PEGAS INVESTMENT FUNG INC. κ.α. ν. IRONFX GLOBAL LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3732/2015, 6/6/2018

PEGAS INVESTMENT FUNG INC. κ.α. ν. IRONFX GLOBAL LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3732/2015, 6/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A237 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3732/2015

1. PEGAS INVESTMENT FUNG INC.
2. DIRECT PATNERSHIP INC. Ενάγουσα -V-
3. IRONFX GLOBAL LIMITED
4. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ ΚΥΠΡΟΥ Εναγόμενοι --------------------------------------------- (Αίτηση ημερομηνίας 05/06/18) Ημερομηνία: 06 Ιουνίου 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Ε. Σκούλλου για Μ. Economides Kranos & Co. LLC Για Εναγόμενους 1: κα Μ. Τζιουτ για Ηλία Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους 2:κα Ζήνωνος για Άντη Τριανταφυλλίδη & Υιοί ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (EX TEMPORE) H πιο πάνω αγωγή έχει οριστεί για ακρόαση σε συνεχόμενες ημερομηνίες, ήτοι την 07/06/2018, 08/06/2018 και 13/06/
5. Ο λόγος για τούτο είναι διότι κατά την προηγούμενη εμφάνιση των συνηγόρων ενώπιον του Δικαστηρίου στις 07/2/18, δηλώθηκε από πλευράς εναγόντων ότι ο βασικός τους μάρτυρας είναι κάτοικος εξωτερικού, και επειδή θα πρέπει να προβεί στις ανάλογες διευθετήσεις για μετάβαση του στην Κύπρο για σκοπούς της ακρόασης, θα έπρεπε να δοθούν «καθαρές» και αν ήταν δυνατό συνεχόμενες ημερομηνίες ακρόασης, ώστε να μπορέσει να ακουστεί πλήρως η μαρτυρία του. Το αίτημα εγκρίθηκε και το Δικαστήριο τόνισε σε όλους τους συνηγόρους ότι θα αναμένετο όπως γίνουν και από πλευράς τους οι ανάλογες διευθετήσεις, ώστε να ξεκινήσει και να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ακροαματική διαδικασία και ότι κατά τις δοθείσες ημερομηνίες, αναμένετο τουλάχιστο να ακουστεί και ολοκληρωθεί, η μαρτυρία του προαναφερόμενου μάρτυρα. Χθες, 05/06/2018, ήτοι δύο μέρες πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, και ενώ ο μάρτυρας των εναγόντων, ήδη αφίχθηκε στην Κύπρο, καταχωρήθηκε από πλευράς εναγομένης 1 η υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητείται «.η αποσυνένωση των αξιώσεων εκάστου εκ των Εναγόντων.», ή όπως διαταχθούν οι Ενάγοντες να «.επιλέξουν.ποιος εξ αυτών θα συνεχίσει την διαδικασία . και όπως η αγωγή απορριφθεί όσον αφορά τον εναπομείναντα Ενάγοντα.» και «.όπως η Έκθεση Απαίτησης τροποποιηθεί καθ' ην έκταση αναφέρεται σε άλλους Ενάγοντες ούτως ώστε να αναφέρεται μόνο σ' αυτόν ο οποίος θα παραμείνει ως Ενάγων στην αγωγή». Η αίτηση εδράζεται κυρίως επί των Δ.9 Θ.1 - 13, Δ.13 Θ 1 - 6 και 7 και Δ.14, στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Είναι η θέση της εναγομένης 1 ότι από τους ίδιους τους ισχυρισμούς των εναγόντων που προβάλλονται στην Ε/Α, προκύπτει ότι τόσο το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα του καθ' ενός εξ αυτών, όσο και τα γεγονότα που το περιβάλλουν, είναι χωριστά και ανεξάρτητα μεταξύ τους, υπό την έννοια ότι αφορούν σε διαφορετικές συμφωνίες, διαφορετικούς λογαριασμούς, διαφορετικές συναλλαγές και διαφορετικό ποσό χρημάτων. Ουσιαστικά, σύμφωνα με την εναγόμενη 1, κανένα κοινό στοιχείο δεν υπάρχει, πραγματικό ή νομικό, που να δικαιολογεί την ένωση των εναγόντων ως συν-ενάγοντες (co-plaintiffs) στην ίδια αγωγή. Δεν μπορεί επομένως, ισχυρίζεται η πλευρά της εναγόμενης 1, να προχωρεί η αγωγή ως έχει, δηλαδή στο όνομα και των δύο εναγόντων, εφόσον μόνο μία εκ των δύο απαιτήσεων τους δύναται να δικαστεί στα πλαίσια μιας αγωγής. Σε αντίθετη περίπτωση, ισχυρίζεται η εναγόμενη 1, η εκδίκαση της υπόθεσης ούτε «βολική» θα είναι αλλά ούτε και θα εξυπηρετήσει το καθήκον για ορθή και δίκαιη απονομή της δικαιοσύνης. Με το που καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση στις 5/6/18, το Πρωτοκολλητείο την όρισε στις 06/07/18, ήτοι πολύ μεταγενέστερα της ακροαματικής διαδικασίας. Παρά ταύτα, με τη σύμφωνο γνώμη όλων των διαδίκων, κατόπιν γραπτού αιτήματος της εναγομένης 1 που καταχωρήθηκε μαζί με την υπό κρίση αίτηση, αυτή ορίστηκε σήμερα για ακρόαση, ώστε να μην εκτροχιαστεί η έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας της αγωγής. Σήμερα, 06/06/18, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών ανέπτυξαν ενώπιον μου τις αντίστοιχες θέσεις τους σε σχέση με την αίτηση, με την ένσταση των εναγόντων, ένεκα των σύντομων χρονοδιαγραμμάτων που τέθηκαν, να προβάλλεται και να αναπτύσσεται προφορικά. Σημειώνω εδώ ότι από πλευράς εναγομένης 2 αναφέρθηκε ότι θα τηρηθεί ουδέτερη στάση στο όλο ζήτημα. Οι εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των συνηγόρων έχουν καταγραφεί στα πρακτικά και δεν κρίνω σκόπιμο να τις επαναλάβω. Είχα την ευκαιρία κατά τις αγορεύσεις και κατά το διάλειμμα να εξετάσω τις θέσεις τους καθώς και όλα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου. Η βασική αρχή που διέπει τη δυνατότητα συνένωσης (joinder) πέραν του ενός ενάγοντα ή πέραν του ενός εναγόμενου σε μία αγωγή, προκύπτει από τις πρόνοιες της Δ.9 και ειδικότερα σε σχέση με συν- ενάγοντες (co-plaintiffs), της Δ.9 θ.
6. Παραθέτω αυτούσιες τις εν λόγω πρόνοιες: «Δ.9Θ.1- All persons may be joined in one action as plaintiffs, in whom any right to relief in respect of or arising out of the same transaction or series of transactions is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative, where if such persons brought separate actions any common question of law or fact would arise : provided that, if upon the application of any defendant it shall appear that such joinder may embarrass or delay the trial of the action, the Court or a Judge may order separate trials, or make such other order as may be expedient, and judgment may be given for such one or more of the plaintiffs as may be found to be entitled to relief, for such relief as he or they may be entitled to, without any amendment. But the defendant, though unsuccessful, shall be entitled to his costs occasioned by so joining any person who shall not be found entitled to relief unless the Court or a Judge in disposing of the costs shall otherwise direct.» Όπως προκύπτει από το λεκτικό των πιο πάνω προνοιών, το κριτήριο για να διαπιστωθεί αν ορθά συνενώθηκαν ως ενάγοντες τα πρόσωπα που παρουσιάζονται από τον τίτλο μιας αγωγής να έχουν αυτή την ιδιότητα, είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού σημείου (common question of law or fact). Βεβαίως, όπως αναφέρεται και στην ίδια τη Διάταξη, τέτοια συνένωση δεν πρέπει να προκαταβάλλει (embarrass) τον εναγόμενο ή να προκαλεί καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής. Με γνώμονα τα πιο πάνω, διεξήλθα πρώτα την Ε/Α που καταχώρησαν οι ενάγοντες όπου και εντοπίζεται το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα τους. Από την εν λόγω ανάγνωση, καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως ότι τα όσα γεγονότα δικογραφούνται να περιβάλλουν το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα ενός εκάστου των εναγόντων, προκύπτουν, σύμφωνα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς τους, από διαφορετικές συμφωνίες με την εναγομένη 1 και αφορούν σε διαφορετικούς λογαριασμούς και διαφορετικά ποσά χρημάτων. Αυτό που παρουσιάζεται να συνιστά τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των αγώγιμων δικαιωμάτων των εναγόντων και επί τούτου είναι και που εδράζεται η επιχειρηματολογία της ευπαίδευτης συνηγόρου τους, είναι ότι την εκπροσώπηση αμφότερων των εναγόντων απέναντι στην εναγομένη 1 και τον χειρισμό των επιδίκων θεμάτων από μέρους τους κατά τον ουσιώδη χρόνο, τον ασκούσε το ίδιο άτομο ως κοινός αντιπρόσωπος τους και επομένως η ουσία αμφότερων των παραπόνων τους είναι κοινή. Σημειώνω εδώ ότι με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν μόνο τα ποσά που βρίσκονται κατατεθειμένα στους λογαριασμούς που διατηρεί επ' ονόματι τους η εναγόμενη
7. Θέση βέβαια της εναγομένης 1 είναι ότι αυτός ο ισχυρισμός των εναγόντων δεν αρκεί για να ικανοποιήσει το κριτήριο του «κοινού στοιχείου» που απαιτεί η Δ.9 και αυτό λαμβανομένων ιδιαίτερα υπόψη των διαφορών που παρουσιάζονται από την ίδια την Ε/Α να συνθέτουν και να περιβάλλουν το αγώγιμο δικαίωμα ενός εκάστου των εναγόντων. Κρίνω σκόπιμο όπως στο σημείο αυτό παραθέσω αυτούσιες τις αναφορές που γίνονται στο Annual Practice 1958, σελ.301-304, αναφορικά με την εμβέλεια και εφαρμογή της τότε αγγλικής O.16 r.1, αντίστοιχης και πανομοιότυπης με τη δική μας Δ.
8. Θ.
9. «Σελ. 302 - Cases under New Rule—Joinder allowed. In Bedford v. Ellis, [1901] A. C. 1, six market gardeners on behalf of themselves and of other fruit growers claiming to be entitled to certain rights under an Act of Parliament regulating Covent Garden Market, joined in an action against the Lord of the market, claiming to enforce their alleged rights and seeking relief in respect of past alleged violations of such alleged rights which constituted separate grievances in the cases of the individual plaintiffs. Held, by the House of Lords ([1901] A. C. 1), affirming C. A. ([1899] 1 Ch. 494), that the joinder was permissible. The case is also an authority on r. 9 of this Order. It was the combination of the individual claims with the claims put forward on behalf of the class generally upon which the defendant's objection of misjoinder was founded. Lord Macnaghten, in the last-mentioned case, put the case of several creditors joining as co-plaintiffs in a creditors' action as clearly within the Rule, although the debts of such creditors would be separate and not the result of a series of transactions. (pg 302) Σελ. 303 - 304 - Objection of Misjoinder.—When and how to be taken. Misjoinder of parties is not a mere irregularity within
10. 70 (Lord Herschell in Smurthwaite v. Hannay, [1894] A. C. at p. 501). Accordingly, it is not cured under O. 70, r. 2, by defendant neglecting to apply to set it aside within a reasonable time, or taking a fresh step in the action before doing so. There would seem not to be any time limited within which a defendant must apply, but considerations of convenience require that the application should be made promptly. It is submitted that the proper form of application is that the plaintiffs be ordered to elect, within a time to be fixed by the order, which of them should be allowed to proceed with the action, and that upon such election being made the writ (and statement of claim) be amended by striking out all parts thereof referring to the claim" of the other plaintiff, and that unless plaintiffs should so elect within the time fixed, the writ and all subsequent proceedings be set aside and the action dismissed. (Consider forms of order in Sandes v. Wildsmith, Hannay v. Smurthwaite, Ellis v. Duke of Bedford, supra.) " Provided that . . . " , etc.—The Court has very wide powers to protect a defendant against being prejudiced by the joinder of causes of action which cannot conveniently be tried together. In addition to the proviso contained in the present Rule, see O. 18, rr. 1, 8 and
11. The claims of several plaintiffs may arise out of the same series of transactions, and there may be questions of fact or law common to them all, yet the common factor may be completely put into the background by the issues peculiar to the separate plaintiffs. Moreover, at the date of the issue of the writ a common question of law or fact may arise, which may disappear as soon as the defence is delivered: e.g., several persons injured in a railway accident join in one action, where at the time of the issue of the writ liability had not been admitted; if the company deliver a defence admitting liability the continued joinder of the several plaintiffs would probably be found inconvenient and embarrassing. Each case as it arises must be dealt with upon its special facts (see Thomas v. Moore, [1918] 1 K. B. 555). Under this proviso and under 0 . 18, rr. 1, 8 and 9, and under O. 36, r. 7, the Court may