← Κύπρος

ΔΕΡΒΕΝΤΖΑ ν. PANKOV κ.α., Αρ. Αγωγής: 606/15, 27/6/2018

ΔΕΡΒΕΝΤΖΑ ν. PANKOV κ.α., Αρ. Αγωγής: 606/15, 27/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A282 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 606/15 Μεταξύ: XXXXX ΔΕΡΒΕΝΤΖΑ, εκ Λεμεσού Ενάγοντος και

  1. XXXXX PANKOV, εκ Λεμεσού
  2. XXXXX PANKOVA, εκ Λεμεσού Εναγομένων ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 3/06/2016 Μεταξύ: XXXXX ΔΕΡΒΕΝΤΖΑ, εκ Λεμεσού Ενάγοντος και
  3. XXXXX PANKOV, εκ Λεμεσού
  4. XXXXX PANKOVA, εκ Λεμεσού Εναγομένων Ημερομηνία: 27 Ιουνίου 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: Ο ίδιος προσωπικά - Χειρίζεται την υπόθεση αυτοπροσώπως Για Εναγόμενους: κ. Μ. Κονής --------------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή, ο ενάγοντας, ο οποίος να σημειωθεί ότι μετά την καταχώρηση του γενικά οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος, χειρίστηκε προσωπικά μέχρι τέλους την υπόθεση του, αξιώνει από τους εναγόμενους οι οποίοι κατάγονται από τη Βουλγαρία και διαμένουν στη Λ/σο, ειδικές (€307,40), γενικές και επαυξημένες και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό σωματικές βλάβες και έξοδα που υπέστη συνεπεία επίθεσης και παράνομης επέμβασης των τελευταίων στις 25/05/
  5. Είναι η δικογραφημένη θέση του ενάγοντα, θέση την οποία υποστήριξε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου ως ΜΕ1, ότι στις 25/05/2014 και περί ώρα 20:00, ενώ βρισκόταν μόνος του στην βοηθητική οικία που κατείχε στην οδό XXXXX 4Α, Άγιος Νικόλαος, Λεμεσός, οι εναγόμενοι, οι οποίοι διέμεναν μαζί με την ανήλικη θυγατέρα τους στην κυρίως οικία που βρίσκεται στην εν λόγω διεύθυνση ως ενοικιαστές (βλ. Τεκ. 1 και 14), «. χωρίς την εξουσιοδότηση του. προκάλεσαν ζημιά στην πόρτα της κυρίας εισόδου. η οποία. ήταν κλειστή και κατάφεραν έτσι παρανόμως να εισέλθουν στην περιουσία (του). (και). χρησιμοποιώντας εκ προθέσεως βία κατά του προσώπου του. ήτοι κτυπώντας τον στο πρόσωπο και στο σώμα κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν στο πάτωμα για να τον γρονθοκοπήσουν στη συνέχεια σε διάφορα μέρη του σώματος του». Ισχυρίζεται ο ενάγοντας για τις εν λόγω ενέργειες τους οι εναγόμενοι προφασίστηκαν ότι «.ήρθαν να μου κάμουν παρατήρηση.» γιατί «. δήθεν θύμωσα της κόρης τους.» για τις ακαθαρσίες που άφησε το κατοικίδιο κουνέλι της στην κοινή αυλή των δύο κατοικιών. Πρόσθετα της δικής του μαρτυρίας, ο ενάγοντας κάλεσε ως μάρτυρες του, τους XXXXX Κυβερνήτη (ΜΕ2), XXXXX Σάββα (ΜΕ3) και Αστ.XXXXX7 XXXXX Περικλέους (ΜΕ4). Σημειώνω εδώ ότι η μαρτυρία των ΜΕ2 και ΜΕ3 αναφορικά με τη συγκεκριμένη εμπλοκή που ο καθένας τους φέρεται να είχε στα επίδικα γεγονότα, κινήθηκε στις ίδιες γραμμές με αυτή του ενάγοντα, ενώ η μαρτυρία του αστυνομικού ΜΕ4 περιστράφηκε γύρω από τις ενέργειες που ο τελευταίος έκανε σε σχέση με τη διερεύνηση σχετικού παραπόνου που υπέβαλε ο ενάγοντας εναντίον των εναγομένων μεταξύ 25/05/14 - 26/05/14 και στις πληροφορίες που υπάρχουν στους σχετικούς αστυνομικούς φακέλους που ο μάρτυρας έχει στην κατοχή του. Συνοψίζω το σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίσθηκε προς υποστήριξη της εκδοχής του ενάγοντα. Σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα, στις 25/5/14 και περί ώρα 2000, ενώ αυτός βρισκόταν μόνος του στη βοηθητική οικία που διαμένει στην διεύθυνση που αναφέρεται ανωτέρω, οι εναγόμενοι εισήλθαν παράνομα εντός της οικίας του, φωνάζοντας και απαιτώντας εξηγήσεις για την εξύβριση που δήθεν αυτός έκανε προς την κόρη τους όταν της έκανε προηγουμένως παρατήρηση για τις ακαθαρσίες του κατοικίδιου κουνελιού της. Ισχυρίστηκε ο ενάγοντας ότι με το που μπήκαν μέσα οι εναγόμενοι και άρχισαν να φωνάζουν, «. τους είπα ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο.(και αυτοί). με απείλησαν ότι θα μου έσπαζαν το κεφάλι, μου επιτέθηκαν, με έριξαν στο πάτωμα και με κτυπούσαν. προσπάθησα να τους σπρώξω κάνοντας κινήσεις αυτοάμυνας. Έφαγα πολλά κτυπήματα στο κεφάλι, στη μύτη και στο στόμα». Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον ενάγοντα, αφού βγήκαν όλοι έξω από την οικία του, ξαναδέχθηκε επίθεση από την εναγόμενη 2, η οποία τον έσπρωξε με αποτέλεσμα να πέσει δυνατά στο έδαφος όπου και δέχθηκε περαιτέρω κτυπήματα από τους εναγόμενους. Παρούσα, σύμφωνα με τον ενάγοντα, ήταν και η θυγατέρα των εναγομένων η οποία επίσης συμμετείχε στη συμπλοκή. Τα όσα έλαβαν χώρα εντός της οικίας του, ο ενάγοντας αποπειράθηκε να καταγράψει με την κάμερα του κινητού του τηλεφώνου, την οποία ενεργοποίησε, όπως ισχυρίστηκε, με το που εισήλθαν στην οικία του οι εναγόμενοι απειλώντας τον, πλην όμως, ανέφερε ο ενάγοντας, το μόνο που τελικά καταγράφηκε στο κινητό του ήταν κάποιες θολές εικόνες, οι οποίες σύμφωνα με τον ίδιο απεικονίζουν το εσωτερικό της οικίας του και οι φωνές, τόσο των εναγομένων όσο και του ιδίου. Ειδικότερα, ανέφερε ο ενάγοντας ο οποίος κατέθεσε την εν λόγω ηχογράφηση ως Τεκ.16, καταγράφηκε ξεκάθαρα η στιγμή όπου αυτός ακούγεται μέσα στο θόρυβο που είχε προκληθεί από την επίθεση των εναγομένων, να τους φωνάζει επανειλημμένα, «εφκάτε έξω τωρά»,. Μεταξύ της «πρώτης» και «δεύτερης» επίθεσης που ισχυρίζεται ότι δέχθηκε από τους εναγόμενους, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι κατάφερε να καλέσει την αστυνομία, η οποία κατέφθασε στον χώρο μετά από 45 λεπτά. Εν τω μεταξύ, ισχυρίστηκε ο ενάγοντας, ο εναγόμενος 1, «παίρνοντας φόρα», κλότσησε τη «τζαμόπορτα» της οικίας του με αποτέλεσμα να την σπάσει, προκαλώντας έτσι ζημιά ύψους €60,00, ποσό το οποίο ο ενάγοντας κατέβαλε για σκοπούς επιδιόρθωσης (βλ. Τεκ. 5). Ήταν περαιτέρω η θέση του ενάγοντα, ότι στη συμπλοκή επενέβησαν διάφοροι γείτονες που άκουσαν και είδαν τι είχε γίνει. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον ενάγοντα στο επεισόδιο ενεπλάκη ο συνταξιούχος εκπαιδευτικός Κ. Κυβερνήτης (ΜΕ2), γείτονας του, ο οποίος διαμένει με τη σύζυγο και την κόρη του σε οικία δίπλα από το τεμάχιο που βρίσκονται οι οικίες του ενάγοντα και των εναγομένων και ο οποίος, αφού είδε το συμβάν από το παράθυρο της κουζίνας του, η οποία είναι σε απόσταση 3μ. από την αυλή του ενάγοντα και βλέπει προς αυτή, επενέβη και προσπάθησε να συγκρατήσει τον εναγόμενο 1 και ταυτόχρονα να συνεφέρει τον ενάγοντα. Ήταν τέλος η θέση του ενάγοντα ότι με τη λήξη του «επεισοδίου» και την άφιξη των αστυνομικών, οι τελευταίοι τον παρέπεμψαν, εφόσον διαπιστώθηκε ότι αιμορραγούσε, στις Α' Βοήθειες. Εκεί τον μετέφερε ο φίλος του, XXXXX Σάββα (ΜΕ3), με τον οποίο είχε προγραμματίσει από προηγουμένως να συναντηθούν στο σπίτι του για να πάνε για φαγητό και ο οποίος είχε φθάσει στη σκηνή πριν την αστυνομία και διαπίστωσε και αυτός ότι ο ενάγοντας αιμορραγούσε και έδειχνε χτυπημένος. Αφού εισήχθη στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων, στις 21:16 (βλ. Τεκ. 7, παραπεμπτικό Α' Βοηθειών), εξετάστηκε την ίδια ώρα από την επί καθήκοντι ιατρό, Δρ. XXXXX Νεάρχου, η οποία διαπίστωσε ότι έφερε «. εκχυμώσεις στην τραχηλική χώρα αριστερά, αριστερής ωμοπλάτης, ερυθρότητα πρόσθιας επιφάνειας αριστερού ημιθωρακίου, οίδημα ρινός, απώλεια δέρματος ζυγωματικής χώρας αριστερά, αριστερού αγκώνα και αριστερής γαστροκνημίας». Η τελική διάγνωση της Νεάρχου ήταν κάταγμα ρινός και κάκωση οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης και παρέπεμψε τον ενάγοντα σε ωτορινολαρυγγολόγο (ΩΡΛ) και στην κλινική καταγμάτων (βλ. Τεκ. 2 και 6). Σε μεταγενέστερη εξέταση που του έγινε από τον Δρ. XXXXX Τσαγγαρίδη της ορθοπεδικής κλινικής του Γ.Ν. Λεμεσού στις 10/06/2014, όπου του έγινε αξονική τομογραφία αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, ο ενάγοντας διεγνώσθη με θλάση αυχένος και οσφύος. Κατόπιν επανεξέτασης του στις 26/06/2014 και 01/07/2014, διαπιστώθηκε βελτίωση του άλγους στον αυχένα, ενώ από την αξονική τομογραφία του αυχένα δεν διεγνώσθη οποιοδήποτε κάταγμα αυχένα. Του συνεστήθη αναλγητική αγωγή και τοποθέτηση μαλακού κολλάρου αυχένος (βλ. Τεκ. 3 και 8). Τα πιο πάνω ιατρικά κυβερνητικά πιστοποιητικά, ο ενάγοντας τα εξασφάλισε αφού κατέβαλε το νενομισμένο τέλος των €62,00 για έκαστο πιστοποιητικό, ενώ για τις επισκέψεις που χρειάστηκε να κάνει στο Γ.Ν. Λεμεσού, συμπεριλαμβανομένων και των επισκέψεων του για σκοπούς της φυσιοθεραπείας που επίσης του συνεστήθη (βλ. σχετικό ιατρικό παραπεμπτικό του Νοσοκομείου ημερ.22/10/2014 - Τεκ. 9 και 10), ο ενάγοντας κατέβαλε το συνολικό ποσό των €56,00 (βλ. Τεκ. 9 και 11). Πρόσθετα των πιο πάνω ιατρικών εξετάσεων, ο ενάγοντας ανέφερε ότι επισκέφθηκε και τον ιδιώτη Χειρούργο ΩΡΛ Δρ. XXXXX Χατζηπαναγή στις 10/06/2014, ο οποίος διέγνωσε παραμόρφωση της μύτης και αναπνευστική δυσχέρεια και ο οποίος εκτίμησε ότι για να διορθωθούν τα εν λόγω προβλήματα, θα πρέπει ο ενάγοντας να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση SEPTORHINOPLASTY για αποκατάσταση της μύτης (Τεκ. 4), Η εν λόγω επέμβαση, σύμφωνα με το πιστοποιητικό του Δρ. Χατζηπαναγή, αναμένεται να κοστίσει περί τις €4.200,
  6. Την εν λόγω διάγνωση του ο Δρ. Χατζηπαναγής, φέρεται να την επιβεβαίωσε και στις 12/05/2015 όταν εξέτασε εκ νέου τον ενάγοντα και δεν διαπίστωσε οποιαδήποτε αλλαγή στην κατάσταση του (βλ.Τεκ. 4). Για τις εν λόγω επισκέψεις του στον Δρ. Χατζηπαναγή, ο ενάγοντας ανέφερε ότι κατέβαλε συνολικά το ποσό των €50,00 (βλ. Τεκ. 4). Σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα, επειδή στο παρελθόν είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στη μύτη, για θεραπεία προβλημάτων που αντιμετώπιζε τότε, τα τραύματα που του προκάλεσαν οι εναγόμενοι ουσιαστικά επανέφεραν τα προηγούμενα προβλήματα και επιδείνωσαν την κατάσταση του, εξ' ου και είναι αναγκαία η συστηθείσα επέμβαση. Σε σχέση με τα κατ' ισχυρισμό τραύματα που υπέστη, ο ενάγοντας κατέθεσε δέσμη μαυρόασπρων και έγχρωμων φωτογραφιών που ο ίδιος έλαβε το πρωί της επόμενης του περιστατικού ημέρας (βλ. Τεκ. 15 και 18) και οι οποίες, ως ισχυρίζεται, συνάδουν με τα ευρήματα των ιατρών που τον εξέτασαν. Αμέσως μετά την εξέταση του από τις Α' Βοήθειες την ημέρα του επεισοδίου, ο ενάγοντας ανέφερε ότι μετέβηκε στην αστυνομία για να υποβάλει σχετικό παράπονο εναντίον των εναγομένων όπου και διαπίστωσε ότι η εναγόμενη 2 είχε υποβάλει αυτή παράπονο εναντίον του για επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Αφού υπέβαλε και αυτός το παράπονο του εναντίον των εναγομένων, τη διερεύνηση του παραπόνου του την ανέλαβε ο Αστ.XXXXX7, XXXXX Περικλέους, του ΤΑΕ Λεμεσού (ΜΕ4). Ο ενάγοντας έδωσε κατάθεση στην αστυνομία μεταξύ των ωρών 00:35-02:30 της 26/05/14, στα πλαίσια της οποίας προειδοποιήθηκε και σε σχέση με την καταγγελία της εναγομένης 1 (βλ. Τεκ. 17). Στις 26/05/2014 λήφθηκαν περαιτέρω καταθέσεις από διάφορα εμπλεκόμενα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο XXXXX Κυβερνήτης (ΜΕ2) (βλ. Τεκ. 19) και αφού ολοκληρώθηκε η συλλογή και αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού, προέκυψε μαρτυρία μόνο εναντίον του εναγόμενου 1 για διάπραξη του ποινικού αδικήματος της επίθεσης με πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και της πρόκλησης ζημιάς σε περιουσία (τζαμόπορτα), ο οποίος και διώχθηκε σχετικά. Όσον αφορά το παράπονο της εναγομένης 2 εναντίον του ενάγοντα, αυτό διερευνήθηκε από το Τμήμα Μικροπαραβάσεων του τοπικού αστυνομικού σταθμού, όπου ανοίχθηκε σχετικός ποινικός φάκελος, ο οποίος εκκρεμεί. Κατά την αντεξέταση του, ο ενάγοντας αρνήθηκε ότι προκάλεσε ή επιτέθηκε με οποιοδήποτε τρόπο στους εναγόμενους και επανέλαβε τις αρχικές του θέσεις. Αν και είναι πεπεισμένος ότι η περί του αντιθέτου εκδοχή που προβάλουν οι εναγόμενοι και ειδικότερα η εναγομένη 2, ήτοι ότι είναι αυτός που τους επιτέθηκε πρώτος και την κτύπησε, συνιστούν εκ των υστέρων σκέψεις των εναγομένων ώστε να αποποιηθούν της ευθύνης τους, δέχθηκε το ενδεχόμενο να κτυπήθηκε η εναγόμενη 2 στην προσπάθεια του να αμυνθεί της επίθεσης που του γίνετο από τους εναγόμενους. Δεν θεωρεί όμως ότι τα τραύματα που η τελευταία ισχυρίζεται ότι έπαθε δυνατό να προκλήθηκαν από τις απωθητικές και αμυντικές του κινήσεις και εξέφρασε την υποψία ότι τα εν λόγω τραύματα δυνατό να προκλήθηκαν από τον εναγόμενο 1 στα πλαίσια ενδοοικογενειακής βίας, φαινόμενο, σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα, όχι ασύνηθες στην οικογένεια των εναγομένων. Αντεξεταζόμενοι οι ΜΕ2 και ΜΕ3, απέρριψαν υποβολές ότι η μαρτυρία τους υποκινείτο καθαρά από τη φιλική σχέση που είχαν με τον ενάγοντα. Πρόσθετα των πιο πάνω, ισχυρίστηκαν τα εξής. Ο μεν ΜΕ2 ισχυρίστηκε ότι κατέθεσε αναφορικά με το τι αυτός είδε από το μπαλκόνι του που βρισκόταν μόλις 3μ. από το επεισόδιο καθώς και ότι όταν επεχείρησε να «σπάσει» τη συμπλοκή, δέχτηκε και αυτός φραστική και υβριστική επίθεση από τον εναγόμενο 1 οπόταν και απομακρύνθηκε όταν αντιλήφθηκε ότι ο τελευταίος ενδεχομένως να ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ. Σύμφωνα με το μάρτυρα, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο εναγόμενος 1 δημιουργούσε «ενόχληση» μετά από κατανάλωση αλκοόλ εφόσον, αν και «.είναι φυσικό ότι ακούεις το κάθε τι από το γείτονα, οι φασαρίες ήταν πιο συχνές (στο σπίτι των εναγομένων) διότι μάλλον όταν επέστρεφε από τη δουλειά (ο εναγόμενος 1) έπινε και δημιουργούσε πραγματικά ενόχληση». Ο δε ΜΕ3 ανέφερε είναι φίλος του ενάγοντα εδώ και 25 χρόνια και έχει επισκεφθεί την οικία του αρκετές φορές στο παρελθόν και γνωρίζει ότι στην κυρίως κατοικία διαμένουν οι εναγόμενοι με την κόρη τους. Αν και δεν ήταν παρών κατά το επίδικο επεισόδιο, εντούτοις ισχυρίστηκε ότι όταν έφτασε εκεί για να συναντηθεί με τον ενάγοντα ως η συνεννόηση τους το πρωί που βρέθηκαν για καφέ, «εφωνάζαν ούλλοι μες το σπίτι» και είδε τη γυάλινη είσοδο της βοηθητικής οικίας του ενάγοντα σπασμένη, σπασμένα γυαλιά στο έδαφος και τον ενάγοντα «γεμάτο γαίματα». Διαπίστωσε ότι ο ενάγοντας έφερε χτυπήματα στη μύτη, στο μάγουλο, στην πλάτη και κόψιμο στο χέρι και αφού κατέφθασε η αστυνομία και συνομίλησε μαζί του, μετέφερε τον ενάγοντα στις Α' Βοήθειες με το αυτοκίνητο του. Όταν ρώτησε τον ενάγοντα τι είχε συμβεί, ο τελευταίος του απάντησε ότι τον χτύπησε ο εναγόμενος 1, «ο Βούλγαρος, ο σύζυγος» και του έβαλε να ακούσει το βίντεο από το κινητό του τηλέφωνο (Τεκ.16) οπόταν και αναγνώρισε σε αυτό τον ενάγοντα να φωνάζει «εφκάτε έξω τωρά» και τη φωνή του εναγόμενου 1 την οποία έχει ξανακούσει στο παρελθόν. Αναφερόμενος τέλος στις δικές του εμπειρίες και βιώματα από τα χρόνια που γνωρίζει τον ενάγοντα, απέρριψε το ενδεχόμενο ο τελευταίος να επιτέθηκε στους εναγόμενους Στην αντίπερα όχθη, οι εναγόμενοι δέχονται ότι στις 25/05/14 και περί ώρα 2000 έλαβε χώρα κάποια συμπλοκή μεταξύ τους και του ενάγοντα στην κοινή αυλή των κατοικιών τους, ισχυρίζονται όμως ότι τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν ως ισχυρίστηκε ο ενάγοντας. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια την εκδοχή που πρόβαλαν κατά την κυρίως εξέταση τους μέσω των γραπτών δηλώσεων που αμφότεροι κατέθεσαν (Έγγραφα Α1, Α2, Β1 και Β2). Εναγόμενος 1 (ΜΥ3 - Έγγραφο Β1 και Β2) «.Η κόρη μου αγαπά τα ζώα και συγκεκριμένα είχε ένα κουνέλι. Ο XXXXX από την ημέρα που ήρθε δημιουργούσε προβλήματα και φώναζε της κόρης μου XXXXX ότι δήθεν το κουνέλι της έκανε ακαθαρσίες. Στις 25/05/2014 κατά η ώρα 8-9 την νύχτα ο Ενάγοντας φώναζε της κόρης μου να πάει να καθαρίσει κάτι που έκανε το κουνέλι της στην αυλή μας και μετά από λίγα λεπτά άκουσα να της φωνάζει ξανά. Τα άκουσα που ήμουν μέσα στο σπίτι και βγήκα έξω, και τον ρώτησα γιατί βρίζει την κόρη μας, γιατί μου είπε η γυναίκα μου ότι της είπε πουτάνα. Ο Ενάγοντας συνέχισε να φωνάζει και ήρθε κοντά μου και μου έδωσε τρεις μπουνιές. Τότε με αγκάλιασε η κόρη μου για να μην πιαστούμε στα χέρια αλλά ο Ενάγοντας συνέχισε να προκαλεί "έλα κοντά εάν είσαι άντρας" . Τότε ξαφνικά και απρόκλητα ο Ενάγοντας επιτέθηκε και κτύπησε με γροθιές στο κεφάλι και στο μέτωπο, και κλώτσησε στο δεξί πόδι και έπεσε κάτω η γυναίκα μου και μετά φύγαμε. Από τα κτυπήματα η γυναίκα μου πήγε Α' βοήθειες. Εγώ ούτε τον κτύπησα, ούτε η κόρη μου, ούτε και η γυναίκα μου. Μετά μπήκε στο σπίτι και ύστερα ξαναβγήκε, συνέχισε να φωνάζει και να βρίζει. Μετά ήρθε η Αστυνομία. Επίσης όλα αυτά έγιναν στην αυλή και ούτε μπήκαμε στο σπίτι του, και ούτε έσπασα οτιδήποτε.» Εναγόμενη 2 (ΜΥ2 - Έγγραφο Α1 και Α2) «Η κόρη μου αγαπά τα ζώα και συγκεκριμένα είχε ένα κουνέλι. Ο XXXXX από την ημέρα που ήρθε δημιουργούσε προβλήματα και φώναζε της κόρης μου XXXXX ότι δήθεν το κουνέλι της έκανε ακαθαρσίες Στις 25/05/2014 κατά η ώρα 8-9 την νύχτα ο Ενάγοντας φώναζε της κόρης μου να πάει να καθαρίσει κάτι που έκανε το κουνέλι της στην αυλή μας. Εγώ ήμουν στη κουζίνα και της είπα να πάει να καθαρίσει, διότι συνέχεια δημιουργούσε προβλήματα ο Ενάγοντας για το κουνέλι και μετά από λίγα λεπτά άκουσα να της φωνάζει ξανά, και όταν πήγα κοντά είπε μπροστά σε εμένα και την κόρη μου να πάω να πιάσω την 'Πουτάνα'. Το άκουσε ο άνδρας μου που ήταν μέσα στο σπίτι και βγήκε έξω, και τον ρώτησε γιατί βρίζει την κόρη μας. Ο Ενάγοντας συνέχισε να φωνάζει και ήρθε κοντά στον άνδρα μου Εναγόμενο 1 και του έδωσε τρεις μπουνιές. Τότε τον αγκάλιασε η κόρη μου τον πατέρα της, άντρα μου, Εναγόμενο 1 για να μην πιαστούν στα χέρια αλλά ο Ενάγοντας συνέχισε να προκαλεί " έλα κοντά εάν είσαι άντρας" Τότε ενώ στεκόμουν δίπλα τους ο Ενάγοντας απρόκλητα μου επιτέθηκε και με κτύπησε με γροθιές στο κεφάλι και στο μέτωπο, με κλώτσησε στο δεξί πόδι και έπεσα κάτω. Από τα κτυπήματα έπαθα αιμάτωμα οφθαλμού Αριστερά, εκδορά στη δεξιά παρειά, μικρό αιμάτωμα μετωπιαίας Χώρας αριστερά , αιμάτωμα μεσότητας δεξιάς κνήμης και άλγος του αριστερού ώμου. Εγώ ούτε τον κτύπησα, ούτε η κόρη μου, ούτε και ο άνδρας μου. Μετά μπήκε στο σπίτι και ύστερα ξαναβγήκε, συνέχισε να φωνάζει και να βρίζει. Μετά ήρθε η Αστυνομία, πήγα στο τμήμα κι έκανα παράπονο. Αμέσως μετά το συμβάν πήγα στις πρώτες βοήθειες με περιποιηθήκαν και μου έβαλαν εμβόλιο Τετάνου. Εγώ πήγα στις Πρώτες Βοήθειες στις 25/05/
  7. Το ιατρικό Πιστοποιητικό αναφέρει 04/02/2016 έκδοση γιατί είχε χαθεί και έτσι έβγαλα καινούργιο. Πλήρωσα 62 ευρώ για το Ιατρικό Πιστοποιητικό. Το μοναδικό που έκανε ο σύζυγος μου Εναγόμενος 1 μετά που επιτέθηκε σε εμένα, στην κόρη μου φραστικά, αλλά και στο σύζυγο μου ήταν να αλληλοσπρώχνονται. Ουδέποτε τον κτύπησε ο Εναγόμενος 1 αφού η κόρη μου τον κρατούσε μετά που του είχε επιτεθεί ο Ενάγοντας. Ουδέποτε τον κτύπησα εγώ, η κόρη μου ή ο σύζυγος μου, Εναγόμενος
  8. Επειδή δεν προχώρησε την υπόθεση η Αστυνομία για το παράπονο μου που είχα κάνει όταν με κτύπησε έστειλε επιστολή ο Δικηγόρος μου και η Αστυνομία άνοιξε ποινική υπόθεση εναντίον του Ενάγοντα για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση σωματικής βλάβης. Επισυνάπτεται επιστολή της Αστυνομίας. Έχω παράπονο και αξιώνω αποζημιώσεις για την επίθεση που δέχτηκα από τον Ενάγοντα για τα τραύματα που μου προξένησε.» Όπως προκύπτει από τις πιο πάνω θέσεις των εναγομένων, πέραν του ότι αυτοί ισχυρίζονται ότι σε καμία θεραπεία δικαιούται ο ενάγοντας εφόσον είναι συνεπεία της δικής του παράνομης συμπεριφοράς που υπέστη τις ζημιές που ισχυρίζεται ότι υπέστη, αν όντως υπέστη οποιαδήποτε ζημιά, ανταξιώνουν από αυτόν, και συγκεκριμένα η εναγόμενη 2, ειδικές (€102), γενικές και επαυξημένες και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις στη βάση κατ' ισχυρισμό επίθεσης που αυτός διέπραξε σε βάρος της. Αντεξεταζόμενη η εναγόμενη 2 από τον ενάγοντα, της ζητήθηκε να δει και να ακούσει την ηχογράφηση Τεκ.16 και να αναφέρει κατά πόσο αναγνώριζε τις φωνές που ακούγονταν εκεί. Μετά που η εν λόγω ηχογράφηση αναπαράχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και της εναγομένης 2, η τελευταία ανέφερε ότι οι φωνές που ακούγονταν ήταν «της κόρης μου, του άντρα μου, όλων μας», δεν μπορούσε όμως να αναγνωρίσει οτιδήποτε άλλο. Ρωτήθηκε από τον ενάγοντα γιατί να ακούγεται αυτός να φωνάζει «εφκάτε έξω» αν δεν ήταν διότι αυτοί είχαν εισβάλει στην οικία του και αυτή απάντησε ότι είναι επειδή ήθελε να τους διώξει από ενοικιαστές της κυρίως κατοικίας. Αντεξετάστηκε επίσης η εναγόμενη 2 και ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξελίχτηκε το επίδικο περιστατικό και απέρριψε υποβολές που τις έγιναν ως προς το ότι την επίθεση τη διέπραξε εκείνη και ο εναγόμενος 1 και ως προς το ότι τα κατ' ισχυρισμό τραύματα της πιθανόν να είχαν προκληθεί από τον σύζυγο της εναγόμενο 1 στα πλαίσια ενδοοικογενειακής βίας. Εκφράζοντας την ενόχληση της για τις θέσεις αυτές του ενάγοντα, η εναγόμενη 2 ισχυρίστηκε ότι όπως κάθε οικογένεια, έτσι και η δική της, κατά καιρούς αντιμετωπίζουν προβλήματα και τσακώνονται όμως δεν είναι ο εναγόμενος 1 που τη χτύπησε αλλά ο ενάγοντας και επανέλαβε τη θέση της ότι «η κόρη μου κρατούσε τον άντρα μου από πίσω επειδή φοβήθηκε μήπως του κάνεις κακό». Και ο εναγόμενος 1 αντεξετάστηκε εκτενώς από τον ενάγοντα, ο οποίος ζήτησε και από αυτόν όπως αφού δει και ακούσει την ηχογράφηση Τεκ. 16, αναφέρει κατά πόσο αναγνωρίζει τις φωνές που ακούγονται εκεί. Αφού η ηχογράφηση αναπαράχθηκε εκ νέου ενώπιον του Δικαστηρίου και του εναγόμενου 1, ο τελευταίος αρχικά ανέφερε ότι δεν μπορεί να αναγνωρίσει οτιδήποτε γιατί δεν ακούγονταν καλά οι φωνές, όταν όμως του υπεβλήθη ότι οι φωνές που ακούγονταν ήταν του ιδίου, του ενάγοντα, της εναγομένης 2 και της θυγατέρας του, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι «Αυτό ήταν έξω όταν έδερες τη γυναίκα μου και η κόρη μου φώναζε. Κρατούσε εμένα να μεν πάω κοντά σου για να σου κάμω κάτι.». Υπεδείχθη στη συνέχεια στον εναγόμενο 1 από τον ενάγοντα η υπεράσπιση και ανταπαίτηση που καταχωρήθηκε εκ μέρους των εναγομένων και συγκεκριμένα η παρ. 2(β) αυτής και του υπεβλήθη ότι οι εκεί δικογραφημένοι ισχυρισμοί ήταν σε πλήρη αντίθεση με τους ισχυρισμούς που προωθούσε με τη μαρτυρία του. Ήταν συγκεκριμένα η θέση του ενάγοντα ότι ενώ στην υπεράσπιση προβάλλετο ο ισχυρισμός ότι «.ενώ ο Ενάγοντας φώναζε, προσέγγισε την Εναγομένη 2 και την γρονθοκόπησε στο πρόσωπο και/ή τη χτύπησε σε διάφορα μέρη του σώματός της προκαλώντας της σωματικές βλάβες.» και πουθενά δεν αναφέρεται ότι χτύπησε τον εναγόμενο 1, στη μαρτυρία του ο τελευταίος ισχυρίστηκε ότι «.Ο Ενάγοντας συνέχισε να φωνάζει και ήρθε κοντά μου και μου έδωσε τρεις μπουνιές.». Η θέση του εναγόμενου 1 σε σχέση με το θέμα αυτό ήταν ότι «εγώ απαντούσα μετά που είδα το βίντεο και λέω ότι χτύπησες τη γυναίκα μου και κρατούσε εμένα η κόρη μου και φώναζε να μεν πάω κοντά σου και να κάνω κάτι σε σένα ... Εγώ λέω ότι πρώτα χτύπησε τη γυναίκα μου, ήμουν μέσα στο σπίτι. Όταν έφκηκα έξω από το σπίτι, ήθελα εγώ να πάω κοντά του να τον ρωτήσω γιατί το έκανε. Τότε η κόρη μου κρατούσε εμένα για να μεν πάω κοντά του να μεν επιτεθώ ή να κάνω κάτι άλλο. Αυτό λέω.». Του υπεβλήθη επίσης ότι εκείνη τη μέρα, πέραν της επίθεσης εναντίον του ενάγοντα, κλώτσησε και έσπασε τη γυάλινη πόρτα της οικίας του τελευταίου με αποτέλεσμα μάλιστα να τραυματιστεί στο πόδι. Την εν λόγω υποβολή ο μάρτυρας την απέρριψε και ισχυρίστηκε ότι το τραύμα που όντως υπέστη στο πόδι του, προκλήθηκε κατά την εργασία του στις οικοδομές. Αντεξετάστηκε τέλος ο μάρτυρας ως προς τη γενικότερη διαγωγή του ιδίου και της οικογένειας του πλην όμως δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. Αυτή ήταν και η απάντηση του σε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες ερωτήσεις που του τέθηκαν. Όταν δε του υπεβλήθη ότι ο λόγος που δεν απαντά είναι διότι «.λέει συστηματικά ψέματα και ό,τι είπε σήμερα είναι ψέμα και ότι αυτά που δεν απάντησε θα μπορούσε να τα απαντήσει αλλά δεν απάντησε επειδή έτσι τον συμφέρει.», ο μάρτυρας απάντησε ότι «Δεν θα απαντήσω πάλι». Πρόσθετα της δικής τους μαρτυρίας τους, οι εναγόμενοι κάλεσαν ως μάρτυρα προς απόδειξη των ισχυρισμών τους σε σχέση με τα τραύματα της εναγομένης 2, τη κυβερνητική ιατρό Δρ. XXXXX Κωνσταντή (ΜΥ1), η οποία, ως ο ισχυρισμός των εναγομένων, εξέτασε την εναγόμενη 2 μετά το επίδικο επεισόδιο. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, αυτή εξέτασε την εναγομένη 2 στις 25/5/14 και περί ώρα 2139 οπόταν και διαπίστωσε ότι αυτή έφερε «Μικρό αιμάτωμα οφθαλμού αριστερά (επιπεφυκότος). Εκδορά δεξιάς παρειάς. Μικρό αιμάτωμα μετωπιαίας χώρας αριστεράς. Αιμάτωμα στη μεσότητα δεξιάς κνήμης. Άλγος αριστερού ώμου.» (βλ. Τεκ. 20). Ανέφερε τέλος η μάρτυς ότι δεν γνωρίζει πώς προκλήθηκαν τα τραύματα και ούτε την ενδιέφερε κατά τον ουσιώδη χρόνο εφόσον η δική της δουλειά ήταν μόνο να εξετάσει και να περιθάλψει την ασθενή που ήταν ενώπιον της. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, αμφότερες οι πλευρές προχώρησαν με προφορικές τελικές αγορεύσεις στα πλαίσια των οποίων αμφότεροι υποστήριξαν την αξιοπιστία της δικής τους εκδοχής έναντι της εκδοχής της άλλης πλευράς. Δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω την επιχειρηματολογία των μερών, αναφορά σε αυτή κάνω πιο κάτω όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another
(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou
(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Σημειώνω κατ' αρχή ότι συνιστά κοινό και αδιαμφισβήτητο έδαφος μεταξύ των μερών ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο, οι εναγόμενοι διέμεναν μαζί με τη θυγατέρα τους στην κυρίως κατοικία που βρίσκεται στην οδό XXXXX 4Α, Άγιος Νικόλαος, Λεμεσός, ως ενοικιαστές, δυνάμει σχετικής συμφωνίας που υπέγραψαν με τη μητέρα του ενάγοντα την 01/06/13 και ότι ο ενάγοντας διέμενε στην βοηθητική οικία που βρισκόταν στο ίδιο οικιστικό τεμάχιο. Η κατοικία που διέμεναν οι εναγόμενοι και η βοηθητική κατοικία που διέμενε ο ενάγοντας μοιράζονταν κοινή αυλή. Εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του εν λόγω τεμαχίου ήταν από τις 08/09/09 κατά ¼, ο ενάγοντας. Την 25/05/14 και περί ώρα 2000, έλαβε χώρα συμπλοκή μεταξύ του ενάγοντα, των εναγομένων και της κόρης τους με αφορμή παρατήρηση που έκαμε προηγουμένως ο ενάγοντας στη τελευταία αναφορικά με τις ακαθαρσίες του κουνελιού της. Συνεπεία της εν λόγω συμπλοκής, κλήθηκε στη σκηνή η αστυνομία η οποία δέχτηκε παράπονο από αμφότερους ενάγοντα και εναγόμενη 2 για κατ' ισχυρισμό επίθεση του ενός προς τον άλλο. Από τη διερεύνηση της υπόθεσης η αστυνομία κατέληξε στη ποινική δίωξη του εναγόμενου 1 για τα αδικήματα της επίθεσης με πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και ζημιάς σε περιουσία και στο σχηματισμό ποινικού φακέλου εναντίον του ενάγοντα για το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής βλάβης, φάκελος ο οποίος ακόμη εκκρεμεί για οδηγίες στη Νομική Υπηρεσία. Η ποινική υπόθεση εναντίον του εναγόμενου 1 δεν έχει ακόμη αποπερατωθεί. Είναι τέλος παραδεκτό ότι ο ενάγοντας κατέβαλε το συνολικό ποσό των €174 για την εξασφάλιση των ιατρικών πιστοποιητικών των XXXXX Νεάρχου, Τσαγγαρίδη και Χατζηπαναγή. Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω κοινώς αποδεκτά γεγονότα, το κύριο επίδικο θέμα τις υπόθεσης είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό. Οι περί τούτου αντίστοιχες εκδοχές είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Προτού προχωρήσω με την αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών, επισημαίνω ότι η μαρτυρία των ΜΕ4 και ΜΥ1 ως προς τις ενέργειες που αυτοί έκαμαν ως αστυνομικός και γιατρός αντίστοιχα, δεν αμφισβητήθηκαν. Ούτε όμως και οι σχετικές διαπιστώσεις τους αντικρούσθηκαν από οποιονδήποτε εκ των διαδίκων αφού οι εν λόγω μάρτυρες άλλωστε, περιορίστηκαν να αναφερθούν στις δικές ενέργειες που αυτοί έκαμαν και δεν εξέφρασαν οποιαδήποτε άποψη ως προς τα επίδικα θέματα ευθύνης. Οι εν λόγω μάρτυρες συνεπώς, οι οποίοι να σημειωθεί μου έκαναν καλή εντύπωση, κρίνονται καθ' όλα αξιόπιστοι και στη βάση της αξιόπιστης μαρτυρίας τους προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Στρέφομαι τώρα στην ηχογράφηση που παρουσίασε ο ενάγοντας ως Τεκ. 16, η οποία και αναπαράχθηκε αρκετές φορές κατά την ακρόαση. Υπενθυμίζω ότι τόσο ο ενάγοντας και ο ΜΕ3 όσο και οι εναγόμενοι οι ίδιοι, δέχονται ότι η εν λόγω ηχογράφηση αφορά στο επίδικο περιστατικό και ότι σε αυτή ακούγονται οι φωνές των εναγομένων, της κόρης τους και του ενάγοντα ο οποίος ακούγεται να φωνάζει έντονα στους πρώτους να «φκουν έξω τωρά». Σημειώνω εδώ ότι μεταξύ των φωνών των εμπλεκομένων ακούγονται επίσης και διάφοροι δυνατοί ήχοι χτυπημάτων επί αντικειμένων. Η διαφωνία των δύο πλευρών έγκειται στο τόπο της ηχογράφησης, ήτοι εντός ή εκτός της οικίας του ενάγοντα, στοιχείο άρρηκτα συνδεδεμένο με τις εκδοχές που η κάθε πλευρά προβάλλει σε σχέση με το όλο περιστατικό, εκδοχές τις οποίες προχωρώ να εξετάσω. Χωρίς να παραγνωρίζω το βάρος απόδειξης που ο κάθε διάδικος φέρει σε σχέση με την απαίτηση και ανταπαίτηση αντίστοιχα, κρίνω σκόπιμο όπως εξετάσω πρώτα την εκδοχή των εναγομένων. Από τη μαρτυρία αμφότερων των εναγομένων ενώπιον του Δικαστηρίου διαπιστώνεται τόσο σε σχέση με τον καθένα τους ξεχωριστά όσο και στο σύνολο, ότι οι εναγόμενοι δεν είπαν την αλήθεια αναφορικά με το τι πραγματικά συνέβη στις 25/05/
  1. Εξηγώ. Κατά πρώτο, αμφότεροι ισχυρίστηκαν ότι η επίθεση του ενάγοντα ξεκίνησε όταν του ζήτησαν εξηγήσεις για τις φωνές που έβαλε στην κόρη τους και συγκεκριμένα όταν ο εναγόμενος 1 του ζήτησε το λόγο για την εξύβριση της. Από αυτό το σημείο όμως είναι που ξεκινά και η ανακολουθία στις θέσεις τους. Η μεν εναγόμενη 1 ισχυρίστηκε ότι την στιγμή της εξύβρισης ο εναγόμενος 1 ήταν εντός της οικίας τους και με το που άκουσε τις βρισιές βγήκε έξω να ζητήσει εξηγήσεις, ο δε εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε την ύβρη εναντίον της κόρης του την πληροφορήθηκε από τη γυναίκα του αφού βγήκε έξω από το σπίτι για να δει τι συνέβαινε επειδή άκουσε φωνές. Κατά δεύτερο, όπως επεσήμανε και ο ενάγοντας, ενώ στο δικόγραφο τους οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ότι η επίθεση του ενάγοντα έγινε εναντίον της εναγόμενης 2 και καμία αναφορά ή απαίτηση κάνουν σε σχέση με χτυπήματα στον εναγόμενο 1, στη μαρτυρία τους ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκαν ότι η επίθεση του ενάγοντα ξεκίνησε με «τρεις μπουνιές» προς τον εναγόμενο
  2. Όταν δε ζητήθηκε από τον εναγόμενο 1 να εξηγήσει αυτή τη διάσταση ισχυρισμών, ο τελευταίος πρόβαλε μια εντελώς νέα και διαφορετική εκδοχή του όλου περιστατικού, ήτοι ότι «.πρώτα χτύπησε τη γυναίκα μου, ήμουν μέσα στο σπίτι. Όταν έφκηκα έξω από το σπίτι, ήθελα εγώ να πάω κοντά του να τον ρωτήσω γιατί το έκανε...». Κατά τρίτο, αν και τελικά αμφότεροι αναγνώρισαν τις φωνές τους και του ενάγοντα στην ηχογράφηση Τεκ. 16 καθώς και ότι η εν λόγω ηχογράφηση αφορούσε το επίδικο περιστατικό, αρνήθηκαν ότι τα όσα εκεί ακούγονται έλαβαν χώρα εντός της οικίας του ενάγοντα. Ήταν όμως ανήμποροι να δώσουν οποιαδήποτε πειστική εξήγηση ως προς το γιατί ο ενάγοντας τους φώναζε να «φκουν έξω», αναφορά την οποία και οι δύο τους δέχτηκαν ότι απευθύνετο στους ιδίους. Η μεν εναγόμενη 2 ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας τους έλεγε απλά ότι τους ήθελε να φύγουν από ενοικιαστές της κυρίως κατοικίας, ο δε εναγόμενος 2 ότι «αυτό ήταν έξω όταν έδερες τη γυναίκα μου και η κόρη μου φώναζε.». Κοντολογίς, ήταν φανερή η προσπάθεια των εναγομένων να ξεφύγουν του ευνόητου της φράσης «εφκάτε έξω τωρά» που ακούγεται καθαρά στην ηχογράφηση Τεκ. 16 και να τοποθετήσουν τον εαυτό τους σε οποιοδήποτε σημείο έξω από την οικία του ενάγοντα. Παραγνώρισαν όμως οι εναγόμενοι ότι την ίδια στιγμή, οι εξηγήσεις που επεχείρησαν να δώσουν και μεταξύ τους, και με την κυρίως εξέταση τους αλλά και με τις δικογραφημένες θέσεις τους συγκρούονταν. Κατά τέταρτο, η όλη εκδοχή τους ότι ο ενάγοντας τους επιτέθηκε με γροθιές οπόταν και η θυγατέρα τους αναγκάστηκε να κρατήσει τον εναγόμενο 1 «.για να μεν πάω κοντά του να μεν επιτεθώ ή να κάνω κάτι άλλο..» και ότι αυτοί δεν ανταπέδωσαν τα χτυπήματα ούτε και αμύνθηκαν δυναμικά, δεν πείθει. Άλλωστε υπερτερούσαν σε αριθμό. Το τελευταίο πράγμα που θα ανέμενε κάποιος στη θέση του εναγομένου 1, ο οποίος αντιδρά στο άκουσμα βρισιών εναντίον της κόρης του και προχωρεί να ζητήσει το λόγο από τον υβριστή, είναι να μένει αμέτοχος και να συγκρατείται από μια ανήλικη ενώσω ο υβριστής τον γρονθοκοπά και εκείνον και τη σύζυγο του μπροστά στα μάτια του και της κόρης του. Αν μη τι άλλο, κάποιας μορφής δυναμική αντίδραση θα αναμένετο να επιδειχθεί από μέρους του έστω για να απωθήσει τον επιτιθέμενο και όχι απλά να τον «κρατούν για να μεν επιτεθεί» εκείνος. Η όλη στάση τέλος των εναγομένων στο εδώλιο του μάρτυρα και ειδικότερα η στάση του εναγομένου 1 να αποφεύγει ξεκάθαρα να απαντήσει σε καίριες ερωτήσεις που του γίνονταν, ακόμη και όταν του τέθηκε υποβολή ότι ο λόγος που δεν απαντά είναι διότι δεν το συμφέρει, καταδεικνύει ξεκάθαρα θεωρώ την αναξιόπιστη εικόνα της που παρουσίασε η μαρτυρία τους. Την εκδοχή και μαρτυρία επομένως των εναγομένων, τόσο ενός εκάστου αυτών όσο και στο σύνολο της, την απορρίπτω ως αναξιόπιστη. Στρέφομαι τώρα στη μαρτυρία και εκδοχή του ενάγοντα, ο οποίος ας μη μας διαφεύγει φέρει το βάρος απόδειξης της δικής του υπόθεσης. Όλοι οι μάρτυρες του ενάγοντα (ΜΕ2 και ΜΕ3), συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου (ΜΕ1) μου έκαναν καλή εντύπωση. Έδωσαν όλοι τους σαφείς και κατατοπιστικές απαντήσεις για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους και ανάλογα με το βαθμό εμπλοκής τους στην υπόθεση είχαν άμεση και προσωπική γνώση των γεγονότων για τα οποία κατέθεσαν. Χωρίς να αγνοώ ότι ο ενάγοντας είναι ένα από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα που έχουν συμφέρον από την έκβαση της παρούσα υπόθεσης, κρίνω ότι η μαρτυρία του ενάγοντα, του ΜΕ2 και του ΜΕ3, τόσο απομονωμένα όσο και υπό το φως του συνόλου της υπόλοιπης μαρτυρίας, χαρακτηρίζετο από συνοχή, ειλικρίνεια και γνήσιο αυθορμητισμό και σε κανένα σημείο της αντεξέτασης τους δεν κλονίστηκαν οι θέσεις τους. Δεν παραγνωρίζω ότι μεταξύ των ΜΕ2, ΜΕ3 και ενάγοντα υπάρχει μια φιλική σχέση και δη πολύχρονη σε σχέση με το ΜΕ3, σε κανένα όμως σημείο της μαρτυρίας τους φάνηκε να έχουν ως κίνητρο τους την εν λόγω φιλία. Αντίθετα, αμφότεροι οι μάρτυρες περιορίστηκαν να αναφερθούν μόνο στα όσα γεγονότα βίωσαν οι ίδιοι και δεν δίστασαν να δηλώσουν άγνοια για γεγονότα στα οποία οι ίδιοι δεν ήταν παρόντες έστω και αν τα εν λόγω γεγονότα ήταν προς το συμφέρον του ενάγοντα. Σημειώνω ενδεικτικά ότι είναι ο ίδιος ο ΜΕ2 που ανέφερε στην κατάθεση του στην αστυνομία ότι ο ενάγοντας «φαίνεται» να χτύπησε την εναγόμενη 2 στην προσπάθεια του να αμυνθεί από την επίθεση που δεχόταν καθώς και ότι ακόμη και κατά την κυρίως εξέταση του, όταν ρωτήθηκε από τον ενάγοντα, ήτοι τον ίδιο διάδικο που τον κάλεσε, αν είδε τους εναγόμενους να μπαίνουν ή να βγαίνουν από την οικία του, απάντησε κατηγορηματικά ότι «Δεν μπορώ να το πω αυτό γιατί ύστερα κατέβηκα κάτω. Είδα μόνο τη τζαμαρία». Με τον ίδιο όμως τρόπο απάντησε και κατά την αντεξέταση του όταν ρωτήθηκε ως προς το λόγο του καβγά του ενάγοντα με τους εναγόμενους - «Πριν να ακούσουμε τις φωνές σας είπα ξανακούσαμε το γείτονα (εναγόμενο 1) να καβγαδίζει. Δεν ξέραμε με ποιον. Αυτή τη στιγμή καβγάδιζε με τον XXXXX. Δεν ξέρουμε γιατί έγινε ο καβγάς ... εγώ δεν άκουσα . (ήταν) δικό τους θέμα όχι δικό μου.». Η αυθόρμητη απάντηση του και κατά την αντεξέταση του, όταν του υπεβλήθη ότι δε λέει την αλήθεια και ότι προσπαθεί μόνο να βοηθήσει τον ενάγοντα, είναι θεωρώ, καθ' όλα ειλικρινής και πειστική - «Δε δέχομαι τον τίτλο του ψεύτη ούτε ο καθένας μπορεί να με πει ψεύτη χωρίς να γνωρίζει την πραγματικότητα . ούτε να υποστηρίξω τον ενάγοντα θέλω ούτε να κατηγορήσω τους άλλους . δεν ήθελα να έρθω (στο Δικαστήριο), ο XXXXX με πίεσε φορτικά να έρθω. Εγώ δεν θέλω καν να περνώ έξω από το Δικαστήριο. Ήρθα για να πω απλά τα γεγονότα.». Σημειώνω εδώ και την γνήσια αυθόρμητη απάντηση του ΜΕ2 όταν του υπεβλήθη ότι είναι ο ενάγοντας που χτύπησε τους εναγόμενους - «Ήταν τρεις εναντίον ενός και μου λέτε εχτύπησε τους άλλους; Ήταν κάτω στη γη, σπασμένα τα μούτρα του και μου λέτε ότι εχτύπησε τους ο XXXXX;» Τα ίδια ισχύουν και σε σχέση με το ΜΕ3 ο οποίος κατέστησε ξεκάθαρο από την αρχή της μαρτυρίας του ότι δεν ήταν παρών στο επίδικο περιστατικό, ούτε και ξέρει τι πραγματικά έγινε πριν να φτάσει ο ίδιος στη σκηνή εξ' ου και δεν επεχείρησε να απαντήσει σε σχετικές με το θέμα αυτό ερωτήσεις. Ξεκαθάρισε επίσης από την αρχή ο μάρτυρας ότι η μόνη πληροφόρηση που έλαβε για όσα γεγονότα στα οποία ο ίδιος δεν ήταν παρών, ήταν από τον ενάγοντα και σε καμία περίπτωση δεν επιχείρησε να παρουσιάσει τα δικά του συμπεράσματα του ως τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης αναφέροντας ότι ο μόνος αρμόδιος να απαντήσει ήταν ο ενάγοντας. Πρόσθετα των πιο πάνω, οι θέσεις τόσο του ενάγοντα όσο και των ΜΕ2 και ΜΕ3 ως προς τη σοβαρότητα των τραυμάτων που διαπίστωσαν να έφερε ο πρώτος, συνάδουν και μεταξύ τους αλλά και με το συμπέρασμα της αξιόπιστης μαρτυρίας του ΜΕ4 ότι στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία, κατόπιν αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού που συνέλεξε, διαπίστωσε ότι από το επίδικο περιστατικό ο ενάγοντας υπέστη βαριά σωματική βλάβη. Δεν παραγνωρίζω τέλος ότι κατά τη δια ζώσης μαρτυρίας του ενάγοντα και του ΜΕ2 προέκυψαν κάποιες μικροαντιφάσεις σε σχέση με την κατάθεση που αμφότεροι έδωσαν στη αστυνομία, θεωρώ όμως τις εν λόγω αντιφάσεις επουσιώδεις και επ' ουδεμία περίπτωση αντιφάσεις τέτοιου βαθμού που να μπορούν να κλονίσουν την γενικότερη αξιοπιστία τους. Επισημαίνω εδώ ότι η έντονη συναισθηματική φόρτιση και η σύγχυση που αμφότεροι ανέφεραν ότι τελούσαν μετά το περιστατικό όταν και τους λήφθηκαν οι καταθέσεις κρίνεται υπό τις περιστάσεις καθ' όλα δικαιολογημένη και αυτό λαμβανομένου υπόψη ότι και οι δύο τους βρέθηκαν άμεσα εμπλεκόμενοι στο όλο βίαιο περιστατικό. Η όλη εκδοχή τέλος του ενάγοντα ως προς την έντονη αντίδραση του στην άνευ εξουσιοδότησης είσοδο των εναγομένων στην οικία του και στην επίμονη προσπάθεια του να τους διώξει από αυτή, συνάδει και με το ύφος αλλά και το περιεχόμενο της πραγματικής μαρτυρίας, ήτοι της ηχογράφησης Τεκ.
  3. Άλλωστε, η μόνη λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί στις φωνές κάποιου σε κάποιον άλλο «έφκα έξω τωρά», όπως ακούγεται στην επίμαχη ηχογράφηση να λέει ο ενάγοντας στου εναγομένους, είναι ότι ο τελευταίος έχει εισβάλει στον προσωπικό χώρο του πρώτου. Στρέφομαι τώρα στις κατ' ισχυρισμό ζημιές που υπέστη ο ενάγοντας, αρχής γενομένης των τραυμάτων του. Η επί του προκειμένου θέση του εδράζεται κατ' αρχή στις διαπιστώσεις που καταγράφονται στα κυβερνητικά ιατρικά πιστοποιητικά και αποδείξεις που κατέθεσε κατά την ακρόαση (Τεκ. 2, 3 και 6 - 11) Δεν παραγνωρίζω ότι οι γιατροί που υπογράφουν τα εν λόγω πιστοποιητικά δεν κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες στο Δικαστήριο, αυτό όμως θεωρώ άπτεται της βαρύτητας που θα δοθεί στα εν λόγω πιστοποιητικά (αρ. 27 Κεφ. 9). Λαμβανομένου υπόψη ότι σύμφωνα με την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΕ4, ο ενάγοντας παραπέμφθηκε άμεσα στις Ά Βοήθειες από τους αστυνομικούς που έφτασαν στη σκηνή όταν διαπιστώθηκε ότι αυτός έφερε διάφορα τραύματα, ότι τα εν λόγω ιατρικά πιστοποιητικά αναφέρουν ότι ο ενάγοντας εξετάστηκε σχεδόν αμέσως μετά το συμβάν ήτοι στις 25/05/14 περί ώρα 2116 και ακολούθως παραπέμφθηκε στα διάφορα Τμήματα που επίσης εξέδωσαν σχετικά πιστοποιητικά, ότι πρόκειται για επίσημα ιατρικά πιστοποιητικά και αποδείξεις του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, ότι αυτά εξασφαλίστηκαν κατόπιν πληρωμής του νενομισμένου τέλους, ότι τα όσα εκεί καταγράφονται, συνάδουν πλήρως με τα όσα σχετικά διαπίστωσαν οι ΜΕ2, ΜΕ3 και ΜΕ4, η μαρτυρία των οποίων έχει κριθεί ως αξιόπιστη, και τέλος ότι αν και η πλευρά των εναγομένων είχε την ευκαιρία να ζητήσει όπως κλητευθούν οι υπογράφοντες γιατροί, δυνάμει του αρ. 26 Κεφ.9 και δεν το έπραξε, κρίνω ότι θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στα εν λόγω πιστοποιητικά. Δεν ισχύει όμως το ίδιο σε σχέση με το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Χατζηπαναγή, στο βαθμό που το εν λόγω πιστοποιητικό εκτείνεται στην προσωπική ιατρική άποψη του Δρ. Χατζηπαναγή ως προς την αναγκαιότητα και το είδος της συγκεκριμένης επέμβασης που θα πρέπει να υποβληθεί ο ενάγοντας. Αυτό διότι, αν και σύμφωνα με την προφορική μαρτυρία του ενάγοντα, η σχετική ζημιά που υπέστη στη μύτη από το επίδικο περιστατικό φαίνεται να ήταν αυξημένη λόγω μιας προϋπάρχουσας κατάστασης για την οποία είχε υποβληθεί σε εγχείρηση στο παρελθόν, εντούτοις καμία αναφορά περί τούτου γίνεται στο πιστοποιητικό του προαναφερόμενου γιατρού. Αφ' ης στιγμής η επί του προκειμένου άποψη του Δρ. Χατζηπαναγή τέθηκε εν αμφιβόλω από την υπεράσπιση και με βάση την ίδια τη μαρτυρία του ενάγοντα, η περίπτωση του παρουσίαζε μια συγκεκριμένη ιδιομορφία που απαιτούσε μια πιο εξειδικευμένη ιατρική προσέγγιση, ήτοι αυτή που εισηγήθηκε ο Δρ. Χατζηπαναγής, ο τελευταίος θα έπρεπε να κληθεί ως μάρτυρας ώστε να υποστηριχτεί δια ζώσης η συγκεκριμένη άποψη του ως ειδικού και να καταστεί έτσι δυνατή η εξέταση και η αξιολόγηση της ορθότητας και της ακρίβειας της. Στο βαθμό επομένως που τα πιστοποιητικά του Δρ. Χατζηπαναγή εκτείνονται στην ιατρική άποψη του τελευταίου ότι ο ενάγοντας θα πρέπει να υποβληθεί σε συγκεκριμένη επέμβαση η οποία θα κοστίσει €4200, σε αυτά δεν θα δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Στο βαθμό όμως που τα εν λόγω πιστοποιητικά συνάδουν με τα πιστοποιητικά του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, θα τους δοθεί η ίδια βαρύτητα. Όσον αφορά τέλος τη ζημιά που κατ' ισχυρισμό του ενάγοντα υπέστη η τζαμόπορτα του από τις ενέργειες των εναγομένων, κατατέθηκε σχετική απόδειξη για το ποσό των €71,40 (Τεκ. 5). Η επί του προκειμένου αμφισβήτηση της υπεράσπισης δεν αφορούσε σε αυτό καθ' αυτό το κόστος επιδιόρθωσης της τζαμόπορτας αλλά περιστράφηκε γύρω από τη γενικότερη άρνηση των εναγομένων ότι προκάλεσαν οποιαδήποτε ζημιά στον ενάγοντα και ότι οι ίδιοι δεν ευθύνονται για το όλο περιστατικό. Αυτή τους όμως η εκδοχή, για τους λόγους που αναφέρω ανωτέρω, έχει ήδη απορριφθεί ως αναξιόπιστη και παραμένει επομένως αναντίλεκτη η επί του προκειμένου θέση του εναγόμενου. Αποδέχομαι συνεπώς και αυτή την πτυχή της μαρτυρίας του ενάγοντα. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας, σε αντίθεση με τη μαρτυρία των εναγομένων την οποία απορρίπτω, αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του ενάγοντα και των ΜΕ2 και ΜΕ3 και κρίνω ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είναι ως αυτοί τα περιέγραψαν και προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Ειδικότερα βρίσκω ότι στις 25/05/14, αμφότεροι οι εναγόμενοι εισήλθαν παράνομα στην κατοικία του ενάγοντα και στη συνέχεια του επιτέθηκαν χτυπώντας τον στο πρόσωπο και στο σώμα με τον τρόπο που αυτός και ο ΜΕ2 περιέγραψαν και ότι η εν λόγω επίθεση συνεχίστηκε και εκτός της οικίας του ενάγοντα μέχρι και που επενέβησαν οι γείτονες της περιοχής. Βρίσκω επίσης ότι συνεπεία της παράνομης επέμβασης και επίθεσης που ο ενάγοντας δέχτηκε από αμφότερους τους εναγόμενους, υπέστη σωματικές βλάβες καθώς και ζημιές οικονομικής φύσης ύψους €301,40 (στην Ε/Α απαίτησης αξιώνονται €307,40 πλην όμως οι αποδείξεις που προσκομίστηκαν συμποσούνται μόνο στο ποσό των €301,40 (βλ. σχ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΛΑΓΟΠΟΔΙΔΗΣ ν. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΑΛΛΩΣ ΤΑΣΟΣ κ.α., ECLI:CY:AD:2017:A180, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 250/2011, 18/5/2017). Οι σωματικές βλάβες που υπέστη ο ενάγοντας συνίσταντο σε κάταγμα ρινός, θλάση αυχένος και οσφύος καθώς και εκχυμώσεις στην τραχηλική χώρα αριστερά, αριστερής ωμοπλάτης, ερυθρότητα πρόσθιας επιφάνειας αριστερού ημιθωρακίου, οίδημα ρινός, απώλεια δέρματος ζυγωματικής χώρας αριστερά, αριστερού αγκώνα και αριστερής γαστροκνημίας για την θεραπεία των οποίων ακολούθησε αναλγητική αγωγή, έξι φυσιοθεραπείες και τοποθέτησε μαλακό κολάρο αυχένος. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου και της αξιολόγησης της μαρτυρίας και λαμβανομένων υπόψη των προνοιών των αρ. 26 και 43 του Κεφ. 148 που αφορούν στα αστικά αδικήματα της επίθεσης και της παράνομης επέμβασης αντίστοιχα[1], αδικήματα επί των οποίων εδράζεται η παρούσα αγωγή, κρίνω ότι ο ενάγοντας και οι μάρτυρες του, απέδειξαν στον απαιτούμενο βαθμό ότι, στις 25/05/14, αμφότεροι οι εναγόμενοι παράνομα επέμβηκαν στην κατοικία του και του επιτέθηκαν. Δεν παραγνωρίζω ότι από τη διερεύνηση της αστυνομίας προέκυψε υπόθεση μόνο εναντίον του εναγόμενου 1 πλην όμως η παρούσα αφορά σε αστικό αδίκημα και η πάγια νομολογιακή αρχή είναι ότι, «σε υποθέσεις επίθεσης από δύο ή περισσότερα πρόσωπα δεν έχει σημασία το μέγεθος της συμμετοχής του καθενός χωριστά. Κάθε ένας από τους από κοινού αδικοπραγούντες που προκαλούν την ίδια ζημιά μπορεί να εναχθεί και χωριστά, ευθύνεται δε για ολόκληρη τη ζημιά που προκλήθηκε, ακόμα κι' αν είχε πολύ μικρή συμμετοχή σ' αυτήν (Clark v. Newsam 16 L.J. Ex
  4. Βλέπε επίσης Clerk and Lindsell on Torts, 16η έκδοση, παραγρ. 2-53). Έτσι είναι εντελώς άνευ σημασίας αν ο εφεσείων 2 κτύπησε ή όχι τον εφεσίβλητο. Αρκεί ότι έλαβε μέρος στη συμπλοκή, ρίχνοντας τον μάλιστα στο έδαφος.» (βλ. Ερωτοκρίτου Γεώργιος ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Δημήτρη Kουμπαρή και Άλλος ν. Δήμου Xρίστου Φουτρή
(2001)1 ΑΑΔ 921). Η αξιόπιστη μαρτυρία στην παρούσα περίπτωση, όχι μόνο φέρει και την εναγόμενη 2 να λαμβάνει μέρος στη συμπλοκή αλλά τη φέρει μάλιστα να λαμβάνει και ενεργό ρόλο σε αυτή. Όμοια με τον εναγόμενο 1 είναι επομένως και η δική της ευθύνη στη ζημιά που έχει προκληθεί στον ενάγοντα. Στη βάση της κατάληξης μου αυτής, κρίνω ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε απόφαση εναντίον των εναγομένων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για ειδικές και γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά τις ειδικές ζημιές, όπως έχω ήδη αναφέρει πιο πάνω, από την προσκομισθείσα αξιόπιστη μαρτυρία, οι εν λόγω ζημιές έχουν αποδειχτεί να ανέρχονται στο ποσό των €301,40 και αυτό είναι επομένως το ποσό που θα του επιδικαστεί. Το μόνο που απομένει είναι να καθοριστούν οι γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας σε σχέση με τις σωματικές βλάβες, πόνο και ταλαιπωρία που έχει υποστεί, ως αυτά αναφέρονται λεπτομερώς ανωτέρω και αυτό με γνώμονα ότι «(ε)ίναι νομολογιακά γνωστό ότι προηγούμενες αποφάσεις επί του θέματος των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο ενόψει των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης σε σχέση με τους τραυματισμούς. Παρέχουν μόνο απλή καθοδήγηση. Η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος λαμβάνεται επίσης σοβαρά υπόψη. (βλ. G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 ΑΑΔ 948 και Ταμπούρας ν. Κολάνη
(2008)1 ΑΑΔ 384)» (βλ. Λαγοποδίδης ανωτέρω). Υπενθυμίζω επίσης ότι «(τ)ο Δικαστήριο δεν θα πρέπει απαραιτήτως και σε κάθε περίπτωση να αναφέρεται σε προηγούμενες αυθεντίες, πριν καθορίσει το ποσό των γενικών αποζημιώσεων. Μόνο όπου υπάρχουν ιδιάζουσες περιστάσεις ή τραύματα το Δικαστήριο ενδεχομένως να ανατρέξει σε νομολογία για άντληση καθοδήγησης.» (βλ. Nικολάου Aντώνης ν. Eπίσημου Παραλήπτη, ως διαχειριστή της περιουσίας του πτωχεύσαντος Λούη Aιμίλιου,
(2009)1 Α.Α.Δ. 1339). Ως προς το μέτρο των εν λόγω αποζημιώσεων, όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Μαυροπετρή ν. Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66: «...οι χρηματικές αποζημιώσεις δεν αποκαθιστούν την υγεία του θύματος του αστικού αδικήματος. Γι' αυτό, δεν αποτελούν τέλειο μέτρο αποκατάστασης· είναι όμως το καλύτερο γνωστό μέσο αποκατάστασης. Η χρηματική αποζημίωση συναρτάται άμεσα με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο, την οδύνη, τη δυσχέρεια που προκαλούν (τα τραύματα) και τη διάρκειά τους. Όπου οι κακώσεις προκαλούν μόνιμη αναπηρία και δυσχέρεια στην ανθρώπινη λειτουργία, οι αποζημιώσεις αποτιμούνται με βάση τη μακροχρόνια προοπτική. Όταν, ως αποτέλεσμα των κακώσεων, μειώνεται η ικανότητα για εργασία, η αποζημίωση αντιστοιχεί προς τη ζημία η οποία κατά λογική πρόβλεψη θα προκύψει. Η νομολογία αποκαλύπτει σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, τάση που αντανακλά μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και τη ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου [βλ. μεταξύ άλλων, Paraskevaides (Overseas) Ltd, v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789, Polycarpou v. Adamou
(1988)1 C.L.R. 727, Φοινικαρίδης και Άλλη v. Γεωργίου και Άλλων
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Παναγή ν. Θεοδώρου
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου
(1993)1 Α.Α.Δ. 669]. Σταθερή είναι όμως η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία αλλά την αποκατάσταση. Αυτή τούτη η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση, δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων.» Παραθέτω επίσης αυτούσιο και το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από την Ταμπούρας ν. Κολάνη
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 384. «Η απόδοση αποζημιώσεων πρέπει επίσης να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς. (Lankuttis v. Νικόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 1128). Βεβαίως, ορθή είναι και η άλλη διαπίστωση στη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις στα θέματα των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο (G & L Calibers Ltd v. Λεμεσιανού
(2003)1 Α.Α.Δ. 948), ενώ η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις δεν αποτελεί και οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση (Σπύρος Μελάς και Ελένη Λτδ ν. Πολίτη
(2003)1 Α.Α.Δ. 590).» Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων του ενάγοντα, άντλησα καθοδήγηση από αριθμό αποφάσεων οι οποίες αφορούσαν παρόμοιους τραυματισμούς, είτε σοβαρότερης είτε ελαφρύτερης φύσης, έχοντας κατά νου ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Σπύρου v. Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298 και ΑΛΕΞΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΝΗΣ ν. ΣΤΕΛΛΑΣ ΦΡΑΝΤΖΗ, ECLI:CY:AD:2017:A202, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 328/2011, 31/5/2017). Συγκεκριμένα, άντλησα καθοδήγηση από τις υποθέσεις Αιμιλίου, Λαγοποδίδης και Κολανή ανωτέρω, Παπαβασιλείου Aγαθοκλής Σ. και Άλλος ν. Λουκά Mιχαηλίδη
(1999)1 ΑΑΔ 252 καθώς και από την πρόσφατη υπόθεση Τσιβίκου ν Γενικού Εισαγγελέα κ.α., Π.Ε.350/11, 29/05/
  1. Τονίζω βέβαια εδώ ότι η ιδιομορφία της παρούσας υπόθεσης έγκειται στο ότι κατά τον υπολογισμό του ύψους του ποσού των γενικών αποζημιώσεων δεν θα πρέπει να αγνοηθεί ότι αυτές αφορούν σε παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντα για προστασία του ασύλου της προσωπικής του κατοικίας και της σωματικής του ακεραιότητας, δικαιώματα άλλωστε που προστατεύονται από τα αρ. 26 και 43 του Κεφ.
  2. Υπό αυτή την έννοια είναι που θα πρέπει να προσεγγίζονται οι γενικές αποζημιώσεις σε σχέση με αυτού του είδους τα αστικά αδικήματα κι θα πρέπει να διαφοροποιούνται από τις συνήθεις αποζημιώσεις που επιδικάζονται σε περιπτώσεις αμέλειας (βλ. Τσιβίκου ανωτέρω). Στη βάση των πιο πάνω αρχών και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη φύση, τη σοβαρότητα και την έκταση των τραυμάτων του ενάγοντα στην παρούσα περίπτωση, καθώς και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τα εν λόγω τραύματα προκλήθηκαν, κρίνω ότι το ποσό των €8.000,00 αποτελεί εύλογη αποζημίωση υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων σε σχέση με τα αδικήματα της επίθεσης και της παράνομης επέμβασης. Στρέφομαι τώρα στο θέμα των παραδειγματικών και/ή επαυξημένων αποζημιώσεων. Όπως λέχθηκε στην Αιμιλίου ανωτέρω που επίσης αφορούσε στο αστικό αδίκημα της επίθεσης, με αναφορά στην υπόθεση Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 Α.Α.Δ. 65 που αφορούσε στο αστικό αδίκημα της επέμβασης σε ιδιοκτησία: «Οι παραδειγματικές ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, αποσκοπούν στο να τιμωρήσουν τον εναγόμενο και να τον αποτρέψουν από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον. Δεν αποσκοπούν στην αποκατάσταση του θύματος, όπως είναι οι συνήθεις αποζημιώσεις. Όμως, όπου οι περιστάσεις διάπραξης αστικού αδικήματος είναι τέτοιες, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να επιδικάσει επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις αν διαπιστώσει βλάβη στα αισθήματα αξιοπρέπειας του ενάγοντα (Bλ. Eliades v. Lyssarides
(1979)1 C.L.R. 254 και Gregoriades v. Kyriakides
(1970)1 C.L.R. 120). Η διαφορά μεταξύ των δύο φαίνεται να είναι περισσότερο θεωρητική και όπως επισήμανε ο Λόρδος Devlin στη Rookes v. Barnard [1964] 1 All E.R. 367, οι επαυξημένες αποζημιώσεις μπορεί να καλύψουν όλες τις περιπτώσεις, εκτός από κάποιες σπάνιες περιστάσεις που ενδεχομένως να υπάρχουν ιδιάζοντα γεγονότα που να συνηγορούν υπέρ της κατ' εξαίρεση χορήγησης της θεραπείας των παραδειγματικών αποζημιώσεων (Βλ. Papakokkinou v. Kanther
(1982)1 Α.Α.Δ. 65, στις σελ. 76-78)». Όπως περαιτέρω λέχθηκε πρόσφατα στη Τσιβίκου ανωτέρω: «Κύριος σκοπός των παραδειγματικών αποζημιώσεων είναι η τιμωρία του εναγόμενου ως ένδειξη της απέχθειας με την οποία ο νόμος αντιμετωπίζει τέτοια αλόγιστη συμπεριφορά (Κωνσταντίνου κ.α. ν Καραμεσίνη
(2011)1 Α.Α.Δ. 715).» Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές και λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η επίθεση εναντίον του ενάγοντα, ήτοι από τρία άτομα εκ των οποίων η μία ανήλικη, τόσο εντός όσο και εκτός της κατοικίας του, χωρίς οποιαδήποτε ουσιαστική πρόκληση από μέρους του, κατόπιν παραβίασης του ασύλου της κατοικίας του ήτοι κατόπιν παράνομης επέμβασης και ουσιαστικά μπροστά στα μάτια των γειτόνων και φίλων του ενάγοντα, θεωρώ ότι και βλάβη έχει προκληθεί στα αισθήματα αξιοπρέπειας του αλλά και πλήρης αδιαφορία έχει επιδειχθεί για τα δικαιώματα του. Παρέχεται επομένως θεωρώ πεδίο για επιδίκαση είτε επαυξημένων, είτε παραδειγματικών αποζημιώσεων. Λαμβανομένων τούτων υπόψη, κρίνω ότι οι αρμόζουσες αποζημιώσεις που θα πρέπει να επιδικαστούν περαιτέρω προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων αλληλέγγυα και κεχωρισμένα είναι οι παραδειγματικές αποζημιώσεις και για τις οποίες κρίνω ως ορθό το ποσό των €2.000. Προχωρώ τώρα να εξετάσω την ανταπαίτηση της εναγομένης 2, η οποία να σημειωθεί, συνεκδικάστηκε με την απαίτηση. Υπενθυμίζω ότι η όλη βάση της ανταπαίτησης της εναγομένης 2 εδράστηκε στην εκδοχή που αμφότεροι οι εναγόμενοι προώθησαν ως προς το τι κατ' εκείνους πραγματικά συνέβη στις 25/05/14, εκδοχή όμως η οποία έχει απορριφθεί, για τους λόγους που ανέφερα ανωτέρω, ως αναξιόπιστη. Κρίνω συνεπώς ότι η ανταπαίτηση της εναγομένης 2 θα πρέπει να απορριφθεί ως παντελώς στερούμενη οποιουδήποτε πραγματικού και νομικού ερείσματος. Όσον αφορά τα τραύματα που η Δρ. Κωνσταντή διαπίστωσε ότι έφερε η εναγόμενη 2 τη νύχτα του επίδικου περιστατικού, αυτά θεωρώ, ακόμη και αν μπορούσαν να αποδοθούν στις ενέργειες του ενάγοντα και πάλι δεν θα ήταν αρκετά ώστε να οδηγήσουν σε επιτυχία της ανταπαίτησης. Αυτό γιατί, αν όντως τα εν λόγω τραύματα προκλήθηκαν από τον ενάγοντα, αυτά προκλήθηκαν στα πλαίσια των κινήσεων που ο ενάγοντας εύλογα αναγκάστηκε να κάμει για να αμυνθεί της επίθεσης των εναγομένων. Η ειδική υπεράσπιση του αρ. 27(α) επομένως, την οποία ο ενάγοντας επικαλέστηκε εμμέσως πλην σαφώς στα δικόγραφα του, τυγχάνει πλήρους εφαρμογής[2]. Στη βάση όλων των πιο πάνω, η αγωγή επιτυγχάνει και εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των €301, 40 ως ειδικές αποζημιώσεις, €8000 ως γενικές αποζημιώσεις και €2.000 ως παραδειγματικές/τιμωρητικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά το θέμα του τόκου που θα φέρουν τα πιο πάνω ποσά, λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες του αρ. 58Α του Κεφ. 148 και τη σχετική νομολογία (βλ.Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 ΑΑΔ 475 και Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 1195) καθώς και το ότι η αγωγή και έκθεση απαίτησης στην παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκαν σύντομα μετά το συμβάν, έστω και αν σε κάποιο μεταγενέστερο στάδιο, η Ε/Α παραμερίστηκε με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για διαδικαστικούς λόγους, επιδικάζεται νόμιμος τόκος επί των ποσών των γενικών αποζημιώσεων, από την 25/05/14 που έλαβε χώρα το επίδικο περιστατικό και νόμιμος τόκος επί του ποσού των ειδικών αποζημιώσεων από την 25/05/14, μειωμένου όμως κατά το μισό. Επί του ποσού των τιμωρητικών αποζημιώσεων δεν επιδικάζεται οποιοσδήποτε τόκος (βλ. Τσιβίκου ανωτέρω) Για τους ίδιους λόγους που εξήγησα ανωτέρω, η ανταπαίτηση της εναγομένης 2 απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα της υπόθεσης, εφόσον ο ενάγοντας από κάποιο στάδιο της υπόθεσης και μετά εκπροσώπησε ο ίδιος τoν εαυτό του, έστω και αν έχει επιτύχει τόσο στην αγωγή του όσο και στην υπεράσπιση σε σχέση με την ανταπαίτηση, δεν δικαιούται σε οποιαδήποτε έξοδα πλην των πραγματικών του εξόδων και των εξόδων του μέχρι του σημείου που εκπροσωπείτο από δικηγόρο. Τούτων λεχθέντων όμως, θα πρέπει να σημειώσω ότι κατά τα διάφορα προδικαστικά στάδια της υπόθεσης, ο ενάγοντας καταδικάστηκε με σχετικές ενδιάμεσες αποφάσεις του Δικαστηρίου όπως με το πέρας της αγωγής, καταβάλει διάφορα έξοδα στους εναγόμενους, το συνολικό ύψος των οποίων όμως είναι κατά πολύ χαμηλότερο από τα ποσά που έχουν επιδικασθεί προς όφελος του ενάγοντα. Θεωρώ ότι οι κατευθυντήριες γραμμές που δίνονται για αυτές τις περιπτώσεις από τα πιο κάτω αποσπάσματα από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η έκδοση, τόμος 11, παράγραφο 721 και Annual Practice 1958 σελ. 1900, δύναται να εφαρμοστούν πλήρως και στην παρούσα υπόθεση: Halsbury's Laws of England «The court's discretion. The court has discretion as to whether costs are payable by one party to another, the amount of those costs, and when they are to be paid. The general rule is that the unsuccessful party will be ordered to pay the costs of the successful party, but the court may make a dίfferent order. In deciding what order (if any) to make, the court must have regard to all the circumstances, including
(1)the conduct of all the parties;
(2)whether a party has succeeded only part of his case, eνen if he has not been wholly successful; and
(3)any payment into court or admissible offer to settle made by a party which is drawn to the court's attention and which is not an offer to which costs consequences apply. Where a party entitled το costs is also liable to pay costs the court may assess the costs which that party is liable to pay and either (
  1. a)set off the amount assessed against the amount the party is entitled to be paid and direct him to pay any balance; or (
  2. b)delay the issue of a certificate for the costs to which the party is entitled until he has paid the amount which he is liable to pay. ...». (έμφαση δική μου) Annual Practice 1958 «Where the party to receive costs was indebted at the issue of the writ to his opponent to an amount exceeding the amount he is to receive he will on motion be restrained from levying execution except to the extent to which he has paid that debt (Meynell v Morris
(1911), 104 L. T. 667).» (έμφαση δική μου). Στη βάση των πιο πάνω αναφορών και με γνώμονα τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης που έχω αναφέρει πιο πάνω, θεωρώ ορθό όπως σε σχέση με τα έξοδα της υπόθεσης, διατάξω όπως, τα όποια τυχόν έξοδα έχει διαταχθεί ο ενάγοντας να καταβάλει στους εναγόμενους, αυτά, αφού υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να αφαιρεθούν από τα ποσά των αποζημιώσεων και των εξόδων που έχουν επιδικαστεί προς όφελος του ενάγοντα, αφού πρώτα υπολογιστούν και εγκριθούν και τα έξοδα που αυτός δικαιούται και όπως το εναπομείναν ποσό του καταβληθεί ως το εξ' αποφάσεως χρέος των εναγομένων και εκδίδω ανάλογη διαταγή. Με την εν λόγω αφαίρεση των εξόδων, ο ενάγοντας θα θεωρείται ότι έχει εξοφλήσει πλήρως τις σχετικές διαταγές στη βάση των οποίων έχει καταδικαστεί σε σχέση με τα έξοδα των διαφόρων διαδικασιών της υπόθεσης. (Υπ.) .............. Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΕΜ Subject: Civil/Final Αναφορά: Επίθεση - Παράνομη Επέμβαση [1] 26.-
(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.
(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά. 43.-
(1)Παράvoμη επέμβαση σε ακίvητη ιδιoκτησία συvίσταται σε παράvoμη είσoδo ή σε παράvoμη πρόκληση ζημιάς ή σε παράvoμη παρέμβαση στηv ιδιoκτησία αυτή από oπoιoδήπoτε πρόσωπo.. [2] 27. Σε oπoιαδήπoτε αγωγή πoυ εγείρεται για επίθεση συvιστά υπεράσπιση- (α) Τo ότι o εvαγόμεvoς εvέργησε για πρoστασία τoυ ιδίoυ ή άλλoυ πρoσώπoυ κατά της παράvoμης χρήσης βίας από τov εvάγovτα, και ότι εvεργώvτας με τov τρόπo αυτό δεv υπερέβηκε τo εύλoγα αvαγκαίo για αυτό και η ζημιά η oπoία πρoκλήθηκε στov εvάγovτα από τηv επίθεση δεv ήταv δυσαvάλoγη πρoς τη ζημιά τηv oπoία ζήτησε vα απoτρέψει͘ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.