Αλιφαντή κ.α. ν. Ιωάννου, Αρ. Αγωγής: 360/18, 8/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A240 Αρ. Αγωγής: 360/18 Μεταξύ:
- XXXXX Αλιφαντή, εξ' Ελλάδος
- XXXXX Αλιφαντή εξ' Ελλάδος Ενάγουσας και XXXXX Ιωάννου, εκ Λεμεσού Εναγομένου Αίτηση ημερ. 22.2.2018 υπό εναγουσών - αιτητριών για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων. Ημερομηνία: 8 Ιουνίου 2018 Για ενάγουσες - αιτήτριες: κα Πελαγία Κυριακίδου Για εναγόμενο - καθ' ου η αίτηση: κος Λουκής Λουκαΐδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγουσες αιτούνται μεταξύ άλλων με την παρούσα αγωγή τους, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο εναγόμενος να τερματίσει την παράνομη επέμβαση και να τους παραδώσει ελεύθερα κατοχής, δύο ακίνητα ιδιοκτησίας τους, έκτασης πέραν των 15 και 31 δεκαρίων αντίστοιχα. Πρόκειται για ακίνητα που βρίσκονται στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς της Επαρχίας Λεμεσού (τεμάχια 543 & 547) και το οποία ο εναγόμενος χρησιμοποιεί κατά τις ενάγουσες παράνομα, για σκοπούς καλλιέργειας. Οι ενάγουσες αιτούνται επίσης το ποσόν των €2.000.000,00 ως διαφυγόντα κέρδη και/ή αποζημιώσεις από το 2011 που κατ' ισχυρισμό ξεκίνησε η παράνομη επέμβαση στα ακίνητα. Η παρούσα αίτηση Με την έγερση της αγωγής, οι ενάγουσες ζήτησαν και πέτυχαν την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο διατάχθηκε η αναστολή κάθε εργασίας αναφορικά με την ανέγερση ενός υποστατικού στα ακίνητα. Πρόκειται κατά τις αιτήτριες για υποστατικό που επιχειρείται να κατασκευαστεί εντός του τεμαχίου
- Αποτελείται από συμβατικό πέδιλο από μπετόν και περιμετρική μεταλλική κατασκευή που στηρίζεται σε τροχούς. Ήταν η θέση των εναγουσών ότι η κατασκευή του εν λόγω υποστατικού θα αλλοιώσει την φύση των ακινήτων και θα τους προξενήσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Οι υπόλοιπες προσωρινές θεραπείες για απαγόρευση εισόδου στα ακίνητα και άμεσης παράδοση τους στις ενάγουσες, δεν δόθηκαν μονομερώς. Εξασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια, διέταξα την επίδοση της αίτησης αναφορικά με τα υπόλοιπα αιτήματα, προκειμένου να ακουστούν και οι απόψεις του εναγομένου επί του θέματος. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Μαυρή, πληρεξούσιου αντιπροσώπου των εναγουσών, οι οποίες κατοικούν μόνιμα στο εξωτερικό. Σε αυτή επαναλαμβάνονται όλοι οι πιο πάνω λόγοι ένστασης. Αναφέρει στην συνέχεια ότι από τον διορισμό του ως Γενικός Πληρεξούσιος Αντιπρόσωπος και Επίτροπος των αιτητριών διαχειρίζεται όλη ανεξαιρέτως την κινητή και ακίνητη περιουσία τους, η οποία βρίσκεται στην Κύπρο και λαμβάνει εκ μέρους τους και προς όφελος τους, οποιοδήποτε άλλο μέτρο σχετίζεται με την εν λόγω περιουσία. Οι αιτήτριες, είναι ιδιοκτήτριες κατά ½ μερίδιο εκάστη, στα επίδικα ακίνητα. Τα πιο πάνω ακίνητα δυνάμει σχετικής συμφωνίας, ενοικιάζονταν από τον πατέρα του εναγομένου XXXXX Ιωάννου, τέως από την Λεμεσό, από το 1986 μέχρι και το 2001, οπόταν και παραδόθηκαν πίσω στις αιτήτριες. Η αρχική συμφωνία ήταν από την 1.8.1986 μέχρι 31.7.1987 ενώ στην συνέχεια στην βάση νέας συμφωνίας ενοικιάσεως ημερομηνίας 25.7.1990 που υπογράφτηκε μεταξύ των ίδιων προσώπων, τα ακίνητα ενοικιάστηκαν από την 1.8.1990 μέχρι 31.7.1991 και πάλι στον XXXXX Ιωάννου. Ο ενόρκως δηλών, υποστήριξε ότι για το διάστημα από 1.8.1987 ο XXXXX Ιωάννου κατείχε τα πιο πάνω ακίνητα στην βάση ενοικίασης από μήνα σε μήνα. Τα εν λόγω ενοικιαστήρια κατατέθηκαν ως τεκμήρια 5 και 6 στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Ο ομνύοντας ανέφερε στην συνέχεια ότι την 31.7.2001 ο XXXXX Ιωάννου τερμάτισε την από μήνα σε μήνα ενοικίαση των ακινήτων παραδίδοντας ελεύθερη κατοχή αφού ενημερώθηκε ότι τα ακίνητα θα απαλλοτριώνονταν από την Κυπριακή Δημοκρατία και ο ίδιος δεν θα μπορούσε πλέον να χρησιμοποιήσει τα ακίνητα για τον σκοπούς καλλιέργειας. Έκτοτε δεν συμφωνήθηκε οιαδήποτε ενοικίαση για τα εν λόγω ακίνητα. Πράγματι στην βάση Διατάγματος Απαλλοτρίωσης με αρ. 829 και ημ. 23.7.2004, μέρος των ακινήτων απαλλοτριώθηκε για την συμπλήρωση του οδικού δικτύου και την δημιουργία πεζόδρομου για το Νέο Δημοτικό Σχολείο Μέσα Γειτονιάς. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην συνέχεια ότι περί τα μέσα του 2011, διαπίστωσε καλλιέργειες εντός των ακινήτων και ότι αυτά χρησιμοποιούνταν από άγνωστο πρόσωπο. Προσπάθησε να εντοπίσει αυτόν που τα καλλιεργεί σε διαφορετικές ημερομηνίες, οι οποίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα μέχρι και τα τέλη Αυγούστου αρχές Οκτωβρίου το 2011 περίπου, οπότε και εντόπισε τον εναγόμενο εντός των ακινήτων να τα καλλιεργεί. Όταν ρώτησε γιατί βρίσκεται στα ακίνητα αυτός του ανέφερε ότι είναι δικά του γιατί προηγουμένως τα καλλιεργούσε ο πατέρας του. Ο ομνύοντας ανέφερε ότι δεν εντόπισε σε προηγούμενο στάδιο την παράνομη επέμβαση γιατί η προσωπική περιουσία των αιτητριών που διαχειρίζεται, ξεπερνά τα 500 ακίνητα και πραγματικά δεν του ήταν εύκολο να παρακολουθεί το τι συμβαίνει σε κάθε ένα από αυτά. Με δεδομένο αφενός ότι από την παράδοση ελεύθερης κατοχής των ακινήτων στον ίδιο από τον XXXXX Ιωάννου το 2001 και την μη σύναψη συμφωνίας ενοικιάσεως με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο έκτοτε, και αφετέρου ότι λόγω της διαμονής του στα Πολεμίδια δεν χρησιμοποιούσε την Λεωφόρο Σπύρου Κυπριανού όπου βρίσκονται τα ακίνητα δεν υπέπεσε στην αντίληψή του ότι αυτά καλλιεργούνταν παράνομα και ότι ο εναγόμενος ανέγειρε μάλιστα εντός του τεμαχίου 543 και λυόμενη κατασκευή, κάτι το οποίο βοήθησε εν τέλει στην διάγνωση της παράνομης επέμβασης. Επιπλέον, το γεγονός οι αιτήτριες και οι οικογένειες τους ζουν μόνιμα στο εξωτερικό και έχουν χρόνια να επισκεφτούν τα συγκεκριμένα ακίνητα, προφανώς κατά τον συνήγορο, διευκόλυνε τον εναγόμενο στο να επέμβει παράνομα στα ακίνητά τους και να τα καλλιεργεί χωρίς να λάβει οποιαδήποτε συγκατάθεση. Ο ενόρκως δηλών ανέφερε στον εναγόμενο ότι δεν μπορεί να καλλιεργεί τα ακίνητα χωρίς την προηγούμενη έγκριση των ιδιοκτητριών, καλώντας τον όπως τα εγκαταλείψει πάραυτα και προειδοποιώντας τον ότι σε διαφορετική περίπτωση θα τον κατάγγελλε στην Αστυνομία. Στην συνέχεια, ο ομνύοντας αναφέρθηκε σε διάφορες ενέργειες στις οποίες προέβηκε όπως καταγγελία στην αστυνομία και στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς για το παράνομο υποστατικό και την πλανοδιοπώληση χωρίς άδεια καθώς και σε επιστολές του δικηγόρου του προς τον εναγόμενο με τις οποίες τον καλούσε να άρει την παράνομη επέμβαση. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην ιδιωτική ποινική υπόθεση με αριθμό 17562/2015 που οι ενάγουσες καταχώρησαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον του εναγομένου. Στην εν λόγω ιδιωτική ποινική υπόθεση κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ο εναγόμενος κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε πρόστιμο ύψους €800,00 για παράνομη νομή, κατοχή και καλλιέργεια γης χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Αντίγραφο του κατηγορητηρίου της εν λόγω ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης και της εκδοθείσας απόφασης, επισυνάπτονται ως δέσμη στην ένορκη δήλωση του ομνύοντος (τεκμ. 10). Στην πιο πάνω υπόθεση, ο εναγόμενος άσκησε έφεση κατά της καταδίκης και οι ενάγουσες αντέφεση, ισχυριζόμενες ανεπάρκεια της ποινής (τεκμ. 11). Σε άλλη ιδιωτική ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του εναγομένου με αρ. 18850/16 με κατηγορούσα Αρχή τον Δήμο μέσα Γειτονιάς, ο εναγόμενος κρίθηκε και πάλιν ένοχος και του επιβλήθηκε πρόστιμο €200,00 ενώ εκδόθηκε και διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε όπως κατεδαφίσει τις κατασκευές που ανήγειρε στα επίδικά ακίνητα (τεκμ. 12). Δόθηκε αναστολή στην ισχύ του διατάγματος κατεδάφισης μέχρι την 10/12/2017 αλλά μέχρι σήμερα, ο εναγόμενος αρνείται να συμμορφωθεί με την διαταγή του Δικαστηρίου. Ο ομνύοντας ισχυρίστηκε ότι παρά την ύπαρξη των δύο πιο πάνω καταδικών εναντίον του, ο εναγόμενος επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία προς τους Νόμους και τα Δικαστικά Διατάγματα και αρνείται να άρει την παράνομη επέμβαση του επί των επίδικων ακινήτων. Κάτι που ανάγκασε τις ενάγουσες να προχωρήσουν στην καταχώρηση νέας ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης εναντίον του ενώπιον του στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με την κατηγορία ότι από την 2.6.2017 μέχρι σήμερα κατέχει, νέμεται, χρησιμοποιεί και καλλιεργεί τα ακίνητα χωρίς τη συγκατάθεση των ιδιοκτητών. Η εν λόγω υπόθεση είναι ορισμένη την 6.3.2018 ενώπιον του Δικαστηρίου για απόδειξη (τεκμ.13). Ακολούθως, ο ομνύοντας αναφέρει ότι την Παρασκευή 16.2.2018 μετά από πληροφορίες που έλαβε ότι διεξάγονται εργασίες στα ακίνητα, επισκέφθηκε τον χώρο κατά τις 18.00 μ.μ. και με έκπληξη του διαπίστωσε ότι ο εναγόμενος όχι μόνο αγνοεί τα διατάγματα του Δικαστηρίου αλλά κατασκεύασε καλούπια και έχυσε μπετόν, δημιουργώντας πέδιλο με προφανή σκοπό την δημιουργία υποστατικού για τη πώληση των φθαρτών που καλλιεργεί. Την συγκεκριμένη στιγμή, εργάτες εργάζονταν πυρετωδώς με προβολείς προφανώς για να εκμεταλλευτούν το τριήμερο και να ολοκληρώσει ο εναγόμενος τα παράνομα σχέδια του. Επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση ως τεκμήριο 14, φωτογραφίες από τις εν λόγω κατασκευαστικές εργασίες. Σχετική καταγγελία στην αστυνομία δεν έφερε αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση προκειμένου να αναγκαστεί ο εναγόμενος να συμμορφωθεί με διατάγματα του Δικαστηρίου. Ήταν η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι είναι πασιφανές ότι ο εναγόμενος επειδή έχει λήξει η αναστολή του διατάγματος για κατεδάφιση των παράνομων κατασκευών του, έκτισε άλλο υποστατικό με κανονικό πέδιλο από μπετόν, μέσα στα επίδικα ακίνητα. Είναι επίσης πασιφανές ότι δεν πρόκειται να σταματήσει να χρησιμοποιεί τα ακίνητα είτε για να τα καλλιεργεί είτε για να κτίζει και να κατασκευάζει υποστατικά για να πωλεί τα προϊόντα του, εκτός αν αναγκαστεί από το Δικαστήριο να το πράξει. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην συνέχεια ότι οι ενάγουσες έχουν επιδείξει συζητήσιμη υπόθεση με καλές πιθανότητες επιτυχίες στην αξίωσή τους εναντίον του εναγομένου. Επιπλέον, το ισοζύγιο της ευχέρειας προστάζει όπως ο εναγόμενος παύσει οποιεσδήποτε ενέργειες πράττει στα ακίνητα και απομακρυνθεί άμεσα καθώς με τον τρόπο αυτό θα προκληθεί πολύ λιγότερη ζημιά από του να ολοκληρώσει τα παράνομα σχέδια του και να συνεχίσει να παραμένει άνευ συγκατάθεσης των εναγουσών στα ακίνητα με αποτέλεσμα να μένουν αυτά ανεκμετάλλευτα και να υπόκεινται οι ενάγουσες σε ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Ως εκ τούτου, ήταν η θέση του ομνύοντος ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και θα προλάβει την δημιουργία περαιτέρω και ανεπανόρθωτων ζημιών στις ενάγουσες. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίστηκε ότι για τα συγκεκριμένα ακίνητα, οι ενάγουσες έχουν καταχωρήσει αίτηση για εξωτερική οριοθέτηση ακίνητης ιδιοκτησίας και σήμερα έχει εκδοθεί η πολεοδομική άδεια με αριθμό ΛΕΜ/824/
- Ακολούθως, κατατέθηκε η αίτηση για έκδοση οικοδομικής άδειας με αριθμό φακέλου ΔΜ/56/2017 η έκδοση της οποίας είναι θέμα ημερών. Αντίγραφα, αίτησης εξωτερικής οριοθέτησης, αίτησης έκδοσης οικοδομικής άδειας και σχέδια της άδειας διαχωρισμού οικοπέδων που έχουν υποβληθεί επισυνάπτονται ως τεκμήριο
- Οι πιο πάνω αιτήσεις αφορούν το τεμάχιο 543 το οποίο εκτιμάται σήμερα στα €16.000.000,00 περίπου και από το οποίο θα προκύψουν 12 οικόπεδα διάφορων εκτάσεων από 700τ.μ. μέχρι 3.200 τ.μ. Σε αυτό το ακίνητο, είναι που έχει κτίσει ο εναγόμενος το παράνομο υποστατικό και έχει κύρια τα εργαλεία και γενικά τον εξοπλισμό του ενώ στον υπόλοιπο χώρο, καλλιεργεί διάφορα προϊόντα. Στο άλλο τεμάχιο με αριθμό 547 το οποίο εκτιμάται περί τα €25.000.000,00, ο εναγόμενος δεν έχει κτίσει οτιδήποτε αλλά αυτό αποτελεί την κύρια καλλιέργεια του αφού είναι μεγάλο σε έκταση και βρίσκεται απέναντι από το σημείο που πωλεί τα προϊόντα του. Για σκοπούς πληρότητας των γεγονότων, ο ομνύοντας έκαμε αναφορά σε προηγούμενη αίτηση για προσωρινό διάταγμα με την οποία ζητούνταν οι ίδιες θεραπείες και η οποία αποσύρθηκε αφού στο εκδοθέν διάταγμα δεν συμπεριλαμβανόταν η αναγκαία οπισθογράφηση επειδή ο Πρωτοκολλητής δεν το θεώρησε ως προστακτικό. Η ειδοποίηση ένστασης Ο εναγόμενος καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης στην οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος και στην έκδοση των διαταγμάτων που ορίστηκαν για επίδοση. Αναφέρεται στους λόγους ένστασης ότι τα αιτούμενα διατάγματα δεν έχουν προσωρινό χαρακτήρα αλλά αντιθέτως αποτελούν παραχώρηση προς την ενάγουσα, του συνόλου των αξιώσεων της αγωγής. Αναφέρεται επίσης ότι η κατοχή από τον εναγόμενο του εν λόγω κτήματος που χρονολογείται από το 1974, έγινε κατόπιν συμφωνίας με τον αντιπρόσωπο των εναγουσών XXXXX Λουκαΐδη και συνέχισε με τον επόμενο αντιπρόσωπο τους XXXXX Μαυρή έναντι πληρωμής ενοικίου από μέρους του εναγόμενου (αρχικά μέσον του πατέρα του και στην συνέχεια μέσον του ιδίου) χωρίς καμιά εκ μέρους των εν λόγω αντιπρόσωπων ενημέρωση του ενάγοντα ή του πατέρα του ή υπόδειξη, ως προς την πιθανότητα τερματισμού της κατοχής τους αφού μάλιστα οι ενάγουσες παρέμεναν συνεχώς στο εξωτερικό. Αναφέρεται τέλος στους λόγους ένστασης ότι δεν ικανοποιούνται οι όροι του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και ιδίως η προϋπόθεση ότι είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που πετύχουν στην αγωγή τους οι ενάγουσες. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση του ιδίου του εναγομένου. Αφού επαναλαμβάνει όλους τους πιο πάνω λόγους ένστασης, ο εναγόμενος ισχυρίζεται στην συνέχεια ότι ο πατέρας του συμφώνησε με τον τότε διαχειριστή της περιουσίας των εναγουσών για την επ' αόριστο παραμονή τους στο επίδικο κτήμα έναντι ενοικίου, το οποίο κατέβαλλε αρχικά ο πατέρας του και στην συνέχεια ο ίδιος. Κατά την διάρκεια της παραμονής τους, ο πατέρας του μετέτρεψε νομίμως τα εν λόγω ακίνητα σε γεωργικό κτήμα αφού κατέβαλε και σχετικά έξοδα. Στη συνέχεια, καλλιεργούσε τα ακίνητα στα οποία φύτεψε διάφορα λαχανικά και περίπου 25 καρποφόρα δέντρα. Πέραν τούτου, για αρκετά χρόνια ο πατέρας του διατηρούσε στα ακίνητα και φάρμα αιγοπροβάτων, πουλερικών και αγελάδων. Η πολυμελής οικογένεια τους, ζούσε από τις εν λόγω δραστηριότητες του πατέρα του στο επίδικο κτήμα με την βοήθεια και των παιδιών του, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου του εναγόμενου. Καθ' όλη τη διάρκεια της κατοχής και χρησιμοποίησης των ακινήτων, πλήρωναν το ποσό που τους ζητούσε ο εκάστοτε αντιπρόσωπος των εναγουσών. Ουδέποτε τους αναφέρθηκε ότι οι ενάγουσες που ζούσαν στο εξωτερικό θα ζητούσαν πίσω την κατοχή των ακινήτων. Ο εναγόμενος επανέλαβε στην συνέχεια ότι οι ενάγουσες που δεν ζούσαν ποτέ στην Κύπρο, ουδέποτε τους ειδοποίησαν οριστικά και νομότυπα ότι θέλουν άμεσα το κτήμα τους. Οι δε αντιπρόσωποι τους, ουδέποτε τους έδωσαν ειδοποίηση για να αποχωρήσουν από το κτήμα και ουδέποτε έλαβαν δικαστικά μέτρα για την παράδοση σε αυτούς του εν λόγω κτήματος όπως πράττουν τώρα. Υπάρχει συνεπώς κατά τον εναγόμενο, πρόβλημα καθυστέρησης στην προώθηση της διαδικασίας, το οποίο λαμβάνεται σοβαρά υπόψη για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Κατά τον εναγόμενο, είναι αυτονόητο ότι δεν επιδιώκει να κατακρατήσει τα ακίνητα επ' άπειρο. Εκείνο το οποίο θεωρεί όμως δίκαιο είναι να του δοθεί μια λογική χρονική προθεσμία για να εκριζωθεί οι ίδιος και τα περιουσιακά του στοιχεία από τα ακίνητα. Όμως τυχόν έκδοση των υπό κρίση διαταγμάτων στο παρόν στάδιο, ουσιαστικά θα ισοδυναμεί με εκδίκαση της αγωγής για την οποία δεν είχε ακόμα την ευκαιρία να παραδώσει την υπεράσπιση του ή να ακουστεί από το Δικαστήριο, σε κανονική ακρόαση της αγωγής. Η αίτηση πάσχει κατά τον εναγόμενο και από το γεγονός ότι φέρει τον ίδιο αριθμό με προηγούμενη αίτηση προσωρινών διαταγμάτων που απορρίφθηκε. Αφορούσε τον ίδιο σκοπό από τους ίδιους αιτητές και παρότι αποσύρθηκε, επαναλήφθηκε με τον ίδιο αριθμό με αποτέλεσμα να υπάρχουν δυο διατάγματα για την ίδια υπόθεση. Η σύγκρουση αυτή δυο αιτήσεων και των δυο διαταγμάτων με τον ίδιο αριθμό και τις ίδιες επιδιώξεις δημιουργεί σύγχυση προς τον ίδιο και είναι νομικά απαράδεκτη. Αγορεύσεις Οι συνήγοροι αγόρευσαν από γραπτό κείμενο το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους όπως προκύπτουν από την αίτηση και ένσταση και τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν. Θα παραθέσω στην συνέχεια σύνοψη των πιο πάνω αγορεύσεων αφού σκοπός δεν είναι η αναπαραγωγή του συνόλου της επιχειρηματολογίας των δύο συνηγόρων. Ιδιαίτερη ανάλυση πιθανόν να γίνει όπου χρειάζεται, στο στάδιο των τελικών συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Η αγόρευση της συνηγόρου για τις ενάγουσες - αιτήτριες Η συνήγορος για τις ενάγουσες στην αγόρευση της, ζήτησε όπως το προσωρινό διάταγμα ημ. 22.2.18 οριστικοποιηθεί για τους λόγους που εκτίθενται στην ένορκη δήλωση ιδίας ημερομηνία που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση. Περαιτέρω, κάλεσε το Δικαστήριο όπως εκδώσει και τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα αφού σε αντίθετη περίπτωση, η ζημιά των αιτητριών θα είναι τέτοια που δεν θα μπορέσει ποτέ ο εναγόμενος να επανορθώσει ή να αποζημιώσει τις ενάγουσες σε μεταγενέστερο στάδιο. Ήταν η θέση της συνηγόρου ότι ο εναγόμενος με την ένσταση του, ουσιαστικά δεν αντικρούει τους ισχυρισμούς των εναγουσών με αποτέλεσμα όσα έχουν λεχθεί από τις ενάγουσες, να έχουν μείνει ουσιαστικά αναντίλεκτα και ως τέτοια θα πρέπει να γίνουν αποδεχτά από το Δικαστήριο. Στην συνέχεια, η συνήγορος αναφέρθηκε στις προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος δυνάμει των άρθρων 32 του Ν. 14/60 και του άρθρου 4 του Κεφ.
- Ήταν η θέση της ότι στην παρούσα υπόθεση, πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις των πιο πάνω άρθρων όπως ερμηνεύονται από την σχετική νομολογία. Η συνήγορος υπεστήριξε ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επεσήμανε ότι η περιουσία που παράνομα κατέχει ο εναγόμενος, αξίζει εκατομμύρια. Ως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, οι ενάγουσες έχουν εξασφαλίσει άδεια για διαχωρισμό οικοπέδων στα ακίνητα. Σε περίπτωση που δεν αναγκαστεί ο εναγόμενος από το Δικαστήριο να παραδώσει κατοχή των ακινήτων, η ζημιά που θα προκληθεί στις ενάγουσες από την μη υλοποίηση των εργασιών για διαχωρισμό οικοπέδων και συνεπώς από την μη πώληση τους θα είναι τεράστια και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσει ο εναγόμενος να αποπληρώσει το οποιοδήποτε ποσόν θα έχουν απωλέσει οι ενάγουσες. Η αγόρευση του συνηγόρου για τον εναγόμενο - καθ' ου η αίτηση. Ο συνήγορος του εναγομένου στην αγόρευση του, επανέλαβε την θέση ότι με την υπό κρίση αίτηση, επιδιώκεται η επίλυση των ουσιαστικών διαφορών των διαδίκων, κάτι που δεν επιτρέπεται στο παρόν στάδιο. Ακολούθως, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η παρούσα υπόθεση δεν συνιστά μια συνηθισμένη περίπτωση επέμβασης σε ακίνητη περιουσία, η οποία πρέπει να σταματήσει αμέσως. Πρόκειται κατά τον συνήγορο για μια περίπτωση που χρησιμοποιείτο ένα άδειο κτήμα από τον εναγόμενο από το 1974 όταν αναγκάστηκε με άλλους συμπατριώτες του να εκδιωχθεί από τους Τούρκους με την οικογένεια του ενώ διέμενε στον Καραβά. Τότε βρήκε καταφύγιο στο επίδικο κτήμα των εναγουσών και ανέπτυξε τις δραστηριότητες του για να μπορέσει να επιβιώσει εκείνος και η πολυμελής οικογένεια του, πληρώνοντας το ποσό το οποίο ζητούσε ο εκάστοτε αντιπρόσωπος των εναγουσών που ζούσαν στην Ελλάδα και δεν έδωσαν καμιά ένδειξη ότι θα επέστρεφαν στην Κύπρο και να ζητήσουν την επιστροφή του κτήματος τους. Ο συνήγορος επανέλαβε επίσης την θέση του εναγομένου ότι δεν μπορεί να παραμείνει στα ακίνητα επ' αόριστο. Είναι όμως δίκαιο κατά τον συνήγορο, μετά από τόσα χρόνια που ο εναγόμενος και η οικογένεια του έχουν ριζώσει το εν λόγω κτήμα για να επιβιώσουν εν γνώσει των αντιπροσώπων των εναγουσών, να τους δοθεί αρκετή χρονική προθεσμία για να εκριζωθούν μαζί με τα περιουσιακά τους στοιχεία από την εν λόγω γη. Παραπέμποντας στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αλλά και στις αρχές τη επιείκειας, ο συνήγορος ζήτησε όπως στην ειδική αυτή περίπτωση, το Δικαστήριο ασκήσει την διακριτική του εξουσία με την αναστολή του σχετικού διατάγματος και την αναβολή της αποχώρησης του εναγόμενου για ένα σοβαρό χρονικό διάστημα λόγω των δεδομένων της υπόθεσης. Επιπλέον, οι ενάγουσες δεν απέδειξαν κατά τον συνήγορο ότι επείγονται για οποιοδήποτε συγκεκριμένο ζήτημα ώστε να χρειάζονται την άμεση αποχώρηση του εναγομένου από τα επίδικα ακίνητα. Νομική πτυχή Η παρούσα αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στα άρθρα 4 του Κεφ. 6 και 32 του Νόμου 14/
- Το άρθρο 4 του Κεφ.6 αφορά δέσμευση περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής (βλ. Palestine Plantations Company Ltd v. Olivier & Co. (Cyprus) Ltd 16 C.L.R. 122) και έχει ως ακολούθως: "4
(1). Το Δικαστήριο δύναται σε οποιοδήποτε χρόνο, ενώ εκκρεμεί σε αυτό αγωγή, να εκδίδει διάταγμα για τη μεσεγγύηση, διατήρηση, φύλαξη, πώληση, κατακράτηση ή επιθεώρηση περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής ή διάταγμα για την παρεμπόδιση οποιασδήποτε απώλειας, ζημιάς ή δυσμενούς επηρεασμού που δυνατό, αν δεν εκδοθεί το διάταγμα αυτό, να προξενηθούν σε πρόσωπο ή περιουσία, ενόσω εκκρεμεί τελική δικαστική απόφαση σε ζήτημα που επηρεάζει το πρόσωπο αυτό ή περιουσία ή ενόσω εκκρεμεί η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης.". Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 είναι ευρύτερης εφαρμογής και επομένως όταν εξετάζεται αίτηση δυνάμει αυτού του άρθρου, αυτόματα λαμβάνονται υπόψη και οι πρόνοιες του άρθρου 4 του Κεφ. 6. Όπως όμως έχει νομολογηθεί όταν η αίτηση αφορά το αντικείμενο της αγωγής, οι πρόνοιες του άρθρου 4 του Κεφ. 6, μπορούν να εξεταστούν ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231). Θα μπορούσε δηλαδή να εκδοθεί διάταγμα μόνο δυνάμει των προνοιών του άρθρου 4 του Κεφ.6. Παρόλα αυτά, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου κάτω υπό το άρθρο 4 του Κεφ. 6, παραμένει ευρεία και δεν εκδίδεται διάταγμα από μόνο το γεγονός ότι το αίτημα αφορά περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Σε σχέση με το θέμα, ο πρώην Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κωνσταντινίδης σε μελέτη του με τίτλο Η εξουσία των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο στο COPRUS DE JURE CUPR II Τεύχος 1, σελ. 179, αναφέρει τα ακόλουθα στην σελ. 213: "Το άρθρο 4 του Κεφ. 6, δεν συνοδεύεται από πρόνοια ανάλογη με εκείνη της παραγράφου
(2)του άρθρου 5 του Κεφ. 6 ή εκείνη της επιφύλαξης στο άρθρο 32
(1)του Ν. 14/60. Αυτό δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι σημαίνει πως με δεδομένο το γεγονός ότι επιζητείται κάποιο από τα προβλεπόμενα παρεμπίπτοντα διατάγματα σε σχέση με το αντικείμενο της αγωγής, ακολουθεί αυτόματα η έγκριση της σχετικής αίτησης. Απλώς, το ζήτημα της έκδοσης ή της άρνησης έκδοσης του διατάγματος, εντάσσεται, χωρίς ειδικά προαπαιτούμενα, στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που με γνώμονα τις ανάγκες της δικαιοσύνης, θα ενεργήσει έτσι ή αλλιώς, ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης". Οι προϋποθέσεις για έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 είναι οι ακόλουθες: · Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. · Ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής. · Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σε τελικό στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει πρόσθετα να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Η έννοια του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, απαιτεί από τον αιτητή να δείξει με την αγωγή του συζητήσιμο θέμα που πρέπει να αποφασιστεί από το Δικαστήριο. Η έννοια του ορατού ενδεχομένου επιτυχίας, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις, (βλ. μεταξύ άλλων Πουρνουρίδης ν. Μέζου
(1994)1 ΑΑΔ 201). Στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 ΑΑΔ 248, λέχθηκε ότι στη διαδικασία προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου είναι περιορισμένο στην διαπίστωση κατά πόσο πληρούνται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60. Δεν αποφασίζεται η ουσία της αγωγής και το Δικαστήριο δεν καταλήγει σε συμπεράσματα, αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. επίσης Adidas v. Jonitexo
(1984)1 CLR 263). Από την άλλη, έχει νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο οφείλει να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης, εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία, προκειμένου να αποφασιστεί στον απαιτούμενο βαθμό, η πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής (βλ. μεταξύ άλλων Κωνσταντίνος Λόρδος κ.α. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.α., Πολ. Έφεση, Ε143/2015, ημ. 23/3/2017 & Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980). Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, απαιτεί από τον αιτητή να αποδείξει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η προϋπόθεση αυτή διαφέρει από την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6, η οποία καθορίζει αυστηρά ως προαπαιτούμενο, την παρεμπόδιση εκτέλεσης απόφασης που πιθανόν να επιτύχει ο ενάγων. Το άρθρο 32 είναι διατυπωμένο με ευρύτητα ούτως ώστε να μην περιορίζεται στην εκτέλεση απόφασης αλλά αναφέρεται γενικά σε δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης. (Βλ. Η εξουσία των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στην Κύπρο, υπό Γ.Κ. Κωνσταντινίδη, CORPUS DE JURE CYPRII, τεύχος 1, σελ. 179,202). Περαιτέρω, στην Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α
(2009)1A Α.Α.Δ 317, λέχθηκε ότι: «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Η καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας δυνατόν να επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα στην έγκριση του αιτήματος. Στην υπόθεση Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 788, αναλύονται οι συνέπειες στην καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, σε αίτημα για προσωρινό διάταγμα. ". Η καθυστέρηση εκτός αν επεξηγηθεί, στην προώθηση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, είναι γενικώς μοιραία αν και τα Δικαστήρια θα σταθμίσουν το ζήτημα της καθυστέρησης έναντι της πιθανότητας του Ενάγοντα να επιτύχει τελικά στην αγωγή του και θα λάβουν υπόψη κατά πόσο ο εναγόμενος έχει οδηγηθεί σε έξοδα ή έχει καθησυχαστεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή παραπλανήθηκε λόγω της απραξίας του ενάγοντα. Ωστόσο η τάση της σύγχρονης νομολογίας είναι να μην απορρίπτεται αξίωση για διάταγμα κατά την ακρόαση της αγωγής απλώς και μόνο λόγω της καθυστέρησης στην καταχώριση της αγωγής. Αναφορικά με ενδιάμεσα διατάγματα που ταυτίζονται με την τελική αιτούμενη θεραπεία στην αγωγή, έχει διατυπωθεί νομολογιακά ο κανόνας ότι αυτή είναι ανεπιθύμητη. Η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος υπό συνήθεις συνθήκες, είναι η διατήρηση του status quo μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της αγωγής επί της ουσίας. Το ανεπιθύμητο της χορήγησης ενδιάμεσων διαταγμάτων όμοιων με αυτά που αξιώνονται στην αγωγή, τονίστηκε στην υπόθεση Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.α.
(2013)1(Α) Α.Α.Δ 222. Λέχθηκε ότι δεν θα ήταν ορθό για το Δικαστήριο να προβεί σε τελικά συμπεράσματα, αφού το έργο αυτό θα πρέπει να διεξαχθεί στο στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης. Παρόλα αυτά δεν αποκλείεται υπό προϋποθέσεις, η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή. Σχετική είναι η υπόθεση Γεώργιου Κοσμά ν Ανδρέα Χ¨Κυπρή κ.α
(2000)1 Α.Α.Δ. 169, στην οποία λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ιδέ: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1984)1 CLR 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Όπως έχει επίσης νομολογηθεί, δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού παροχής θεραπείας με ενδιάμεσο διάταγμα αν αυτή ορθά και δίκαια ζητείται, για μόνο τον λόγο ότι και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει την ίδια θεραπεία. Σχετική είναι και η υπόθεση Avila Management Services Limited κ.α. v. Stepanek κ.α.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ 1403 στην οποία λέχθηκαν τα εξής στις σελίδες 1425 & 1426: « Τέθηκε επίσης ζήτημα ότι δεν ήταν ορθή η χορήγηση των αιτούμενων διαταγμάτων εφόσον μ' αυτά ουσιαστικά αποφασιζόταν και η ίδια η αγωγή. Δεν χορηγείται με άλλα λόγια η ουσιαστική θεραπεία από το ενδιάμεσο στάδιο με αίτηση για προσωρινό μέτρο (Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578). Το ανεπιθύμητο όμως δεν εξισούται με απαγόρευση. Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα. Κατ' αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (δέστε και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd - ανωτέρω -). Εξαρτάται από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). » Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν στην μεταγενέστερη απόφαση Penderhill Holdings Ltd κα ν. Darya Abramchyk κα ECLI:CY:AD:2014:A21, Πολ. Έφεση 319/11 ημ. 13.1.2014. Εντούτοις, η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση τέτοιων διαταγμάτων εξακολουθεί να παραμένει σπάνια και θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης το επιβάλλει (βλ. Σταυράκης κ.α. ν. Δήμος Λευκωσίας, Πολ. Έφεση Αρ. Ε68/13, ημερ.24.3.15). Σχετική είναι και η υπόθεση Τσερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ 734 όπου λέχθηκε ότι προστακτικά ενδιάμεσα διατάγματα θα πρέπει να εκδίδονται μόνο όταν από την κυρίως απαίτηση, φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. Αναφορικά με τα ενδιάμεσα διατάγματα προστακτικής φύσης, η νομολογία καθορίζει ότι εκδίδονται σπάνια σε ενδιάμεσο στάδιο χωρίς βέβαια να αποκλείεται η έκδοση τους όταν υπάρχει ή θεωρείται από το Δικαστήριο ότι υπάρχει, επείγον θέμα προς εξέταση ή όπου η φύση των περιστατικών της υπόθεσης είναι τέτοια, ώστε η μη έκδοση τους ενδεχομένως να επηρεάσει ανεπανόρθωτα την όλη πορεία της διαφοράς (βλ. μεταξύ άλλων Re Starport Nominees Ltd κ.α.
(2010)1Β Α.Α.Δ 1271). Στο σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη, Διατάγματα - Injunctions, σελ. 153, αναφέρεται ότι η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων προϋποθέτει την ικανοποίηση της 3ης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Επομένως, το θέμα μπορεί να εξεταστεί μόνον κατά το τελικό στάδιο της στάθμισης των διαφόρων παραγόντων κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ότι «είναι δίκαιον και πρόσφορον» να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αναφέρεται στην συνέχεια στον πιο πάνω σύγγραμμα ότι αυστηρά ομιλούντες, το θέμα δεν σχετίζεται με το ισοζύγιο της ευχέρειας αφού η έκδοση του προσωρινού διατάγματος υπό αυτές της συνθήκες και με βάση το ισοζύγιο, ισοδυναμεί με εκδίκαση της ουσίας της αγωγής χωρίς Δίκη. Στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 10η έκδοση, σελ. 41-44, παρ. 3.46-3.53, γίνεται παραπομπή σε αγγλική νομολογία από την οποία προκύπτει ότι για την έκδοση ενδιάμεσου προστακτικού διατάγματος, το Δικαστήριο πρέπει να αισθανθεί σε μεγάλο βαθμό την ασφάλεια ότι κατά την Δίκη θα φανεί ότι ορθά εξέδωσε το εν λόγω διάταγμα, κάτι το οποίο απαιτεί την απόδειξη μίας ιδιαίτερα ξεκάθαρης και δυνατής υπόθεσης. Αυτό ισχύει καθότι όσον πιο μεγάλος ο βαθμός ασφάλειας ότι ο αιτητής θα αποδείξει τελικά την υπόθεση του, τόσον πιο μικρός είναι ο κίνδυνος πρόκλησης αδικίας και δυσμενούς επηρεασμού στον εναγόμενο (βλ. επίσης Kerr on Injunctions, 6η έκδοση, σελ. 40-43). Σύμφωνα με το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη, Διατάγματα - Injunctions, σελ.155, τα Δικαστήρια της επιείκειας στην Αγγλία συνήθως εξέδιδαν τέτοια διατάγματα στα πλαίσια διατήρησης της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων, παρέχοντας προσωρινή προστασία σε κάποιον που ασκούσε χωρίς αμφισβήτηση για μεγάλο χρονικό διάστημα τα δικαιώματα του, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούσαν σε εμπορικές επωνυμίες. Θεωρήθηκε ότι η μακρόχρονη χρήση ενός δικαιώματος από μόνη της, δημιουργούσε status quo και ότι η εξέταση σε τελικό στάδιο επέμβασης σε τέτοιου είδους επί μακρόν εδραιωμένου δικαιώματος θα ήταν πιο δύσκολη και περίπλοκη, παρά αν προστατεύονταν προσωρινά κατά την διάρκεια εκδίκασης της υπόθεσης. Στην Κύπρο, περιπτώσεις έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος παρόμοιου με την τελική θεραπεία της αγωγής, έχουμε μεταξύ άλλων στις υποθέσεις CTO Public Ltd v. BAT (Cyprus Ltd κα (2012 1(Α) Α.Α.Δ 178 και Demades (Overseas) Ltd v. Studio MA.ST. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 799, που και οι δύο αφορούσαν αγωγές για αθέμιτο ανταγωνισμό και κρίθηκαν στην βάση της διατήρησης του status quo υπέρ των αιτητών. Το ίδιο ισχύει και στις υποθέσεις Highgate Primary School Ltd (ανωτέρω) και Zena Co v. Demenian Catering Ltd 2011 1(Γ) Α.Α.Δ 1848, που αφορούσαν αγωγές για το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd (ανωτέρω), εκδόθηκε ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα για άρση της οχληρίας που δημιουργούσε το ιδιωτικό σχολείο των εναγομένων εις βάρος των εναγόντων που ήταν συνταξιούχοι και διέμεναν για πολλά χρόνια σε παρακείμενη οικία ακριβώς δίπλα από το σχολείο. Λέχθηκε ότι υπό τις περιστάσεις, ήταν εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα ζητούμενα ενδιάμεσα διατάγματα, εφόσον οι εφεσίβλητοι πρόσφεραν επαρκή μαρτυρία ότι επηρεάστηκε δυσμενώς η απόλαυση της δικής τους περιουσίας από τις κατ' ισχυρισμό πράξεις και ενέργειες των εφεσειόντων, οι οποίες μάλιστα ήταν παράνομες. Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Zena Co v. Demenian Catering Ltd (ανωτέρω) όπου το Εφετείο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση, εξέδωσε το ίδιο διάταγμα εναντίον ενοικιαστή για άρση της οχληρίας ώστε να διατηρηθεί το status quo. Λέχθηκαν τα εξής στην σελ. 1857 της πιο πάνω απόφασης: «Σημασία είχε να διατηρηθεί στο status quo ante πριν δηλαδή την επέμβαση της εφεσίβλητης στον αμφισβητούμενο χώρο. Και αυτό όφειλε να διασφαλίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ιδιαιτέρως εφόσον ορθά έκρινε ότι υπήρχε σοβαρό ζήτημα προς συζήτηση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (δέστε Κυρισάββα v. Κύζη - ανωτέρω - σελ. 1256-1257).» Στην παλαιότερη υπόθεση Karydas Taxi v. Komodikis
(1975)1 C.L.R 321, κρίθηκε από το Εφετείο ότι υπήρχαν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να δοθεί ενδιάμεση θεραπεία παρόμοια με την αιτούμενη θεραπεία της αγωγής. Αποφασίστηκε ότι αν δεν εμποδιζόταν ο εναγόμενος, τότε θα συνέχιζε την παράνομη συμπεριφορά του για λειτουργία οδικής διαδρομής χωρίς την άδεια του Τμήματος Οδικών Μεταφορών. Κρίθηκε επιπλέον ότι δεν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψιν, η απομακρυσμένη πιθανότητα να εξασφαλίσει καλυπτική άδεια και ότι λανθασμένα ο πρωτόδικος Δικαστής προσπάθησε να διατηρήσει το status quo που δημιουργήθηκε από τις παράνομες πράξεις του εναγομένου αντί το status quo που υπήρχε όταν ο εναγόμενος ξεκίνησε, την κατ' ισχυρισμό παράνομη συμπεριφορά του. Αντιθέτως, σε σειρά άλλων υποθέσεων, κρίθηκε ότι αυτές δεν ενέπιπταν σε εκείνες τις ασυνήθιστα δυνατές και καθαρές περιπτώσεις ώστε να δικαιολογείται η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας, ταυτόσημης με την θεραπεία που ζητείται στην αγωγή (βλ. μεταξύ άλλων Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.α. (ανωτέρω), Σταυράκης κ.α. ν. Δήμος Λευκωσίας, (ανωτέρω), και Τσερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd (ανωτέρω)). Ειδικότερα στην υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 CLR 578, ακυρώθηκε προσωρινό διάταγμα που επέτρεπε στον ενάγοντα να κατέχει και χρησιμοποιεί μηχανήματα που αποτελούσαν επίδικο ζήτημα στην αγωγή εφόσον κάτι τέτοιο θα διεκπεραίωνε και την ουσία της. Επίσης στην υπόθεση Ηλιάδη - Καλησπέρα κα ν. Ακίνητα Σ.Ζ Ηλιάδης Λτδ
(2007)1(Β) Α.Α.Δ 1076, το Εφετείο ακύρωσε παρεμπίπτον διάταγμα επειδή στην ουσία, αυτό ισοδυναμούσε με ειδική εκτέλεση έντονα αμφισβητούμενης συμφωνίας. Συμπεράσματα Από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αναφορικά με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Σημειώνεται ότι οι ενάγουσες στην παρούσα αγωγή, επικαλούνται την διάπραξη του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης στα επίδικα ακίνητα. Παραθέτουν δε μια σειρά από ισχυρισμούς που κατά την άποψη τους, στοιχειοθετούν το πιο πάνω αδίκημα. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί που καθορίζουν και την αιτία αγωγής, καταδεικνύουν κατά την άποψη μου ότι υπάρχει στην παρούσα περίπτωση, σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η δεύτερη προϋπόθεση για ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, έχει επίσης στον απαιτούμενο βαθμό αποδειχθεί. Η διαπίστωση αυτή προκύπτει όχι μόνο από τα σημαντικά θέματα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει αλλά και από το σύνολο του υλικού που τέθηκε ενώπιον μου. Στην ένορκη δήλωση της αίτησης, παρουσιάστηκε αποδεικτικό υλικό για όλα τα γεγονότα που κατά την άποψη των εναγουσών, στοιχειοθετούν την υπό κρίση παράνομη επέμβαση. Αναφέρω ενδεικτικά, τις δύο αποφάσεις που εξέδωσε το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, σε αντίστοιχες ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις τόσον για το παράνομο της κατοχής των ακινήτων, όσον και για την ανέγερση υποστατικού χωρίς τις απαιτούμενες από τον Νόμο άδειες. Εξ' άλλου, ο εναγόμενος δεν αμφισβητεί στην ουσία την κατοχή των ακινήτων χωρίς την άδεια των εναγουσών. Τόσον με την ένσταση του όσον και με την αγόρευση του συνηγόρου του, παραδέχεται ότι δεν μπορεί να κατέχει το υποστατικό επ' άπειρον και ζητά απλά χρόνο για να τα παραδώσει. Απομένει να εξεταστεί η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η διερεύνηση του κριτηρίου αυτού, συναρτάται σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία και με την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων (status quo) καθώς και με την ταλαιπωρία που θα υποστεί ο κάθε διάδικος από την έγκριση ή όχι του διατάγματος. Εξετάζοντας με την δέουσα προσοχή το σύνολο του υλικού που τέθηκε ενώπιον μου, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Είναι σαφές ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα υπό κρίση διατάγματα, δεν θα είναι δυνατόν να διεξαχθούν οι εργασίες διαχωρισμού των επίδικων ακινήτων σε οικόπεδα που προγραμμάτισαν οι ενάγουσες. Το γεγονός αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την ανεπανόρθωτη ζημιά των εναγουσών που είναι ευρύτερη της υλικής και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία του δικαιώματος τους να κατέχουν και να χρησιμοποιούν την περιουσία τους. Το επόμενο θέμα που απομένει να αποφασιστεί σε αυτό το στάδιο, είναι κατά πόσον είναι δίκαιον και πρόσφορον να εκδοθούν τα υπό κρίση διατάγματα, με την έννοια ότι το ένα από αυτά, η άμεση παράδοση των ακινήτων, ταυτίζεται με αίτημα που συμπεριλαμβάνεται στις τελικές θεραπείες της αγωγής. Είναι δε σωστό να λεχθεί ότι όσον αφορά το ήδη εκδοθέν μονομερώς διάταγμα για απαγόρευση συνέχισης των εργασιών οικοδόμησης υποστατικού χωρίς άδεια δεν τίθεται ζήτημα ταύτισης του με τις τελικές θεραπείες της αγωγής. Έπεται ότι ότι είναι ορθόν και δίκαιον όπως το εν λόγω διάταγμα καταστεί οριστικό μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής, προκειμένου να διατηρηθεί η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων στα ακίνητα μέχρι την τελική ετυμηγορία του Δικαστηρίου. Όσον αφορά το ενδιάμεσο αίτημα για παράδοση των ακινήτων, είναι ορθό να τονιστεί κατ' αρχήν ότι με την έκδοση του πιο πάνω διατάγματος δεν θα αποφασιστούν όλα τα θέματα της αγωγής. Ούτε κρίνεται επί της ουσίας, το ζήτημα του κατά πόσον έχει διαπραχθεί το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Τυχόν ενδιάμεσο διάταγμα παράδοσης των ακινήτων, μπορεί να ακυρωθεί σε τελικό στάδιο μετά το πέρας της αγωγής σε περίπτωση που οι ενάγουσες αποτύχουν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για παράνομη επέμβαση. Εξ' άλλου, πέραν του τελικού διατάγματος παράδοσης, οι ενάγουσες αιτούνται και αποζημιώσεις με αποτέλεσμα να μην ισχύει η θέση ότι έγκριση της παρούσας αίτησης θα αποφασίσει όλα τα ουσιαστικά ζητήματα της υπόθεσης και θα καταστήσει την αγωγή, άνευ αντικειμένου. Αυτό που καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο δυνάμει της πιο πάνω νομολογίας, είναι το κατά πόσον στα πλαίσια της διατήρησης της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων (status quo), δικαιολογείται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος για παράδοση των ακινήτων. Έχω μελετήσει με προσοχή όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου. Κρίνω ότι η παρούσα εμπίπτει σε εκείνες τις ασυνήθιστα δυνατές και καθαρές υποθέσεις ώστε να δικαιολογείται δυνάμει της προαναφερθείσας νομολογίας, η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας, ταυτόσημης με την θεραπεία που ζητείται στην αγωγή. Η πιο πάνω διαπίστωση, προκύπτει κυρίως από το γεγονός ότι υπάρχουν ήδη δύο δικαστικές αποφάσεις που έκριναν ότι ο εναγόμενος όχι μόνον κατέχει παράνομα τα ακίνητα, αλλά προβαίνει και σε ανέγερση υποστατικών σε αυτά χωρίς άδεια (τεκμ.10 & 12 της αίτησης). Σημειώνεται ότι ειδικά στην ιδιωτική ποινική υπόθεση 17562/15 (τεκμ.10), το Δικαστήριο αναφέρει σαφώς στην απόφαση του ότι ο εναγόμενος παραδέχεται την κατοχή των ακινήτων από τον Νοέμβριο του 2014, χωρίς την συγκατάθεση των ιδιοκτητριών. Σημειώνεται επίσης η άρνηση του να εγκαταλείψει τα ακίνητα, δεν εδράζεται σε οιανδήποτε αξίωση του επί της κυριότητας τους αλλά περιορίζεται στην θέση ότι θα ήταν άδικο να πράξει κάτι τέτοιο λόγω της μακρόχρονης παραμονής του σε αυτά (βλ. σελ. 12 του τεκμ.10). Την ίδια στάση τήρησε ο εναγόμενος και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο ποσόν που κατ' ισχυρισμό πληρώνει για την κατοχή των ακινήτων και δεν παρουσίασε κανένα αποδεικτικό υλικό για πληρωμή ενοικίου εκ μέρους του. Ούτε αμφισβητεί ότι πρέπει να παραδώσει τα ακίνητα στις ενάγουσες. Επιπλέον, η επίκληση από τον εναγόμενο της νόμιμης κατοχής των ακινήτων από τον πατέρα του μέχρι και τις 31.7.2001, δεν νομιμοποιεί την παράνομη κατοχή τους από τον εναγόμενο. Αντιθέτως, προκύπτει από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου ότι η βασική θέση του εναγομένου. είναι απλά ότι θεωρεί δίκαιο να του δοθεί κάποιος χρόνος για να εγκαταλείψει τα ακίνητα. Βέβαια, το γεγονός ότι ο εναγόμενος προέβη σε ενέργειες για την οικοδόμηση άλλου παράνομου υποστατικού από αυτό που διατάχθηκε να κατεδαφίσει με δικαστικό διάταγμα (τεκμ.12), καταδεικνύει ακριβώς ότι δεν είναι αρκούντος πειστική η θέση του ότι απλά χρειάζεται χρόνο για να εγκαταλείψει τα ακίνητα. Αντιθέτως, η οικοδόμηση νέου παράνομου υποστατικού, αλλά και η άρνηση του μέχρι σήμερα να συμμορφωθεί με το διάταγμα κατεδάφισης του αρχικού υποστατικού, καταδεικνύει ότι πρόθεση του εναγομένου δεν είναι να παραδώσει τα ακίνητα αλλά να συνεχίσει να τα κατέχει και να τα εκμεταλλεύεται χωρίς την συγκατάθεση των εναγουσών. Αναφορικά με την διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων, παίρνοντας καθοδήγηση από την υπόθεση Karydas Taxi v. Komodikis (ανωτέρω), κρίνω ότι θα πρέπει να διατηρηθεί το status quo που υπήρχε πριν ο εναγόμενος ξεκινήσει την κατοχή και εκμετάλλευση των ακινήτων και όχι αυτό που δημιουργήθηκε από την πιο πάνω παράνομη συμπεριφορά του. Κρίνω επίσης ότι τα περιστατικά της υπόθεσης καταδεικνύουν ότι αν δεν εμποδιστεί, ο εναγόμενος θα συνεχίσει την παράνομη κατοχή και εκμετάλλευση των ακινήτων. Επιπλέον, ο εναγόμενος με την προσπάθεια οικοδόμησης και άλλου παράνομου υποστατικού, επιδιώκει την περαιτέρω διατάραξη του status quo στα επίδικα ακίνητα. Είναι η κατάληξη μου πως εν όψει της φύσης της επίδικης διαφοράς, η ενδεχόμενη περαιτέρω διατάραξη του status quo με την διαφαινόμενη οικοδόμηση και άλλου υποστατικού στα ακίνητα θα προκαλούσε πρόσθετες δυσκολίες στην υπόθεση και την εκδίκαση της αγωγής που αφορά το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη περιουσία. Όλα τα πιο πάνω, καταδεικνύουν ότι υπάρχουν στην παρούσα υπόθεση, εκείνες οι εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούν την παροχή ενδιάμεσης θεραπείας, παρόμοιας με την αιτούμενη θεραπεία της αγωγής. Πρόκειται κατά την κρίση μου για περίπτωση που εμπίπτει στις ασυνήθιστα δυνατές και καθαρές υποθέσεις ώστε να δικαιολογείται δυνάμει της προαναφερθείσας νομολογίας, η έκδοση διατάγματος για την παράδοση των επιδίκων ακινήτων στις ενάγουσες, στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο. Οι θέσεις του εναγομένου για καθυστέρηση προώθησης της διαδικασίας, επίσης δεν ευσταθούν. Η αδράνεια των εναγουσών που επικαλείται ο εναγόμενος και η παράλειψη τους να ζητήσουν για πολλά χρόνια την παράδοση των ακινήτων, δικαιολογείται από την απουσία τους στο εξωτερικό και την αδυναμία του πληρεξουσίου αντιπροσώπου τους, να ελέγχει το σύνολο της περιουσίας τους στην Κύπρο. Εξ' άλλου, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεχθεί την δικαιολόγηση μια παράνομης επέμβασης σε ακίνητο για μόνο τον λόγο της απουσίας των ιδιοκτητριών στο εξωτερικό και της συνεπακόλουθης αδυναμίας τους να ελέγχουν και να διαχειρίζονται την περιουσία τους. Επιπλέον, ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των εναγουσών εξήγησε στην ένορκη δήλωση της αίτησης, όλες τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε μόλις αντιλήφθηκε την παράνομη επέμβαση στα επίδικα ακίνητα από τον εναγόμενο και δικαιολόγησε επαρκώς, την όποια καθυστέρηση στην λήψη δικαστικών μέτρων. Ο εναγόμενος ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι οι ενάγουσες πριν την καταχώρηση της παρούσας δεν ζήτησαν ποτέ προηγουμένως την παράδοση των ακινήτων. Ούτε όμως και αυτή η θέση ευσταθεί. Πέραν της σαφούς προειδοποίησης προς τον εναγόμενο από τον πληρεξούσιο αντιπρόσωπο των εναγουσών να εγκαταλείψει το ακίνητο μόλις διαπιστώθηκε η παράνομη επέμβαση, οι ενάγουσες καταχώρησαν στις 14.9.2015 την ιδιωτική ποινική υπόθεση 17562/15 εναντίον του εναγομένου με την κατηγορία της παράνομης κατοχής, νομής και καλλιέργειας των επίδικων ακινήτων στην οποία και πέτυχαν καταδίκη την 1.6.2017 (τεκμ.10). Επιπλέον, μετά από καταγγελία του πληρεξουσίου αντιπροσώπου των εναγουσών στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς, καταχωρήθηκε εναντίον του εναγομένου ιδιωτική ποινική υπόθεση με αρ. 18850/16 με κατηγορούσα Αρχή τον Δήμο Μέσα Γειτονιάς. Στην εν λόγω υπόθεση, ο εναγόμενος καταδικάστηκε σε πρόστιμο €200,00 ενώ εκδόθηκε και διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε όπως κατεδαφίσει την παράνομη κατασκευή που ανήγειρε στα επίδικα ακίνητα. Ενόψει όλων των πιο πάνω, είναι η τελική κατάληξη μου ότι οι ενάγουσες έχουν αποδείξει όλες τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 αλλά και του άρθρου 4 του Κεφ. 6 για την έκδοση και οριστικοποίηση των υπό κρίση συντηρητικών διαταγμάτων που αιτούνται με την παρούσα αίτηση τους. Για τους ιδίους λόγους, κρίνω εύλογο και δίκαιο υπό τας περιστάσεις όπως οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς στις 22.2.18 μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής. Επιπλέον, κρίνω εύλογο και δίκαιο όπως εκδοθούν και καταστούν οριστικά μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, και τα διατάγματα που οι ενάγουσες ζητούν με την παρούσα αίτηση τους υπό παραγράφους Β & Γ. Δεν εκδίδεται διάταγμα ως η παρ. Δ της αίτησης γιατί αυτό ζητείται διαζευκτικά με τις υπόλοιπες θεραπείες που έχουν ήδη δοθεί. Επιπλέον κρίνω δίκαιον και εύλογον όπως η παράδοση των επίδικων ακινήτων γίνει από τον εναγόμενο, εντός 30 ημερών από την επίδοση σε αυτόν, του παρόντος διατάγματος. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, αποφασίζω τα ακόλουθα:
- Το διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς στις 22.2.18 δυνάμει της παρ. Α της παρούσας αίτησης, καθίσταται οριστικό μέχρι πλήρους εκδίκασης της παρούσας αγωγής.
- Εκδίδω παρεμπίπτοντα διατάγματα ως οι παράγραφοι Β & Γ της παρούσας αίτησης, τα οποία καθίστανται οριστικά μέχρι πλήρους εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Η παράδοση των επίδικων ακινήτων από τον εναγόμενο προς τις ενάγουσες ή σε αντιπρόσωπο τους δυνάμει της παραγράφου Γ της παρούσας να γίνει εντός 30 ημερών από την επίδοση στον εναγόμενο του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ των εναγουσών και εναντίον των εναγομένου ως θα υπολογιστούν από το Πρωτοκολητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο