση: Αναφέρει ότι δόθηκαν από τους δικηγόρους της Αιτήτριας-Ενάγουσας ειδοποιήσεις τόσο στο Ταμείο όσο και στην Prime αναφορικά με το ισχυριζόμενο δυστύχημα και μετά από αλληλογραφία, το Ταμείο πληροφόρησε τους δικηγόρους της Αιτητριας-Ενάγουσας με επιστολή του ημερ. 19/1/2012 (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) ότι η ασφαλιστική εταιρεία Demco ανέλαβε τον χειρισμό του επίδικου ατυχήματος. Και προσθέτει στην υποπαράγραφο (δ) της παραγράφου 5: «δ. Ενόψει της πιο πάνω αναφερθείσας αλληλογραφίας και επικοινωνίας και ενόψει του περιεχομένου της επιστολής του Ταμείου ημερομηνίας 19/01/2012 - τεκμήριο 5 της παρούσης, η ενάγουσα και η δικηγόρος της είχαν την εντύπωση, μέχρι και και/ή περί την 18.3.2016, ότι ο κ. Αλέξανδρος Σαουρής (δικηγόρος που υπερασπίζεται την Εναγομένη) χειριζόταν την υπόθεση και για την ασφαλιστική εταιρεία Prime. Ο κ. Σαουρής όμως κατά ή περί την 18.3.2016, ημερομηνία που ήταν η αγωγή ορισμένη ενώπιον του δικαστηρίου, πληροφόρησε τη δικηγόρο της ενάγουσας ότι από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής δεν είχε οποιανδήποτε επικοινωνία με την ασφαλιστική εταιρεία Demco Insurance Ltd ή με την ασφαλιστική εταιρεία Prime Insurance Company Ltd ή με οποιανδήποτε ασφαλιστική εταιρεία, εφόσον δεν επικοινώνησε οποιοσδήποτε μαζί του αναφορικά με την παρούσα αγωγή.»

Ακολούθως αναφέρεται σε περαιτέρω επικοινωνία και καταλήγει: «6. Εξ όσων με ενημερώνει η κα Κονναρή και αληθώς πιστεύω, η ενάγουσα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια εμπλοκής είτε του Ταμείου είτε της ασφαλιστικής εταιρείας Prime στην ως άνω αγωγή, ώστε ένας εκ των δύο να αναλάβει την ευθύνης για παροχή ασφαλιστικής κάλυψης προς την ενάγουσα. Είναι παντελώς άδικο και κατά παράβαση των προνοιών του Νόμου 96(Ι)/2000 να μην υπάρχει ανάληψη ευθύνης για το επίδικο ατύχημα αφού τόσο το Ταμείο όσο και η ασφαλιστική εταιρεία Prime δεν αποδέχονται ανάληψη οποιασδήποτε ευθύνης.

Η ΕΝΑΓΟΜΕΝΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕ ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΤΗ Ουδεμία ένσταση έχει καταχωρηθεί εκ μέρους της Εναγόμενης.

Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΤΩΝ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ Την 29/6/2017 καταχωρήθηκε ένσταση από το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων.

Η ένσταση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ1, 2, 3, 4 (1) 8(1) (qq), Δ.9 Θ1-13, Δ.10, Θ1 (α), (β), (γ), 2, Δ.16, Δ.40 Θ2, Δ.57 Θ.2, Δ.64 στην νομολογία, στη διακριτική ευχέρεια, συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου και στις Αρχές της Επιείκειας (equity).

Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου κ. Αυγερινού Χαρτσιώτη, από την Λεμεσό.

Οι λόγοι ένστασης έχουν ως εξής: «1. Η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και/ή ελλιπής και δεν στηρίζει τις αιτούμενες θεραπείες ως εκ τούτου η παρούσα αίτηση δεν δύναται να προχωρήσει.

Ο κ. Αυγερινός Χαρτσιώτης στην ένορκη δήλωσή του αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί το Ταμείο Ασφάλισης Μηχανοκινήτων Οχημάτων. Αγνοεί και αρνείται τα γεγονότα που αναφέρονται στις παραγράφους 5(δ) - (στ). Επίσης αναφέρεται κατά κύριο λόγο στη νομική πτυχή του θέματος.

Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΗΣ PRIME INSURANCE COMPANY LTD Την 8/6/2017 καταχωρήθηκε ένσταση από την Prime Insurance Company Ltd.

Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ4, Δ.9 Θ10 και 11 και Δ.25 στον περί αστικών αδικημάτων Νόμο Κεφ 148 (171 (Ι) 2006) άρθρο 68 και στους Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 (66(1)2012) και στον Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτου) Νόμο 96(1)2000 άρθρα 14(2)15 και 16Α.

Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «1. Τυχόν απαίτηση της Ενάγουσας έναντι της Prime Insurance Company Ltd, έχει παραγραφεί.

Συνοδεύεται από την ένσταση της κας XXXXX Αναστάση. Παρατίθενται σχετικά αποσπάσματα από την ένορκη δήλωσή της: «..............

Μάλιστα η εταιρεία Prime στην επιστολή της ημ.21/12/2011, ενημέρωνε τους δικηγόρους της Ενάγουσας ότι ήταν στην διάθεση τους εάν είχαν οποιαδήποτε άλλα στοιχεία που συνέδεαν την Prime με το επίδικο δυστύχημα να επικοινωνήσουν μαζί της. Αντί τούτου, η επόμενη επικοινωνία της Ενάγουσας με την Prime ήταν την 25/08/2016 (Τεκμήριο 6 της Ένορκης Δήλωσης την Α. Χατζηχριστοδούλου).

Υπενθυμίζω ότι η Ενάγουσα εντός της τριετίας που επισυνέβη το δυστύχημα και πριν την παραγραφή του είχε δικαίωμα να συνενώσει την εταιρείαν Prime ως διάδικο δυνάμει του άρθρου 16Α του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλισης ευθύνης έναντι τρίτων) Νόμου, γεγονός που παρέλειψε να πράξει.

Κατά την ακρόαση κατατέθηκαν οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω και χωρίς το Ταμείο να αναλαμβάνει οποιαδήποτε υποχρέωση στο στάδιο αυτό, θα προχωρήσουμε στη διερεύνηση της απαίτησης σας. Στο μεταξύ, παρακαλούμε όπως μας κρατείτε ενήμερους όλων των εξελίξεων που σχετίζονται με την υπόθεση και την αγωγή, πληροφορώντας μας έγκαιρα, μεταξύ άλλων, και για οποιεσδήποτε ενέργειες στις οποίες τυχόν να προβείτε ή για δικαστικά ή άλλα μέτρα τα οποία πιθανό να λάβετε..»

2(α) Έχοντας υπόψη το Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση (επιστολή ημερομηνίας 24/11/11 στην οποία επισυνάπτεται και αντίγραφο της απόδειξης αποστολής από το ταχυδρομείο, καταλήγω ότι πράγματι στις 25/11/11 στάληκε από τους δικηγόρους της Αιτήτριας-Ενάγουσας η επιστολή ημερομηνίας 24/11/11 (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) με την οποία πληροφορείτο η Prime για την καταχώρηση της παρούσας αγωγής.

Είμαστε στην διάθεση σας αν έχετε άλλα στοιχεία που μας συνδέουν με το εν λόγω τροχαίο ατύχημα.»

Ως εκ τούτου η υπόθεση αυτή δεν αφορά το Ταμείο, αλλά την πιο πάνω ασφαλιστική εταιρεία. Σε περίπτωση οποιουδήποτε προβλήματος μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.»

ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΟΥ ΓΕΝΙΚΑ Η αίτηση βασίζεται στη Δ.9, Θ.10 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών: «10. No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non - joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.»

Σε ελληνική μετάφραση: «Καμία υπόθεση ή ζήτημα θα χάνεται διά λόγους κακής συνένωσης ή μη συνένωσης μερών και το Δικαστήριο μπορεί σε οποιαδήποτε υπόθεση ή ζήτημα να χειρισθεί το ζήτημα μόνον όσον αφορά τα δικαιώματα και συμφέροντα των μερών που είναι ενώπιον του. Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας είτε με είτε χωρίς αίτηση οποιουδήποτε διάδικου και με όρους που θα φανούν στο Δικαστήριο ή τον Δικαστή δίκαιοι, να διατάξει όπως τα ονόματα οποιωνδήποτε προσώπων που έχουν κακώς ενωθεί είτε σαν Ενάγοντες είτε σαν Εναγόμενοι, να διαγραφούν και τα ονόματα οποιωνδήποτε μερών είτε σαν Ενάγοντες είτε Εναγόμενοι που πρέπει να είχαν συνενωθεί ή που η παρουσία τους στο Δικαστήριο θα ήταν αναγκαία για να μπορέσει το Δικαστήριο αποτελεσματικά και ολοκληρωτικά να αποφασίσει και να διακανονίσει όλα τα ερωτήματα που υπάρχουν στην υπόθεση ή ζήτημα να προστεθούν. Κανένα πρόσωπο θα πρέπει να προστεθεί σαν Ενάγοντας που ενάγει χωρίς πλησιέστερο φίλο ή σαν πλησιέστερος φίλος Ενάγοντα υπό ανικανότητα χωρίς την γραπτή συγκατάθεση του. Κάθε πρόσωπο που το όνομα του προστίθεται έτσι σαν Εναγόμενος, θα πρέπει να του γίνει επίδοση κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης με τον τρόπο που προνοείται στο Θεσμό 11 αυτής της Διάταξης ή με οποιονδήποτε τρόπο που θα περιγράφεται σε οποιαδήποτε ειδική διάταξη, και η διαδικασία εναντίον τέτοιου μέρους θα θεωρείται ότι άρχισε μόνον όταν του γίνει επίδοση τέτοιου κλητηρίου ή ειδοποίησης.»

Σχετικό είναι το εξής απόσπασμα από την Mepa Underwriting Management Ltd. κ.ά. ν. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών (1977) 1 (Β) Α.Α.Δ. 772: «Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Όπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων (Βλ. Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society [1890] 44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co [1895] 2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. Mcllwraith & Co [1896] 2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards [1927] 1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres [1893] 1 Q.B. 422, Robinson v. Geisel [1894] 2 Q.B. 688).

Στην Byrne and Another v. Brown [1889] 22 Q.B.D. 657 ο Lord Esher, M.R. έχει πραγματευθεί ως πιο κάτω το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου: "One of the chief objects of the Judicature Acts was to secure that, wherever a Court can see in the transaction brought before it that the rights of one of the parties will or may be so affected that under the forms of law other actions may be brought in respect of that transaction, the Court shall have power to bring all the parties before it, and determine the rights of all in one proceeding. It is not necessary that the evidence in the issues raised by the new parties being brought in should be exactly the same; it is sufficient if the main evidence, and the main inquiry, will be the same, and the Court then has power to bring in the new parties, and to adjudicate in one proceeding upon the rights of all the parties before it."

Σε ελληνική μετάφραση: "Ένας από τους κύριους σκοπούς των Judicature Acts ήταν να εξασφαλιστεί ότι οποτεδήποτε το δικαστήριο μπορεί να διακρίνει από την διαδικασία η οποία βρίσκεται ενώπιον του ότι τα δικαιώματα ενός από τους διαδίκους θα επηρεαστούν ή δυνατόν να επηρεαστούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε δυνάμει των υφιστάμενων διαδικαστικών θεσμών δυνατό να εγερθούν άλλες αγωγές σε σχέση με την ίδια πράξη, το δικαστήριο θα έχει εξουσία να φέρει όλα τα μέρη ενώπιόν του, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων τους σε μια διαδικασία. Δεν είναι απαραίτητο όπως η μαρτυρία, που προκύπτει για τα επίδικα θέματα που εγείρονται από την προσθήκη των μερών, είναι ακριβώς η ίδια. Είναι αρκετό αν η κυρίως μαρτυρία και η κυρίως έρευνα, θα είναι οι ίδιες και το δικαστήριο έχει εξουσία να προσθέσει τα νέα μέρη, και να αποφασίσει επί των δικαιωμάτων όλων των μερών που βρίσκονται ενώπιον του σε μια διαδικασία."

Η πιο πάνω προσέγγιση αποτελεί, σύμφωνα με τον Lord Denning, M.R. μια πολύ ευρεία ερμηνεία του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού η οποία πρέπει να τυγχάνει προτίμησης έναντι της στενής ερμηνείας η οποία έχει δοθεί από τον Lord Devlin στην Amon ν. Raphael Tuck & Sons Ltd [1956] 1 AllE.R. 273 (Βλ. Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328, 332).

Έχουμε εξετάσει προσεκτικά τις εισηγήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου των εφεσειόντων - εναγομένων 1. Συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο ότι η διαδικασία προσθήκης εναγομένου δεν προσφέρεται για καθοριστική επίλυση της τύχης της αγωγής σε σχέση με οποιονδήποτε από τους εναγομένους. Αυτό που πρωτίστως εξετάζεται από το δικαστήριο στη διαδικασία προσθήκης εναγομένου είναι κατά πόσο ο προτεινόμενος εναγόμενος είναι ένας αναγκαίος διάδικος.

Με μόνη την καταχώριση του κλητηρίου εντάλματος και τις αντιφατικές θέσεις και ισχυρισμούς των εναγόντων σε σχέση με το ρόλο των εναγομένων 1 δεν είναι δυνατή η επίλυση της τύχης της αγωγής εναντίον τους.

Το δικόγραφο το οποίο διευκρινίζει και προσδιορίζει την αιτία αγωγής εναντίον ενός εναγομένου είναι η έκθεση απαιτήσεως. Πρέπει ένας να διαβάσει την έκθεση απαιτήσεως για να αντιληφθεί για ποιό λόγο κάποιος έχει καταστεί διάδικος (Βλ. Wilson v. Church [1878] 9 Ch. 552, 557).»

Επίσης όπως αναφέρθηκε στην Perihan Mustafa Korkut v. Αποστόλου Γεωργίου (2007) 1 Α.Α.Δ. 1213: «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9, θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται.

Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο (Βλ. Mepa Underwtiting Management Ltd. κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 772).»

Στο σύγγραμμα Annual Practice, 1982, σελ. 210 αναφέρεται: «Leave to add a defendant will not be granted after the expiry of any relevant period of limitation affecting the proposed defendant (Lucy v. W.T. Henleys Telegraph Works Co. Ltd. [1970] 1 Q.B. 393). Query, however, whether the court has a wide discretion, which will be rarely exercised, to add a defendant after the expiry of the relevant period of limitation (Marubeni Corporation and Another v. Pearlstone Shipping Corporation, The Times, June 30, 1977 C.A.).»

Και στο σύγγραμμα Bullen & Leake Precedents of Pleadings 12η έκδοση, σελ. 167 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «On the other hand, leave will not be granted to add a defendant after the expiry of any relevant period of limitation affecting the proposed defendant nor where the addition will have the effect of adding a new cause of action.»

Στην περίπτωση προσθήκης εναγόμενου, η αγωγή εναντίον του νέου εναγόμενου θεωρείται ότι αρχίζει από την ημέρα του τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος (Βλ. Liff v. Peasly and another (1980) 1 Αll E.R. 623).

ΌΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤO ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ Στο άρθρο 28 του Νόμου 96(1)/2000, όπως τροποποιήθηκε, προνοούνται τα εξής: «28.- (1) Το Ταμείον Ασφαλιστών δεσμεύεται έναντι του Υπουργού από συμφωνία που στο εξής θα αναφέρεται ως «η Βασική Συμφωνία», που υπογράφεται κατά καιρούς μεταξύ του Ταμείου Ασφαλιστών και του Υπουργού και δημοσιεύεται με γνωστοποίηση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, σύμφωνα με την οποία το Ταμείον Ασφαλιστών αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλλει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, αποζημιώσεις προς τρίτα πρόσωπα.

Συνεπώς με την πιο πάνω ρητή πρόνοια του άρθρου 28(3) δίδεται απάντηση ότι η Αιτήτρια-Ενάγουσα δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Ταμείου.

Επιπρόσθετα ούτε το άρθρο 16Α(1) του ιδίου Νόμου μπορεί να οδηγήσει σε άλλο συμπέρασμα («16Α-(1) .............. ο ζημιωθείς υπό την επιφύλαξη των εδαφίων (2) και (3), αποκτά απευθείας αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον του ασφαλιστή .........................»).

Πουθενά δεν αναφέρεται ότι στον ορισμό του ασφαλιστή στα πλαίσια του άρθρου 16Α περιλαμβάνεται και το Ταμείο (ενώ π.χ. στο άρθρο 23 του ιδίου Νόμου διευκρινίζεται ότι για σκοπούς του άρθρου 23 (1) ο όρος «ασφαλιστής» περιλαμβάνει και το Ταμείο για τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ασφαλιστήριο).

Ενόψει όλων των πιο πάνω η Αίτηση σε σχέση με την αιτούμενη προσθήκη του Ταμείου θα πρέπει να απορριφθεί.

ΌΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΗΣ PRIME Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι νομιμοποιείται στο να κινηθεί απευθείας στον ασφαλιστή του εναγομένου δυνάμει του άρθρου 16Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου Ν.96(Ι)2000.

Το άρθρο 16Α-(1) προνοεί: «.......................... ο ζημιωθείς υπό την επιφύλαξη των εδαφίων (2) και (3), αποκτά απευθείας αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον του ασφαλιστή που καλύπτει την αστική ευθύνη του υπευθύνου, ο οποίος σε τέτοια περίπτωση υποκαθίσταται στη θέση του ασφαλισμένου έναντι του ζημιωθέντος, χωρίς ο ζημιωθείς να υποχρεούται να στραφεί και εναντίον του ασφαλισμένου: ..................»

Θα πρέπει όμως σ' αυτό το σημείο να εξεταστεί ο ισχυρισμός εκ μέρους της Prime περί παραγραφής.

Σε σχέση με το δικαίωμα έγερσης αγωγής εναντίον της υφιστάμενης εναγόμενης στη βάση του άρθρου 68 του Κεφ. 148, όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, η αγωγή έπρεπε να εγερθεί εντός 3 ετών από την ημερομηνία του ισχυριζόμενου δυστυχήματος. Το ισχυριζόμενο δυστύχημα συνέβη κατ' ισχυρισμό την 24/10/10 και η αγωγή εναντίον της εναγόμενης καταχωρήθηκε την 21/11/11.

Ταυτόχρονα ίσχυε και το άρθρο 22 του Ν. 96(Ι)/2000 το οποίο προνοούσε ως εξής: «22. Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου, οποιαδήποτε αγωγή για τους σκοπούς του Νόμου αυτού κατά του αδικοπραγούντα πρέπει να εγείρεται μέσα σε τρία χρόνια από την ημέρα του ατυχήματος.» (Με τον Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 Ν. 66(Ι)/2012καταργήθηκε το άρθρο 22 του Νόμου 96(Ι)/2000, όμως από την 1/7/2012, ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Ν. 66(Ι)/2012).

Το επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο η ίδια περίοδος παραγραφής ισχύει και για τυχόν αγωγή που ο ενάγοντας ήθελε εγείρει εναντίον «ασφαλιστή που καλύπτει την αστική ευθύνη του υπεύθυνου» δυνάμει του άρθρου 16Α.

Φρονώ πως η απάντηση είναι καταφατική για τους εξής λόγους:

Όπως αποκαλύπτεται και από το ίδιο το λεκτικό του άρθρου 16Α η αγωγή στα πλαίσια του εν λόγω άρθρου αφορά την αστική ευθύνη του υπευθύνου, αλλά στρέφεται εναντίον του ασφαλιστή ο οποίος μάλιστα υποκαθίσταται στη θέση του ασφαλισμένου υπευθύνου έναντι του ζημιωθέντος. Βέβαια με την αγωγή στα πλαίσια του άρθρου 16Α δεν αναζητείται ευθύνη του ασφαλιστή από αστικό αδίκημα του ιδίου, αλλά ευθύνη δυνάμει του Νόμου (λόγω του ότι οποιαδήποτε υποχρέωση του ασφαλιστή για προσωπικές βλάβες τρίτου επιβάλλεται από τον Νόμο).

Άρα πρόκειται για προτιθέμενη αγωγή για ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα του ασφαλισμένου και το άρθρο 68 του Κεφ.148, όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, φαίνεται να είναι σχετικό ακόμα και σε σχέση με την αγωγή στα πλαίσια του άρθρου 16Α. (Η παροχή ειδοποίησης, Τεκμήριο 3, στην Prime σε χρόνο πριν τη μεταβίβαση των εργασιών της Demco στην Prime δεν οδηγεί σε διαφορετικό αποτέλεσμα για σκοπούς παρούσας αίτησης).

Διαφορετική προσέγγιση θα οδηγούσε στο εξής παράδοξο αποτέλεσμα: Ο ζημιωθείς να αγνοούσε την προθεσμία των 3 ετών για την έγερση αγωγής εναντίον του ασφαλισμένου αδικοπραγούντα και να προχωρούσε οποτεδήποτε επιθυμούσε με αγωγή απευθείας εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας για την ίδια απαίτηση.

Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση και όσο αφορά την αιτούμενη προσθήκη της Prime θα πρέπει να απορριφθεί.

Επιπρόσθετα ο εξής ανεξάρτητος λόγος οδηγεί στην απόρριψη της αίτησης:

Η ακρόαση της αγωγής ναι μεν δεν έχει αρχίσει, όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η αίτηση υποβάλλεται 7 περίπου έτη μετά την καταχώρηση της αγωγής. Με δεδομένο μάλιστα ότι στις 13/12/13 ζητήθηκε ημερομηνία για οδηγίες εκ μέρους της ενάγουσας (Βλ. πρακτικό ημερ. 13/12/13) καθότι θα γίνονταν προσπάθειες για συμβιβασμό και επομένως θα μπορούσε να γινόταν περαιτέρω διερεύνηση για σκοπούς διευθέτησης και με την οποιαδήποτε εμπλεκόμενη ασφαλιστική εταιρεία, και με δεδομένη την προηγηθείσα αλληλογραφία από την οποία προκύπτει ότι δεν επιχειρήθηκε έγκαιρα τελικό ξεκαθάρισμα εκ μέρους της ενάγουσας, η εξήγηση η οποία δόθηκε ως προς τον χρόνο που πέρασε για την καταχώρηση της αίτησης δεν κρίνεται ικανοποιητική.

Και κάτι επιπρόσθετο: Είναι αμφίβολο κατά πόσο θα ήταν ορθό να επιτραπούν οι προτεινόμενες προσθήκες διαδίκων για σκοπούς διερεύνησης κατά πόσο υπήρχε ασφάλεια ή όχι. Παρατίθεται σχετικό απόσπασμα από την αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων της Αιτήτριας ως προς τον σκοπό της παρούσας αίτησης: «33. Η ενάγουσα προχώρησε με την υπό εξέταση αίτηση ως το μοναδικό εναπομείναντα τρόπο για να διευκρινιστεί επιτέλους κατά πόσον η εναγομένη ήταν ασφαλισμένη ή όχι κατά το χρόνο του επίδικου δυστυχήματος και, κατ' επέκταση, να καθοριστεί ποίος έχει την ευθύνη να αποζημιώσει την ενάγουσα για τις ζημιές και τις σωματικές βλάβες που υπέστη ως εκ του επίδικου δυστυχήματος σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής (είτε το Ταμείο είτε η Prime). Αν και η ενάγουσα ειδοποίησε δεόντως τόσο το Ταμείο όσο και τη Prime δυνάμει των προνοιών του άρθρου 15(1)(α) του Ν. 96(Ι)/2000, λόγω παράλειψης αμφοτέρων να λάβουν θέση και/ή να αντιπροσωπευθούν, η ενάγουσα έκρινε απαραίτητο να εμφανιστούν και οι δύο στη διαδικασία της αγωγής ώστε να ξεκαθαρίσει το όλο θέμα πριν την εκδίκαση της αγωγής, ώστε αυτός που θα είναι υποχρεωμένος να αποζημιώσει την ενάγουσα να μπορεί, εάν το επιθυμεί, να λάβει μέρος και/ή να αντιπροσωπευτεί στη διαδικασία της αγωγής ή ακόμη να συζητήσει με την ενάγουσα το ενδεχόμενο διευθέτησης της αγωγής προς εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Για να μπορεί να συμβιβαστεί η υπόθεση θα πρέπει να συζητηθούν τα διάφορα θέματα με αυτόν που στο τέλος θα πληρώσει (είτε το Ταμείο είτε η Prime) ή τουλάχιστον να εξασφαλιστεί η εκ των προτέρων συγκατάθεση αυτού που στο τέλος θα πληρώσει για τον οποιονδήποτε συμβιβασμό πιθανόν συμφωνηθεί μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης.»

Οι καλόπιστες προσπάθειες των ευπαίδευτων συνηγόρων της Αιτήτριας για να διευκρινιστούν τα πιο πάνω θέματα είναι κατανοητές. Όμως η πιο πάνω ανάλυση οδηγεί στην απόρριψη της αίτησης.

Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας-Ενάγουσας και υπέρ του Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων και της Prime Insurance Company Ltd όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.

Σε σχέση με την Εναγόμενη, ουδεμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ...............

Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΛΜ/ΑΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο