ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ κ.α. ν. ΑΓΑΘΟΚΛΗ, Αρ. Αγωγής 5503/11, 31/8/2018

(4)χρόνων και δέκα

(10)μηνών από 1.9.2011 μέχρι 30.6.

1. Το ενοίκιο για την πρώτη περίοδο ενοικίασης (1.9.2011 - 30.8.2012), ανήρχετο στις €24.000.- (€2.000.- μηνιαίως) και προπληρώθηκε από τους ενάγοντες όπως είχε συμφωνηθεί. Για την δεύτερη περίοδο (1.9.2012 - 30.8.2014) το ενοίκιο αυξανόταν στα €2.500.- μηνιαίως, για την τρίτη περίοδο (1.9.2014 - 30.8.2015) στα €3.500.- μηνιαίως και για την τέταρτη περίοδο (1.9.2015 - 30.6.2016) στα €4.000.- μηνιαίως. Ήταν συμβατική υποχρέωση της εναγόμενης να παραδώσει το υποστατικό μέχρι την 1.6.2011, «επιδιορθωμένο και/ή έτοιμο να λειτουργήσει ως ιδιωτικό φροντιστήριο έχοντας εξασφαλίσει όλες τις απαραίτητες από το νόμο άδειες». Οι ενάγοντες προχώρησαν στην σύσταση της εταιρείας (Ιδιωτικό Φροντιστήριο «Το σύγχρονο Λτδ»). Κατά την διάρκεια των επιδιορθώσεων, η εναγόμενη αρνείτο στους ενάγοντες και σε εξουσιοδοτημένα από αυτούς άτομα (εργολάβους και/ή εργάτες), την πρόσβαση στο υποστατικό για να διεκπεραιώσουν διάφορες εργασίες που έπρεπε να γίνουν ώστε το υποστατικό να λειτουργήσει τον Σεπτέμβριο του 2011 ως φροντιστήριο. Με επιστολή του δικηγόρου της (ημερ. 23.5.2011), η εναγόμενη κάλεσε τους ενάγοντες σε συνάντηση στις 27.5.2011 ώστε να τους παραδώσει την κατοχή του υποστατικού. Κατά την συνάντηση, η εναγόμενη αρνήθηκε να υπογράψει νέα συμφωνία ενοικίασης με την εταιρεία, όπως είχε συμφωνηθεί, προβάλλοντας αδικαιολόγητες απαιτήσεις. Απαίτησε όπως της καταβληθεί αμέσως το ποσό των €6.746.- για επιδιορθώσεις στο υποστατικό, όπως ο υιός της αποσυρθεί από την εταιρεία και όπως το ενοίκιο διαφοροποιηθεί στις €3.000.- κατά τον πρώτο χρόνο της ενοικίασης και στις €3.500.-, τον δεύτερο και τον τρίτο χρόνο. Οι ενάγοντες αντέδρασαν μη αποδεχόμενοι τις απαιτήσεις της εναγόμενης και η τελευταία αρνήθηκε να τους παραδώσει την κατοχή του υποστατικού. Είναι θέση των εναγόντων πως η εναγόμενη παρέβηκε τις συμβατικές της υποχρεώσεις με αποτέλεσμα οι ίδιοι να υποστούν ζημιά. Πέραν του ποσού των €24.000.-, του οποίου ζητούν την επιστροφή, διεκδικούν το ποσό των €10.000.- ως αποζημιώσεις για έξοδα που υπέστησαν. Συγκεκριμένα πλήρωσαν, όπως διατείνονται, €120.- ως έξοδα σύστασης της εταιρείας, €3.000.- για την διαφήμιση του φροντιστηρίου και €4.000.- για την αγορά εξοπλισμού. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν την καταβολή των ακόλουθων ποσών: (α) €24.000.- με τόκο 5.5% από 25.1.2011 μέχρι εξόφλησης ως αποζημιώσεις και/ή άλλως πως. (β) €10.000.- ως αποζημιώσεις και/ή άλλως πως. (γ) Δικηγορικά έξοδα και Φ.Π.Α.. H εναγόμενη αρνείται τους ισχυρισμούς και τις θέσεις των εναγόντων. Διατείνεται πως είναι η ενάγουσα 2 που «απαίτησε» (παρά την διαφωνία του ενάγοντα 1) όπως ο XXXXX Ζαχαράτος «συμμετάσχει» στην ενοικίαση του υποστατικού. Η παράδοση του θα γινόταν, σύμφωνα με ό,τι το Ενοικιαστήριο Έγγραφο προνοούσε, «κατά ή περί την 1.6.2011». Η ίδια είχε ως «μόνη» συμβατική υποχρέωση την έκδοση πολεοδομικής άδειας ώστε το υποστατικό να λειτουργήσει ως φροντιστήριο, υποχρέωση την οποία εκπλήρωσε, αναλαμβάνοντας μάλιστα όλες τις σχετικές επιδιορθώσεις (γι' αυτό και προπληρώθηκε το ενοίκιο ενός έτους). Ουδέποτε της ζητήθηκε η υπογραφή νέου ενοικιαστηρίου εγγράφου με την εταιρεία που θα σύστηναν οι ενάγοντες. Οι τελευταίοι, κατά παράβαση των συμβατικών τους υποχρεώσεων «επισκέπτοντο» καθημερινά το ακίνητο χωρίς την συγκατάθεση της ίδιας και «παρενέβαιναν» στις εργασίες που διεξάγοντο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση και καθυστέρηση. Οι ενάγοντες παρόλο που συμφώνησαν να επιβαρυνθούν το κόστος των έξτρα εργασιών που οι ίδιοι είχαν ζητήσει και το οποίο ανήλθε στις €6.447,29, αρνήθηκαν και συνεχίζουν να αρνούνται να το πληρώσουν. Το ακίνητο παραδόθηκε νομότυπα στους ενάγοντες στις 27.5.2011, αφού προηγουμένως οι τελευταίοι το «επιθεώρησαν και βρήκαν αυτό της αρεσκείας των». Στους ενάγοντες παραδόθηκαν και τα πρωτότυπα των αποδείξεων και/ή των τιμολογίων για τις έξτρα εργασίες. Μετά την παράδοση του ακινήτου, πράγματι «άρχισε μία συζήτηση» μεταξύ των εναγόντων και του Πάνου Ζαχαράτου, η οποία δεν αφορούσε την ενοικίαση του υποστατικού αλλά την μεταξύ τους συνεργασία. Κατά την εναγόμενη, είναι οι ενάγοντες που «παραβίασαν και/ή υπαναχώρησαν» από την συμφωνία. Συνεπεία τούτου, η ίδια υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται ζημιά, την οποία διεκδικεί εναντίον των εναγόντων καθότι δεν κατέστη δυνατόν μέχρι και σήμερα να ενοικιάσει το υποστατικό της παρά τις έντονες προσπάθειες που κατέβαλε. Ανταπαιτητικώς η εναγόμενη αξιώνει την καταβολή: (α) €6.447,29 ως το κόστος των έξτρα εργασιών. (β) €142.000.- ως «διαφυγόν κέρδος και/ή ως αποζημιώσεις για διάρρηξη συμβάσεως εξ' υπαιτιότητος των εναγόντων». (γ) νόμιμο τόκο. (δ) έξοδα. Κατά την ακροαματική διαδικασία, κατέθεσαν από πλευράς εναγόντων, οι ίδιοι, XXXXX Δημητρίου (Μ.Ε.1) και XXXXX Παχνιώτου (Μ.Ε.2) και από πλευράς εναγόμενης η ίδια XXXXX Ζαχαράτου (Μ.Υ.1), ο XXXXX Θουκυδίδης (Μ.Υ.2), ο XXXXX Χριστοδούλου (Μ.Υ.3), ο XXXXX Ζαμπάς (Μ.Υ.4) και ο XXXXX Ζαχαράτος (Μ.Υ.5). Ο ενάγοντας αρ. 1 XXXXX Δημητρίου (Μ.Ε.1), επανέλαβε τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων. Όπως κατέθεσε, ο ίδιος και η ενάγουσα αρ. 2, το 2011 αποφάσισαν, ως συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί που ήταν, να λειτουργήσουν ιδιωτικό φροντιστήριο. Μετά από έρευνα, κατέληξαν στο υποστατικό της εναγόμενης στην κοινότητα Κολοσσίου, στο οποίο προηγουμένως στεγαζόταν γηροκομείο. Η εναγόμενη έθεσε ως όρο για να τους ενοικιάσει το υποστατικό, να μετέχει στην επιχείρηση του φροντιστηρίου και ο υιός της XXXXX Ζαχαράτος, όρο τον οποίο αποδέχτηκαν. Συμφωνήθηκε με την εναγόμενη πως το Ενοικιαστήριο Έγγραφο θα υπογραφόταν αρχικά και από τον υιό της XXXXX Ζαχαράτο ως ενοικιαστή (όπως και από τους ίδιους) και πως στην συνέχεια θα συστήνετο εταιρεία, στην οποία μέτοχος θα ήταν και ο XXXXX, η οποία θα τους υποκαθιστούσε. Συμφωνήθηκε δηλαδή πως με την σύσταση της εταιρείας θα υπογράφετο νέα συμφωνία ενοικίασης, με τους ίδιους όρους, αλλά με την εταιρεία ως ενοικιαστή. Στη βάση αυτών των δεδομένων υπεγράφη στις 25.1.2011 το Ενοικιαστήριο Έγγραφο (Τεκμήριο 1) από τον ίδιο, την ενάγουσα 2 και τον XXXXX Ζαχαράτο. Το υποστατικό, βάσει των συμφωνηθέντων, θα επιδιορθωνόταν με έξοδα της ιδιοκτήτριας και θα παραδίδετο στους ενοικιαστές «έτοιμο», ώστε να γίνουν οι δέουσες ενέργειες για να εξασφαλιστεί η σχετική άδεια από το Υπουργείο Παιδείας. Το υποστατικό θα παραδίδετο την 1.6.
2. Λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε η εναγόμενη (όπως η ίδια τους ανέφερε), ο ίδιος και η ενάγουσα 2 προπλήρωσαν τα ενοίκια για τον πρώτο χρόνο της ενοικίασης. Πλήρωσαν από €12.000.- ο καθένας. Το ποσό πληρώθηκε με δύο επιταγές (Τεκμήριο 2), ημερομηνίας 27.1.
3. Η εταιρεία συστάθηκε με την ονομασία «Ιδιωτικό Φροντιστήριο το Σύγχρονο Λτδ» (Τεκμήριο 3). Η ενάγουσα 2 και ο ίδιος κατείχαν από 40% του συνόλου των μετοχών και ο Ζαχαράτος το υπόλοιπο 20%. Παράλληλα με τις εργασίες στο υποστατικό, προχώρησαν με την ενάγουσα αρ. 2, στην διαφήμιση του φροντιστηρίου. Πλήρωσαν στην εταιρεία MKL CHRISTODOULOU LTD το ποσό των €1.225.- (Τεκμήριο 4) για την έκδοση διαφημιστικών φυλλαδίων και καρτών. Πλήρωσαν στην εταιρεία KARAPATAKIS GIVEWAYS LTD, €300.- (Τεκμήριο 5) για καπελάκια και στυλό. Στην XXXXX Αντρέου €50.- (Τεκμήριο 6) για διαφημιστικά φυλλάδια. Στην εταιρεία KANIKLIDES LTD €181.- (Τεκμήριο 7) για κόλλες μεγέθους Α
4. Πήραν επίσης προσφορές (Τεκμήριο 8) για ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Μετά την σύσταση της εταιρείας, η εναγόμενη «έφερνε εμπόδια και προσκόμματα» και τους αρνείτο την είσοδο στο υποστατικό, παρ' ότι οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα. Ήταν αναγκαίο να εισέρχονται στο ακίνητο ώστε να υποδεικνύουν στους εργάτες διάφορες εργασίες που έπρεπε να γίνουν, ώστε το υποστατικό να είναι λειτουργήσιμο ως φροντιστήριο (π.χ. που θα έπρεπε να τοποθετηθούν οι πρίζες για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές). Ήταν αναγκαίο επίσης να εισέρχονται οι «δικοί τους άνθρωποι» που θα εγκαθιστούσαν τους πίνακες και ό,τι αφορούσε τον εξοπλισμό του φροντιστηρίου, για να δουν τον χώρο και να «μετρήσουν», για να μπορέσουν να δώσουν τις τελικές τους προσφορές. Στη συνέχεια, η εναγόμενη προέβαλε «καινούργιες απαιτήσεις». Τους τις μετέφερε ο δεύτερος υιός της, XXXXX Ζαχαράτος, σε συνάντηση που είχε μαζί τους τον Μάρτιο του
5. Η εναγόμενη ζήτησε όπως ο υιός της XXXXX, αποχωρήσει από την εταιρεία και όπως το ενοίκιο αυξηθεί από €2.000.- (που προνοούσε το Ενοικιαστήριο Έγγραφο) σε €3.000.-, για το πρώτο και δεύτερο έτος της ενοικίασης. Απέρριψαν τις εν λόγω απαιτήσεις εμμένοντας στην πιστή τήρηση της Συμφωνίας. Τις ίδιες απαιτήσεις μετέφερε και ο XXXXX Ζαχαράτος σε συνάντηση (προσήλθε στη συνάντηση με κάποιο κύριο τον οποίο σύστησε ως τον οικονομικό σύμβουλο της οικογένειας),που είχαν στο σπίτι της ενάγουσας 2, τις οποίες και πάλι απέρριψαν. Με επιστολή του δικηγόρου της εναγόμενης, ημερομηνίας 29.4.2011 (Τεκμήριο 10), η τελευταία ζητούσε την καταβολή του ποσού των €5.000.- για τις εργασίες που, κατ' ισχυρισμόν, έκαμε στο υποστατικό κατόπιν «δικής τους απαίτησης», όπως διατείνετο. Με την ίδια επιστολή, τους πληροφορούσε ότι «άλλαξε» το αρχιτεκτονικό σχέδιο το οποίο κατέθεσε στην Πολεοδομία. Ήταν η θέση του πως τούτο παραβίαζε την Συμφωνία, αφού το επισυνημμένο σ' αυτήν σχέδιο (Τεκμήριο 9), που υπέγραψαν, ήταν διαφορετικό. Οι ίδιοι ουδέποτε «συναίνεσαν και/ή ζήτησαν» από την εναγόμενη να προβεί σε αλλαγή των σχεδίων που υπέγραψαν και ούτε ζήτησαν οποιεσδήποτε αλλαγές εντός του υποστατικού. Το μόνο που ζήτησαν, ήταν «καθαρές αίθουσες για να εγκαταστήσουν όλο τον κινητό εξοπλισμό που χρειαζόταν ένα φροντιστήριο». Απάντησαν με επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 2.5.2011 [Τεκμήριο 15

(2)]. Επεξηγούσαν πως το μοναδικό πράγμα που οι ίδιοι ζήτησαν ήταν η τοποθέτηση έξι σημείων air condition και μίας διαχωριστικής γυψοσανίδας (τα «ζήτησαν» λίγες μέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας και προτού τους απαγορευθεί η είσοδος στο υποστατικό). Αρχές Μαΐου 2011 συναντήθηκαν με την εναγόμενη στην οικία του, κατόπιν αιτήματος της τελευταίας. Η εναγόμενη επέμενε στους όρους της, να αποχωρήσει ο υιός της από την εταιρεία και να αυξηθεί το ενοίκιο σε €3.000.- για το πρώτο έτος της ενοικίασης και σε €3.500.- για το δεύτερο και τρίτο). Παράλληλα «απαίτησε» την καταβολή, αμέσως, του ποσού των €6.746.-, αντί €5.000.- που είχε ζητήσει προηγουμένως, για τις «ισχυριζόμενες επιδιορθώσεις». Απέρριψαν και πάλι τις αξιώσεις της. Η εναγόμενη τους κάλεσε (με επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 23.5.2011) να τους παραδώσει τα κλειδιά του υποστατικού. Συναντήθηκαν στο υποστατικό στις 27.5.2011. Παρόντες ήσαν, πέραν της εναγόμενης και του υιού της XXXXX και ο δικηγόρος της XXXXX Θουκυδίδης, ο αρχιτέκτονας Χριστοδούλου και ο ηλεκτρολόγος XXXXX Ζαμπάς. Οι ίδιοι (ενάγοντες) προσήλθαν στη συνάντηση για να παραλάβουν τα κλειδιά του υποστατικού και για να υπογράψουν νέα συμφωνία ενοικίασης εκ μέρους της εταιρείας. Η εναγόμενη αρνήθηκε να υπογράψει την νέα συμφωνία και να τους παραδώσει τα κλειδιά του υποστατικού, εμμένοντας στις παράλογες απαιτήσεις της. Στη συζήτηση που ακολούθησε (στην παρουσία και του δικηγόρου της), τόσο η ίδια η εναγόμενη όσο και ο υιός της Πάνος, τους επιτέθηκαν εκφραστικά και τους εκδίωξαν από το υποστατικό, αρνούμενοι να τους το παραδώσουν. Προηγουμένως, επιθεώρησαν το υποστατικό το οποίο «σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμο να λειτουργήσει ως φροντιστήριο», καθότι υπήρχαν πολλές διαφορές από το αρχιτεκτονικό σχέδιο που υπέγραψαν αμφότερα τα μέρη. Συγκεκριμένα στην αίθουσα αρ. 2 (δεξιά του διαδρόμου), υπήρχε κτίσμα το οποίο μείωσε αισθητά το εμβαδόν της. Το αποχωρητήριο των αναπήρων αντί να βρίσκεται στη συμφωνημένη θέση, όπως φαίνεται στο Σχέδιο (Τεκμήριο 9), αυθαίρετα μεταφέρθηκε στην διπλανή αίθουσα διδασκαλίας η οποία χωρίστηκε σε γραφεία διευθυντών και καθηγητών, αφήνοντας έτσι τις αίθουσες διδασκαλίας από τέσσερις

(4), σε τρεις

(3). Το υποστατικό ήταν τελείως άβαφο και λερωμένο από τις εργασίες που είχαν γίνει. Στον διάδρομο υπήρχαν τζάμια στην οροφή τα οποία ήταν σπασμένα και ραγισμένα (συνιστούσαν κίνδυνο για τα πρόσωπα που θα κινούντο εντός του διαδρόμου). Ο εξωτερικός διαχωριστικός τοίχος ήταν ασουβάτιστος και άβαφος. Η ράμπα για τους αναπήρους δεν βρισκόταν στη σωστή θέση, μπροστά στην είσοδο του υποστατικού αλλά στο πλάι, με αποτέλεσμα να καθίσταται δυσχερής και/ή αδύνατη η πρόσβαση. Η αίθουσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν ήταν λειτουργήσιμη, αφού η εναγόμενη δεν τους επέτρεψε να προχωρήσουν με τις αναγκαίες εργασίες, ώστε η αίθουσα να καταστεί λειτουργήσιμη. Η κεντρική θέρμανση δεν λειτουργούσε. Με αυτά τα δεδομένα (συνεργούντων και των παράλογων απαιτήσεων της εναγόμενης), ήταν «αδύνατο γι' αυτούς να παραλάβουν το υποστατικό». Η ενάγουσα 2, XXXXX Βασιλέα Παχνιώτη (Μ.Ε.2), επιβεβαίωσε και υιοθέτησε τα όσα κατέθεσε ο ενάγοντας 1, XXXXX Δημητρίου. Πρόσθεσε πως περί τις αρχές Μαΐου του 2011, σε μία επίσκεψη της στο υποστατικό με κάποιον κ. Βασιώτη, εργολάβο, από τον οποίο ζήτησε να το δει και να της εκφέρει τις απόψεις του όσον αφορά την λειτουργικότητα του κτιρίου, η εναγόμενη ήταν παρούσα και επανέλαβε τους «γνωστούς απαράδεκτους» όρους της. Μετά τα γεγονότα της 27ης Μαΐου 2011, το ενδιαφέρον τους δεν έπαψε να υφίσταται για την παραλαβή του κτιρίου. Γι' αυτό, περί τα μέσα Ιουλίου 2011, η ίδια μαζί με κάποιον συνάδελφο της (τον XXXXX Κωνσταντίνου, πρώην διευθυντή σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης), ο οποίος επιθυμούσε να συνεργαστεί μαζί τους, επισκέφθηκαν το μέρος. Στο υποστατικό βρισκόταν η εναγόμενη, η οποία επανέλαβε τους όρους της. Συνεπεία της στάσης της εναγόμενης, ο Κωνσταντίνου έπαυσε να ενδιαφέρεται και αποχώρησαν. Η εναγόμενη XXXXX Ζαχαράτου (Μ.Υ.1), έδωσε μία διαφορετική εκδοχή για τα γεγονότα. Υπεστήριξε πως είναι οι ενάγοντες που έθεσαν ως «προϋπόθεση» για την υπογραφή του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου την «συμπερίληψη» του υιού της XXXXX Ζαχαράτου ως ενός εκ των ενοικιαστών και όχι η ίδια. Από την ημερομηνία υπογραφής του Ενοικιαστηρίου, άρχισε τις επιδιορθώσεις και μετατροπές και παράλληλα αιτήθηκε προς την Πολεοδομική Αρχή την έκδοση Πολεοδομικής Άδειας. Οι αιτήσεις ΛΕΜ/00295/2011 και ΛΕΜ/00296/2011, ημερομηνίας 8.3.2011 [Τεκμήρια 12

(1)και 12

(2)], εγκρίθηκαν στις 25.5.2011. Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Μάιο 2011, οι ενάγοντες επισκέπτοντο το ακίνητο, επέβλεπαν αλλά και «έκαναν υποδείξεις αναφορικά με την πρόοδο του έργου χωρίς να είχε συμφωνηθεί κάτι τέτοιο στην γραπτή συμφωνία». Σε πολλές περιπτώσεις υποδείκνυαν στους «διάφορους» εργολάβους, «έργα» που ήθελαν οι ίδιοι να γίνουν, χωρίς την δική της συγκατάθεση ή προηγούμενη ενημέρωση. Ένεκα τούτου άρχισαν οι προστριβές μεταξύ τους. Γι' αυτό τον λόγο, «παρότρυνε» τους ενάγοντες να της πουν ποιες ήταν οι συγκεκριμένες μετατροπές που ήθελαν να γίνουν. Οι ενάγοντες συμφώνησαν πως το κόστος των συγκεκριμένων εργασιών θα το αναλάμβαναν οι ίδιοι. Περί τα μέσα Απριλίου του 2011 και αφού οι εργολάβοι υλοποίησαν τις περισσότερες από τις επιπλέον εργασίες που ζήτησαν οι ενάγοντες, συναντήθηκε με την ενάγουσα 2, στην οποία έδωσε «μερικά» από τα τιμολόγια που αφορούσαν τις έξτρα εργασίες. Η ενάγουσα 2 «δεσμεύτηκε» ότι θα πλήρωνε εκ μέρους των εναγόντων. Παρά ταύτα δεν πληρώθηκε οτιδήποτε και έτσι έδωσε οδηγίες στον δικηγόρο της XXXXX Θουκυδίδη, να στείλει σχετική επιστολή (στάληκε η επιστολή Τεκμήριο 13). Πράγματι στην Πολεοδομία υποβλήθηκε διαφορετικό σχέδιο από αυτό που επισυνάφθηκε στο Ενοικιαστήριο. Τούτο έγινε «με συμφωνία αλλά και υπόδειξη των εναγόντων ενώπιον του αρχιτέκτονα του έργου». Η διαφοροποίηση του υποβληθέντος σχεδίου έγινε, για να «υιοθετηθούν» οι αλλαγές που ήθελαν οι ενάγοντες αλλά και προς συμμόρφωση των όρων που έθετε η Πολεοδομία. Εν πάση περιπτώσει, τούτο δεν διαφοροποίησε ουσιαστικά ή/και σημαντικά το αρχικώς συμφωνηθέν σχέδιο. Αφότου πληροφορήθηκε ότι της χορηγήθηκε η Πολεοδομική Άδεια, ειδοποίησε τους ενάγοντες με σχετική επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 23.5.2011 [Τεκμήριο 15

(1)], ότι η ίδια θα ήταν έτοιμη να τους παραδώσει το ακίνητο, η ώρα 12:00 στις 27.5.2011. Η συνάντηση έγινε στην παρουσία του υιού της Παναγιώτη Ζαχαράτου, του τότε δικηγόρου της XXXXX Θουκυδίδη, του ηλεκτρολόγου Ζαμπά και του αρχιτέκτονα του έργου Χριστοδούλου. Η ίδια παρέδωσε τα κλειδιά του ακινήτου στους ενάγοντες. Το ακίνητο παραδόθηκε σύμφωνα με το εγκεκριμένο από την Πολεοδομία αρχιτεκτονικό σχέδιο, το οποίο περιελάμβανε τις τροποποιήσεις που ζήτησαν και ενέκριναν οι ενάγοντες αλλά και η Πολεοδομική Αρχή. Έδωσε επίσης στους ενάγοντες όλα τα σχετικά τιμολόγια που αφορούσαν τις επιπλέον εργασίες. Οι ενάγοντες αρνήθηκαν να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό. Όμως, παρά την άρνηση τους, παρέλαβαν τα κλειδιά του ακινήτου. Κατά την διάρκεια της συνάντησης, οι ενάγοντες ήρθαν σε «διαπληκτισμό» με τον XXXXX Ζαχαράτο, αναφορικά με την εμπλοκή του τελευταίου στην εταιρεία. Ο διαπληκτισμός κλιμακώθηκε, ο ενάγοντας 1 και ο υιός της «άρχισαν να κατηγορούν έντονα ο ένας τον άλλο» και συνεπεία τούτου «οι ενάγοντες εκνευρισμένοι και αφότου όμως παρέλαβαν τα κλειδιά του ακινήτου, έφυγαν». Καταληκτικά, ήταν η θέση της πως η ίδια τήρησε την Συμφωνία της 25.1.2011 και παρότι οι ενάγοντες αρνήθηκαν να πληρώσουν το κόστος των έξτρα εργασιών που ζήτησαν και συμφώνησαν να πληρώσουν, τους παρέδωσε τα κλειδιά του ακινήτου, στην παρουσία μάλιστα των προαναφερόμενων μαρτύρων. Είναι οι ενάγοντες που επέλεξαν να υπαναχωρήσουν από την συμφωνία, τους οποίους θεωρεί υπαίτιους για την τροπή που πήρε η υπόθεση. Έκτοτε το υποστατικό δεν «ενοικιάστηκε ή αξιοποιήθηκε με οποιονδήποτε τρόπο», με αποτέλεσμα η ίδια να υποστεί σοβαρές και ανεπανόρθωτες ζημιές, καθότι το ακίνητο ήταν υποθηκευμένο στην Τράπεζα Κύπρου για παραχώρηση δανείου και το δάνειο κατέστη μη εξυπηρετούμενο (αφού δεν «μπόρεσε» να εξεύρει άλλα πρόσωπα για να το ενοικιάσει και να καταβάλει πληρωμές για την δόση του δανείου). Ο XXXXX Θουκυδίδης (Μ.Υ.2) δικηγόρος της εναγόμενης κατά τον ουσιώδη χρόνο, εστιάστηκε στα της συνάντησης στις 27.5.2011, στην οποία παρέστη και ο ίδιος. Όπως κατέθεσε, κατά την συνάντηση προέκυψαν «κάποιες διαφωνίες» κυρίως μεταξύ του ενάγοντα 1, XXXXX Δημητρίου και του XXXXX Ζαχαράτου, αναφορικά με την εμπλοκή του τελευταίου στην εταιρεία και στην επιχείρηση του φροντιστηρίου γενικότερα. Η διένεξη κλιμακώθηκε και κατέληξε σε τσακωμό μεταξύ τους. Διαφωνία υπήρξε και μεταξύ της εναγόμενης και των εναγόντων. Η πρώτη ζήτησε από τους δεύτερους να της καταβάλουν το κόστος των έξτρα εργασιών που οι ίδιοι ζήτησαν για «να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του χώρου», δίδοντας τους ένα φάκελο με αποδείξεις. Παρά την άρνηση των εναγόντων να πληρώσουν οποιοδήποτε ποσό για τις έξτρα εργασίες, η εναγόμενη τους παρέδωσε την κατοχή του ακινήτου «παραδίδοντας σ' αυτούς τα κλειδιά, αλλά οι ενάγοντες αρνήθηκαν να παραλάβουν κατοχή του υποστατικού». Ο XXXXX Χριστοδούλου (Μ.Υ.3), αρχιτέκτονας, κατέθεσε πως ανέλαβε την επίβλεψη και αποπεράτωση του έργου μετατροπής του επίδικου ακινήτου, από γηροκομείο σε φροντιστήριο. Οι ενάγοντες σε 2-3 περιπτώσεις περί τον Φεβρουάριο του έτους 2011, τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του και ζήτησαν όπως γίνουν αλλαγές επί του αρχικού σχεδίου το οποίο επισυνάφθηκε ως παράρτημα στο Ενοικιαστήριο Έγγραφο, ώστε το υποστατικό να εξυπηρετεί καλύτερα τον σκοπό για τον οποίο το προόριζαν (φροντιστήριο). Αφού έλαβε την έγκριση της Ζαχαράτου, υπέβαλε στην Πολεοδομία άλλο σχέδιο (Τεκμήριο 18), από αυτό που αρχικά συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο πλευρών, το οποίο και εγκρίθηκε. Ο XXXXX Ζαμπάς (Μ.Υ.4), ηλεκτρολόγος, κατέθεσε πως ανέλαβε την «επίβλεψη και αποπεράτωση» της ηλεκτρολογικής εγκατάστασης του επίδικου ακινήτου. Όπως κατέθεσε, οι ενάγοντες επισκέπτοντο και επιθεωρούσαν συχνά το υποστατικό κατά την διάρκεια των εργασιών. Τον Φεβρουάριο του 2011, οι ενάγοντες του ζήτησαν να «πραγματοποιήσει συγκεκριμένη εγκατάσταση», η οποία θα εξυπηρετούσε καλύτερα τους σκοπούς για τους οποίους προόριζαν το υποστατικό. Επειδή η εναγόμενη του ζήτησε να γίνει μια «απλή» ηλεκτρολογική εγκατάσταση, εξέδωσε δύο διαφορετικές προσφορές. Η προσφορά [Τεκμήριο 8

(1)], που ζήτησε η Ζαχαράτου, ήταν ύψους €2.067.-, ενώ η προσφορά (Τεκμήριο 19), για ό,τι ζήτησαν οι ενάγοντες, ανήρχετο στο ποσό των €5.600.-. Στο τέλος της ημέρας, η ηλεκτρολογική εγκατάσταση που τελικά «υλοποιήθηκε», με τη σύμφωνο γνώμη της Ζαχαράτου, ήταν αυτή που ζήτησαν οι ενάγοντες. Στη συνάντηση που έγινε περί τα τέλη Μαΐου του 2011 και στην οποία ήταν και ο ίδιος παρών, η Ζαχαράτου «παρέδωσε κατοχή του υποστατικού» στους ενάγοντες αλλά οι τελευταίοι δεν «ήθελαν να λάβουν την κατοχή». Υπήρξε διαφωνία μεταξύ της Ζαχαράτου, του υιού της Πάνου και των εναγόντων, σε σχέση με την πληρωμή του κόστους των έξτρα εργασιών. Η Ζαχαράτου ζήτησε την πληρωμή του ποσού από τους ενάγοντες, αλλά οι τελευταίοι αρνήθηκαν. Ο XXXXX Ζαχαράτου (Μ.Υ.5), υιός της εναγόμενης, υιοθέτησε και επιβεβαίωσε τα όσα κατέθεσε η τελευταία. Ήταν η θέση του πως οι ενάγοντες προχώρησαν στην σύσταση της εταιρείας, χωρίς ο ίδιος να ερωτηθεί ή να συναινέσει, είτε για τον δικηγόρο ο οποίος ανέλαβε τα της εγγραφής της εταιρείας είτε για το όνομα της. Πέραν τούτου, οι ενάγοντες «όρισαν» τους εαυτούς τους ως αξιωματούχους της εταιρείας, «αποστερώντας» από τον ίδιο την ευκαιρία ή δυνατότητα να έχει «οποιοδήποτε έλεγχο ή όφελος από την εταιρεία ή/και την επιχείρηση του φροντιστηρίου». Για τα έξοδα που κατ' ισχυρισμό υπέστησαν οι ενάγοντες για την διαφήμιση του φροντιστηρίου, όπως έκδοση διαφημιστικών καρτών και φυλλαδίων, στυλό κλπ, ουδέποτε ο ίδιος ενημερώθηκε ή ερωτήθηκε ή συμφώνησε με αυτά. Οι ενάγοντες, καθ' όλη την διάρκεια των εργασιών στο ακίνητο, απαιτούσαν από τον ίδιο «αυθαίρετες, παράλογες και ατεκμηρίωτες απαιτήσεις και αξιώσεις για δήθεν έξοδα» σε σχέση με την λειτουργία του φροντιστηρίου. Με επιστολή μέσω των δικηγόρων τους, ημερομηνίας 18.4.2011 (Τεκμήριο 23), απαίτησαν συνεισφορά εκ μέρους του (για τα έξοδα της εταιρείας), ύψους €1.200.-. Τον Μάρτιο του 2011, οι ενάγοντες απαίτησαν την υπογραφή γραμματίου (Τεκμήριο 25), ύψους €4.800.-, που αναλογούσε στο ποσοστό των μετοχών της εταιρείας που θα λάμβανε. Οι σχέσεις του με τους ενάγοντες δεν ήταν καλές «εξ' αρχής», αφού οι τελευταίοι από την μία επέμεναν να «συμπεριληφθεί ως ενοικιαστής ή/και μέτοχος της εταιρείας» και από την άλλη δεν «τον άφηναν να έχει καμμιά ουσιαστική ανάμειξη με τα της εταιρείας ή με την επιχείρηση του φροντιστηρίου». Στην συνάντηση της 27.5.2011 που ήταν και ο ίδιος παρών, έθεσε θέμα (για τους πιο πάνω λόγους) αποχώρησης του από την εταιρεία. Σε κάποιο σημείο της συζήτησης, η διαφωνία του με τον ενάγοντα 1 «κλιμακώθηκε» και «περί το τέλος της συνάντησης ο εναγόμενος 1 αποχώρησε οργισμένος από το υποστατικό». Η ενάγουσα 2 παρέμεινε στο υποστατικό και συνέχιζε να συζητά με την μητέρα του. Η τελευταία, παρά την άρνηση των εναγόντων να πληρώσουν για τις έξτρα εργασίες που οι ίδιοι ήθελαν, σε καμία περίπτωση δεν αρνήθηκε να τους παραδώσει την κατοχή του ακινήτου. Οι ενάγοντες καταχώρισαν την αγωγή 5240/13, σε σχέση με το γραμμάτιο που υπέγραψε και στις 13.11.2015 εξασφάλισαν απόφαση εναντίον του. Κατά τις τελικές αγορεύσεις και οι δύο πλευρές εστίασαν την προσοχή τους στην αξιολόγηση της εκατέρωθεν προσκομισθείσας μαρτυρίας. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας (έθεσα ενώπιον μου και το περιεχόμενο των εγγράφων που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια) έλαβα υπόψη την εικόνα των μαρτύρων στο δικαστήριο αλλά εξέτασα την μαρτυρία τους υπό το φως της ανθρώπινης πείρας και συμπεριφοράς, στοιχείο αποφασιστικής σημασίας για να καταλήξει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων (Βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ 447, Καρεκλά ν. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. 1199 και Αθανασίου και άλλος ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (βλ. Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση αρ. 10705, ημερ. 8.2.02, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, 530). Ο ενάγοντας 1 (Μ.Ε.1), μου έδωσε την εικόνα μάρτυρα της αλήθειας. Δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις κατά την αντεξέταση, παραμένοντας σταθερός στην θέση και στην εκδοχή του. Η μαρτυρία του χαρακτηρίζετο από σαφήνεια και πειστικότητα. Δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε στη μαρτυρία του, που θα μπορούσε να καταλήξει σε απόρριψη της εκδοχής του. Αποδέχομαι τα όσα κατέθεσε στο σύνολο τους. Τα όσα ανέφερα για τον ενάγοντα 1, ισχύουν απόλυτα και για την ενάγουσα 2 (Μ.Ε.2). Όχι μόνο δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις κατά την αντεξέταση, αλλά η μαρτυρία της δεν διαφέρει από την μαρτυρία του ενάγοντα 1, ούτε και στις λεπτομέρειες. Σαφείς και τεκμηριωμένες οι απαντήσεις της. Αποδέχομαι τα όσα κατέθεσε στο σύνολο τους. Η εναγόμενη (Μ.Υ.1), δεν μου έδωσε την εικόνα μάρτυρα της αλήθειας. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως προσήλθε στο Δικαστήριο όχι για να εξιστορήσει το πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα, αλλά για να καταθέσει ο,τιδήποτε θα ήταν υποβοηθητικό για την δική της θέση. Στην προσπάθεια της αυτή περιέπεσε σε αντιφάσεις, οι δε απαντήσεις της ήταν ασαφείς και μη τεκμηριωμένες. Κατά την κυρίως εξέταση επέμενε στη θέση πως το υποστατικό «μετά την υπαναχώρηση των εναγόντων», εν τέλει «δεν ενοικιάστηκε ή αξιοποιήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο» (τούτο ισχυρίστηκε και δικογραφικά). Αντεξεταζόμενη, παραδέχθηκε πως το υποστατικό το ενοικίασε γύρω στο 2011 - 2012, σε «δύο κυρίες» που ήθελαν να το λειτουργήσουν ως γηροκομείο, για περίοδο πέντε ετών, αντί του μηνιαίου ενοικίου των €3.000.-. Υπέγραψαν μάλιστα και συμβόλαιο το οποίο ετοίμασε ο δικηγόρος της, XXXXX Θουκυδίδης. Λόγω του ότι δεν υπήρχε υποδομή για παροχή ζεστού νερού (ήταν αχρείαστη για τους σκοπούς του φροντιστηρίου), οι ενοικιάστριες «ακύρωσαν το συμβόλαιο και έχασαν τις €3.000.-» που της έδωσαν. Υπεστήριξε με σθένος την θέση πως ήταν «ιδέα» της ενάγουσας 2 να «μπει ο Πάνος στην εταιρεία», επειδή «είναι νέος και έχει ιδέες». Δεν έχω πεισθεί πως τούτο ανταποκρίνεται στην αλήθεια του πράγματος. Δεν διευκρίνισε πως ο XXXXX, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν άνεργος (όπως η ίδια κατέθεσε), θα βοηθούσε την επιχείρηση του φροντιστηρίου, αφ' ης στιγμής ο ίδιος δεν είναι καθηγητής και δεν έχει ακαδημαϊκά προσόντα («δεν σπούδασε»). Στο εύλογο ερώτημα, γιατί οι ενάγοντες να επιμένουν να μετέχει στην εταιρεία και ο XXXXX, δεν έδωσε καμία απάντηση. Καθόλου διαφωτιστικές και μη πειστικές ήταν και οι απαντήσεις της, για ποιο λόγο εν τέλει ο XXXXX ήθελε να αποχωρήσει από την εταιρεία («γιατί ο γιος μου είδε ότι δεν συμβάδιζε με αυτή την ηλικία, είναι φυσικό η τρίτη ηλικία .. δεν συμβαδίζει με το 33 χρονών»). Ούτε και οι απαντήσεις που έδωσε, αναφορικά με τους λόγους που δεν επέτρεψε στους ενάγοντες να «βάλουν ταπέλες στο δρόμο» και στο υποστατικό για να διαφημίσουν το φροντιστήριο, ήσαν πειστικές. Απάντησε επί τούτου «όταν ρώτησα τον αρχιτέκτονα, μου είπε είναι παράνομο ταμπέλες να μπουν σε ένα εργοτάξιο. Αν περάσει ένα παιδί να το δει και η μάνα και χτυπήσει, εσύ θα πας φυλακή, όχι οι κύριοι και τους απαγόρευσα». Καθόλου πειστικές ήσαν και οι απαντήσεις της, αναφορικά με το ποιος ζήτησε και για ποιο λόγο έγιναν οι έξτρα εργασίες, όπως και για το κόστος τους. Κατά την κυρίως εξέταση κατέθεσε πως οι ενάγοντες «.. δεν δέχτηκαν τα έξτρα, τον φάκελο που τους έδειξα €6.700.- με αποδείξεις. Ήταν €5.000.-, τα δέχονταν, δεν ξέρω αν τα δέχονταν, αλλά επειδή η Πολεοδομία έβαλε και άλλα, βγήκαν έξτρα». Αντεξεταζόμενη και ερωτηθείσα γιατί απαιτεί €6.700.- για τις έξτρα εργασίες ενώ στην επιστολή του δικηγόρου της ημερομηνίας 29.4.2011 απαιτεί €5.000.-, απάντησε «Εκεί γράφει τον Απρίλιο αυτή η επιστολή. Συνεχίσαμε τις εργασίες και βάσει της Πολεοδομίας είχαμε σπασίματα, είχαμε έτσι και ανέβηκε ακόμη €1,600.-, πόσα». Στη θέση του συνηγόρου των εναγόντων πως πολλές από τις εργασίες που η ίδια ονόμαζε ως «έξτρα», ήταν δική της υποχρέωση να γίνουν, όπως τοποθέτηση φωτισμού, ο οποίος θα ενεργοποιείτο σε περίπτωση πυρκαγιάς, τοποθέτηση διασωλήνωσης συστήματος πυρόσβεσης, τοποθέτηση τουαλέτας αναπήρων, απάντησε πολύ συγκεχυμένα, «αν είναι αυτά τα €300.- όλος ο καβγάς τους τα χαρίζω», «. όλες οι έξτρα παροχές για τα μελλοντικά δωμάτια δεν σας πείραξαν και σας πείραξε μια καλωδίωση;» ή «αυτός ο υδραυλικός, ο οποίος έκαμε και τα air condition έβγαλε μια απόδειξη για όλα τα έξτρα που έκαμε. Αν τώρα τα μπέρδεψε και έβαλε της πυρόσβεσης, τον τυλιχτήρα, αυτά για εμένα είναι πολύ μικρά σημεία και ας ελπίσουμε να μου κάμει πιο ουσιώδη ερώτηση ο κύριος δαμέ» ή σε σχέση με τις τουαλέτες αναπήρων, απάντησε, «εμένα ήταν των αναπήρων, είχε ηλικιωμένους, αλλά ήρτε η Πυροσβεστική, εζήταν διαφορετικά για το φροντιστήριο. Έπρεπε εγώ να τα βάλω; Συγνώμη.» Τέλος, ασύμβατη με την κοινή λογική ήταν και η θέση της πως στην συνάντηση της 22.5.2011, παρά τις διαφωνίες της με τους ενάγοντες, παρά το ότι αξίωνε από αυτούς την πληρωμή του ποσού των €6.746.-, παρά το ότι οι τελευταίοι διαπληκτίστηκαν με τον υιό της Πάνο, η ίδια παρέδωσε την κατοχή του υποστατικού στους ενάγοντες, παραδίδοντας τους τα κλειδιά. Σ' όση έκταση η μαρτυρία έρχεται σε αντίθεση με ήδη αποδεχθείσα μαρτυρία, την απορρίπτω. Ο XXXXX Θουκιδίδης (Μ.Υ.2), παρόλο που και ο ίδιος κράτησε την ίδια γραμμή πλεύσης με την εναγόμενη σε σχέση με την συνάντηση της 27.5.2011, ότι δηλαδή η τελευταία παρέδωσε την κατοχή του υποστατικού, εντούτοις φάνηκε πως ήθελε να κρατήσει αποστάσεις και από τις δύο πλευρές. Ερωτηθείς αντεξεταζόμενος εάν στην συνάντηση έγινε η υπογραφή νέου συμβολαίου μεταξύ της εναγόμενης και της εταιρείας ως ενοικιάστριας, όπως προνοούσε το Ενοικιαστήριο Έγγραφο το οποίο ο ίδιος ετοίμασε, απάντησε «δεν ξέρω αν έγινε». Ερωτηθείς επίσης ποια ήταν η διαφωνία που προέκυψε μεταξύ των εναγόντων και του XXXXX Ζαχαράτου, απάντησε «. επειδή ήθελαν να τον βάλουν μέτοχο μέσα στην εταιρεία και υπήρχε ένας τσακωμός μεταξύ τους. Τώρα το τι είπε ο ένας και τι είπε ο άλλος δεν θυμούμαι». Τέλος, ερωτηθείς πως η εναγόμενη παρέδωσε τα κλειδιά στους ενάγοντες, απάντησε «τους είπε, έτα κλειδιά και τα άφησε πάνω στον πάγκο του reception". Επί του σημείου τούτου θα πρέπει να λεχθεί, πως είναι ο μοναδικός μάρτυρας που κατέθεσε πως τα κλειδιά αφέθησαν στον πάγκο του «reception». Τόσο η Εναγόμενη όσο και οι ενάγοντες κατέθεσαν πως τα κλειδιά ήταν πάνω στο τραπέζι. Θεωρώ πως η μαρτυρία του δεν είναι ασφαλές υπόβαθρο για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Σ' όση έκταση η μαρτυρία του έρχεται σ' αντίθεση με την ήδη αποδεχθείσα μαρτυρία, την απορρίπτω. Ως μη ασφαλές υπόβαθρο θεωρώ και τις μαρτυρίες των XXXXX Χριστοδούλου (Μ.Υ.3) και XXXXX Ζαμπά (Μ.Υ.4). Ασαφείς οι απαντήσεις και των δύο. Θέση του Χριστοδούλου (Μ.Υ.3), κατά την κυρίως εξέταση, ήταν πως στο επισυναπτόμενο στο Ενοικιαστήριο Έγγραφο αρχιτεκτονικό σχέδιο, έγιναν αλλαγές επειδή το ζήτησαν οι ενάγοντες. Αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε πως «κάποιες αλλαγές ζήτησε και η Πολεοδομία». Κατέληξε πως το αρχικό σχέδιο που υπεγράφη από τους ενάγοντες και την Ζαχαράτου, ήταν ήδη έτοιμο («ετοιμάστηκε ένα-δύο χρόνια πριν»), καθότι υπήρχε πρόθεση από μέρους των παιδιών της να ανοίξουν φροντιστήριο. Οι αλλαγές έγιναν για να ληφθεί η Πολεοδομική Άδεια. Αδιευκρίνιστο παρέμεινε ποιες αλλαγές ζήτησαν οι ενάγοντες και ποιες η Πολεοδομία. Θέση του XXXXX Ζαμπά (Μ.Υ.4), ήταν πως η ηλεκτρολογική εγκατάσταση «η οποία τελικά υλοποιήθηκε», ήταν αυτή για το ποσό των €5.600.- που έγινε «καθ' υπόδειξη» των εναγόντων. Ερωτηθείς κατά την αντεξέταση για ποιο λόγο δεν έβγαλε και τιμολόγιο αλλά παρέμεινε μόνο στην προσφορά (Τεκμήριο 9), απάντησε «άμα θα με πληρώσουν θα τους φκάλω απόδειξη με το ΦΠΑ τους, κανονικά». Ερωτηθείς στη συνέχεια για το τιμολόγιο ημερομηνίας 26.5.2011 (Τεκμήριο 21), για το ποσό των €2.427,65, το οποίο είναι υπογεγραμμένο από την εναγόμενη, απάντησε πως τούτο αφορά έξτρα εργασίες που ζήτησε η Ζαχαράτου, πέντε μήνες μετά που ολοκληρώθηκαν οι εργασίες στο υποστατικό. Το εύλογο ερώτημα που γεννάται είναι για ποιο λόγο το τιμολόγιο (Τεκμήριο 21) να φέρει ημερομηνία 26.5.2011, για εργασίες που έγιναν πέντε μήνες μετά, την στιγμή που το υποστατικό επρόκειτο να παραδοθεί στις 30.5.2011. Όσον αφορά την μαρτυρία του Μ.Υ.5 XXXXX Ζαχαράτου, η οποία συμπλέει με την μαρτυρία της XXXXX Ζαχαράτου (Μ.Υ.1), για τους ίδιους λόγους που απέρριψα την μαρτυρία της τελευταίας απορρίπτω και την μαρτυρία του Μ.Υ.5. Ενδεικτικά αναφέρω πως αντεξεταζόμενος κατέθεσε πως το συνολικό κόστος των έξτρα εργασιών ανερχόταν στο ποσό των €15.000.-, ποσό το οποίο πλήρωσε ο ίδιος από την εργασία του στο εξωτερικό. Ερωτηθείς σχετικά, απάντησε πως η διαφορά των €9.000.- από το ποσό που ανταπαιτεί η μητέρα του (€6.447.-), ήταν κατά τον ίδιο «ελαφριά» απόκλιση. Ερωτηθείς επίσης κατά την αντεξέταση, πως έγινε η παράδοση των κλειδιών του υποστατικού από την μητέρα του, απάντησε «δεν ήμουν σε απόσταση επαφής, για να δω εάν τα έδωσε στο χέρι, εγώ είδα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι, έδωσε και σε μένα κλειδιά». Θεωρώ πως οι πιο πάνω απαντήσεις του δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Τα όσα οι ενάγοντες κατέθεσαν, συνιστούν και τα ευρήματα μου. Είναι καλά γνωστό πως το Δικαστήριο επιχειρώντας να ερμηνεύσει μία έγγραφη συμφωνία, στόχο έχει την ανεύρεση της πρόθεσης των μερών, όπως αυτή συνάγεται από την συνήθη λογική γραμματική έννοια των λέξεων. Κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στον μέσο λογικό άνθρωπο. Έχοντας ως υπόβαθρο τα πιο πάνω, θεωρώντας πως υποχρέωση της εναγομένης βάσει του ενοικιαστηρίου εγγράφου (Τεκμήριο 1), ήταν, μεταξύ άλλων, να παραδώσει στους ενάγοντες το υποστατικό σε κατάσταση που αυτό θα μπορούσε να εξασφαλίσει όλες τις απαιτούμενες άδειες ώστε να λειτουργήσει ως φροντιστήριο και όχι μόνο να εξασφαλίσει την Πολεοδομική Άδεια, ως διατείνεται η ίδια. Βάσει της αποδεχθείσας μαρτυρίας και συνακόλουθα των ευρημάτων μου, κρίνω πως είναι η εναγόμενη που παρέβηκε τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Παρά τα συμφωνηθέντα, αρνήθηκε να υπογράψει νέο Ενοικιαστήριο Συμβόλαιο με την εταιρεία. Απαιτούσε αύξηση του συμφωνηθέντος ενοικίου. Το υποστατικό δεν ήταν έτοιμο να παραδοθεί. Παραπέμπω στα όσα οι ενάγοντες κατέθεσαν επί τούτου, τα οποία δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο πως όταν υπάρχει αθέτηση μιας συμφωνίας, το αθώο μέρος έχει το δικαίωμα είτε να τερματίσει την συμφωνία και να αξιώσει αποζημιώσεις είτε να επιμείνει στην τήρηση της συμφωνίας και να αξιώσει αποζημιώσεις (Βλ. Θεοχαρίδης ν. Ιωάννου κ.α.

(2012)1(B) Α.Α.Δ. 1311). Οι ενάγοντες, ως το αθώο μέρος, είχαν το δικαίωμα να τερματίσουν την σύμβαση, όπως και έπραξαν και να αξιώσουν αποζημιώσεις. Όπως ορίζει ο νόμος και συγκεκριμένα το άρθρο 73

(1)του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149: «Σε περίπτωση παράβασης της σύμβασης ο συμβαλλόμενος που ζημιώνεται από την εν λόγω παράβαση έχει δικαίωμα αποζημίωσης από τον υπαίτιο αντισυμβαλλόμενο, για τη ζημιά ή απώλεια που υπέστη συνεπεία αυτής ...» Στόχος και σκοπός του άρθρου 73, όταν εξετάζεται ο υπολογισμός των αποζημιώσεων για παράβαση συμφωνίας, είναι η αποκατάσταση του αθώου μέρους στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Οι αποζημιώσεις στοχεύουν στην επαναφορά του αθώου μέρους στη θέση που θα βρισκόταν αν η συμφωνία ολοκληρωνόταν (Saab ν. Holy Monastery of Ayios Neophytos

(1982)1 C.L.R. 499, Καλογήρου v. A. Zakheos Estates Ltd κ.ά.

(2008)1 (B) Α.Δ.Δ. 1280). Στο άρθρο υποδεικνύεται πως κατά τον υπολογισμό της απώλειας ή της ζημιάς που προέκυψε από την παράβαση της σύμβασης θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα μέσα τα οποία υπήρχαν για θεραπεία της δυσχέρειας που προκλήθηκε ως αποτέλεσμα της μη εκτέλεσης της σύμβασης. Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι εάν οι ενάγοντες, ως το αναίτιο μέρος της σύμβασης κατάφεραν ν' αποδείξουν ότι έχουν υποστεί ζημιά και εάν ναι, ποιο είναι το ύψος των αποζημιώσεων. Εν προκειμένω είναι κοινά παραδεκτό πως οι ενάγοντες προπλήρωσαν τα ενοίκια για τον πρώτο χρόνο της ενοικίασης. Δικαιούνται σε επιστροφή του ποσού αυτού αφού στο τέλος της ημέρας η αντιπαροχή για την οποία εδόθη, απέτυχε. Οι ενάγοντες αξιώνουν επίσης €10.000.- ως αποζημιώσεις. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο πως οι ειδικές ζημιές όχι μόνο πρέπει να καταγράφονται με ακρίβεια στο δικόγραφο, αλλά και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με την αναγκαία μαρτυρία (Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1Ε ΑΑΔ 298, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους

(1997)1 Α.Α.Δ., 396 και Συκοπετρίτης ν. Αθηνάκη

(2005)1 Α.Α.Δ. 844). Εν προκειμένω θεωρώ πως το ποσό αυτό δεν είναι ανακτήσιμο. Οι ενάγοντες δεν απέδειξαν πως έχουν υποστεί ζημιά, ύψους €10.000=. Οι αποδείξεις που προσκόμισαν, για έκδοση φυλλαδίων, καρτών, κλπ καταδεικνύουν το ποσό των €1.756.-. Κατά την κρίση μου ούτε το ποσό αυτό δεν είναι ανακτήσιμο, αφού καμμιά μαρτυρία δεν εδόθη σε σχέση με την μετέπειτα πορεία της εταιρείας. Καταληκτικά, κρίνω πως θα πρέπει να εκδοθεί απόφαση προς όφελος των εναγόντων και σε βάρος της εναγόμενης για το ποσό των €24.000.-, το οποίο θα φέρει νόμιμο τόκο. Η δε Ανταπαίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν βλέπω να υπάρχει κανένας αποχρών λόγος ώστε να υπάρχει απόκλιση από τον κανόνα, ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Διά ταύτα εκδίδεται απόφαση προς όφελος των εναγόντων και σε βάρος της εναγόμενης για €24.000.-, με νόμιμο τόκο. Η Ανταπαίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα του επιδικασθέντος ποσού και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται προς όφελος των εναγόντων. Νοουμένου πως η Απαίτηση και Ανταπαίτηση συνεκδικάστηκαν, να δοθεί ένα σετ εξόδων. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΣΤΚ/ΑΓ Subject: Civil/Other Action/Final Αναφορά: Παράβαση σύμβασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο