← Κύπρος

EL PUEBLO (LIMASSOL) LTD ν. P.O VINTAGE LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 62/13, 19/6/2018

EL PUEBLO (LIMASSOL) LTD ν. P.O VINTAGE LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 62/13, 19/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A256 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 62/13 EL PUEBLO (LIMASSOL) LTD Ενάγουσα -και-

  1. P.O VINTAGE LTD
  2. XXXXX Καδής
  3. XXXXX Μιχαήλ Εναγόμενοι --------------------------------------------- Ημερομηνία: 19 Ιουνίου 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κ. Ν. Σαβεριάδης με κα Ξιαρή Για Εναγόμενη 1: κ. Γ. Γεωργίου Για Εναγόμενους 2 και 3: κ. Μ. Καραΐσκος --------------------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Μεταξύ της ενάγουσας ως ιδιοκτήτριας καταστήματος-εστιατορίου στην οδό Βοιωτίας 2, Ποταμός Γερμασόγειας στη Λεμεσό και της εναγόμενης 1 ως ενοικιάστριας, υπογράφτηκε στις 16 Νοεμβρίου 2011 στη Λεμεσό, συμφωνία ενοικίασης του προαναφερόμενου καταστήματος-εστιατορίου, για περίοδο πέντε χρόνων, ήτοι από 01/01/12 - 31/12/
  4. Την πιστή τήρηση όλων των συμβατικών όρων και υποχρεώσεων της εναγόμενης 1 απέναντι στην ενάγουσα, την εγγυήθηκαν αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, γραπτώς, την ίδια μέρα, οι διευθυντές της, εναγόμενοι 2 και
  5. (βλ. Τεκ. Α, Β, και Στ τα οποία κατατέθηκαν ως παραδεκτά έγγραφα και για την αλήθεια του περιεχομένου τους). Ως προνοείτο ρητά στη συμφωνία ενοικίασης, με την υπογραφή της συμφωνίας, η εναγόμενη 1 κατέβαλε στην ενάγουσα το ποσό των €12.000 ως εγγύηση για την πιστή τήρηση όλων των συμφωνηθέντων όρων της ενοικίασης. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι το εν λόγω ποσό, «.θα επιστραφεί με την λήξη της ενοικιάσεως ή την παράδοση του εστιατορίου.». Μεταξύ των λοιπών όρων της συμφωνίας, ο όρος 13, ο οποίος αφορά στην παρούσα υπόθεση, προνοούσε τα εξής: «Τα έξοδα και τέλη για την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος και νερού του εστιατορίου καθώς και όλοι οι δημοτικοί ή χωρητικοί φόροι και τέλη για κατοχή, χρήση και λειτουργία του εστιατορίου, τα αποχετευτικά καθώς και οποιαδήποτε διαφορά στους κτηματικούς φόρους λόγω της χρήσης και λειτουργίας του εστιατορίου θα βαρύνουν τον Ενοικιαστή που υποχρεούται να τα εξοφλεί όταν καθίστανται πληρωτέα.» Η ενοικίαση δεν έμελλε να διαρκέσει για όλη τη συμφωνηθείσα περίοδο και σε κάποιο στάδιο τερματίστηκε. Κατά την ανάκτηση της κατοχής του καταστήματος από την ενάγουσα, καταρτίστηκαν μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης 1, δύο νέα έγγραφα, τα Τεκ. Γ και Δ, το περιεχόμενο των οποίων δηλώθηκε ως παραδεκτό από όλα τα μέρη, το οποίο και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο: Τεκ. Γ «Agreement between EI Pueblo Limassol Ltd (Owner) &P.O. Vintage Ltd (Tenant) Hereby, it is mutually agreed today 26/09/2012 that under the below provisions, the contract between EI Pueblo Limassol Ltd (owner) and P.O. Vintage Ltd (tenant) dated 16/11/2011 is to be considered as null and void.
  6. The owner accepts/keeps the payment of the amount equals to four

(4)months rent (i.e. 12,000 euros) as it was paid as a deposit by the tenant. This amount will be held by the owner, and the owner in return will release the tenant from the previous agreement dated 16/11/
  2. The tenant will paint all front doors and inside walls in white color, and return all kitchen equipment as it was on delivery of the premises.
  3. The tenant will clean all the premises including toilets and upstairs rooms.
  4. The tenant will remove pool bar, front sign and also will remove paint from the stairs.
  5. The Owner will supervise all works, if needed, and it is agreed herewith that these works will have to be done up to his satisfaction. Upon completion of each work the Owner will declare his agreement in writing.
  6. It is mutually agreed that the premises will be delivered back to the owner on Friday, October 5th, 2012.» Τεκ. Δ «Agreement between EI Pueblo Limassol Ltd (Owner) & P.O. Vintage Ltd (Tenant) I hereby confirm that today 26/10/2012 I have taken redelivery of the premises as described in the agreement dated 16/11/2011 and in this respect I have received the keys back from the tenants. Moreover, I hereby declare that I have fully inspected the premises and I have found them to be to my full satisfaction and in accordance with the terms and conditions of the agreement dated 14/09/2012, i.e. all provisions / works that are mentioned in-there have been completed. As per the latter agreement, the contract between EI Pueblo Limassol Ltd (Owner) & P.O. Vintage Ltd (Tenant) is now to be considered as null and void and furthermore I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/
  7. The above agreement has taken place and signed today on 26/10/2012.» Μετά την παράδοση του υποστατικού, η ενάγουσα κατέβαλε στην ΑΗΚ προς πλήρη εξόφληση του λογαριασμού ηλεκτρικού ρεύματος του καταστήματος, ποσό €12.157,24 και αυτό σύμφωνα με σχετικό τιμολόγιο που εξέδωσε η ΑΗΚ στις 15/11/
  8. Σημειώνω εδώ ότι αν και το εν λόγω τιμολόγιο τελικά δεν κατατέθηκε στη διαδικασία, εντούτοις συνιστά μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι αφορά σε οφειλές που δημιουργήθηκαν μέχρι το χρόνο έκδοσης του και περιλαμβάνει καθυστερημένες οφειλές. Το ποσό των €12.000 που είχε καταβληθεί στην ενάγουσα από την εναγόμενη 1 με την υπογραφή της συμφωνίας ως «ντεπόζιτο», κρατήθηκε από την πρώτη, μετά την παράδοση του υποστατικού και δεν επιστράφηκε στην τελευταία. Όλα τα πιο πάνω συνιστούν τα γεγονότα που όλοι οι διάδικοι δήλωσαν ως παραδεκτά και που προκύπτουν από τα έγγραφα που όλοι τους κατέθεσαν επίσης ως παραδεκτά αλλά και για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Καθίστανται συνεπώς ευρήματα του Δικαστηρίου. Αν και με την παρούσα αγωγή, η ενάγουσα αξίωνε από τους εναγόμενους αριθμό αποζημιώσεων οι οποίες υπερέβαιναν τις €60.000, ο ευπαίδευτος συνήγορος που την εκπροσωπεί, δήλωσε, πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, με τη σύμφωνο γνώμη και της διευθύντριας της ενάγουσας η οποία ήταν παρούσα, ότι η ενάγουσα περιόριζε την απαίτηση της αποκλειστικά στην ανάκτηση του ποσού που καταβλήθηκε στην ΑΗΚ από την ενάγουσα, ήτοι στην υπό στοιχείο Γ αξίωση του παρακλητικού (prayer) της Ε/Α. Ενόψει των πιο πάνω, οι συνήγοροι αμφοτέρων των μερών δήλωσαν ότι δεν θα προσκόμιζαν οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία πέραν των όσων είχαν από κοινού δηλώσει και καταθέσει ως παραδεκτά και ότι θα περιορίζονταν σε νομική επιχειρηματολογία αναφορικά με την ερμηνεία των εν λόγω παραδεκτών γεγονότων και εγγράφων, σε σχέση με το μόνο επίδικο θέμα που ουσιαστικά παρέμεινε, ήτοι κατά πόσο η κράτηση του ποσού των €12.000 από την ενάγουσα απάλλασσε τους εναγόμενους από την αξίωση της πρώτης σε σχέση με το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος του καταστήματος. Εξ' άλλου, πάνω σε αυτή τη γραμμή είναι που κινήθηκαν και οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Ενάγουσα Θέση του κ. Σαβεριάδη ήταν ότι παρά τον περιορισμό των επιδίκων θεμάτων και των παραδεκτών γεγονότων και εγγράφων που κατατέθηκαν, οι διάδικοι δεν μπορούν να ξεφύγουν των δικογραφημένων ισχυρισμών τους και των ρητών θέσεων που εκεί αμφότεροι καθόρισαν. Συνεπεία τούτου, υποστήριξε ο συνήγορος, η παρ. 10 της Υπεράσπισης της εναγομένης 1 και η παρ. 11 της Υπεράσπισης των εναγομένων 2 και 3, οι οποίες αφορούν στην κράτηση του ποσού των €12.000 και οι οποίες είναι πανομοιότυπες, «απαντούν» στον ισχυρισμό της ενάγουσας στην παρ. 10 της Ε/Α, ότι με τη λήξη της ενοικίασης, οι εναγόμενοι όφειλαν στην ενάγουσα τα ενοίκια των μηνών Δεκεμβρίου 2012 και Ιανουαρίου
  9. Δεν μπορούν επομένως οι εναγόμενοι, ισχυρίστηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος, να προβάλλουν τώρα ότι οι €12.000 κρατήθηκαν προς εξόφληση του λογαριασμού της ΑΗΚ, εφόσον σύμφωνα με το δικό τους δικογραφημένο ισχυρισμό, η κράτηση του εν λόγω ποσού, μόνο στα οφειλόμενα ενοίκια μπορεί να αφορά. Ήταν περαιτέρω η θέση του κ. Σαβεριάδη ότι οι γραπτές απαλλαγές που δόθηκαν από την ενάγουσα προς την εναγομένη 1 (Τεκ. Γ και Δ), δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι συνιστούν απαλλαγές και για το λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, αφ' ενός διότι καμία αναφορά κάνουν στον εν λόγω λογαριασμό αλλά αντίθετα, φαίνεται να αφορούν μόνο σε οφειλόμενα ενοίκια και αφ' ετέρου διότι κατά το χρόνο κατάρτισης των εν λόγω απαλλαγών, η ενάγουσα δεν γνώριζε για την οφειλή προς την ΑΗΚ, εφόσον το τιμολόγιο της τελευταίας, εκδόθηκε μεταγενέστερα των απαλλαγών, ήτοι στις 15/11/
  10. Εναγόμενοι Η επιχειρηματολογία των ευπαιδεύτων συνηγόρων των εναγόμενων ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της κοινή και ως εκ τούτου δεν θα τη διαχωρίσω. Σε απάντηση της θέσης της ενάγουσας ότι οι διάδικοι θα πρέπει να θεωρηθούν δέσμιοι των δικογράφων τους, οι συνήγοροι των εναγομένων αντέτειναν ότι αυτό θα πρέπει πρωτίστως να επενεργήσει εις βάρος της ενάγουσας, η οποία στην παρ. 9 της Ε/Α της, αναφέρει ρητά ότι το τελευταίο τιμολόγιο της ΑΗΚ στη βάση του οποίου καταχώρησε την παρούσα αγωγή, παρουσίαζε υπόλοιπο «.το οποίο την 15.11.11 ανερχόταν στο ποσό των Ευρώ 12.413,01». Πρόσθετα τούτου, υπέδειξαν οι συνήγοροι, διάσταση παρατηρείται και σε σχέση με το αξιούμενο ως υπόλοιπο λογαριασμού ηλεκτρικού ρεύματος, μεταξύ της Ε/Α και του δηλωθέντος στο Δικαστήριο ποσού. Εάν επομένως ακολουθηθεί η δικογραφική συλλογική της ενάγουσας, τότε η αγωγή, σύμφωνα με τους συνήγορους, θα πρέπει να απορριφθεί, εφόσον σύμφωνα με το δικόγραφο της ενάγουσας, το εκεί κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο υπόλοιπο προς την ΑΗΚ, και διαφέρει από το ποσό που δηλώθηκε στο Δικαστήριο αλλά και προϋπήρχε της συμφωνίας ενοικίασης και της ανάληψης του υποστατικού από την εναγόμενη 1 στις 16/11/
  11. Ακόμη και αν η πιο πάνω «διάσταση», υποστήριξαν οι συνήγοροι, ήθελε θεωρηθεί ως «clerical mistake», η ενάγουσα είχε την υποχρέωση να προβεί σε διορθωτικά μέτρα προτού ξεκινήσει και ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία πλην όμως αυτή δεν το έπραξε. Πέραν των πιο πάνω, αμφότεροι οι συνήγοροι των εναγομένων υποστήριξαν ότι, από το Τεκ. Ε (αρχείο Εφόρου Εταιρειών σε σχέση με την ενάγουσα), αποδεικνύεται το βάσιμο της θέσης των πελατών τους, ότι η ενοικίαση ήταν εξ υπαρχής άκυρη εφόσον η επίδικη συμφωνία δεν υπογράφτηκε από αξιωματούχο της ενάγουσας. Σημειώνω εδώ ότι την εν λόγω θέση, οι εναγόμενοι την προβάλλουν και στα πλαίσια ανταπαίτησης με την οποία ζητούν σχετική αναγνωριστική απόφαση και/ή δήλωση του Δικαστηρίου. Υποστήριξαν τέλος οι συνήγοροι ότι, το λεκτικό των απαλλαγών Τεκ. Γ και Δ, είναι ξεκάθαρο και άνευ περιορισμών - «.the owner in return will release the tenant from the previous agreement dated 16/11/2011.» και «.I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/2011.». Αυτό, υποστήριξαν οι συνήγοροι, σε συνδυασμό με το χρόνο κατάρτισης των εν λόγω εγγράφων, 26/09/12 και 26/10/12 αντίστοιχα, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι η ενάγουσα, κατά την ανάκτηση της κατοχής του υποστατικού και σε αντάλλαγμα της κατακράτησης του ποσού των €12.000, δήλωσε ρητά ότι αποδέσμευε και απάλλασσε πλήρως τους εναγόμενους απ' όλες τις συμβατικές τους ευθύνες, περιλαμβανομένης και της υποχρέωσης για πληρωμή οποιουδήποτε λογαριασμού ηλεκτρικού ρεύματος δυνάμει του όρου 13 της συμφωνίας ενοικίασης. Το τι άλλο ενδεχομένως να είχε στο μυαλό της η ενάγουσα όταν έδινε τις εν λόγω απαλλαγές και το οποίο όμως, ούτε αποτυπώνεται και ούτε συνάδει με το λεκτικό των Τεκ. Γ και Δ, όχι μόνο δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη αφού η πρόθεση των μερών έχει καταγραφεί ξεκάθαρα στα εν λόγω Τεκμήρια, αλλά ούτε και υποστηρίχθηκε από οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία, είτε από την ίδια την ενάγουσα ή άλλως πώς. Στη βάση όλων των πιο πάνω, οι συνήγοροι των εναγομένων εισηγήθηκαν ότι αντίθετα με την ανταπαίτηση η οποία θα πρέπει να επιτύχει, η αγωγή της ενάγουσας θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εις βάρος της. Εξέτασα με προσοχή τα όσα οι συνήγοροι των μερών έθεσαν ενώπιον μου και με την ίδια προσοχή διεξήλθα τα όσα κατατέθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα, τα οποία συνιστούν και τη μόνη μαρτυρία στην υπόθεση. Υπενθυμίζω την πάγια νομολογιακή αρχή ότι η ερμηνεία των εγγράφων, είναι έργο του Δικαστηρίου, το οποίο, μέσα από το λεκτικό τους, αναζητεί τις προθέσεις των συμβαλλομένων. Κριτήριο για τα όσα διατυπώνονται σ' αυτά είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο - (βλ. Χατζησωτηρίου Γιολάντα ν. Κυπριακές Αερογραμμές Δημόσια Εταιρεία Λτδ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1406, Εθνική Τράπεζα Eλλάδος A.E. v. Χατζηνέστορος
(1989)1(E) Α.Α.Δ. 204, Γεωργική Εταιρεία Δ.Γ. Φούτας v. Εταιρεία Βάσος Έμποροι Γεωργικών Προϊόντων Λτδ.
(1993)1 Α.Α.Δ. 168, Λάμπρου v. Παράσχου κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 397 και Οικονόμου κ.ά. v. Ττοφίνη κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 436). Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη Θεολόγου κ.ά. v. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407:- (σελ. 413) «..., συνεχής είναι η τάση προς εναρμόνιση των αρχών ερμηνείας των συμβάσεων με τα κρατούντα στην καθημερινή ζωή. Το κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό μπορεί να εμπλουτισθεί η γνώση με την αποκάλυψη του υπόβαθρου της συμφωνίας, εξαιρουμένων πάντοτε των διαπραγματεύσεων, καθώς και μονομερών δηλώσεων και υποκειμενικών προθέσεων των συμβαλλομένων.» Βασικό κριτήριο για την ερμηνεία του περιεχομένου των συμβάσεων, αποτελεί η συνήθης σημασία των λέξεων και όρων της συμφωνίας. Για να διακριβωθεί η σημασία και το πραγματικό νόημα των όρων μιας γραπτής συμφωνίας πρέπει το κείμενό της να ερμηνεύεται συνολικά και όχι μεμονωμένα ή αποσπασματικά έτσι ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος δυσαρμονίας στην εξήγηση τους που στο τέλος δεν θα αντικατοπτρίζει αντικειμενικά την πρόθεση των μερών (βλ. παραπομπή που γίνεται στην υπόθεση ΚΕΟ Λτδ ν. Μιχάλη Μουζούρη,
(2008)1 Α.Α.Δ. 1195 στην υπόθεση ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ ν . ΑΠΟΛΛΩΝ
(2002)1 Α.Α.Δ. 518 όπου γίνεται επίσης αναφορά στις υποθέσεις Saab and Another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499 και Θάλεια Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407. Υπενθυμίζω επίσης την πάγια νομολογιακή αρχή ότι εφόσον πρόκειται για αστική υπόθεση, ο ενάγων έχει γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) της υπόθεσής του στη βάση του κριτηρίου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν το έχει καταφέρει αυτό ο ενάγοντας, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης (evidential burden), παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή, ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο. (βλ. μεταξύ άλλων Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου,
(2010)1 Α.Α.Δ. 665) Το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του (βλ Κυριάκου ανωτέρω). Εκεί βέβαια που το δίκαιο της απόδειξης επιβάλλει όπως το βάρος απόδειξης συγκεκριμένων ισχυρισμών και υπερασπίσεων, είναι στους ώμους του εναγόμενου να το αποσείσει, οι ρόλοι αντιστρέφονται, νοουμένου βέβαια ότι ο ενάγοντας έχει πρωτίστως αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης της δικής του υπόθεσης. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω παρατηρώ τα εξής σχετικά με την παρούσα υπόθεση. Δικογραφημένοι ισχυρισμοί Αμφότεροι οι συνήγοροι παρέπεμψαν στα δικόγραφα, επικαλούμενοι την πάγια αρχή ότι οι διάδικοι δεσμεύονται από αυτά. (βλ. μεταξύ άλλων ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ν. GLOBAL CONSOLIDATED RESOURCES LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 188/2010, 4/6/2015). Από μια πρώτη ανάγνωση των συγκεκριμένων παραγράφων στις οποίες ο κάθε συνήγορος παρέπεμψε για να καταδείξει τα κατ' εκείνον «κωλύματα» στις θέσεις που η άλλη πλευρά ανέπτυξε, δημιουργείται η εξής εντύπωση: Στην παρ. 9 της Ε/Α, η πλευρά της ενάγουσας φαίνεται να τοποθετεί το επίδικο υπόλοιπο της ΑΗΚ να δημιουργείται στις 15/11/11, ήτοι μια μέρα πριν τη σύναψη της συμφωνίας ενοικίασης με την εναγομένη 1 και της σχετικής εγγύησης των εναγομένων 2 και 3, και επομένως εκτός της εμβέλειας του όρου 13 της συμφωνίας. Δεν αμφισβητεί κανείς θεωρώ, ότι ο εν λόγω όρος, ο οποίος αποτελεί πλέον και τον άξονα της υπόθεσης της ενάγουσας, αφορά στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος καθ' όσο χρόνο η εναγόμενη 1 θα κατείχε και θα χρησιμοποιούσε το υποστατικό ως ενοικιαστής του, ήτοι από την 01/12/11 και εντεύθεν. Με αυτό το δεδομένο και με γνώμονα ότι είναι η ενάγουσα που φέρει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών της, ένας θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η αξίωση της τελευταίας θα πρέπει να απορριφθεί ως μη εμπίπτουσα εντός των συμβατικών υποχρεώσεων των εναγομένων. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο σκοπός που κρατήθηκαν οι €12.000 θα ήταν άνευ σημασίας. Από την άλλη όμως, η υπόθεση προχώρησε στη βάση της κοινής θέσης ότι το κύριο επίδικο θέμα ήταν η κράτηση του ποσού των €12.
  1. Η εκ πρώτης όψεως εντύπωση που δημιουργείται από τους σχετικούς ισχυρισμούς που ο κάθε εναγόμενος προβάλλει στις παρ. 10 και 11 της αντίστοιχης υπεράσπισης του, είναι ότι αυτοί αφορούν αποκλειστικά στους ισχυρισμούς της ενάγουσας ότι παρέμειναν οφειλόμενα ενοίκια, ήτοι στην παρ. 10 της Ε/Α στην οποία και απαντούν, και όχι στον ισχυρισμό της ότι ο λογαριασμός του ηλεκτρικού ρεύματος παρέμεινε απλήρωτος. Με αυτά τα δεδομένα κατά νου, ένας θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι οι εναγόμενοι δεν θα μπορούσαν να προβάλλουν τώρα τον ισχυρισμό ότι η κράτηση των €12.000 αφορούσε στην πληρωμή ηλεκτρικού ρεύματος και επομένως ότι καμία υπεράσπιση έχουν σε σχέση με το θέμα αυτό. Των πιο πάνω λεχθέντων όμως, δεν θεωρώ ότι οι προαναφερόμενες παράγραφοι των δικογράφων αμφότερων των μερών, μπορούν ή θα πρέπει να ιδωθούν απομονωμένες από το υπόλοιπο δικόγραφο στο οποίο περιέχονται και χωριστά από τους υπόλοιπους ισχυρισμούς που ο αντίστοιχος διάδικος προβάλλει στο δικόγραφο του. Προσεκτική ανάγνωση του συνόλου του κάθε δικογράφου των μερών, καταδεικνύει τα εξής: Οι ρητές αναφορές της ενάγουσας στην επίμαχη παρ. 9, όπου προβάλλεται ο ισχυρισμός για το αξιούμενο απλήρωτο ηλεκτρικό ρεύμα, σε «παράβαση της συμφωνίας ημερομηνίας 16.11.11», σε ζημιά επιπρόσθετη των όσων ζημιών αναφέρονται στην «παρ. 8 (της Ε/Α)», οι οποίες ζημιές τοποθετούνται χρονικά να διαπιστώθηκαν κατά την κατ' ισχυρισμό εγκατάλειψη του υποστατικού στις 15/11/12 (βλ. παρ. 8 Ε/Α) καθώς και η ρητή αναφορά σε «τελευταίο τιμολόγιο» που η ενάγουσα «.καλείται να το καταβάλει τώρα.», δεν μπορούν να μη θεωρηθούν ότι παραπέμπουν σε υπόλοιπο που διαπιστώθηκε κατά την κατ' ισχυρισμό εγκατάλειψη του ακινήτου στις 15/11/12 και όχι στις 15/11/11 όπως εκεί αναγράφεται. Η αναφορά επομένως στην παρ. 9 της Ε/Α, σε ημερομηνία 15/11/11, λαμβανομένης υπόψη και της ομοιότητας με την κατ' ισχυρισμό ημερομηνία εγκατάλειψης του υποστατικού, ήτοι τις 15/11/12, καταδεικνύει ότι όντως πρόκειται περί «clerical mistake». Δεν θεωρώ ότι η ενάγουσα θα πρέπει να τιμωρηθεί για το λάθος αυτό, έστω και αν όφειλε να το διορθώσει, εφόσον το σύνολο των ισχυρισμών που προβάλλονται τόσο στην παρ. 9 της Ε/Α όσο και στο υπόλοιπο δικόγραφο της ενάγουσας, καταδεικνύει ξεκάθαρα ποια ημερομηνία είναι που εννοεί. Αυτό άλλωστε προκύπτει και από την λεπτομερή απάντηση που δικογράφησαν οι εναγόμενοι στις παρ. 9 και 10 των δικών τους υπερασπίσεων αντίστοιχα, όπου καμία αναφορά κάμνουν στο «λάθος» αυτό της ενάγουσας, στοιχείο που καταδεικνύει ότι όχι μόνο δεν παραπλανήθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο ως προς την ημερομηνία του κατ' ισχυρισμό οφειλόμενου υπολοίπου αλλά και ότι και οι ίδιοι το αντιλήφθηκαν να τοποθετείται χρονικά κατά την κατ' ισχυρισμό εγκατάλειψη του υποστατικού στις 15/11/
  2. Κατ' ανάλογο τρόπο όμως, δεν θα πρέπει να αγνοηθεί ότι στις επίμαχες παραγράφους των υπερασπίσεων των εναγομένων, γίνεται ρητή αναφορά στα όσα οι τελευταίοι προβάλλουν στην παρ. 9 της κάθε υπεράσπισης τους, όπου εκεί ισχυρίζονται ότι οι επίδικες συμφωνίες έχουν ακυρωθεί κοινή συναινέσει και ότι η ενάγουσα τους έχει απαλλάξει πλήρως από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Με άλλα λόγια, με τις υπερασπίσεις τους οι εναγόμενοι, έχουν συνδέσει την κράτηση του ποσού των €12.000 με την απαλλαγή τους από τις οποιεσδήποτε τυχόν ευθύνες είχαν δυνάμει των επίδικων συμφωνιών, περιλαμβανομένης και της ευθύνης για κάλυψη του λογαριασμού του ηλεκτρικού ρεύματος. Τα όσα δικογραφικά κωλύματα επομένως η κάθε πλευρά επικαλέστηκε εναντίον της άλλης, δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Προχωρώ τώρα να εξετάσω το περιεχόμενο των απαλλαγών, Τεκμήρια Γ και Δ, έχοντας κατά νου τις προαναφερόμενες νομολογιακές αρχές που διέπουν την ερμηνεία ενός εγγράφου από το Δικαστήριο. Τεκμήρια Γ και Δ Από το λεκτικό των εν λόγω εγγράφων, το οποίο είναι θεωρώ ξεκάθαρο, διαπιστώνονται τα εξής. Κατά πρώτο, διαπιστώνεται ότι αμφότερα τα μέρη που περιγράφονται και που υπογράφουν στα Τεκ. Γ και Δ, αναγνώρισαν τη δεσμευτικότητα και εγκυρότητα της συμφωνία ενοικίασης ημερ. 16/11/11, τη δημιουργία εκατέρωθεν ευθυνών και υποχρεώσεων από την εν λόγω συμφωνία και τη δικαιοπρακτική ικανότητα και εξουσία ο ένας του άλλου, να συμφωνήσει όρους ακύρωσης της εν λόγω συμφωνίας. Κατά δεύτερο, διαπιστώνεται η ξεκάθαρη πρόθεση των μερών όπως τερματίσουν ή ακυρώσουν από κοινού την επίδικη συμφωνία ενοικίασης ημερ. 16/11/11 (βλ. Τεκ. Γ - «.mutually agreed.that.the contract . dated 16/11/2011 is to be considered as null and void.» και Τεκ. Δ - «.the contract between EI Pueblo Limassol Ltd (Owner) & P.O. Vintage Ltd (Tenant) is now to be considered as null and void.». Κατά τρίτο, διαπιστώνεται η ξεκάθαρη πρόθεση των μερών όπως η ενάγουσα απαλλάξει και αποδεσμεύσει πλήρως την εναγόμενη 1 από όλες τις συμβατικές ευθύνες και υποχρεώσεις της, ως οι εν λόγω ευθύνες και υποχρεώσεις απορρέουν από τη σύμβαση ημερ. 16/11/11 (βλ. Τεκ. Γ - «. the owner . will release the tenant from the previous agreement dated 16/11/2011.» και Τεκ. Δ - «. I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/2011.». Κατά τέταρτο, διαπιστώνεται η ξεκάθαρη πρόθεση των μερών να θέσουν τις εξής συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την ακύρωση της συμφωνίας 16/11/11 και την πλήρη απαλλαγή και αποδέσμευση της εναγομένης 1 από αυτή (βλ. Τεκ. Γ παρ. 1-6): Α. Η ενάγουσα θα κρατήσει το «ντεπόζιτο» των €12.000 (ισάξιο με ενοίκια τεσσάρων μηνών). Β. Υπό την επίβλεψη και προς πλήρη ικανοποίηση της ενάγουσας, η εναγόμενη 1, με δικά της έξοδα θα βάψει τις εξωτερικές θύρες και τους εσωτερικούς τοίχους του υποστατικού, θα επαναφέρει τον εξοπλισμό της κουζίνας στην αρχική του κατάσταση, θα καθαρίσει το υποστατικό και τέλος, θα αφαιρέσει το μπαρ της πισίνας, την μπροστινή πινακίδα και τις μπογιές από τις σκάλες. Γ. Η κατοχή του υποστατικού θα επιστραφεί στην ενάγουσα την 05/10/
  3. Κατά πέμπτο, διαπιστώνεται η ξεκάθαρη πρόθεση των μερών όπως αγνοήσουν το γεγονός ότι το υποστατικό τελικά παραδόθηκε στις 26/10/12 αντί στις 05/10/12 και όπως η ενάγουσα βεβαιώσει γραπτώς την πλήρη ικανοποίηση της με την εκπλήρωση των προαναφερομένων υποχρεώσεων της εναγομένης 1 (βλ. Τεκ. Δ. - «I hereby confirm that today 26/10/2012 I have taken redelivery of the premises. I hereby declare that I have fully inspected the premises and I have found them to be to my full satisfaction and . (that) . all provisions / works .have been completed.»). Κατά έκτο, διαπιστώνεται η ξεκάθαρη πρόθεση των μερών όπως με την βεβαίωση της ενάγουσας ότι έχει πλήρως ικανοποιηθεί ως προς την εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τέθηκαν στην εναγομένη 1 με το Τεκ. Γ, προχωρήσουν με την παράδοση του υποστατικού και ακύρωση της συμφωνίας και την πλήρη απαλλαγή και αποδέσμευση της τελευταίας από τις συμβατικές της υποχρεώσεις (βλ. Τεκ. Δ - Ι have taken redelivery of the premises as described in the agreement dated 16/11/2011 and in this respect I have received the keys back from the tenants. the contract between EI Pueblo Limassol Ltd (Owner) & P.O. Vintage Ltd (Tenant) is now to be considered as null and void and furthermore I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/2011»). Διαπιστώνεται τέλος ότι αμφότερα τα μέρη αναγνώρισαν ότι το υποστατικό παραδόθηκε τελικά και ολοκληρωτικά στις 26/10/12 και ότι κατ' εκείνη την ημερομηνία, η συμφωνία ενοικίασης και κατ' επέκταση η συμφωνία εγγύησης, ακυρώθηκαν και όλοι οι συμβαλλόμενοι απαλλάχθηκαν από την εκτέλεση οποιασδήποτε περαιτέρω συμβατικής υποχρέωσης καθώς και από «όλες και οποιεσδήποτε ευθύνες». Για όλα τα πιο πάνω κάμνω περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Θέση του κ. Σαβεριάδη και της ενάγουσας είναι ότι με τα Τεκ. Γ και Δ, η τελευταία δεν απάλλαξε τους εναγόμενους από την υποχρέωση εξόφλησης του λογαριασμού της ΑΗΚ, αφ' ενός διότι καμία αναφορά γίνεται στα εν λόγω Τεκμήρια στον επίμαχο λογαριασμό και αφ' ετέρου διότι κατά το χρόνο κατάρτισης των εν λόγω Τεκμηρίων, η ενάγουσα δεν γνώριζε για την οφειλή προς την ΑΗΚ, εφόσον το τιμολόγιο της τελευταίας εκδόθηκε μεταγενέστερα, ήτοι στις 15/11/
  4. Ως προς το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του κ. Σαβεριάδη, θα συμφωνήσω με τους συνηγόρους των εναγομένων ότι, εν τη απουσία μαρτυρίας από πλευράς ενάγουσας ως προς το τι άλλο είχε η τελευταία υπόψη της όταν στις 26/10/12 συμφωνούσε, μεταξύ άλλων να κρατήσει το ποσό των €12.000 και δήλωνε ρητά ότι «I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/2011», η εισήγηση δεν μπορεί να ευσταθεί. Άλλωστε, όπως αμφότερα τα μέρη δέχονται και ειδικότερα ως είναι η θέση της ενάγουσας, ο επίμαχος λογαριασμός της ΑΗΚ, έστω και αν το τιμολόγιο εκδόθηκε στις 15/11/12, αφορά σε οφειλή που δημιουργήθηκε πριν την παράδοση του υποστατικού και ακύρωση της συμφωνίας ημερ. 16/11/11, ήτοι πριν τις 26/10/12 που η ενάγουσα απάλλαξε και αποδέσμευσε πλήρως την εναγομένη
  5. Παρά ταύτα, αν και η ενάγουσα επέλεξε να θέσει συγκεκριμένους όρους στην εναγόμενη 1 ώστε να δεχτεί να ακυρώσει τη συμφωνία ημερ. 16/11/11 και να απαλλάξει την τελευταία από όλες και κάθε συμβατική της υποχρέωση - «from any and all responsibilities» - δεν έθεσε οποιοδήποτε όρο για εξόφληση του λογαριασμού της ΑΗΚ ούτε και διατήρησε οποιαδήποτε επιφύλαξη σε σχέση με τούτο ή οποιοδήποτε άλλο συμβατικό δικαίωμα της. Η γενική αρχή είναι ότι η υπογραφή δεσμεύει (Saunders v. Anglia Building Society [1971] AC 1004, The Cyprus Development Bank Ltd v. Krini Evangelou Kyriacou
(1989)1 AAΔ 96, Αναστασία Θεοδόση Αναστασίου ή David Guy ν. Χριστίνας Θεοδόση Μιχαηλούδη
(1998)1 ΑΑΔ 264, Τουτζικιάν κ.α. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Χρηματοδοτήσεις Λτδ
(2003)1 ΑΑΔ 1240). Είναι πολύ στενά τα περιθώρια ώστε να αποφύγει κάποιος την ευθύνη που εκ πρώτης όψεως δημιουργεί η υπογραφή του, κατάσταση που έρχεται σε αντίθεση με την επιβεβλημένη εμπιστοσύνη στις έγγραφες συμφωνίες και πράξεις και συνεπώς με την αναγκαία εμπιστοσύνη και ασφάλεια στις συναλλαγές (βλ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΔΗ ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ECLI:CY:AD:2018:A67, Πολιτική Έφεση αρ. 293/2012, 7/2/2018) Όπως περαιτέρω τονίσθηκε στην υπόθεση Μάρκου ν. Πασχάλη
(2001)1 Α.Α.Δ. 829, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο έκαμε αναφορά στις αγγλικές αποφάσεις Hughes v. Metropolitan Railway Co. [1877] 2 App. Cas. 439 και Central London Property Trust v. High Trees House Ltd [1947] K.B. 130, καθώς και στις κυπριακές αποφάσεις Stylianou v. Papacleovoulou
(1982)1 C.L.R. 542 και Boustani v. Linmare Shipping Company Ltd
(1984)1 C.L.R. 354, όταν πρόσωπο προς το οποίο οφείλεται συμβατική υποχρέωση, προβαίνει σε σαφείς και θετικές παραστάσεις προς τον αντισυμβαλλόμενο οφειλέτη του, ως αποτέλεσμα των οποίων ο τελευταίος, βασιζόμενος σ' αυτές τις παραστάσεις, αναπροσαρμόζει τη συμπεριφορά του επί του προκειμένου και κατά τρόπο που θα ήταν άδικο να υποχρεωθεί σε μεταγενέστερο στάδιο να εκπληρώσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις, τότε τυγχάνει εφαρμογής η αρχή του εξ υποσχέσεως κωλύματος ώστε να προστατευτεί από τις προβαλλόμενες απαιτήσεις (βλ. επίσης Αλεξάνδρου ν. Πικροδάφνη κ.ά.
(2012)1 ΑΑΔ 915). Στην παρούσα υπόθεση, η επιλογή της ενάγουσας να θέσει γραπτώς και με την υπογραφή της, συγκεκριμένους όρους στην εναγόμενη 1 ώστε να την απαλλάξει απ' όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις της, μεταξύ των οποίων και η κράτηση του ποσού των €12.000 που κανονικά θα έπρεπε να επιστραφεί στην τελευταία και η συνακόλουθη αποδοχή και εκπλήρωση των εν λόγω όρων από την εναγόμενη 1 ώστε να επωφεληθεί της συμφωνηθείσας απαλλαγής, δεσμεύει την ενάγουσα και την εμποδίζει από του να επιχειρεί τώρα να ανακαλέσει ή να περιορίσει τις παραστάσεις της και να ζητεί την εκπλήρωση κάποιας άλλης συμβατικής υποχρέωσης (βλ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΠΗΤΤΑ κ.α. ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. 126/10, 24/4/2015 και Βογαζιανός κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ.1)
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 253 και ειδικότερα την αναφορά που οι εν λόγω αυθεντίες επίσης κάνουν στη γνωστή αγγλική υπόθεση High Trees House Ltd ανωτέρω). Στη βάση των πιο πάνω, ούτε το πρώτο αλλά ούτε και το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του κ. Σαβεριάδη, μπορούν να επιτύχουν. Επισημαίνω εδώ και το εξής. Σύμφωνα με την Ε/Α, οι «ζημιές» που ισχυρίστηκε η ενάγουσα ότι υπέστη, πέραν του επίμαχου λογαριασμού (βλ. παρ.8), φαίνεται να αποκαταστάθηκαν από την εναγόμενη 1 με τις «εργασίες» που της επιβλήθηκαν από την ενάγουσα με το Τεκ. Γ, ενώ ο ισχυρισμός για ύπαρξη οφειλόμενων ενοικίων ύψους €15.000 για τους μήνες Σεπτέμβριο 2012 - Ιανουάριο 2013, δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στο ποσό των €12.000 και αυτό λαμβανομένου υπόψη ότι αποτελεί κοινή θέση ότι η ενοικίαση ακυρώθηκε και το υποστατικό παραδόθηκε στις 26/10/
  1. Και να υπήρχαν επομένως οποιαδήποτε οφειλόμενα ενοίκια για τα οποία κρατήθηκε το ποσό των €12.000, ως είναι η δικογραφημένη θέση της ενάγουσας, τέτοια ενοίκια δεν θα μπορούσαν να αφορούν σε περίοδο μετά την 26/10/12, ούτε να συμποσούνται στο ποσό των €12.
  2. Βεβαίως, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι καμία προφορική μαρτυρία προσκομίσθηκε περί τούτου από οποιαδήποτε πλευρά, πέραν των όσων εγγράφων - τεκμηρίων κατατέθηκαν. Υπό το φως επομένως του ξεκάθαρου λεκτικού της συμφωνίας απαλλαγής των Τεκ. Γ και Δ, της απουσίας οποιασδήποτε μαρτυρίας από πλευράς ενάγουσας «.προς αποκάλυψη του (κατά την ενάγουσα) υπόβαθρου της συμφωνίας (απαλλαγής).» (βλ. Θεολόγου ανωτέρω) και της ρητής γραπτής δήλωσης της ότι, με την παραλαβή του υποστατικού και μεταξύ άλλων, της κράτησης από μέρους της του ποσού των €12.000, «I hereby discharge the tenants from any and all responsibilities from the contract dated 16/11/2011», η παρούσα αγωγή, ως έχει περιοριστεί, δεν μπορεί παρά να απορριφθεί και απορρίπτεται. Στρέφομαι τώρα στην Ανταπαίτηση που έχουν καταχωρήσει αμφότεροι οι εναγόμενοι, οι οποίοι να σημειωθεί ότι, από τις διαζευκτικές θεραπείες που ανταξίωναν, επέλεξαν να προωθήσουν την υπό στοιχείο Α ανταξίωση τους, ήτοι την έκδοση αναγνωριστικής απόφασης ότι η συμφωνία ενοικίασης ημερ. 16/11/11, είναι εξ' υπαρχής άκυρη λόγω του ότι δεν υπεγράφη από νόμιμο και εξουσιοδοτημένο αξιωματούχο της ενάγουσας. Υπενθυμίζω ότι «κατά τη γνωστή αρχή στην υπόθεση Turquand, πρόσωπα που συναλλάσσονται με μια εταιρεία δεν είναι υποχρεωμένα να γνωρίζουν τα εσωτερικά της εταιρείας και δύνανται να εκλαμβάνουν ότι όλες οι εσωτερικές διεργασίες διακυβέρνησης έχουν νόμιμα και ορθά τηρηθεί, (Royal British Bank v. Turquand
(1856)6 E & B 327), εκτός και εάν γνωρίζουν ή όφειλαν να γνωρίζουν την έλλειψη τήρησης των ορθών και νομότυπων διαδικασιών, (B Liggett (Liverpool) Ltd v. Barclays Bank Ltd
(1928)1 K. B. 48 και Morris v. Kanssen
(1946)1 All E.R. 586)» (βλ. KARAYIANNIS BROTHERS CO LTD ν. ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ, ECLI:CY:AD:2017:A375, Πολιτική Έφεση Αρ. 367/2008, 26/10/2017, H πιο πάνω αρχή εφαρμόζεται ώστε να εμποδιστεί μια εταιρεία, από του να αποφύγει την εις βάρος της εκτέλεση μιας σύμβασης ισχυριζόμενη ότι κατά τη σύναψη της συμφωνίας, κάποιος εσωτερικός κανονισμός της είχε παραβιαστεί (βλ. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Παλλουριώτισσας ν. Nicosia Palace Hotel Co. Ltd και Άλλου
(2003)1 ΑΑΔ 722). Πρόκειται δηλαδή για ακόμη ένα είδος κωλύματος (estoppel) που δημιουργήθηκε με βάση τις αρχές της επιείκειας. Ως όμως είναι γνωστό, τα κωλύματα (estoppels) δεν λειτουργούν ως «ξίφος» (sword), δεν παρέχουν αγώγιμα δικαιώματα δηλαδή αλλά λειτουργούν ως «ασπίδα» (shield) στις περιπτώσεις όπου επιδεικνύεται άδικη συμπεριφορά (βλ. Combe v Combe 1951
(2)KB 215), Crabb v. Arun D.C. [1975] 3 All E.R. 865 και Papacleovoulou ανωτέρω). Στην παρούσα υπόθεση, η ενάγουσα, όχι μόνο δεν επεχείρησε να αποποιηθεί των ευθυνών και υποχρεώσεων της που απέρρεαν από τη συμφωνία ημερ. 16/11/11, αλλά αντίθετα, είναι στη βάση αυτών των ευθυνών και υποχρεώσεων που καταχώρησε και που προώθησε την αγωγή της. Πρόσθετα τούτου όμως, η αποδοχή από όλους τους συμβαλλομένους της εγκυρότητας και νομιμότητας της συμφωνίας ημερ. 16/11/11, αποτέλεσε τη βάση για την προς όφελος αμφότερων των μερών εκτέλεση τη συμφωνίας, για όσο καιρό αυτή ήταν σε ισχύ, για την μετέπειτα σύναψη των συμφωνιών απαλλαγής (Τεκ. Γ και Δ) αλλά και τη βάση επί της οποίας οι ίδιοι οι εναγόμενοι προέβαλαν την υπεράσπιση τους. Δεν μπορούν επομένως τώρα οι εναγόμενοι να επικαλούνται εξ υπαρχής ακυρότητα της συμφωνίας ημερ. 16/11/11, και να ζητούν και σχετική αναγνωριστική απόφαση μέσω ανταξίωσης. Τα παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα τους δεσμεύουν εξ ίσου. Σχετικά με την κατάληξη μου αυτή, είναι και τα ευρήματα στα οποία έχω προβεί ανωτέρω. Η ανταπαίτηση όλων των εναγομένων επομένως, δεν μπορεί παρά να απορριφθεί ως στερούμενη ερείσματος και απορρίπτεται. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, τόσο η αγωγή όσο και οι ανταπαιτήσεις των εναγομένων απορρίπτονται. Ενόψει του ότι αγωγή και ανταπαιτήσεις συνεκδικάστηκαν, του ότι οι υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις που καταχωρήθηκαν από πλευράς εναγομένης 1 και από πλευράς εναγομένων 2 και 3 ήταν σχεδόν πανομοιότυπες και αυτό παρά τη διαφορετική νομική εκπροσώπηση που οι εναγόμενοι έτυχαν και λαμβάνοντας υπόψη το ότι τόσο η αγωγή όσο και οι ανταπαιτήσεις απορρίφθηκαν για τους λόγους που αναφέρονται ανωτέρω, κρίνω ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της τόσο σε σχέση με την αγωγή όσο και σε σχέση με τις προβληθείσες ανταπαιτήσεις και εκδίδω ανάλογη διαταγή. (Υπ.) ............ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.