KARAGEORGIADES TRADING LTD ν. Θεοδώρου, Αγωγή Αρ.: 3869/15, 21/6/2018

(2013)1 Α.Α.Δ. 2222). Συνεπώς, η Ένορκη Δήλωση, ημερ. 28.3.17, δεν μπορεί παρά να αγνοηθεί. Τούτων λεχθέντων, η προσαχθείσα μαρτυρία συνοψίζεται ως ακολούθως: Ο ΜΕ1 είναι ο διευθυντής των Ενάγοντων (Τεκμήρια 1 και 2). Η Εναγόμενη στις 15.9.14 προέβη σε παραγγελία συγκεκριμένου τεχνογρανίτη. Πλήρωσε ως προκαταβολή το ποσό των €1.500 και παρέμεινε ως υπόλοιπο το ποσό των €2.304,

1. Η Εναγόμενη στις 19.9.14 επιθεώρησε τον τεχνογρανίτη, μετά την κατασκευή του, στο κατάστημα των Ενάγοντων και υπόδειξε σε αυτούς κάποιες αλλαγές που επιθυμούσε να γίνουν. Αφού έγιναν οι αλλαγές, η Εναγόμενη στις 22.9.14 επισκέφθηκε εκ νέου το κατάστημα των Ενάγοντων με τους γονείς της και έδωσε την τελική έγκρισή της. Στις 29.9.14, ο ΜΕ2, μαζί με δύο υπάλληλους των Ενάγοντων, παρέδωσαν τον τεχνογρανίτη, ως οι οδηγίες της Εναγόμενης. Η τοποθέτησή του στην οικία της Εναγόμενης ολοκληρώθηκε στις 2.10.
2. Τα σχετικά δελτία παραλαβής υπογράφτηκαν από τον πατέρα της Εναγόμενης. Παρά τις υποσχέσεις της στο ΜΕ2 ότι θα περάσει από το κατάστημα των Ενάγοντων για να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό, η Εναγόμενη, με επιστολή, ημερ. 11.11.14, ζήτησε την αντικατάσταση του τεχνογρανίτη. Σε απάντηση, οι δικηγόροι των Ενάγοντων απέστειλαν επιστολή, ημερ. 16.12.14, με την οποία απέρριψαν τους ισχυρισμούς για αντικατάστασή του αφού ο τεχνογρανίτης εγκρίθηκε από την ίδια και ζήτησαν την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού (Τεκμήριο 3). Παρόλο που η Εναγόμενη παρέλαβε τον τεχνογρανίτη χωρίς να αναφέρει οποιοδήποτε πρόβλημα, οι Ενάγοντες ζήτησαν να τον επιθεωρήσουν για να αξιολογηθούν οι ισχυρισμοί της περί ελαττωματικότητας. Η Εναγόμενη απέφευγε να δώσει τη συγκατάθεσή της. Οι Ενάγοντες ζήτησαν εκ νέου την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού με επιστολή, ημερ. 26.2.15 (Τεκμήριο 4). Στις 9.3.15 οι δικηγόροι της Εναγόμενης με επιστολή τους καλούσαν τους Ενάγοντες να παρευρεθούν στην κατοικία της πρώτης στις 18.3.15 και ώρα 16:00 για να αφαιρέσουν τον τεχνογρανίτη με δικά τους έξοδα. Σε απάντηση, οι Ενάγοντες ζήτησαν, με επιστολή, ημερ. 13.3.15, την έγκριση της Εναγόμενης να επιθεωρήσουν τον τεχνογρανίτη (Τεκμήριο 5). Στις 18.3.18 οι δικηγόροι των Ενάγοντων με επιστολές τους επαναλάμβαναν την επιθυμία τους να προβούν σε επιθεώρηση του τεχνογρανίτη σε ημερομηνία και ώρα που θα διευθετείτο μεταξύ τους, καθότι ο εμπειρογνώμονάς τους αδυνατούσε να παρευρίσκεται στις 16:00 λόγω προσωπικών υποχρεώσεων (Τεκμήρια 6 και 7), χωρίς όμως αποτέλεσμα Συνεπεία της παράλειψης της Εναγόμενης να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, οι Ενάγοντες με διπλοσυστημένη επιστολή, ημερ. 17.4.15, τερμάτισαν τη συμφωνία τους μαζί της (Τεκμήριο 8). Ο ΜΕ2 είναι ο Τεχνικός Διευθυντής Πωλήσεων και Εξυπηρέτησης Πελατών των Ενάγοντων. Ο ίδιος μαζί με τη ΜΕ3 εξυπηρέτησε την Εναγόμενη και τους γονείς της όταν επισκέφθηκε αρκετές φορές το κατάστημα των Ενάγοντων. Η Εναγόμενη και οι γονείς της διάλεξαν τον τεχνογρανίτη της αρεσκείας τους (Τεκμήριο Ι) και κατά τις 15.9.14 η Εναγόμενη προέβη σε σχετική παραγγελία. Μετά την έγκριση του τεχνογρανίτη από την ίδια, η Εναγόμενη ζήτησε όπως η τοποθέτησή του γίνει στις 29.9.14 επειδή γίνονταν κάποιες εργασίες στην υπό ανέγερση κατοικία της. Παρέδωσε και εγκατέστησε τον τεχνογρανίτη στις 29.9.14, μαζί με άλλους δύο υπάλληλους των Ενάγοντων, ως οι οδηγίες της Εναγόμενης στο χώρο που τους υποδείχθηκε. Την μέρα εκείνη, η Εναγόμενη, η οποία ήταν παρούσα, επιβεβαίωσε την παραλαβή του τεχνογρανίτη ως η παραγγελία της. Παρόντες ήταν επίσης η μητέρα της, ο εργολάβος της υπό ανέγερση κατοικίας, καθώς και ο πατέρας της, τον οποίο εξουσιοδότησε να υπογράψει στις 2.10.14 τα δελτία παραλαβής καθότι η ίδια δεν μπορούσε να αποχωρήσει από την εργασία της. Η ολοκλήρωση της εγκατάστασης έγινε στις 2.10.
3. Τα δελτία παραδόθηκαν και υπογράφτηκαν από τον ίδιο και τον πατέρα της Εναγόμενης για το ποσό των €3.804,18 (Τεκμήρια 1 και 2). Μίλησε τηλεφωνικώς με την Εναγόμενη, η οποία του είπε ότι κατά την παράδοση θα είναι παρών ο πατέρας της. Ο τελευταίος προέβη σε έλεγχο του τεχνογρανίτη και ακολούθως υπογράφτηκαν τα δελτία παραλαβής. Ο τεχνογρανίτης που παραδόθηκε ήταν άριστης ποιότητας και δεν παρατήρησε οποιουσδήποτε λεκέδες ή μαυρίσματα. Τοποθετήθηκε επιμελώς και με επαγγελματισμό. Η Εναγόμενη στις 2.10.14 εξέφρασε την ικανοποίησή της για το αποτέλεσμα. Υποσχέθηκε στον ίδιο ότι θα περάσει από το γραφείο των Εναγόντων για να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό των €2.304,18, χωρίς όμως να το πράξει. Η ΜΕ3 είναι υπεύθυνη στην εξυπηρέτηση πελατών και στο λογιστήριο των Εναγόντων από το
4. Μαζί με τον ΜΕ2 εξυπηρέτησαν την Εναγόμενη και τους γονείς της όταν το Σεπτέμβριο του 2014 επισκέφθηκαν το κατάστημα του Ενάγοντων. Μετά από αριθμό συναντήσεων και αρκετών τηλεφωνικών συζητήσεων που είχε μαζί της η Εναγόμενη, η τελευταία κατέληξε στο υλικό της επιλογής της. Ετοίμασε τη σχετική προσφορά, σύμφωνα με τις οδηγίες της Εναγόμενης (Τεκμήριο 1). Η τελευταία πλήρωσε ως προκαταβολή το ποσό των €1.500 και παρέμεινε ως υπόλοιπο το ποσό των €2.304,18 (Τεκμήρια 2 και 3 αντίστοιχα). Στις 7.10.14 έκδωσε σχετικό τιμολόγιο για το ποσό των €3.804,18 (Τεκμήριο 4). Ο ΜΕ4 είναι αρχιτέκτονας τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στις 15.11.16, μετά από σχετικό Διάταγμα, επισκέφθηκε το χώρο της οικοδομής της Εναγόμενης για να επιθεωρήσει και αξιολογήσει τον επίδικο τεχνογρανίτη. Εκεί διαπίστωσε ότι οι τεχνογρανίτες που του υποδείχθηκαν από την Εναγόμενη βρίσκονταν πεταμένοι σε διπλανό οικόπεδο, σπασμένοι σε κομμάτια. Συνεπώς, η οποιαδήποτε αξιολόγηση της κατάστασής τους ήταν αδύνατη (Τεκμήριο 1). Η Εναγόμενη συμφώνησε προφορικά με τους Ενάγοντες να αγοράσει συγκεκριμένη ποσότητα τεχνογρανίτη. Συμφωνήθηκε ότι ο τεχνογρανίτης που θα τοποθετείτο θα ήταν στη βάση δείγματος, καλής ποιότητας και χωρίς ελαττώματα. Ήταν επίσης όρος της προφορικής συμφωνίας ότι η τοποθέτηση και εγκατάσταση του τεχνογρανίτη θα έπρεπε να γινόταν από τους Ενάγοντες στην παρουσία της ίδιας. Πλήρωσε το ποσό των €1.500 ως προκαταβολή (Τεκμήριο 8). Οι Ενάγοντες, χωρίς τις οδηγίες της και χωρίς τη συγκατάθεσή της, επισκέφθηκαν την υπό ανέγερση κατοικία της και τοποθέτησαν τους τεχνογρανίτες στην απουσία της. Τα δελτία παραλαβής (Τεκμήρια 1 και 2 στην Ένορκη Δήλωση του ΜΕ2) δεν φέρουν την υπογραφή της. Ο πατέρας της δεν ήταν εξουσιοδοτημένος από την ίδια για την παραλαβή του τεχνογρανίτη, ούτε και να υπογράψει εκ μέρους της. Όταν σε μεταγενέστερο στάδιο επισκέφθηκε την κατοικία της, διαπίστωσε ότι ο τεχνογρανίτης που οι Ενάγοντες τοποθέτησαν «διέφερε από το δείγμα που είχ(ε) παραγγείλει και αγοράσει ενώ ήταν ελαττωματικός και μη καλής ποιότητος». Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν θυμόταν πότε έγινε αυτό. Στις 2.12.14 επέδωσε στους Ενάγοντες επιστολή, ημερ. 11.11.14, με την οποία τους καλούσε να αντικαταστήσουν τον τεχνογρανίτη (Τεκμήριο 1). Μεταξύ άλλων αναφέρεται στην επιστολή ότι ο τεχνογρανίτης που τοποθετήθηκε ήταν διαφορετικός από αυτόν που είχε παραγγείλει και ειδικότερα ότι «διέφερε μεταξύ άλλων ως προς την εμφάνιση (γυάλισμα), το χρώμα, το πάχος, παρουσίαζε λεκέδες (μαυρίσματα), μικρά ελαφριά στίγματα.». Οι Ενάγοντες απέρριψαν τους ισχυρισμούς της με επιστολή, ημερ. 16.12.14 (Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση του ΜΕ1). Η Εναγόμενη τερμάτισε τη συμφωνία με επιστολή, ημερ. 22.12.14 (Τεκμήριο 2). Οι Ενάγοντες ζήτησαν εκ νέου την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού με επιστολή, ημερ. 26.2.15 (Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση του ΜΕ1). Ακολούθησε εκτεταμένη αλληλογραφία μεταξύ των δύο πλευρών, η κάθε μια εμμένοντας στις δικές της θέσεις (Τεκμήρια 3, 4, 5, 6 και 7). Η Εναγόμενη κάλεσε τους Ενάγοντες, με επιστολή, ημερ. 9.3.15, να παρευρεθούν στην κατοικία της στις 18.3.15 και ώρα 16:00 για να αφαιρέσουν τον τεχνογρανίτη (Τεκμήριο 3). Ακολούθησε ανταλλαγή αριθμού επιστολών. Στις 18.3.15 οι Ενάγοντες ενημέρωσαν τους δικηγόρους της Εναγόμενης ότι ο εμπειρογνώμονάς τους αδυνατούσε να παρευρίσκεται στην οικία της Εναγόμενης στις 16:00 και ζητούσαν όπως επαναοριστεί η επιθεώρηση σε μέρα και ώρα που θα συμφωνούσαν και οι δύο πλευρές (Τεκμήρια 7 στην Ένορκη Δήλωση του ΜΕ1). Η Εναγόμενη προέβη αυθημερόν στην αφαίρεση του τεχνογρανίτη μέσω άλλου τεχνικού προσωπικού με έξοδα €626 (Τεκμήρια 9, 10, 11 και 12). Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι όταν αφαιρέθηκε ο τεχνογρανίτης ήταν σπασμένος σε κομμάτια και μεταφέρθηκε σε εξωτερικό χώρο για να επιθεωρηθεί από τους Ενάγοντες. Συνεπεία της αντισυμβατικής συμπεριφοράς των Ενάγοντων, η Εναγόμενη υπέστη ταλαιπωρία και καθυστέρηση στην ανέγερση της οικίας της. Αντεξεταζόμενη αρνήθηκε ότι ο πατέρας της ήταν εξουσιοδοτημένος να παίρνει αποφάσεις για την ίδια, προσθέτοντας ότι «έκανε του κεφαλιού του». Αρνήθηκε ότι ζήτησε οποιεσδήποτε διορθώσεις στον τεχνογρανίτη και ότι οι Ενάγοντες ζήτησαν την τελική έγκρισή της μετά τις διορθώσεις. Ο ΜΥ2 είναι πολιτικός μηχανικός τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Μετά από οδηγίες της Εναγόμενης επισκέφθηκε την οικία της. Εκεί διαπίστωσε ότι το δείγμα τεχνογρανίτη που του έδωσε η ίδια ήταν διαφορετικό από αυτόν που ήταν τοποθετημένος στην κουζίνα της οικίας της. Το δείγμα διέφερε στο πάχος και την εμφάνιση (γυάλισμα). Στον τεχνογρανίτη υπήρχε λεκές σε κάποιο σημείο και παρουσίαζε διαφορά από το υπόλοιπο και σε άλλο σημείο υπήρχαν μικρά ελαφρά στίγματα. Κατέθεσε έκθεση όπου επαναλαμβάνονται τα πιο πάνω (Τεκμήριο 1). Ο ΜΥ3 είναι πολιτικός μηχανικός, εργολάβος, εκτιμητής και σύμβουλος. Στις 2.2.15 και 7.3.15 επισκέφθηκε την οικία της Εναγόμενης μετά από οδηγίες της και ετοίμασε σχετική έκθεση (Τεκμήριο 1). Η έκθεση αφορά την εκτίμηση της ποιότητας τεχνογρανίτη επένδυσης πάγκου και τοίχων κουζίνας. Στα «Επί τόπου ευρήματα» της έκθεσης αναφέρεται ότι σε κάποιους από τους τεχνογρανίτες διαπιστώθηκαν «χρωματική διαφοροποίηση» και «λεκέδες». Τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων, σημειώνονται υπό τον τίτλο «Συμπεράσματα»: (α) ο τεχνογρανίτης στη μικρή κουζίνα κρίνεται αποδεκτός, (β) ο τεχνογρανίτης στον μικρό πλαϊνό πάγκο κρίνεται αποδεκτός, και (γ) ο τεχνογρανίτης στον υπόλοιπο πάγκο και τη νησίδα της κουζίνας φέρει απαράδεκτες ατέλειες εκ κατασκευής. Τέλος, ανάφερε ότι η Εναγόμενη του προσκόμισε μικρό δείγμα τεχνογρανίτη (Τεκμήριο ΙΙ). Για σκοπούς αξιολόγησης της μαρτυρίας, έλαβα υπόψη την πειστικότητα, λογική και εσωτερική συνοχή της μαρτυρίας και το βαθμό στον οποίο συνάδει με τη δικογραφία και το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια (Πατάτσου ν. Χιλμί κ.α., ECLI:CY:AD:2017:A201, Πολιτική Έφεση Αρ. 300/2011, ημερ. 31.5.2017, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 A.A.Δ. 1056, Παπανδρέου ν. Τύλληρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 157). Επιπρόσθετα, παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιόν μου, έχοντας πάντοτε υπόψη τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας (Μάκης Αδαμίδης & Συνεργάτες ν. Δ. Κυθραιώτη & Συνεργάτες κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 2106). Αναφορικά με τη μαρτυρία των ΜΕ1, ΜΕ3 και ΜΕ4, κρίνεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία τους για την εξαγωγή συμπερασμάτων για τους ακόλουθους λόγους: Ο ΜΕ1, υπό την ιδιότητά του ως διευθυντής των Ενάγοντων, κατέθεσε, μεταξύ άλλων, τις επιστολές που απέστειλε η πλευρά των Ενάγοντων στην Εναγόμενη και τους δικηγόρους της (Τεκμήρια 3 - 8). Ο μάρτυρας παρέθεσε στη μαρτυρία του με σαφήνεια και πληρότητα τα γεγονότα που σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση, παραπέμποντας ταυτόχρονα σε σχετικά τεκμήρια. Σημειώνεται ότι οι επιστολές που κατατέθηκαν από τον ΜΕ1 προς υποστήριξη της απαίτησης των Ενάγοντων, είναι οι ίδιες επιστολές στις οποίες παραπέμπει και η Εναγόμενη στη μαρτυρία της. Η ΜΕ3 στη μαρτυρία της αναφέρθηκε με σαφήνεια στα όσα γνώριζε από προσωπική γνώση σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, και ειδικότερα για τις επισκέψεις της Εναγόμενης στο κατάστημα των Ενάγοντων. Παρέθεσε τα γεγονότα που σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση ξεκάθαρα, παραπέμποντας σε σχετικά τεκμήρια. Δεν διαπιστώνεται οποιοσδήποτε λόγος γιατί να μην κριθεί αξιόπιστη η μαρτυρία της. Ομοίως, και η μαρτυρία του ΜΕ4 ήταν σαφής και προερχόταν από την προσωπική εμπλοκή του στην υπόθεση. Τα όσα αναφέρει ο ΜΕ4 στη γραπτή μαρτυρία του επιβεβαιώθηκαν και από τα λεγόμενα της Εναγόμενης κατά την αντεξέτασή της. Ειδικότερα, τόσο ο ΜΕ4 όσο και η Εναγόμενη ανέφεραν στη μαρτυρία τους ότι ο τεχνογρανίτης αφαιρέθηκε σπασμένος σε κομμάτια και τοποθετήθηκε σε ανοικτό χώρο μετά την έκδοση του σχετικού Διατάγματος. Πέραν αυτών, οι ΜΕ1, ΜΕ3 και ΜΕ4 δεν αντεξετάστηκαν από την πλευρά της Εναγόμενης. Είναι γνωστή η αρχή ότι η παράλειψη διάδικου να αντεξετάσει μάρτυρα, είτε εσκεμμένα ή αμελώς, θεωρείται ως αποδοχή της εκδοχής που θέτει ο μάρτυρας (Στέλιος Σάββας και Υιοί Λίμιτεδ ν. Medcon Constructions Limited κ.α., ECLI:CY:AD:2018:A124, Πολιτική Έφεση Αρ. 53/2013, ημερ. 20.3.2018 και Πιριλλίδης v. Δήμος Λεμεσού, Ποινική Έφεση Αρ. 331/2015, ημερ. 11.12.2017). Όσον αφορά τον ΜΕ2, μου άφησε θετική εντύπωση ως μάρτυρας. Ήταν σταθερός στις θέσεις του και δεν κλονίστηκε η αξιοπιστία του κατά την αντεξέτασή του. Ούτε διαπιστώθηκε οποιαδήποτε προσπάθεια παραποίησης γεγονότων. Τα όσα ανέφερε προέρχονταν από την προσωπική του γνώση καθώς και από τα κατατεθέντα τεκμήρια. Όταν υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι εισήλθε στην υπό ανέγερση οικία για να τοποθετήσει τον τεχνογρανίτη χωρίς να ειδοποιήσει την Εναγόμενη, με ειλικρίνεια και αυθορμητισμό απάντησε ότι ο ίδιος θεωρεί προσβλητικό τον ισχυρισμό ότι εισήλθαν στην οικία «λίγο πολύ σαν κλέφτες». Ο ΜΕ2 κρίνεται ως μάρτυρας της αλήθειας και η μαρτυρία του γίνεται αποδεχτή στο σύνολό της. Αναφορικά με την Εναγόμενη, η μαρτυρία της παρουσιάζει τέτοιες αδυναμίες, που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή σε σχέση τα αμφισβητούμενα γεγονότα. Και εξηγώ. Ήταν ισχυρισμός της Εναγόμενης στην Ένορκη Δήλωσή της ότι ο πατέρας της δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να υπογράψει τα δελτία παραλαβής του τεχνογρανίτη. Κατά την αντεξέτασή της, ήταν εμφανής η προσπάθειά της να αποστασιοποιηθεί από το γεγονός ότι ο πατέρας της υπόγραψε τα δελτία παραλαβής, προβάλλοντας διάφορους ισχυρισμούς. Αρχικά, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει την υπογραφή του πατέρας της. Όταν της υποβλήθηκε ότι η υπογραφή στο σημείο του «παραλήπτη» επί των δελτίων ανήκει στον πατέρα της, απάντησε ότι δεν γνωρίζει την υπογραφή του. Στη συνέχεια, όταν της υποβλήθηκε ότι ο πατέρας της υπόγραψε τα δελτία παραλαβής, η Εναγόμενη απέφυγε να απαντήσει ευθέως αναφέροντας ότι ο πατέρας της δεν είχε εξουσιοδότηση να τα υπογράψει. Σε μεταγενέστερο στάδιο της αντεξέτασης, ανέφερε ότι ο πατέρας της «έκανε του κεφαλιού του». Η υπεκφυγή της Εναγόμενης να τοποθετηθεί ευθέως στο κατά πόσον ο πατέρας της υπόγραψε ή όχι τα δελτία παραλαβής ήταν εμφανής, ιδιαίτερα όταν εν τέλει ανέφερε ότι γνώριζε ότι ο πατέρας της υπόγραψε τα δελτία παραλαβής αφού της το είχε αναφέρει ο ίδιος. Εκτός αυτού, η Εναγόμενη αντεξετάστηκε και σε σχέση με το πότε διαμαρτυρήθηκε στους Ενάγοντες για τον επίδικο τεχνογρανίτη. Συγκεκριμένα, ρωτήθηκε για ποιο λόγο η επιστολή της με την οποία καλούσε τους πρώτους να αντικαταστήσουν τον τεχνογρανίτη (Τεκμήριο 1), επιδόθηκε στους Ενάγοντες στις 2.12.14, δηλαδή δύο μήνες μετά την τοποθέτησή του (βλ. παρ. 12 της Ένορκης Δήλωσής της). Η Εναγόμενη τότε προέβαλε τον ισχυρισμό ότι όταν ενημέρωσε τους Ενάγοντες για την ποιότητα του τεχνογρανίτη, οι τελευταίοι υποσχέθηκαν ότι θα πήγαιναν να τον δουν. Πρόσθεσε ότι σε κάποια χρονική στιγμή επισκέφθηκαν την οικία της οι ΜΕ1 και ΜΕ2 και της υποσχέθηκαν ότι θα αντικαταστήσουν τον τεχνογρανίτη γιατί ήταν ελαττωματικός. Όμως, οι ισχυρισμοί αυτοί δεν περιέχονται στην Ένορκη Δήλωσή της. Ερωτηθείσα κατά την αντεξέτασή της αν αναφέρει τους ισχυρισμούς αυτούς στην Ένορκη Δήλωσή της, η Εναγόμενη ανέφερε ότι δεν μπορεί να απαντήσει. Θεωρώ ότι η Εναγόμενη αισθάνθηκε την ανάγκη να παραθέσει τους ισχυρισμούς αυτούς, και ειδικότερα στο στάδιο της αντεξέτασης, σε μια προσπάθεια να προωθήσει την εκδοχή της. Θα αναμενόταν ότι τα γεγονότα αυτά, θα αναφέρονταν τόσο στην Ένορκη Δήλωση της Εναγόμενης που αποτελεί την κυρίως εξέτασή της, όσο και στα δικόγραφά της. Ιδιαίτερα λόγω και της ουσιώδους σημασίας τους ως προς την εκδοχή που προβάλλει η Εναγόμενη. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις, σε συνδυασμό με τη φτωχή εικόνα της Εναγόμενης, η οποία στο στάδιο της αντεξέτασης απέφευγε να τοποθετηθεί ευθέως σε ερωτήσεις που της τίθεντο ή απαντούσε με υπεκφυγές, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασισθεί στη μαρτυρία της για την εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα. Οι ΜΥ2 και ΜΥ3 κλήθηκαν ως εμπειρογνώμονες και η μαρτυρία τους θα πρέπει να εξεταστεί με βάση τις αρχές με τις οποίες προσεγγίζεται τέτοιου είδους μαρτυρία (Cybarco Ltd v. Silvia Kovascik

(2001)1 A.A.Δ. 2013, Μάρω Αντωνίου Περσιάνη v. Γενικός Εισαγγελέας, ECLI:CY:AD:2018:A123, Πολιτική Έφεση Αρ.194/2012, ημερ. 20.3.2018). Ο ΜΥ2 ανέφερε αντεξεταζόμενος ότι επισκέφθηκε την επίδικη οικία για επιθεώρηση του επίδικου τεχνογρανίτη μέσα στο 2014, χωρίς να θυμάται πότε. Ανέφερε ότι η ημερομηνία που αναγράφεται στην έκθεσή του, δηλαδή «30 Οκτωβρίου 2014», δεν σχετίζεται με το πότε προέβη στην επιθεώρηση του τεχνογρανίτη. Πρόσθεσε επίσης ότι δεν αναφέρεται στην έκθεσή του πότε έγινε η επιθεώρηση, ούτε είναι σε θέση να θυμάται. Σε σχετική υποβολή ότι όφειλε να αναγράψει την ημερομηνία της επιθεώρησης στην έκθεσή του, ο μάρτυρας απάντησε ότι «δεν θεωρήθηκε απαραίτητο από τη δική (τ)ου πλευρά». Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πότε ο μάρτυρας προέβη στην επιθεώρηση του τεχνογρανίτη, στην οποία βασίζονται τα συμπεράσματά του. Επιπρόσθετα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι επισκέφθηκε την οικία της Εναγόμενης στα πλαίσια των επιβλέψεων που γίνονται από έναν πολιτικό μηχανικό. Προέβη στην έκθεσή του, χωρίς να έχει προχωρήσει σε βάθος. Ούτε είχε οδηγίες από την Εναγόμενη να προχωρήσει σε εξειδικευμένη εμπειρογνωμοσύνη επί του θέματος. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι πιστοποίησε αυτό που διαπίστωσε «σε μια συνηθισμένη επίβλεψη που γίνεται στην οικοδομή». Επίσης, ο μάρτυρας ανέφερε ότι οι εκτιμήσεις του βασίστηκαν στο δείγμα τεχνογρανίτη που του έδωσε η Εναγόμενη. Δεν ήταν σε θέση όμως να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες για αυτό. Ούτε ήταν σε θέση να γνωρίζει σε ποια εταιρεία ανήκει το εν λόγω δείγμα ή βάσει ποιου δείγματος τοποθετήθηκε ο τεχνογρανίτης. Για τους λόγους αυτούς, κρίνεται ότι ο ΜΥ2 δεν έχει θέσει τα απαραίτητα στοιχεία ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να ελέγξει την ορθότητα των διαπιστώσεών του. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του για να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Κρίνεται όμως ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί ούτε στη μαρτυρία του ΜΥ

1. Ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει από ποια εταιρεία προερχόταν το δείγμα που του προσκόμισε η Εναγόμενη. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν προέβη σε σύγκριση μεταξύ του δείγματος αυτού και του τεχνογρανίτη που ήταν τοποθετημένος στην οικία της Εναγόμενης. Ανέφερε επίσης ότι μπορεί να εξάξει συμπεράσματα για την ποιότητα του τεχνογρανίτη οπτικά. Δεν προέβη σε εργαστηριακό έλεγχο ή ανάλυση. Ερωτηθείς κατά την αντεξέταση τι πέτρωμα ήταν ο επίδικος τεχνογρανίτης δεν ήταν σε θέση να απαντήσει. Όταν του υποβλήθηκε ότι θα έπρεπε να γίνει εργαστηριακός έλεγχος, ο μάρτυρας απάντησε ότι η έκθεση του αφορά μόνο την εμφάνιση. Παρόλο που στην έκθεσή του παραθέτει πληροφορίες για τους τεχνογρανίτες γενικά και παρά το γεγονός ότι στην αντεξέτασή του ανέφερε ότι οι τεχνογρανίτες κατατάσσονται σε κατηγορίες, εντούτοις παραλείπει να συμπεριλάβει στην έκθεσή του οποιεσδήποτε πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του συγκεκριμένου τεχνογρανίτη που είχε τοποθετηθεί στην οικία της Εναγόμενης. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιόν του τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια για να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της ακρίβειας των συμπερασμάτων του μάρτυρα. Κατ' ακολουθία, το Δικαστήριο δεν μπορεί να σχηματίσει την δική του ανεξάρτητη κρίση με βάση την έκθεση του ΜΥ
2. Πέραν των πιο πάνω διαπιστώσεων, ως προς τον ισχυρισμό του ΜΥ3 ότι διευθετήθηκε συνάντηση, με τη συγκατάθεση του ΜΕ1, στην οικία της Εναγόμενης για να γίνει επιτόπια εξέταση, χωρίς όμως να παρευρεθεί ο ΜΕ1, σημειώνεται ότι η πλευρά της Εναγόμενης δεν αντεξέτασε τον ΜΕ1, ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση ως προς την παράλειψη αυτή. Αποτελεί πάγια νομολογημένη αρχή ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αγνοήσει, ιδιαίτερα στην απουσία οποιασδήποτε σαφούς εξήγησης, μαρτυρία που ενώ ο ένας από τους διάδικους θεωρεί σημαντική για την υπόθεσή του, εν τούτοις παραλείπει εσκεμμένα ή αμελώς, από του να τη θέσει στον αντίδικό του προς σχολιασμό (Δημήτρης Ευσταθίου v. Alpha Bank Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1682, Frederickou Shools Co Ltd κ.ά. v. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527, Adidas Sportshuhfabriken Ad Dassler KG v. The Jonitexo Limited

(1987)1 Α.Α.Δ. 383). Συνεπώς, ούτε αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να γίνει αποδεκτός. Έχοντας υπόψη τις σχετικές νομικές αρχές, τα δικόγραφα και τη μαρτυρία ως έχει αξιολογηθεί ανωτέρω, τα ακόλουθα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Τον Σεπτέμβριο του 2014 η Εναγόμενη επισκέφθηκε με τους γονείς της το κατάστημα των Ενάγοντων με σκοπό να αγοράσει τεχνογρανίτη. Μετά από αριθμό συναντήσεων, η Εναγόμενη προέβη στις 15.9.14 σε παραγγελία συγκεκριμένου τεχνογρανίτη από τους Ενάγοντες, πληρώνοντας το ποσό των €1.500 ως προκαταβολή. Οι Ενάγοντες κατασκεύασαν τον τεχνογρανίτη που θα τοποθετούσαν στην υπό ανέγερση οικία της Εναγόμενης και την κάλεσαν να τον επιθεωρήσει. Στις 19.9.14 η Εναγόμενη επιθεώρησε τον τεχνογρανίτη στο κατάστημα των Ενάγοντων και υπόδειξε στους τελευταίους τις αλλαγές που επιθυμούσε να γίνουν. Οι Ενάγοντες προχώρησαν στις αλλαγές αυτές και στις 22.9.14 η Εναγόμενη επισκέφθηκε εκ νέου το κατάστημα των Ενάγοντων με τους γονείς της, οπόταν και ενέκρινε τον τεχνογρανίτη. Ζήτησε από τους Ενάγοντες όπως προχωρήσουν στην παράδοση και εγκατάσταση του τεχνογρανίτη στην υπό ανέγερση οικία της στις 29.9.

1. Εκείνη τη μέρα, μετά από συνεννόηση με την Εναγόμενη, ο ΜΕ2 μαζί με άλλους δύο υπάλληλους των Ενάγοντων, μετέβηκαν στην οικία της όπου παρόντες ήταν η ίδια και ο πατέρας της. Η τοποθέτηση του τεχνογρανίτη ολοκληρώθηκε στις 2.10.
2. Μετά από τηλεφωνική συνεννόηση του ΜΕ2 με την Εναγόμενη, η τελευταία του ανέφερε ότι κατά την παράδοση θα ήταν παρών ο πατέρας της. Ο τελευταίος προέβη σε έλεγχο του τεχνογρανίτη και ακολούθως υπόγραψε τα σχετικά δελτία παραλαβής. Μετά την τοποθέτηση του τεχνογρανίτη, ο ΜΕ2 επικοινώνησε με την Εναγόμενη. Η Εναγόμενη εξέφρασε την ικανοποίησή της για το αποτέλεσμα και ανέφερε στον ΜΕ2 ότι θα περνούσε από το κατάστημα των Ενάγοντων για να εξοφλήσει το υπόλοιπο ποσό των €2.304,
3. Στις 2.12.14, η Εναγόμενη επέδωσε στους Ενάγοντες επιστολή, ημερ. 11.11.14, με την οποία ζητούσε την αντικατάσταση του τεχνογρανίτη. Μετά από εκτενή αλληλογραφία μεταξύ των δύο πλευρών, η Εναγόμενη κάλεσε τους Ενάγοντες να παρευρεθούν στην οικία της για να επιθεωρήσουν και αφαιρέσουν τον τεχνογρανίτη με δικά τους έξοδα στις 18.3.15 και ώρα 16:
4. Στις 18.3.15 με επιστολή τους, οι Ενάγοντες ενημέρωσαν την πλευρά της Εναγόμενης ότι ο εμπειρογνώμονάς τους δεν μπορούσε να παρευρίσκεται στην οικία της τελευταίας στις 16:00 λόγω προσωπικού κωλύματος. Ταυτόχρονα, ζήτησαν όπως διευθετηθεί συνάντηση σε ημερομηνία και ώρα που θα συμφωνούσαν οι δύο πλευρές για να επιθεωρήσουν τους τεχνογρανίτες. Η Εναγόμενη προέβη στην αφαίρεση του τεχνογρανίτη στην απουσία των Ενάγοντων. Οι Ενάγοντες, με επιστολή τους, ημερ. 17.4.15, τερμάτισαν τη συμφωνία τους με την Εναγόμενη λόγω της μη πληρωμής του υπόλοιπου οφειλόμενου ποσού. Στις 15.11.16, ο ΜΕ4 μετέβηκε στην οικία της Εναγόμενης με σκοπό να επιθεωρήσει και αξιολογήσει τον τεχνογρανίτη, ως προνοείτο στο Διάταγμα, ημερ. 31.10.
5. Η αξιολόγηση όμως ήταν αδύνατη αφού ο τεχνογρανίτης ήταν σπασμένος σε κομμάτια σε διπλανό οικόπεδο. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η οποία ερμηνεύει το γενικό βάρος απόδειξης που έχει στους ώμους του ο εκάστοτε διάδικος, αυτός πρέπει να αποδείξει την εκδοχή του με επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία, στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (Χρυσάνθη Χρύσανθου και Σταύρος Φραντζή ν. Αντρέα Φραντζή

(2010)1Β Α.Α.Δ.1295, Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858). Αν αποτύχει να αποδείξει την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η εκδοχή του είναι πιο πιθανή από εκείνη της άλλης πλευράς (Κυριάκος Σοφοκλέους ν. Γιώτα Κυριάκου

(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Η υποχρέωση του διάδικου να αποσείσει την ευθύνη που αφορά στο βάρος απόδειξης γεννιέται εφόσον το Δικαστήριο διαπιστώσει κατ' αρχήν ότι η μαρτυρία που προσκόμισε ο διάδικος που φέρει το βάρος έχει τα στοιχεία της αξιοπιστίας και μπορεί να αποτελέσει το έρεισμα για τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Και αυτό διότι µόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει στην πλάστιγγα των πιθανοτήτων (Kades v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R. 212, σελ. 216). Ήταν η εκδοχή της Εναγόμενης ότι οι Ενάγοντες χωρίς τη συγκατάθεσή της και τις οδηγίες της επισκέφθηκαν την υπό ανέγερση οικία της και τοποθέτησαν τον τεχνογρανίτη στην απουσία της. Ήταν περαιτέρω η εκδοχή της Εναγόμενης ότι ο τεχνογρανίτης που τοποθετήθηκε «διέφερε από το δείγμα που είχ(ε) παραγγείλει και αγοράσει ενώ ήταν ελαττωματικός και μη καλής ποιότητας». Το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών αυτών βρίσκεται στους ώμους της Εναγόμενης (Kώστας Στρατής ν. Πεντέλης-Eταιρείας Mωσαϊκών Λτδ

(1999)1 Α.Α.Δ. 1708). Στην απουσία όμως οποιασδήποτε αξιόπιστης μαρτυρίας από πλευράς της Εναγόμενης, κρίνεται ότι η Εναγόμενη απέτυχε να αποσείσει το βάρος αυτό, αφήνοντας τόσο την υπεράσπισή της όσο και την ανταπαίτησή της έκθετες σε απόρριψη. Αναφορικά με τις μαρτυρίες των ΜΥ2 και ΜΥ3, επαναλαμβάνεται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτές για την εξαγωγή συμπερασμάτων, έστω και εάν είναι οι μόνοι πραγματογνώμονες που κατέθεσαν στο Δικαστήριο (Αυγουστή κ.ά. ν. Ιωάννου

(2005)1 Α.Α.Δ. 1498). Σε κάθε περίπτωση, είναι νομολογημένο ότι η μαρτυρία εμπειρογνωμόνων, από όπου και αν προέρχεται, δεν υποκαθιστά την πρωτογενή μαρτυρία των ιδίων των πρωταγωνιστών μιας διαφοράς. Αντίθετα, η μαρτυρία τους θεμελιώνει επιστημονικώς τη μια ή την άλλη εκδοχή των διάδικων, συμπληρωματικώς και προς επίρρωση ή αναίρεση, αναλόγως, της πρωταρχικής και ουσιαστικής μαρτυρίας των ιδίων των μερών (Δημήτρης Ευσταθίου v. Alpha Bank Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1682). Αναφορικά με τον τερματισμό της συμφωνίας από πλευράς της Εναγόμενης, η απόρριψη της εκδοχής της τελευταίας οδηγεί αναπόφευκτα στη διαπίστωση ότι ο τερματισμός από την ίδια δεν ήταν δικαιολογημένος. Επιπρόσθετα, δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι η Εναγόμενη αφαίρεσε τον επίδικο τεχνογρανίτη πριν αυτός επιθεωρηθεί και αξιολογηθεί από τους Ενάγοντες και ότι με την αφαίρεσή του, ο τεχνογρανίτης κομματιάστηκε και τοποθετήθηκε σε εξωτερικό χώρο, καθιστώντας αδύνατη την αξιολόγησή του. Η κατοχή του τεχνογρανίτη υπό αυτές τις συνθήκες καθώς και η εν τέλει αφαίρεσή του σε κομμάτια, σε βαθμό που δεν μπορούσε να αξιολογηθεί, δεν μπορούσε να συνάδει με τον τερματισμό της συμφωνίας από την Εναγόμενη (βλ. κατ' αναλογία A.N. Stasis Estates Co Ltd v. Edwards

(1995)1 Α.Α.Δ. 385, Καταφυγιώτη κ.ά. ν. Χρυσοστομή

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1746, Σωκράτους v. Σιακατίδη

(2004)1 Α.Α.Δ. 1390). Τέλος, ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνήγορου για την Εναγόμενη κατά την αντεξέταση του ΜΕ2 ότι οι Ενάγοντες ήθελαν να ξεγελάσουν την Εναγόμενη για να τοποθετήσουν διαφορετικό τεχνογρανίτη από αυτό που επέλεξε. Θέση την οποία υπέβαλε στο μάρτυρα. Ουδεμία περαιτέρω επεξήγηση όμως δόθηκε από πλευράς Εναγόμενης προς τούτο. Ειδικότερα, δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να υποδεικνύει ότι οι Ενάγοντες είχαν πρόθεση να ξεγελάσουν την Εναγόμενη ή οποιεσδήποτε σχετικές λεπτομέρειες της δόλιας πρόθεσης που αποδίδεται σε αυτούς. Σε κάθε περίπτωση, πουθενά στην Έκθεση Απαίτησης δεν υπάρχει τέτοιος ισχυρισμός, ο οποίος θα έπρεπε να ήταν ρητός και με πλήρεις λεπτομέρειες (Exalco S.A. ν. Αλουμινέξ Λτδ κ.α.

(2007)1 Α.Α.Δ. 991). Επί του θέματος αυτού, δεν προτίθεμαι να επεκταθώ ενόψει και της ανωτέρω κατάληξής μου ως προς το αναξιόπιστο των θέσεων της Εναγόμενης. Οι Ενάγοντες από την άλλη προσκόμισαν επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία σύμφωνα με την οποία ο τεχνογρανίτης που τοποθετήθηκε στην οικία της Εναγόμενης επιθεωρήθηκε από την ίδια στις 19.9.

1. Αφού οι Ενάγοντες προέβησαν σε αλλαγές, σύμφωνα με τις οδηγίες της, ο τεχνογρανίτης επιθεωρήθηκε εκ νέου στο κατάστημα των Ενάγοντων και εν τέλει εγκρίθηκε από την Εναγόμενη στις 22.9.
2. Συνεπώς, η επιθεώρηση από την Εναγόμενη του συγκεκριμένου τεχνογρανίτη που τοποθετήθηκε στην οικία της, καθιστά ανεφάρμοστο το άρθρο 17 του περί Πώλησης Αγαθών Νόμου (10(I)/1994), το οποίο αναφέρεται σε συμβάσεις πώλησης βάσει δείγματος, το οποίο επικαλέστηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης. Ομοίως για τον ίδιο λόγο, δεν εφαρμόζεται το άρθρο 42

(2), το οποίο προνοεί για περιπτώσεις παράδοσης αγαθών στον αγοραστή, χωρίς ο ίδιος να τα έχει εξετάσει προηγουμένως. Ως προς το θέμα της εξουσιοδότησης του πατέρα της Εναγόμενης, η τελευταία αρνήθηκε ότι ο πατέρας της ήταν εξουσιοδοτημένος να υπογράψει τα δελτία παραλαβής. Στη βάση όμως της αξιόπιστης μαρτυρίας που προσκόμισε η πλευρά των Ενάγοντων, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι η Εναγόμενη ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον ΜΕ2 ότι κατά την παράδοση θα ήταν παρών ο πατέρας της, ο οποίος έλεγξε τον τεχνογρανίτη και ακολούθως υπόγραψε τα σχετικά δελτία παραλαβής. Κρίνεται συνεπώς ότι η συμπεριφορά της Εναγόμενης ήταν τέτοια που καθιστούσε εμφανή (apparent or ostensible) προς τους Ενάγοντες την εξουσία του πατέρα της να ενεργήσει εκ μέρους της για την παραλαβή του τεχνογρανίτη (Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Δημήτρη

(1999)1 Α.Α.Δ. 551, Paneuropean Insurance Co Ltd v. Χειμάρη

(2004)1 Α.Α.Δ. 713). Συνεπώς, η Εναγόμενη κωλύεται να ισχυρίζεται ότι ο πατέρας της δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να παραλάβει τον τεχνογρανίτη και να υπογράψει τα δελτία παραλαβής (Stylianou v. Papakleovoulou

(1982)1 C.L.R. 542 και Παυλίνα Γρηγορίου ν. Γρηγορίου Νικόλα Γαβριήλ κ.ά.

(2011)1 Α.Α.Δ. 2263). Σχετική ως προς το θέμα της φαινόμενης εξουσιοδότησης είναι και η πρόσφατη απόφαση Karayiannis Brothers & Co Ltd ν. Τράπεζας Κύπρου, ECLI:CY:AD:2017:A375, Πολιτική Έφεση Αρ. 367/2008, ημερ. 26.10.2017. Αναφορικά με τον τερματισμό της συμφωνίας από πλευράς των Ενάγοντων, σημειώνεται ότι οι τελευταίοι κάλεσαν την Εναγόμενη να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, θέτοντας εύλογη προθεσμία για συμμόρφωση (βλ. Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση του ΜΕ1). Με τον τρόπο αυτό, οι Ενάγοντες κατέστησαν ουσιώδη τον όρο πληρωμής εντός της προθεσμίας που είχαν θέσει (G. Charalambous Ltd v. Kalos Kafes Ltd κ.ά.

(1997)1 Α.Α.Δ. 199). Παρά ταύτα, η Εναγόμενη παρέλειψε να συμμορφωθεί και οι Ενάγοντες προχώρησαν στον τερματισμό της συμφωνίας, ως εδικαιούντο. Αποτελεί πάγια νομολογημένη αρχή ότι μετά τον τερματισμό της συμφωνίας, το αθώο μέρος δικαιούται σε αποζημιώσεις και όχι το υπόλοιπο του τιμήματος καθότι η συμφωνία παύει να αποτελεί πηγή συμβατικών δικαιωμάτων για οποιοδήποτε από τα μέρη (A.N. Stasis Estates Co Ltd v. Edwards

(1995)1 Α.Α.Δ. 385). Στην προκειμένη περίπτωση, οι Ενάγοντες με την Έκθεση Απαίτησης αξιώνουν το ποσό των €2.304,18, μεταξύ άλλων, συνεπεία παράβασης συμφωνίας, και έχουν αποδείξει την απαίτησή τους με την προσκόμιση επαρκούς και αξιόπιστης μαρτυρίας. Σημειώνεται ότι δεν έχει αμφισβητηθεί από πλευράς Εναγόμενης το ύψος του οφειλόμενο ποσού. Αντίθετα, η Εναγόμενη απέτυχε να αποδείξει την Υπεράσπιση και Ανταπαίτησή της και συνεπώς οι αξιώσεις της υπόκεινται σε απόρριψη. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον κρίνεται ότι για την αθέτηση της συμφωνίας ευθυνόταν η ίδια η Εναγόμενη, δεν τίθεται θέμα απόδοσης θεραπειών επί της ανταπαίτησής της αναφορικά με γενικές αποζημιώσεις ή άλλες ζημιές που κατ' ισχυρισμό υπέστη, υπό το φως πάντοτε ότι ο τεχνογρανίτης δεν επιστράφηκε, και ούτε έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να επιτραπεί στους Ενάγοντες να αφαιρέσουν, ή έστω να τον επιθεωρήσουν πριν τον κατατεμαχισμό του (Mindoras Estates Ltd ν. Απόστολου Ποταμού κ.ά.

(2012)1 Α.Α.Δ. 1729). Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Ενάγοντων και εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των €2.304,18 και η ανταπαίτηση απορρίπτεται. Ως προς τον τόκο, στις αιτούμενες θεραπείες αξιώνεται τόκος ύψους 9%. Ουδεμία όμως μαρτυρία προσκομίστηκε από πλευράς Ενάγοντων που να δικαιολογεί την επιδίκασή του. Συνεπώς, επιδικάζεται νόμιμος τόκος επί του πιο πάνω ποσού, ως διαζευκτικά ζητείται στην Έκθεση Απαίτησης. Αναφορικά με τα έξοδα, αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Ως εκ τούτου, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Ενάγοντων και εναντίον της Εναγόμενης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Παράβαση συμφωνίας - αποζημιώσεις [1] Τροποποιηθείσα Δ.30 θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. [2] Τροποποιηθείσα Δ.30 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο