ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ PALATINO DEVELOPMENTS LIMITED, Αρ. Αίτησης 201/14, 20/6/2018

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών που κυρώθηκε με τον Νόμο 118/1968, στη νομολογία, στις αρχές του Κοινοδικαίου και του Δικαίου της Επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες καθώς και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση της κας XXXXX Ηρακλέους, υπαλλήλου της εταιρείας APS Debt Servicing Cyprus Ltd και μέχρι τις 30.6.17 υπαλλήλου των αιτητών. Οι Αιτητές στην Κυρίως Αίτηση (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση) καταχώρησαν ένσταση προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους:

1. Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη.
2. Η αίτηση έχει καταχωρηθεί κακόπιστα και/ή καταχρηστικά και/ή με υπέρμετρη καθυστέρηση και έχει ως μοναδικό σκοπό την πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης στη διαδικασία της Κυρίως Αίτησης.
3. Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου και καταφρόνηση των Συνταγματικών δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση αφού πλήττεται ο σκοπός και επιδίωξη του Νόμου και του Συντάγματος για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης σε εύλογο χρονικό διάστημα.
4. Το νομικό και πραγματικό υπόβαθρο της υπόθεσης δεν δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
5. Δεν ικανοποιούνται τα βασικά κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου και/ή οι αιτητές δεν αποτελούν αναγκαίο διάδικο στην Κυρίως Αίτηση.
6. Οι αιτητές ήδη αντιπροσωπεύονται στην Κυρίως Αίτηση από τον Παραλήπτη Διαχειριστή, ο οποίος έχει διοριστεί από τους ίδιους στην βάση ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης και ενεργεί προς όφελος τους.
7. Οι αιτητές δεν επηρεάζονται και/ή δεν επηρεάζονται άμεσα από το αποτέλεσμα της Κυρίως Αίτησης, εφόσον οι εξουσίες του Παραλήπτη Διαχειριστή, ο οποίος ενεργεί προς όφελος τους είναι ανεξάρτητες από αυτές του Εκκαθαριστή.
8. Οι αιτητές απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που φέρουν για σκοπούς έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή παρέλειψαν να αποδείξουν ότι η έκδοση τους δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις.
9. Η αίτηση είναι καταπιεστική και/ή ενοχλητική ενώ συγχρόνως συνιστά σπατάλη δικαστικού χρόνου και εξόδων.
10. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα οδηγήσει σε εκτροχιασμό της υπόθεσης και σε δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση.
11. Δεν είναι δίκαιο και/ή ορθό και/ή προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και/ή δικαιολογημένο υπό τις περιστάσεις να εγκριθεί η αίτηση. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Κυριακίδη, συνέταιρου επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικών Συμβουλευτικών Υπηρεσιών, συνέταιρου στο Ελεγκτικό Τμήμα, υπεύθυνου συνέταιρου του γραφείου Λεμεσού και εκ των διευθυντών των καθ' ων η αίτηση. Η Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση δήλωσε ότι δεν φέρει ένσταση στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και δεν έλαβε μέρος στην διαδικασία της παρούσας. Η ακρόαση της παρούσας έγινε με γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, στην βάση της γραπτής μαρτυρίας που κατατέθηκε από τις δύο πλευρές. Τα όσα αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις και στα τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές καθώς και τα όσα εκθέτουν στις αγορεύσεις τους οι συνήγοροι των διαδίκων, έχουν μελετηθεί με προσοχή, λαμβάνονται υπόψην στο σύνολο τους και δεν χρήζουν επανάληψης στο σημείο αυτό. Σχετική αναφορά θα γίνει στην συνέχεια όπου και στο μέτρο που αυτό κριθεί αναγκαία. Εξέταση των θέσεων των διαδίκων Είναι ουσιαστικά η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι ο Διαχειριστής Παραλήπτης είναι αντιπρόσωπος αυτών που τον έχουν διορίσει και ότι εν πάση περιπτώσει ακόμη και εάν είναι αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση εταιρείας, δεν έχει εξουσία να αμφισβητεί την Αίτηση Εκκαθάρισης εκ μέρους της εταιρείας αυτής, αλλά αυτό μπορεί να το κάνει εκ μέρους του πιστωτή που τον έχει διορίσει και άρα στην παρούσα μόνο εκ μέρους των αιτητών νομιμοποιείται να εμφανίζεται στην εν λόγω διαδικασία. Τούτου δεδομένου και του ότι ο Παραλήπτης Διαχειριστής έχει ήδη παρέμβει στην διαδικασία με την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης του δήλωσης ημερ. 13.4.18, οι αιτητές έχουν ήδη παραθέσει μέσω αυτού και με τον τρόπο αυτό τις θέσεις τους και δεν νομιμοποιούνται να ζητούν να παρέμβουν και οι ίδιοι με την καταχώρηση ξεχωριστής ένστασης. Προς εξέταση της εν λόγω θέσης θα πρέπει κατ' αρχάς να γίνει αναφορά στο ποια πρόσωπα νομιμοποιούνται να λάβουν μέρος σε αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury's, Laws of England, 4th edition, παρ. 1028 σελ. 624, μεταξύ των προσώπων που δικαιούνται να εμφανισθούν κατά την ακρόαση της αίτησης είναι και οι πιστωτές. Στο ίδιο σύγγραμμα στην παρ. 1033, σελ. 616 αναφέρεται ότι ένας πιστωτής, ο οποίος δεν μπορεί να πληρωθεί έχει δικαίωμα έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης, δικαίωμα υποκείμενο μόνο στην εξουσία του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση της αίτησης να λάβει υπόψην τις επιθυμίες της πλειοψηφίας των πιστωτών σε σχέση με το κατά πόσο θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Γίνεται δε παραπομπή και στο άρθρο 346 του Companies Act
12. Στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 22nd ed., σελ. 892-893 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «Creditor's right to order 81-14 A petitioning creditor who cannot get paid a sum presently payable has, as against the company, a right, ex debito justitiae, to a winding-up order, even though the assets are overcharged by debentures. This right to a winding-up order is, however, qualified by another rule, viz., that the court will regard the wishes of the majority in value of the creditors, and if, for some good reason, they object to a winding-up order, the court in its discretion may refuse the order. .. Whether the court will make an order or not does not depend solely on the wishes of the creditors. The court is invested with a wide jurisdiction in the interests of commercial order morality; and if the facts disclose a strong prima facie case for investigation into the formation or promotion of the company, or the issue of debentures by it, the court will make a compulsory order irrespective of creditors' opposition». Στον δικό μας περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113, οι εξουσίες του Δικαστηρίου που σχετίζονται με τις επιθυμίες των πιστωτών της εταιρείας διέπονται από το άρθρο 324, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «324.

(1)Το Δικαστήριο δύναται, για τα θέµατα που σχετίζονται µε την εκκαθάριση εταιρείας, να λαµβάνει υπόψη τις επιθυµίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας, όπως αποδεικνύονται ενώπιόν του µε οποιαδήποτε επαρκή µαρτυρία, και δύναται, αν το θεωρεί πρέπον, µε σκοπό την εξακρίβωση των επιθυµιών εκείνων, να διατάξει σύγκληση συνελεύσεων των πιστωτών ή συνεισφορέων, που να συγκαλούνται, συγκροτούνται και διεξάγονται µε τέτοιο τρόπο που το Δικαστήριο διατάσσει, και δύναται να διορίζει πρόσωπο που να ενεργεί ως πρόεδρος οποιασδήποτε τέτοιας συνέλευσης και να αναφέρει το αποτέλεσµα στο Δικαστήριο.

(2)Στην περίπτωση πιστωτών, πρέπει να λαµβάνεται υπόψη η αξία του χρέους κάθε πιστωτή. ............................................» Η εν λόγω διάταξη έτυχε ανάλυσης στην Α. & Π. Φωκάς Λίμιτεδ ν. A.K.C. Development Limited

(2003)1Β Α.Α.Δ. 651. Ως λέχθηκε εκεί, το άρθρο 324

(1)επιβάλλει στο Δικαστήριο την υποχρέωση να λάβει υπόψη τις επιθυμίες των πιστωτών ή συνεισφορέων της εταιρείας, για τα θέµατα που σχετίζονται µε την εκκαθάριση της. Λέχθηκε περαιτέρω ότι το άρθρο αυτό αντιστοιχεί στο άρθρο 346 του αγγλικού Companies Act 1948 και στα πλαίσια αυτά παρατίθεται απόσπασμα και η ακόλουθη μετάφραση αυτού από το σύγγραμμα Palmer's Company Law, 23rd ed., σελ. 1120: «Δυνάμει του άρθρου 346

(2)πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ύψος του χρέους του κάθε πιστωτή. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο το Δικαστήριο κανονικά θα εφαρμόζει τις επιθυμίες της πλειοψηφίας. Λαμβάνει υπόψη την αριθμητική πλειοψηφία καθώς και την πλειοψηφία σε αξία αλλά η τελευταία έχει περισσότερο βάρος. Οι ενιστάμενοι πιστωτές πρέπει να δηλώσουν τους λόγους της ένστασης τους. Το Δικαστήριο θα διερευνήσει κατά πόσο οι λόγοι είναι καλοί. Ότι υπήρχε 'μια δίκαιη, δυνατή και εύλογη ευκαιρία' να γίνει η πληρωμή χωρίς τη διάλυση έχει κριθεί ότι αποτελεί καλό λόγο. Όπου όμως υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που καθιστούν τη διάλυση επιθυμητή θα χορηγηθεί το διάταγμα παρά τις ενστάσεις. Θα δοθεί το διάταγμα όπου η άποψη της πλειοψηφίας είναι σαφώς εσφαλμένη ή εμπνέεται από προσωπικό όφελος. . Όπου η ένσταση πηγάζει από πιστωτές διαφορετικής τάξης π.χ. εξασφαλισμένους πιστωτές, το δικαστήριο δυνατό να προτιμήσει τις επιθυμίες των μη εξασφαλισμένων πιστωτών εφόσον σε μερικές υποθέσεις άρνηση του διατάγματος θα τους στερήσει αυτό που είναι στην ουσία η μόνη τους θεραπεία. Το κατά πόσο το δικαστήριο θα εκδώσει το διάταγμα ή όχι δεν εξαρτάται απόλυτα πάνω στις επιθυμίες των πιστωτών. Το δικαστήριο διαθέτει μια ευρεία εξουσία προς το συμφέρον της εμπορικής ηθικής.» Στην συνέχεια αφού γίνεται αναφορά σε σχετικές αγγλικές αυθεντίες (In re Vuma Ltd [1960] 1 W.L.R. 1283, In re P. & J. Macrae Ltd [1961] 1 W.L.R. 229 και In re A.B.C. Coupler and Engineering Co. Ltd [1961] 1 W.L.R. 243) το Ανώτατο Δικαστήριο συνοψίζει τις αρχές που προκύπτουν από αυτές ως ακολούθως: «

1. Το άρθρο 324 του Νόμου - άρθρο 346 του Αγγλικού - παρέχει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο.
2. Οι ενιστάμενοι πιστωτές υπέχουν υποχρέωση παροχής επαρκών λόγων για δικαιολόγηση των επιθυμιών που εκφράζουν.
3. Οσάκις η πλειοψηφία των πιστωτών ενίσταται στη διάλυση της εταιρείας για καλό λόγο τότε εκ πρώτης όψεως εύλογα δικαιούνται να αναμένουν ότι οι επιθυμίες τους θα επικρατήσουν στην απουσία απόδειξης ειδικών περιστάσεων από τον αιτητή οι οποίες καθιστούν επιθυμητό το διάταγμα διάλυσης.
4. Μια δίκαιη, δυνατή και εύλογη ευκαιρία εξασφάλισης πληρωμής χωρίς τη διάλυση της εταιρείας συνιστά καλό λόγο.
5. Πρέπει να εξετάζεται η θέση της εταιρείας ήτοι τα περιουσιακά στοιχεία της και οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής των εργασιών της». Ως δε προκύπτει από την απόφαση του Willmer, L.J. στην In re P. & J. Macrae Ltd ανωτέρω, το άρθρο 346 δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο και η φράση «δύναται να λαμβάνει υπόψη» δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως «πρέπει να εφαρμόζει» ενώ η φράση «όπως αποδεικνύονται ενώπιον του με οποιαδήποτε επαρκή μαρτυρία» έχει την έννοια ότι επιβάλλεται υποχρέωση στους πιστωτές να δώσουν επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν τις επιθυμίες που εκφράζουν. Έτσι πριν η πλειοψηφία των πιστωτών θα μπορούσε να απαιτήσει την παραβίαση των επιθυμιών της μειοψηφίας πρέπει τουλάχιστον να δείξει ένα καλό λόγο για την στάση της. Εάν λοιπόν η πλειοψηφία των πιστωτών ενίσταται στην αίτηση για διάλυση της εταιρείας για καλό λόγο τότε εκ πρώτης όψεως δικαιούται εύλογα να αναμένει ότι οι επιθυμίες της θα επικρατήσουν στην απουσία απόδειξης, από τον αιτητή-πιστωτή, ειδικών περιστάσεων που καθιστούν το διάταγμα εκκαθάρισης επιθυμητό παρά τις ενστάσεις. Από την άλλη όμως το απλό γεγονός ότι οι ενιστάμενοι πιστωτές βρίσκονται στην πλειοψηφία δεν είναι αφ' εαυτού αρκετό. Κάτι τέτοιο, ως αναφέρεται, θα ισοδυναμούσε με το να καταστεί το Δικαστήριο ουσιαστικά χωρίς δικαστική λειτουργία και αφαίρεση από αυτό της διακριτικής εξουσίας την οποία το λεκτικό του νόμου σαφώς του παρέχει. Με βάση τις πιο πάνω αρχές το Ανώτατο Δικαστήριο στην Α. & Π. Φωκάς Λίμιτεδ ανωτέρω, ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση, η οποία απέρριψε την Αίτηση Εκκαθάρισης και επειδή δεν λήφθηκαν πρωτόδικα υπόψην οι επιθυμίες δύο εκ των πιστωτών, τονίζοντας ότι η λήψη υπόψη των επιθυμιών όλων των πιστωτών αποτελεί τον κύριο παράγοντα που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει του άρθρου 324 του Νόμου. Από τα πιο πάνω προκύπτει λοιπόν ότι ένας πιστωτής έχει το δικαίωμα να λάβει μέρος κατά την ακρόαση της αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας, η οποία γίνεται από άλλον πιστωτή και να εκφράσει την θέση του είτε υπέρ είτε εναντίον της έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης. Το Δικαστήριο θα πρέπει να ακούσει όλους τους πιστωτές που εμφανίζονται και επιθυμούν να ακουστούν και να κρίνει ανάλογα. Στην παρούσα δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οι αιτητές είναι πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση ούτε και το γεγονός ότι το κατ' ισχυρισμό χρέος της τελευταίας προς αυτούς είναι κατά πολύ μεγαλύτερο (€7.495.003,46) από το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο στους καθ' ων η αίτηση (€89.984.87). Ενόψει των ανωτέρω δεν ευσταθεί νομικά η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές θα πρέπει να ακουστούν όχι στα πλαίσια της αίτησης εκκαθάρισης αλλά μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Αναφορικά δε με την σχέση του Παραλήπτη και Διαχειριστή με αυτούς που τον έχουν διορίσει και με την εταιρεία για την οποία έχει διορισθεί αλλά και τις εξουσίες αυτού πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα: Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση του Ν. Α. Χατζηρούσου (υπό την ιδιότητα του ως Παραλήπτης της Εταιρείας Y. LIASIDES DEVELOPERS LTD)

(2011)1Γ Α.Α.Δ. 1703, στην οποία παραπέμπουν οι καθ' ων η αίτηση, με αναφορά σε αγγλικά συγγράμματα, λέχθηκε ότι ένας παραλήπτης, ο οποίος διορίζεται δυνάμει εγγράφου εκτός Δικαστηρίου, θεωρείται αντιπρόσωπος («agent») των κατόχων των ομολόγων και ότι αυτός πρωτίστως επιδιώκει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πιστωτών που τον διόρισαν. Στην ίδια απόφαση αναφέρθηκε και ότι η γενικότερη αρχή είναι ότι με τον διορισμό παραλήπτη, αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με τα συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική ύπαρξη και οντότητα της εταιρείας. Εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητά της. Λέχθηκε περαιτέρω, με αναφορά στις δύο υποθέσεις που χρησιμοποίησε το πρωτόδικο Δικαστήριο (Bank of New Zealand v. Essington Developments Ptd Ltd [1991] 5 ACSR 86 και In Re Thames Freightlines Ltd [1981] NZCLC 98, από τις δικαιοδοσίες της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας αντίστοιχα), ότι παραμένει υπό αμφισβήτηση κατά πόσο ο παραλήπτης, σε αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα της ίδιας της εταιρείας ή τα συμφέροντα των πιστωτών που τον διόρισαν. Εκείνο όμως που κατά την κρίση μου προκύπτει σαφώς από τα λεχθέντα στην συνέχεια της απόφασης είναι ότι εκείνος που πρέπει να αμφισβητήσει την αίτηση εκκαθάρισης είναι ο ίδιος ο πιστωτής που διόρισε ένα παραλήπτη. Θα πρέπει εν πάση περιπτώσει να σημειωθεί ότι τα πιο πάνω λέχθηκαν στα πλαίσια εξέτασης των θεμάτων που εγέρθηκαν στην συγκεκριμένη Αίτηση (για παραχώρηση άδειας για την καταχώρηση αίτησης για την έκδοση προνομιακού εντάλματος τύπου prohibition), η οποία ως το ίδιο το Δικαστήριο κατέστησε σαφές, δεν προσφερόταν για μια σε βάθος ανάλυση επί των εξουσιών του παραλήπτη -διαχειριστή. Η αναφορά δε στις εξουσίες αυτές έγινε χωρίς να έχουν τεθεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα ίδια τα ομόλογα επιβάρυνσης. Στο σύγγραμμα του Hubert Picarda, The Law Relating to Receivers, Managers and Administrators (Tottel publishing) (4th edition), αναφέρεται στην σελ. 111 ότι τα σύγχρονα ομόλογα σχεδόν πάντοτε προβλέπουν ότι ο παραλήπτης που διορίζεται θα είναι αντιπρόσωπος της εταιρείας (δηλ. όχι αυτών που τον διόρισαν). Ως δε προκύπτει από το εν λόγω σύγγραμμα η ιδιότητα του προσώπου που διορίζεται (εάν είναι δηλ. παραλήπτης ή παραλήπτης και διαχειριστής), η σχέση του με την εταιρεία αλλά και οι εξουσίες του γενικά, εξαρτώνται από τους όρους του ομολόγου, βάση του οποίου διορίζεται. Στην σελίδα 120 του ίδιου συγγράμματος αναφέρεται ότι σε περίπτωση που υπάρχει διορισμένος παραλήπτης η εταιρεία, με πρωτοβουλία των διευθυντών της μπορεί να ενστεί σε αίτηση διάλυσης που έγινε ακόμη και από τον κάτοχο του ομολόγου (ο οποίος μπορεί ακόμη και σε τέτοια περίπτωση να υποβάλει τέτοια αίτηση βλ. σελ. 266). Με παραπομπή δε στην προαναφερόμενη Bank of New Zealand v. Essington Developments Ptd Ltd [1991] 5 ACSR 86, στην ίδια σελίδα συνεχίζει ότι εκκρεμούσας οποιασδήποτε πραγματικής άσκησης της σχετικής εξουσίας του από τον παραλήπτη, οι διευθυντές της εταιρείας μπορούν να υπερασπισθούν αίτηση εκκαθάρισης, η οποία εγείρεται αναφορικά με την εταιρεία, αλλά σε περίπτωση που υπάρχει διαφορετική γνώμη μεταξύ αυτών και του παραλήπτη αναφορικά με το κατά πόσο θα πρέπει να ενστούν ή να υποστηρίξουν την αίτηση, θα πρέπει να υπερισχύει η γνώμη του παραλήπτη. Ως προκύπτει από τα ανωτέρω οι όροι του ομολόγου με βάση το οποίο διορίζεται κάποιος είναι κρίσιμοι ως προς τον καθορισμό της ιδιότητας, των σχέσεων και των εξουσιών του. Στην προκειμένη ο κ. Πογιατζής (βλ. ένορκη δήλωση του ημερ. 13.4.18) διορίσθηκε από τους αιτητές στις 14.12.17, με βάση το ομόλογο επιβάρυνσης ημερ. 13.6.01 (συνήφθη μεταξύ των αιτητών και της Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση - βλ. τεκμήριο 2 στην ίδια ένορκη δήλωση). Σύμφωνα με τις πρόνοιες του ομολόγου, αυτό επιβαρύνει όλη την επιχείρηση και περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση Εταιρείας (παρ. 5), με αυτό δίδεται δικαίωμα στους αιτητές, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να διορίσουν Παραλήπτη και Διαχειριστή (παρ. 8) και ο Παραλήπτης και Διαχειριστής που διορίζεται είναι αντιπρόσωπος της Εταιρείας, η οποία είναι η μόνη υπεύθυνη για τις πράξεις, τις παραλείψεις και την αμοιβή του (παρ. 9). Προκύπτει λοιπόν σαφώς από τα πιο πάνω ότι στην προκειμένη ο Παραλήπτης και Διαχειριστής είναι αντιπρόσωπος της Καθ' η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση Εταιρείας και όχι των αιτητών στην παρούσα. Λαμβάνοντας δε υπόψην όλα τα ανωτέρω δεν μπορεί κατά την κρίση μου να θεωρηθεί ότι οι αιτητές ουσιαστικά λαμβάνουν μέρος στην Αίτηση Εκκαθάρισης, μέσω της ένορκης δήλωσης που ο Παραλήπτης και Διαχειριστής έχει καταχωρήσει ή ότι λόγω αυτού δεν πρέπει να τους επιτραπεί να ακουσθούν. Είναι επίσης η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές προβάλλουν ένα μόνο και αβάσιμο λόγο για τον οποίο επιθυμούν να παρέμβουν στην διαδικασία και συγκεκριμένα για να ενστούν στην Αίτηση Εκκαθάρισης καθώς ο Παραλήπτης και Διαχειριστής έχει ήδη λάβει υπό την κατοχή, φύλαξη και έλεγχο του όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας και συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να διοριστεί επιπρόσθετα και εκκαθαριστής αυτής. Ούτε αυτή η θέση ευσταθεί κατά την κρίση μου και θα εξηγήσω το γιατί. Αυτό καθότι στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση γίνεται μεν πράγματι η πιο πάνω αναφορά αλλά αυτή δεν γίνεται περιοριστικά ως προς τους λόγους που ζητείται η παρέμβαση, ούτε και ως προς τους λόγους ένστασης που θα εγερθούν σε περίπτωση που αυτή επιτραπεί, οι οποίοι λόγοι ως αναφέρεται στην παράγραφο 12 δεν παρατίθενται καθότι δεν χρήζουν εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας. Είναι δε η κρίση μου, λαμβάνοντας υπόψην όλες τις προαναφερόμενες νομικές αρχές, ότι η παροχή δυνατότητας παρέμβασης πιστωτών σε αίτηση εκκαθάρισης δεν προϋποθέτει προηγούμενη απόδειξη του παραδεκτού ή βάσιμου των λόγων που αυτοί θα εγείρουν. Αυτό είναι κάτι που θα εξετασθεί ασφαλώς στα πλαίσια της Κυρίως Αίτησης. Το εάν κάποιος λόγος έχει ήδη εγερθεί στα πλαίσια της ένστασης της Καθ' ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση, δεν εμποδίζει κατά την κρίση μου την έγερση του και από τους αιτητές, εφόσον το δικαίωμα των τελευταίων να ακουσθούν είναι αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο. Τέλος αποτελεί θέση των καθ' ων η αίτηση ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί ενόψει της αδικαιολόγητης καθυστέρησης των αιτητών να ζητήσουν τέτοια παρέμβαση, γεγονός που συνιστά παραίτηση (waiver) από το δικαίωμα τους προς τούτο. Προς εξέταση της θέσης αυτής κρίνω ότι θα πρέπει να γίνει αναφορά στο ιστορικό της Αίτησης. Από τον φάκελο της υπόθεσης προκύπτουν σχετικά τα ακόλουθα: Η Αίτηση Εκκαθάρισης καταχωρήθηκε στις 11.4.

1. Στις 26.9.14 που εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στην Αίτηση δικηγόρος για την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψην τις σχετικές δηλώσεις των συνηγόρων, δεν έδωσε οδηγίες για δημοσιεύσεις. Στις 29.10.14 δόθηκαν οδηγίες για δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και σε μια ελληνόφωνη εφημερίδα Παγκύπριας κυκλοφορίας, τουλάχιστον 10 ημέρες πριν τις 2.2.15 που ορίσθηκε η Αίτηση για ακρόαση. Οι εν λόγω δημοσιεύσεις έγιναν, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην ένορκη δήλωση των Αιτητών - καθ' ων η αίτηση, στις 23.1.
2. Στην συνέχεια η Αίτηση αναβλήθηκε επανειλημμένα είτε για ακρόαση είτε για οδηγίες με σκοπό την διευθέτηση. Ενώ δε ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 11.4.16, στις 22.3.16 η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε αίτηση παραμερισμού. Η αίτηση παραμερισμού επίσης αναβλήθηκε επανειλημμένα και τελικά αποσύρθηκε στις 18.10.17 και η Αίτηση ορίσθηκε εκ νέου για ακρόαση στις 16.1.
3. Στις 16.1.18 ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση ανέφερε στο Δικαστήριο ότι την προηγουμένη είχε ενημερωθεί από τους πελάτες του ότι στις 14.12.17 διορίσθηκε από τους αιτητές στην παρούσα, δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης, ως Παραλήπτης Διαχειριστής της Καθ' ης η Αίτηση ο κ. Ιωάννης Πογιατζής, επί του συνόλου της επιχείρησης, της περιουσίας και του ενεργητικού της εταιρείας. Ενόψει τούτου ο συνήγορος εξέφρασε τον προβληματισμό του κατά πόσο η εξουσιοδότηση που έλαβε από τον διευθυντή της εταιρείας εξακολουθούσε να υφίσταται. Ως εκ των άνω ζήτησε αναβολή της ακρόασης ώστε να ενημερωθεί ο Παραλήπτης και Διαχειριστής για την ύπαρξη της Αίτησης και να λάβει τα συγκεκριμένα μέτρα που περιλάμβαναν και το θέμα της εκπροσώπησης της εταιρεία στην Αίτηση. Οι Αιτητές ανέφεραν ότι είχαν ενημερωθεί για τον εν λόγω διορισμό και έφεραν ένσταση στην αιτούμενη αναβολή για τον λόγο ότι, σύμφωνα πάντα με τους ίδιους, ο Διαχειριστής εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των πιστωτών που τον διόρισαν και όχι τα συμφέροντα της ίδιας της εταιρείας. Το Δικαστήριο, χωρίς φυσικά να αποφασίζει επί του θέματος του ποιους εκπροσωπεί ο Διαχειριστής και Παραλήπτης αλλά με σκοπό να διαπιστωθεί κατά πόσο υπήρχε ακόμη εξουσιοδότηση στον συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση να εκπροσωπεί αυτήν στην Αίτηση, ενέκρινε το αίτημα για αναβολή και όρισε την υπόθεση για οδηγίες στις 8.2.
4. Κατά την επόμενη δικάσιμο ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση ανέφερε ότι ο Παραλήπτης και Διαχειριστής τον εξουσιοδότησε να συνεχίσει να εμφανίζεται για σκοπούς της Καθ' ης η Αίτηση. Περαιτέρω ο συνήγορος ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι ο Παραλήπτης και Διαχειριστής είχε επικοινωνία με το διευθυντή των Αιτητών και του πρότεινε όπως οι αιτητές στην παρούσα καταβάλουν στους Αιτητές - καθ' ων η αίτηση κάποιο ποσό, πλέον τα έξοδα προς διευθέτηση της υπόθεσης, ότι έγινε αντιπρόταση από τους Αιτητές και έτσι ο Παραλήπτης και Διαχειριστής ανάλαβε να την μεταφέρει στην Τράπεζα για να εγκριθεί, να γίνει η πληρωμή και να αποσυρθεί η υπόθεση ως εξωδίκως διευθετηθείσα. Ως εκ τούτου ζήτησε 15 μέρες με σκοπό να πάρει την έγκριση ο Παραλήπτης και Διαχειριστής από την Τράπεζα και να γίνει η πληρωμή. Η πλευρά των Αιτητών συμφώνησε στην αιτούμενη αναβολή και έτσι η Αίτηση ορίσθηκε εκ νέου για οδηγίες στις 27.2.
5. Στις 26.2.18 η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε: (Α) αναστολή της ακρόασης της Αίτησης μέχρι την τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης ώστε δίπλα από το όνομα της Καθ' ης η Αίτηση να προστεθεί ότι είναι υπό διαχείριση μέσω του προαναφερόμενου Παραλήπτη και Διαχειριστή, (Β) διαζευκτικά την τροποποίηση του τίτλου της Αίτησης και όλων των δικογράφων που ακολούθησαν, (Γ) τροποποίηση των λόγων ένστασης της δια της προσθήκης ακόμη 4 λόγων και (Δ) την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τον πιο πάνω Παραλήπτη και Διαχειριστή. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της ως άνω αίτησης στις 27.2.18 και όρισε αυτήν για ακρόαση στις 30.3.18, με οδηγίες όπως καταχωρηθεί ένσταση. Την ίδια ημέρα ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση δήλωσε ότι λόγω «απουσίας των διευθυντών της Ελληνικής» ακόμη δεν είχε αποφασισθεί τι θα γινόταν σε σχέση με την πρόταση, στην οποία αναφέρθηκε στις 8.2.
6. Έτσι η Κυρίως Αίτηση ορίσθηκε για οδηγίες επίσης στις 30.3.
7. Στις 30.3.18 ο συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση περιόρισε την αίτηση του ημερ. 26.2.18 στο υπό (Δ) αιτούμενο και με τη συμφωνία των μερών εκδόθηκε σχετικό διάταγμα και δόθηκε άδεια και στους Αιτητές όπως καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς απάντηση στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση που θα καταχωρούσε η Καθ' ης η Αίτηση. Την ίδια ημέρα η Κυρίως Αίτηση ορίσθηκε για ακρόαση στις 10.5.
8. Ως δε φαίνεται από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση στην παρούσα (βλ. τεκμήριο 3) οι συνήγοροι των αιτητών στην παρούσα απέστειλαν στους συνηγόρους των Αιτητών - καθ' ων η αίτηση, επιστολή ημερ. 16.4.18 με την οποία τους πληροφορούν ότι ήλθε σε γνώση τους ότι εκκρεμεί η Κυρίως Αίτηση και ότι στις 10.5.18 που είναι ορισμένη για ακρόαση θα εμφανίζονταν εκ μέρους των αιτητών και θα ζητούσαν να λάβουν μέρος στην διαδικασία και να καταχωρήσουν ένσταση. Στις 10.5.18 εμφανίσθηκε συνήγορος για τους αιτητές και ζήτησε αναβολή ώστε να παρέμβουν στην ακρόαση της Κυρίως Αίτησης. Η πλευρά των καθ' ων η αίτηση είχε ένσταση στην αιτούμενη αναβολή. Για τους λόγους που φαίνονται στο πρακτικό το Δικαστήριο ενέκρινε το αίτημα και έδωσε οδηγίες στους αιτητές όπως καταχωρήσουν σχετική αίτηση για παρέμβαση στην διαδικασία μέχρι τις 15.5.18 και αυτή να ορισθεί στις 22.5.18, όπως και έγινε. Προς υποστήριξη της ως άνω θέσης τους οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται κατ' αρχάς ότι οι αιτητές έλαβαν γνώση της ύπαρξης της Κυρίως Αίτησης μέσω των δημοσιεύσεων που έγιναν και εντούτοις παρέλειψαν να εμφανισθούν. Όσον αφορά το θέμα της δημοσίευσης μιας αίτησης εκκαθάρισης θα πρέπει να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με τους Αγγλικούς Κανονισμούς (Companies (Winding Up) Rules 1949) όπου επιβάλλεται ρητά (αυτοί δεν έχουν εφαρμογή στην Κύπρο), στην δική μας σχετική Νομοθεσία και Κανονισμούς, δεν προνοείται πουθενά υποχρέωση για τέτοια δημοσίευση. Οι οδηγίες που δίδονται από τα Δικαστήρια μας για δημοσιεύεις εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και κατά κανόνα δίδονται ως θέμα συνήθους πρακτικής (βλ. Karaoglanian & Sons Ltd & Others v. Karaoglanian & Others

(1975)12 J.S.C. 1875 και KMC Motors Limited v. Jorephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 CLR 390). Ως δε αναφέρεται στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Pan-Aman Hotels Ltd

(2001)1Γ Α.Α.Δ. 1962 το θέμα συνδέεται με την υποχρέωση επίδοσης της αίτησης σε όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και ως εκ τούτου ως θέμα πρακτικής, τα Δικαστήρια μας έχουν τη διακριτική ευχέρεια να δίδουν οδηγίες για τέτοια δημοσίευση για σκοπούς γνωστοποίησης της αίτησης σε κάθε ενδιαφερόμενο. Ως δε λέχθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Alfa Concrete Ltd

(2003)1 Γ Α.Α.Δ. 1640, η διαταγή για δημοσίευση δεν είναι «τίποτε περισσότερο από διαταγή για επίδοση της σε ενδιαφερόμενα πρόσωπα, με τρόπο ώστε να περιέλθει στη γνώση όσο το δυνατό περισσότερων ενδιαφερομένων, κάτι για το οποίο το Δικαστήριο έχει ευθύνη να μεριμνήσει». Προκύπτει λοιπόν από τα πιο πάνω ότι ο σκοπός για τον οποίο το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να δώσει οδηγίες για δημοσίευση μιας αίτησης εκκαθάρισης είναι ούτως ώστε αυτή να περιέλθει στη γνώση όσο το δυνατό περισσότερων ενδιαφερομένων προσώπων. Η «ανάγκη» αυτή είναι προφανώς συνυφασμένη με τις συνέπειες που έχει μια αίτηση εκκαθάρισης τόσο στις δοσοληψίες μιας εταιρείας με το κοινό αλλά και στα δικαιώματα τρίτων προσώπων που δεν γνωρίζουν την ύπαρξη της αίτησης. Με τον τρόπο αυτό δίδεται λοιπόν στα πρόσωπα που επηρεάζονται (μεταξύ των οποίων οι πιστωτές και οι συνεισφορείς) η ευχέρεια να λάβουν γνώση της αίτησης και να εμφανισθούν και να λάβουν μέρος στην ακρόαση της, ώστε να εκφράσουν τις θέσεις και επιθυμίες τους. Λαμβάνοντας υπόψην τον σκοπό αυτό και όλα όσα λέχθηκαν αναφορικά με την βαρύτητα που δίδεται από το Δικαστήριο στις θέσεις και επιθυμίες των πιστωτών, θεωρώ ότι οι πιστωτές δεν θα πρέπει, δίχως άλλο, να στερούνται του δικαιώματος τους να ακουσθούν επειδή δεν εμφανίσθηκαν εξ αρχής, όταν εν πάση περιπτώσει λάβουν γνώση της αίτησης εκκαθάρισης και εφόσον προσέρχονται στο Δικαστήριο για τον σκοπό αυτό πριν την ακρόαση της. Αυτό προκύπτει και από την Α. & Π. Φωκάς Λίμιτεδ ανωτέρω όπου φαίνεται ότι ακούσθηκαν όλοι οι πιστωτές παρά το ότι δεν εμφανίσθηκαν όλοι εξ αρχής αλλά σε διαδοχικές δικασίμους και πάντα πριν την ακρόαση. Η θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές έλαβαν γνώση της διαδικασίας μέσω των δημοσιεύσεων, κρίνω ότι δεν αντικρούει ούτε διαψεύδει την αντίθετη θέση των αιτητών. Αυτό καθότι η θέση των καθ' ων η αίτηση αποτελεί προφανώς εικασία εφόσον στηρίζεται μόνο στο ότι, σύμφωνα πάντα με τους καθ' ων η αίτηση, οι αιτητές «όντας ένας μεγάλος τραπεζικός οργανισμός, ο οποίος συμβάλλεται συνεχώς με χιλιάδες νομικές οντότητες, με βεβαιότητα παρακολουθεί τις δημοσιεύσεις που γίνονται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας σε σχέση με εκκαθαρίσεις εταιρειών, ιδίως μετά την οικονομική κρίση και την κρίση του τραπεζικού τομέα του 2013, ενόψει και του μεγάλου αριθμού εκκαθαρίσεων εταιρειών που παρατηρείται έκτοτε». Συνεπώς δεν διαπιστώνεται ότι οι αιτητές παρά την γνώση τους μέσω των δημοσιεύσεων παρέλειψαν για περισσότερο από 3 χρόνια, όπως υποστηρίζουν οι καθ' ων η αίτηση, να λάβουν μέρος στην διαδικασία της Αίτησης Εκκαθάρισης και κατ' επέκταση ότι παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους να λάβουν μέρος στην διαδικασία. Αποτελεί επίσης θέση των καθ' ων η αίτηση ότι οι αιτητές δεν έλαβαν γνώση για την ύπαρξη της Αίτησης Εκκαθάρισης τον Απρίλιο του 2018 αλλά γνώριζαν για αυτήν με βεβαιότητα από τον Δεκέμβριο του

1. Παρέπεμψαν δε προς τούτο στο προαναφερόμενο ιστορικό της Αίτησης. Θα πρέπει να λεχθεί ότι ούτε αυτή η θέση ευσταθεί. Από το ιστορικό της Αίτησης, ως έχει εκτεθεί ανωτέρω, δεν προκύπτει τέτοια γνώση των αιτητών από τον Δεκέμβριο του
2. Δεν προκύπτει επίσης ότι πέραν του Παραλήπτη και Διαχειριστή, ο οποίος σίγουρα ενημερώθηκε για την ύπαρξη της Κυρίως Αίτησης περί τα μέσα Ιανουαρίου του 2018, γνώριζαν για αυτήν από τότε και οι αιτητές. Προκύπτει όμως από τις δηλώσεις που έγιναν από τον συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση στο Δικαστήριο, στα πλαίσια της προσπάθειας διευθέτησης της Κυρίως Αίτησης, ότι οι αιτητές έλαβαν γνώση για αυτήν σίγουρα περί τις αρχές Φεβρουαρίου του 2018 (πριν τις 8.2.18). Από τότε λοιπόν μέχρι την εκδήλωση της πρόθεσης τους να εμφανισθούν και να λάβουν μέρος στην Αίτηση (που έγινε με την επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 16.4.18) πέρασε χρονικό διάστημα 2 περίπου μηνών. Όσον αφορά το χρονικό αυτό διάστημα δεν μπορεί όμως να παραβλεφθεί και το ότι από τις 8.2.18 μέχρι και τις 30.3.18 γίνονταν προσπάθειες διευθέτησης της Αίτησης μεταξύ Παραλήπτη και Διαχειριστή, αιτητών και καθ' ων η αίτηση. Η ως άνω καθυστέρηση λοιπόν δεν μπορεί κατά την κρίση μου να θεωρηθεί τόσο μεγάλη και αδικαιολόγητη σε βαθμό που να αποστερεί τους αιτητές από το προαναφερόμενο δικαίωμα τους να ακουσθούν. Εν πάση όμως περιπτώσει ακόμη δηλ. και εάν εντοπιζόταν τέτοια παράλειψη των αιτητών, με δεδομένα τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω για την αναγκαιότητα να ακουσθούν οι επιθυμίες των πιστωτών και το ότι η ακρόαση της αίτησης εκκαθάρισης δεν έχει αρχίσει ακόμη, θεωρώ ότι η παράλειψη αυτή δεν θα αποτελούσε λόγο που θα μπορούσε από μόνος του να οδηγήσει στην απόρριψη του αιτήματος τους να ακουσθούν. Θα πρέπει να ληφθούν υπόψην και οι οποιεσδήποτε βλάβες στα δικαιώματα των καθ' ων η αίτηση και οι εν γένει συνέπειες της καθυστέρησης που θα προκληθεί περαιτέρω. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου σε σχέση με το θέμα αυτό, προκύπτει μεν ότι η συμμετοχή των αιτητών στην διαδικασία θα καθυστερήσει σίγουρα σε κάποιο βαθμό την παλαιά αυτή Αίτηση. Από την άλλη όμως δεν μου διαφεύγει ότι η μέχρι τώρα καθυστέρηση δεν οφείλεται στους αιτητές ενώ η καθυστέρηση που θα προκληθεί στην συνέχεια δεν προβλέπεται να είναι μεγάλη. Δεν προκύπτει επίσης ότι οι καθ' ων η αίτηση θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στα συμφέροντα τους, η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με την επιδίκαση σε αυτούς ανάλογων εξόδων. Τέλος θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν έχει καταδειχθεί, ούτε προκύπτει από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, ότι η παρούσα αίτηση γίνεται καταχρηστικά και ότι είναι κακόπιστη και επιπόλαια με μοναδικό σκοπό την πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης στην Αίτηση Εκκαθάρισης, ως επίσης υποστηρίζουν οι καθ' ων η αίτηση. Κατάληξη Καταληκτικά κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να επιτύχει. Ως εκ τούτου εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται στην HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED να παρέμβει στην διαδικασία της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης Εκκαθάρισης. Η καταχώρηση της ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης της να γίνει εντός 15 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της παρούσας, συμπεριλαμβανόμενων των εξόδων της δικασίμου ημερ. 10.5.18, τα οποία επιφυλάχθηκαν, κρίνω ότι ως έξοδα διαδικασίας που δημιουργεί καθυστέρηση στην εκδίκαση της Κυρίως Αίτησης, θα πρέπει να είναι υπέρ των καθ' ων η αίτηση - Αιτητών στην Κυρίως Αίτηση και εναντίον των αιτητών στην παρούσα, ως θα υπολογισθούν στο τέλος της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.).................. Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General Applications/Final (Αναφορά: Τελικές - Αίτηση Εκκαθάρισης Εταιρείας- Αίτηση παρέμβασης από πιστωτή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο