Her Britannic Majesty's Secretary State for Defence of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland ν. Nasir, Αρ. Αγωγής: 2942/2017, 28/9/

(3)και 8

(1)(ss), 9, επί της Κυπριακής και Αγγλικής νομολογίας και επί της εγγενούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου, υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του Δημήτρη Κυριάκου, υπαλλήλου του ενάγοντα. Ο αιτητής στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση του, αναφέρεται στις συμφωνίες ενοικίασης των ακινήτων Α και Β στην Επισκοπή της Επαρχίας Λεμεσού, μεταξύ του ενάγοντα ως ιδιοκτήτη των ακινήτων και του εναγόμενου και του XXXXX Nasir που έχει αποβιώσει, υπό την επωνυμία H. Noor Ellahi & Sons, ως ενοικιαστή. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι ο εναγόμενος που ήταν αλληλέγγυα και ή χωριστά υπεύθυνος για την τήρηση των όρων των συμφωνιών και κατά παράβαση των όρων αυτών, παρέλειψε να καταβάλει οφειλόμενα ενοίκια και ποσά τιμολογίων που συμποσούνταν σε €46.868,

1. Η κατοχή των ακινήτων δόθηκε στον ενάγοντα τον Ιούνιο του
2. Ο ενάγοντας όμως, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, δεν έχει οποιαδήποτε εξασφάλιση από τον εναγόμενο, ούτε και γνωρίζει αν ο τελευταίος έχει οποιαδήποτε περιουσία πλην του ακινήτου που διαμένει. Δεδομένων τούτων, σε περίπτωση που ο εναγόμενος αποξενώσει την περιουσία του, τυχόν απόφαση του ενάγοντα δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γίνεται αναφορά και σε αγωγή με αριθμό 2/2014 στο Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων, που ο εναγόμενος καταχώρισε εναντίον του ενάγοντα στην παρούσα υπόθεση, αγωγή που απορρίφθηκε και εκκρεμή έφεση στο Ανακτοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. . Είναι τέλος η θέση του αιτητή ότι η αδιαφορία που ο καθ' ου η αίτηση επέδειξε για την πληρωμή του ποσού όπως και οι δικαστικές διαμάχες, δείχνουν ότι υπάρχει κίνδυνος ο τελευταίος να αγνοήσει την εναντίον του απόφαση και να λάβει μέτρα αποξένωσης της περιουσίας του, που θα έχει σαν αποτέλεσμα την μη ικανοποίηση της απαίτησης του. Ο Καθ' ου η αίτηση, στις 28/02/2018 και πριν καταχωρήσει ένσταση, αποδέχθηκε την έκδοση διατάγματος ως το παρακλητικό Β της υπό κρίση αίτησης και στις 13/03/2018 με ένορκη δήλωση του αποκάλυψε τα περιουσιακά στοιχεία του που, ως αναφέρει, το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο που έχει είναι ½ μερίδιο οικίας στην οδό Ελλάδος XXXXX, XXXXX, στην Ερήμη Λεμεσού. Η περιουσία αυτή, σύμφωνα με τον καθ' ου η αίτηση, έχει αξία περίπου €285.000,00 και είναι επιβαρυμένη με υποθήκη προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου. Δεδομένων των πιο πάνω, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρισε ένσταση σε σχέση με το παρακλητικό Α της αίτησης, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: Δεν πληρούνται οι υπό του νόμου προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος το οποίο καλύπτεται από την παράγραφο Α του αιτητικού της αίτησης ημερ.17/10/
3. Η παρούσα αίτηση δεν γίνεται καλή τη πίστει. Εκκρεμεί προς το παρόν αίτηση για έγκριση δικαιώματος έφεσης ενώπιον του Ανακτό-Συμβουλίου (Privy Council) του Ηνωμένου Βασιλείου κατά της απόφασης του Δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου των Κυρίαρχων Αγγλικών Βάσεων στην Πολιτική Έφεση με αριθμό 1/2015 η οποία αν πετύχει θα έχει ως συνέπεια την επιδίκαση αποζημιώσεων προς όφελος του εναγόμενου - καθ' ου η αίτηση, λόγω των φερομένων αδικοπραγιών που έλαβαν μέρος εκ μέρους του ενάγοντα - αιτητή και είχεν ως αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή του εναγόμενου - καθ' ου η αίτηση. Οπόταν, αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο, θα έχει ως συνέπεια, μοιραία την κατάρρευση της παρούσας αγωγής γιατί αυτή στηρίζεται σε απαίτηση που είναι αποτέλεσμα αδικοπραγίας του ενάγοντα - αιτητή. Η παρούσα αγωγή και όλα τα ένδικα μέτρα που καταχωρήθηκαν στα πλαίσια αυτής είναι πρόωρα. Η ένσταση του καθ' ου η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Γεωργίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο του Ανδρέα Κυπρίζογλου. Ο καθ' ου η αίτηση, έχοντας υπόψη του το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης, βασίζει ουσιαστικά την ένσταση του στην έφεση που έχει καταχωρήσει στο Ανακτόσυμβούλιο και που σε περίπτωση επιτυχίας της θα λαμβάνει ως αποζημιώσεις πολύ μεγάλο ποσό, αλλά και στο ότι ο ενάγοντας με τη συμπεριφορά του κατέστρεψε τον εναγόμενο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αξιώσει αποζημιώσεις που είναι το αποτέλεσμα της δικής του αδικοπραξίας. Είναι ως εκ των άνω η θέση του ότι δεν είναι δυνατόν να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ο συνήγορος, τόσο του αιτητή, όσο και του καθ' ου η αίτηση, προχώρησαν στις αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, χωρίς να ζητηθεί η αντεξέταση οιουδήποτε των ενόρκως δηλούντων. Το δικαιοδοτικό πλαίσιο εξέτασης της παρούσας αίτησης είναι το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Το άρθρο αυτό ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και αναφέρω ενδεικτικά τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 CLR 231, Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, K.O.T. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, PARΙKO ALUMINIUM DESIGNS LTD ν. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1Γ Α.Α.Δ. 2015 Από την προαναφερθείσα απόφαση στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates α.ο.

(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και

(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο Ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ'Βασίλη, Πολ. Εφ. Αρ. 7755, ημερ. 13.4.1989). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates & others

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.α. ν. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 ΑΑΔ 253, 257 - 8). To τρίτο κριτήριο - προϋπόθεση ότι δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, εξετάζεται συνήθως με το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο. (Βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου

(2001)1Α ΑΑΔ 396. Όπως τονίστηκε στην M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co

(1997)1 (Γ) ΑΑΔ 1791 η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Επίσης η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται και στην περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως να εκδοθεί εναντίον του. Εξετάζοντας τώρα την υπό κρίση περίπτωση, έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές που διέπουν το ζήτημα της έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων και σε σχέση με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και της ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, κρίνω ότι πληρούνται οι εν λόγω προϋποθέσεις. Καταρχήν να λεχθεί ότι ο καθ' ου η αίτηση, πέραν της γενικής θέσης ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για έκδοση του διατάγματος, δεν αναφέρει οτιδήποτε το συγκεκριμένο που να υποστηρίζει τη θέση αυτή. Έχω αναφέρει προηγουμένως ότι η ένσταση του έχει σαν κεντρικό και μοναδικό άξονα την απόφαση του Δικαστηρίου των Βρετανικών Βάσεων και της έφεσης που εκκρεμεί εναντίον της απόφασης αυτής στο Ανακτόσυμβούλιο. Το Δικαστήριο όμως δεν είναι δυνατόν να απορρίψει αίτημα για προσωρινό διάταγμα, βασιζόμενο σε ύπαρξη υπό εκδίκαση έφεσης και σε πιθανότητα επιτυχίας, την οποία πιθανότητα προβάλλει ο καθ' ου η αίτηση, έχοντας περαιτέρω υπόψη ότι έφεση που άσκησε ο τελευταίος είχε απορριφθεί από το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων. Αυτό που θα εξετάσει το παρόν Δικαστήριο είναι η πλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται για έκδοση τέτοιας φύσεως διατάγματα. Η πιθανότητα δικαίωσης του καθ' ου η αίτηση στο τέλος, ως ο ίδιος προβάλλει, δεν εξαλείφει τον κίνδυνο αποξένωσης της περιουσίας του. Ο αιτητής στην αίτηση του παραθέτει το ιστορικό της υπόθεσης και το ότι τελικά οι οφειλές χρονολογούνται από το 2012 πολύ πριν την καταχώρηση της αγωγής στο Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων. Επισυνάπτονται στην αίτηση και σχετικά τιμολόγια που υποστηρίζουν την απαίτηση. Φυσικά να σημειωθεί εδώ ότι το Δικαστήριο στο στάδιο που βρίσκεται η διαδικασία και στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης, δεν εξετάζει σε βάθος τους ισχυρισμούς, παρά μόνο αν με βάση τα δικόγραφα καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση και δεν προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που έχει τεθεί με τις ένορκες δηλώσεις, παρά μόνο κατά πόσο υπάρχει απλή πιθανότητα επιτυχίας. Με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, κρίνω ότι ο ενάγων έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και την πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία. Αναφορικά τώρα με την τρίτη προϋπόθεση για την δυσκολία ή αδυναμία να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος, κρίνω ότι και αυτή η προϋπόθεση έχει πληρωθεί. Να σημειωθεί εδώ ότι ο καθ' ου η αίτηση με την ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 13/03/2018 που αποκαλύπτει το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο, αναφέρει ότι αυτό είναι ½ μερίδιο σε οικία στην Ερήμη Λεμεσού, ύψους περίπου €285.000 που βαρύνεται με υποθήκη προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου χωρίς όμως και πάλι να αναφέρει λεπτομέρειες σε σχέση με την υποθήκη και για ποιο ποσό είναι.. Αυτό το δεδομένο από μόνο του δεν μπορεί να αποτρέψει την έκδοση του αναγκαίου διατάγματος, καθότι η υποθήκη μπορεί ανά πασά στιγμή να εξαλειφθεί. Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει καταλήξει προηγουμένως ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητας επιτυχίας. Ο καθ' ου η αίτηση δεν έχει οποιοδήποτε άλλο περιουσιακό στοιχείο σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ημερ.13/03/2018 που θα μπορούσε να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση που θα εκδίδετο εναντίον του. Μοναδική περιουσία του είναι η οικία στην Ερήμη και που θα μπορούσε να ικανοποιήσει τυχόν απόφαση υπέρ του ενάγοντα. Ως εκ τούτου και με βάση τα πιο πάνω, δημιουργείται κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί δικαστική απόφαση που τυχόν εκδοθεί υπέρ του ενάγοντα. Ενόψει της κατάληξης του Δικαστηρίου για την πλήρωση και των τριών προϋποθέσεων το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το προσωρινό διάταγμα (βλ. Ζηντίλη v. Ανδρέου

(1997)1 Γ ΑΑΔ 1603). Αυτό που ενδιαφέρει στο στάδιο της εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι το Δικαστήριο να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση που δίδεται στο ενδιάμεσο στάδιο είναι εσφαλμένη. Ένας άλλος παράγοντας που επίσης έχει αναγνωριστεί από τη νομολογία ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι αν η συμπεριφορά του εναγόμενου που επιχειρείται να εμποδιστεί με το διάταγμα ενέχει οποιοδήποτε στοιχείο παρανομίας (βλ. M&M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion Lemesou Ltd

(1981)1 CLR 605). Στην προκείμενη περίπτωση κρίνω ότι με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, η πλάστιγγα της ευχέρειας κλίνει υπέρ του ενάγοντα. Το γεγονός ότι το ακίνητο αποτελεί το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο του καθ' ου η αίτηση και η πιθανότητα επιτυχίας του αιτητή στην αγωγή με τον κίνδυνο η τυχόν απόφαση να παραμείνει ανικανοποίητη, κρίνω ότι ο εναγόμενος θα υποστεί λιγότερη ταλαιπωρία από τον ενάγοντα. Ένα τελευταίο ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι και αυτό της κακοπιστίας που εγείρει στην ένσταση του ο καθ' ου η αίτηση. Το βάρος να στοιχειοθετήσει κακή πίστη από τον ενάγοντα βρίσκεται στους ώμους του εναγομένου. Από την ένορκη δήλωση όμως που στηρίζει την ένσταση, ουδέν έχει τεθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Ένας γενικός ισχυρισμός δεν επαρκεί. Δεδομένων των πιο πάνω, κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι το αιτούμενο διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί. Ως εκ τούτου, εκδίδεται διάταγμα ως το παρακλητικό Α της αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του αιτητή και εναντίον του Καθ΄ ου η αίτηση ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Κ.Κ.. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο