← Κύπρος

Αριστοτέλους ν. Κόκκκινος κ.α., Αρ. Αγωγής: 4987/13, 11/9/2018

Αριστοτέλους ν. Κόκκκινος κ.α., Αρ. Αγωγής: 4987/13, 11/9/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A361 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4987/13 Μεταξύ: XXXXX Αριστοτέλους Ενάγοντας - και -

  1. XXXXX Κόκκκινος
  2. XXXXX Κόκκινος
  3. ΜΙΝΕΡΒΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ Εναγόμενοι - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Ημερομηνία: 11 Σεπτεμβρίου, 2018 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Φ. Αποστολίδης Για τους Εναγόμενους 1-3: κα Κ. Αρκάδη για κ.κ. Μ. Χαρτσιώτη & Σία ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας, ηλικίας τότε 70 χρονών, ενώ διασταύρωνε το δρόμο πεζός, κτυπήθηκε από το όχημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος
  4. Ο Εναγόμενος 2 είναι ο ιδιοκτήτης του οχήματος. Η Εναγόμενη 3 παρείχε ασφαλιστική κάλυψη σε αυτό. Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι το ατύχημα προκλήθηκε από την αμέλεια του Εναγόμενου
  5. Μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος 1 παρέλειψε να τον αντιληφθεί έγκαιρα. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν κοινή Υπεράσπιση. Αρνούνται τις αξιώσεις του Ενάγοντα. Αποδίδουν σ' αυτόν αποκλειστική ή συντρέχουσα αμέλεια. Παρά τις προσπάθειες διευθέτησης της αγωγής μεσούσης της ακροαματικής διαδικασίας, δεν κατέστη δυνατή η έκδοση εκ συμφώνου απόφασης ή έστω ο περιορισμός των επίδικων θεμάτων[1]. Έτσι, παρέμεινε προς εκδίκαση το ζήτημα της ευθύνης για το ατύχημα καθώς και το ζήτημα των αποζημιώσεων. Προς απόδειξη της απαίτησης του Ενάγοντα, παρουσιάστηκαν οι αστυφύλακες Χ. Τσαγγάρης (ΜΕ1) και Π. Γεωργιάδης (ΜΕ2), ο Ενάγοντας (ΜΕ3) , ο Δρ. Ι. Ιωάνννου (ΜΕ4), ο Δρ. Σ. Φάνης (ΜΕ5) και ο Δρ. Μ. Σπύρου (ΜΕ6). Για την πλευρά των Εναγόμενων παρουσιάστηκαν ο Εναγόμενος 1 (ΜΥ1) και ο Μ. Λορτζιές (ΜΥ2). Συνοψίζω την προσαχθείσα μαρτυρία: Ο ΜΕ1 είναι ο εξεταστής του ατυχήματος. Επισκέφθηκε τη σκηνή με τον ΜΕ
  6. Βοήθησε τον ΜΕ2 να λάβει τις αναγκαίες μετρήσεις για να ετοιμαστεί το πρόχειρο σχεδιάγραμμα και το συμμετρικό σχεδιάγραμμα της σκηνής (Τεκμήρια προς Αναγνώριση Ι και ΙΙ αντίστοιχα). Το πρόχειρο σχεδιάγραμμα υπογράφτηκε από τον Εναγόμενο 1 στη σκηνή και από τον Ενάγοντα σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ορατότητα από το όχημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1 προς την οδό Δομνίτσας Λανίτου ήταν καλή. Το ατύχημα έγινε περίπου στις 7:00πμ. Ο καιρός ήταν αίθριος. Έλαβε κατάθεση από τον Εναγόμενο 1 (Τεκμήριο 1). Το όχημα δεν είχε ζημιές. Ο Ενάγοντας μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο (Τεκμήριο 3). Λήφθηκαν καταθέσεις από τον Ενάγοντα[2] (Τεκμήριο 2) και τον αυτόπτη μάρτυρα ΜΥ2 (Τεκμήριο 4). Ο ΜΕ2 ετοίμασε πρόχειρο σχεδιάγραμμα[3] της σκηνής (Τεκμήριο 5). Βάσει αυτού ετοίμασε συμμετρικό σχεδιάγραμμα[4] (Τεκμήριο 6). Το σημείο σύγκρουσης υποδείχθηκε από τον Εναγόμενο 1 στη σκηνή και από τον Ενάγοντα σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ορατότητα από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη μέχρι το σημείο σύγκρουσης ήταν απεριόριστη. Το πλάτος της οδού Δομνίτσας Λανίτου είναι 8.40 μέτρα. Το πεζοδρόμιο της οδού Δομνίτσας Λανίτη μέχρι το σημείο σύγκρουσης απέχει 3.30 μέτρα. Στη σκηνή του ατυχήματος δεν υπήρχε διάβαση πεζών. Λήφθηκαν φωτογραφίες της σκηνής (Τεκμήριο 7). Ο Ενάγοντας κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του Γραπτή Δήλωση (Έγγραφο Α). Στις 6.2.13 και ώρα 7:00πμ επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο στην οδό Δομνίτσας Λανίτη, από τα αριστερά προς τα δεξιά. Ο Εναγόμενος 1 την ίδια ώρα οδηγούσε το όχημά του στην οδό Ευαγόρα Λανίτη. Φθάνοντας στη συμβολή με την οδό Δομνίτσας Λανίτη, το όχημα έστριψε δεξιά με βόρεια κατεύθυνση κατά μήκος της οδού Δομνίτσας Λανίτη. Όταν εισήλθε στην εν λόγω οδό, τον κτύπησε ενώ διασταύρωνε το δρόμο. Ο ίδιος δεν είδε το όχημα που τον κτύπησε. Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Κατέθεσε ιατρικό πιστοποιητικό, ημερ. 26.2.13, του ΜΕ4 (Τεκμήριο προς αναγνώριση ΙΙΙ) και ιατρικό πιστοποιητικό του ΜΕ6 (Τεκμήριο 8). Έχει υποστεί έξοδα συνολικού ύψους €1,641.39 (Τεκμήρια 8-11). Μέχρι σήμερα ταλαιπωρείται με πονοκεφάλους, πόνους στον αυχένα και ζάλη. Ο ΜΕ4 ήταν γιατρός στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Εξέτασε τον Ενάγοντα στις 6.2.
  7. Έκδωσε το ιατρικό πιστοποιητικό[5], ημερ. 26.2.13 (Τεκμήριο 12), το περιεχόμενο του οποίου επεξήγησε. Έφερε τραύμα στην κεφαλή και του έγιναν επτά συρραφές. Παρουσίασε τραυματική αμνησία. Έγινε ακτινολογικός έλεγχος και αξονική τομογραφία εγκεφάλου. Παρουσίαζε αιμορραγικά στοιχεία στο εγκεφαλικό παρέγχυμα μετωπιαία δεξιά και πιεστικά φαινόμενα στο μετωπιαίο κέρας της δεξιάς πλάγιας κοιλίας. Αντεξεταζόμενος, του υποδείχθηκε ότι δεν αναγράφεται στο πιστοποιητικό ότι ο Ενάγοντας υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Απάντησε ότι τα ευρήματά του ονομάζονται εν ολίγοις κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ο ΜΕ5 τον Φεβρουάριο του 2013 ήταν ακτινολόγος ιατρός. Έκδωσε την ιατρική γνωμάτευση, ημερ. 6.2.13 (Τεκμήριο 13). Εξέτασε τον Ενάγοντα, 70 ετών τότε, στις 6.2.
  8. Έγινε εξέταση αξονικού τομογράφου εγκεφάλου και αυχενικής μοίρας. Παρουσίαζε αιμορραγία στο εγκεφαλικό παρέγχυμα μετωπιαία δεξιά και οίδημα. Στην αυχενική μοίρα υπήρχαν χρόνιες οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις που δεν σχετίζονταν με το ατύχημα. Λόγω του οιδήματος και του αίματος στον εγκέφαλο παρουσιάστηκαν μικρά πιεστικά φαινόμενα στο μετωπιαίο κέρας της δεξιάς πλαγίας κοιλίας. Ο ΜΕ6 είναι νευροχειρουργός. Εξέτασε τον Ενάγοντα στις 6.2.13 σε ιδιωτική κλινική. Ο Ενάγοντας υπέστη θλάση αυχένα και θλάση εγκεφάλου. Παρουσίαζε πονοκέφαλο, πόνο στον αυχένα και γενική αδυναμία. Οι αιμορραγικές θλάσεις του εγκεφάλου δεικνύουν ότι ο Ενάγοντας υπέστη μέτριας βαρύτητας κρανιοεγκεφαλική κάκωση, και όχι ελαφριάς μορφής. Είχε οριζόντιο νυσταγμό κατά την κίνηση των ματιών στο πλάι και αστάθεια σε θέση Romberg. Συστήθηκε μαγνητική τομογραφία όλης της σπονδυλικής στήλης και συντηρητική αγωγή με αντιφλεγμονώδη, αναλγητικά και ηρεμιστικά. Την επόμενη μέρα, η κλινική του κατάσταση παρουσίασε βελτίωση. Στις 8.2.13 έλαβε εξιτήριο με συντηρητική αγωγή. Η έκβαση ήταν καλή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Μέχρι την ημέρα που έδωσε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Ενάγοντας παρακολουθείτο περιοδικά από τον ΜΕ
  9. Συνεχίζει να παραπονείται για πονοκεφάλους και αυχενικό πόνο. Μελλοντικά, θα έχει πονοκεφάλους και πόνο στον αυχένα κατά τις αλλαγές του καιρού. Έκδωσε το ιατρικό πιστοποιητικό, ημερ. 26.4.13 (Τεκμήριο 8). Ο Εναγόμενος 1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του την κατάθεσή του (Τεκμήριο 1). Στις 6.2.13 ήταν κληρωτός στρατιώτης. Οδηγούσε στην οδό Ευαγόρα Λανίτη. Φθάνοντας στη συμβολή με την οδό Δομνίτσας Λανίτου, σταμάτησε στο ΑΛΤ, με πρόθεση να στρίψει δεξιά. Έλεγξε το δρόμο. Δεν πρόσεξε οποιοδήποτε όχημα ή πεζό. Ενώ κινείτο δεξιά για να στρίψει, και πριν να ευθυγραμμιστεί το όχημά του, άκουσε ένα κτύπημα στο αριστερό μπροστινό φτερό. Κοίταξε από το αριστερό καθρεφτάκι του οχήματος και το κεντρικό καθρεφτάκι και είδε τον Ενάγοντα στο έδαφος. Τότε σταμάτησε. Μετακίνησε το όχημά του για να μην εμποδίζει την κυκλοφορία. Έτρεξε προς τον Ενάγοντα και κάλεσε ασθενοφόρο. Χρησιμοποίησε τα φρένα του οχήματος μετά που άκουσε το θόρυβο της σύγκρουσης. Πριν ακούσει το κτύπημα, δεν είδε τον Ενάγοντα. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη μπορούσε να δει αν υπήρχαν πεζοί ή οχήματα σε απόσταση 100 μέτρων. Δεν είδε κανένα. Η κηλίδα αίματος είναι το σημείο όπου έπεσε ο Ενάγοντας. Ο ΜΥ2 βρισκόταν επί της οδού Δομνίτσας Λανίτου. Είδε ένα όχημα να φεύγει από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη με βόρεια κατεύθυνση. Ενώ έστριβε το όχημα, είδε ένα πεζό να περπατά από το πεζοδρόμιο της οδού Δομνίτσας Λανίτου προς το δρόμο, χωρίς να σταματήσει. Αμέσως σκέφτηκε ότι θα συγκρουστούν. Είδε τον πεζό να κτυπά τα δύο του χέρια στη μέση του μπροστινού μέρους του οχήματος στην αριστερή πλευρά, να κάνει άλμα ένα μέτρο πάνω από το έδαφος. Ο πεζός έπεσε κατακόρυφα με την ωμοπλάτη και το κεφάλι. Το όχημα, αντί να σταματήσει, συνέχισε την πορεία του. Σταμάτησε μετά από 10 μέτρα. Τότε ο νεαρός οδηγός του οχήματος κατέβηκε να δει τι έγινε. Την ίδια μέρα, ο ίδιος έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία (Τεκμήριο 4). Δεν είδε τον πεζό να σταματά ή να δείχνει την πρόθεσή του να διασταυρώσει. Δεν φάνηκε να σταματά ή να κοιτάζει δεξιά ή αριστερά. Από το σημείο που κατέβηκε ο πεζός στο δρόμο μέχρι στο σημείο της σύγκρουσης ήταν 3 - 3.50 μέτρα, δηλαδή τουλάχιστον τέσσερα - πέντε βήματα. Είναι σε θέση να αντιλαμβάνεται αποστάσεις καθότι ήταν πλοίαρχος. Ο οδηγός δεν έτρεχε, δεν γνωρίζει όμως την ταχύτητα του οχήματος. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο που να εμπόδιζε τον οδηγό του οχήματος να δει τον πεζό. Στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας προσκομίστηκαν εκ συμφώνου συγκεκριμένες περικοπές[6] των πρακτικών της ποινικής υπόθεσης για το ατύχημα (Έγγραφο Β). Δεν κατατέθηκα ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους (Δημητρίου v. Δημητριάδη

(2000)1 Α.Α.Δ. 1654). Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιόν μου, έχοντας υπόψη τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας (Πατάτσου ν. Χιλμί κ.ά., Πολιτική Έφεση αρ. 300/11, ημερ. 31.5.17, Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη & Συνεταίροι κ.ά., Πολιτική Έφεση αρ. 118/10, ημερ. 16.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα και να απορρίψει άλλο (Βασιλειάδης ν. Δημήτριος Γ. Σπύρου Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 123/09, ημερ. 14.10.15). Η μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΕ2 ήταν σαφής και θετική. Κατέθεσαν με άνεση και η αξιοπιστία τους δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Αμφότεροι φάνηκαν να είναι αμερόληπτοι και αντικειμενικοί. Δεν παραγνωρίζεται ότι ο ΜΕ2 ανέφερε ότι η απόσταση από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη μέχρι το σημείο σύγκρουσης είναι περίπου 16 μέτρα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η απόσταση ήταν μεγάλη, όχι μικρότερη των 13 μέτρων, θα μπορούσε όμως να είναι μέχρι και 20 μέτρα. Κρίνεται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί στη μαρτυρία του ΜΕ2 όσον αφορά τον ισχυρισμό αυτό. Το γεγονός αυτό όμως δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του, λαμβάνοντας υπόψη τη συνολική εικόνα του μάρτυρα. Συνεπώς, πλην των όσων αναφέρονται πιο πάνω, κρίνεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΕ2 αναφορικά με τα πραγματικά ευρήματα. Η μαρτυρία του Ενάγοντα περιείχε τέτοιες αδυναμίες που το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή για την εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα. Ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος, ο Ενάγοντας περιγράφει στη γραπτή δήλωσή του την οδική συμπεριφορά του Εναγόμενου 1 αμέσως πριν τη σύγκρουση. Κατά την αντεξέτασή του, ο Ενάγοντας επανέλαβε αρκετές φορές ότι έλεγξε τον δρόμο, χωρίς να δει το όχημα του Εναγόμενου
  1. Κατά την αντεξέτασή του, ρωτήθηκε πως μπορεί να δίδει μαρτυρία για την οδική συμπεριφορά του Εναγόμενου 1 πριν τη σύγκρουση αφού ο ίδιος, ως αναφέρει, δεν είδε το όχημα του Εναγόμενου
  2. Ο Ενάγοντας περιορίστηκε να απαντήσει ότι ο ίδιος συνέταξε την εν λόγω παράγραφο, επαναλαμβάνοντας ότι ουδέποτε είδε το όχημα του Εναγόμενου 1 πριν τη σύγκρουση. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι δεν ξέρει αν ο Εναγόμενος 1 σταμάτησε ή αν ήταν καν στο ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη. Πέραν αυτού, ο Ενάγοντας στην κατάθεσή του (Τεκμήριο 2) αναφέρει ότι την ώρα που επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο υπήρχαν δύο οχήματα: «Απέναντί μου στην οδό Ευαγόρα Λανίτη είχε ένα αυτοκίνητο το οποίο ήταν σταματημένο για να στρίψει δεξιά και να κατευθυνθεί βόρεια και η οδηγός του με είδε και μου έδωσε προτεραιότητα. Επίσης, από βόρεια προς νότια στην οδό Δομνίτσας Λανίτου ερχόταν αυτοκίνητο το οποίο σταμάτησε για να περάσω». Αντεξεταζόμενος, ο Ενάγοντας ανέφερε ότι στο δρόμο υπήρχε μόνο ένα όχημα, ερχόμενο από τα αριστερά του (βόρεια), το οποίο του έδωσε προτεραιότητα για να διασταυρώσει το δρόμο. Όταν του υποβλήθηκε η σχετική περικοπή από την κατάθεσή του στην οποία αναφέρεται σε ακόμα ένα όχημα το οποίο οδηγείτο από μια γυναίκα οδηγό, ο Ενάγοντας απάντησε ότι «δεν υπήρχε άλλο όχημα» και ότι «δεν θυμάται». Σε άλλο σημείο επανέλαβε ότι θυμάται ένα όχημα ερχόμενο από βόρεια προς νότια, το οποίο του έδωσε προτεραιότητα να διασταυρώσει το δρόμο και ότι δεν θυμάται να υπήρχε άλλο όχημα με γυναίκα οδηγό. Η αντίφαση των ισχυρισμών του Ενάγοντα αναφορικά με τις συνθήκες του ατυχήματος μεταξύ της κατάθεσης και της μαρτυρίας του ενώπιον του Δικαστηρίου δεικνύουν ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του (Αθανασίου v. Γενικός Εισαγγελέας, Πολιτική Έφεση αρ. 345/11, ημερ. 18.7.18). Οι πιο πάνω διαστάσεις των θέσεων του Ενάγοντα αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα των αντιφάσεων στη μαρτυρία του. Είναι τέτοιας ουσιαστικής έκτασης και βαθμού που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Οι ΜΕ4, ΜΕ5 και ΜΕ6 κλήθηκαν υπό την ιδιότητά τους ως ιατροί. Η μαρτυρία τους θα πρέπει να εξεταστεί με βάση τις αρχές που προσεγγίζεται η ιατρική μαρτυρία (Σπύρου v. Παπαδόπουλου, Πολιτική Έφεση αρ. 29/12, ημερ. 2.4.18). Κρίνεται ότι και οι τρεις μάρτυρες ήταν βοηθητικοί για το Δικαστήριο. Οι θέσεις τους βασίζονταν σε ιατρικές εκθέσεις που συνέταξαν οι ίδιοι. Η μαρτυρία καθενός από αυτούς ήταν εμπεριστατωμένη, καταθέτοντας με άνεση τα ιατρικά τους ευρήματα και επεξηγώντας με σαφήνεια τα όσα αναγράφονται στις ιατρικές τους εκθέσεις. Τόσο κατά την κυρίως εξέτασή τους, όσο και κατά την αντεξέταση, ήταν κατανοητοί και πειστικοί. Ουδεμία τάση υπεκφυγής διαπιστώθηκε. Ούτε κλονίστηκε η μαρτυρία τους κατά την αντεξέταση σε οποιοδήποτε σημείο. Συνεπώς, κρίνεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία τους για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Ο Εναγόμενος 1 μου έκανε γενικά καλή εντύπωση. Απάντησε στις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν με συνοχή και πληρότητα. Ήταν σταθερός στις θέσεις του. Η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή του. Ούτε υπέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Συνεπώς, κρίνεται ότι το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Ο ΜΥ2 περιέγραψε με φυσικό και ξεκάθαρο τρόπο τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο ίδιος είδε να συμβαίνει το ατύχημα. Η μαρτυρία του ήταν σαφής και ξεκάθαρη. Δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις. Η μαρτυρία του κρίνεται ως αξιόπιστη. Πέραν της θετικής εντύπωσης που έδωσε στο Δικαστήριο, σημειώνεται ότι εκδοχή του για το πως έγινε το ατύχημα δεν έχει αμφισβητηθεί κατά την αντεξέτασή του. Μεταξύ άλλων, δεν αμφισβητήθηκε ότι ο ΜΥ2 βρισκόταν 30 μέτρα από το ατύχημα, ότι είδε τον πεζό να εισέρχεται 3-3.50 μέτρα από πεζοδρόμιο εντός του δρόμου ενόσω το όχημα του Εναγόμενου 1 έστριβε δεξιά από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη προς την οδό Δομνίτσας Λανίτου. Προτού προχωρήσω στην καταγραφή των ευρημάτων του Δικαστηρίου, σημειώνω τα ακόλουθα: Η μαρτυρία των ΜΕ4, ΜΕ5 και ΜΕ6, πέραν του ότι έχει κριθεί αξιόπιστη για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω, δεν έχει αντικρουσθεί με την προσκόμιση ιατρικής μαρτυρίας. Οι οποιεσδήποτε υποβολές από πλευράς της ευπαίδευτης συνηγόρου των Εναγόμενων παρέμειναν «χωρίς σάρκα και οστά». Όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με τον μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο (Thesis Trading Co Ltd ν. Δήμος Λάρνακας, Πολιτική Έφεση αρ. 388/10, ημερ. 23.6.16, Hasan ν. Ανδρέου, Πολιτική Έφεση αρ. 2/2011, ημερ. 2.12.15). Ο ισχυρισμός του ΜΕ6 ότι συστήθηκε αυχενικό κολλάρο στον Ενάγοντα δεν δικογραφείται. Συνεπώς, θα αγνοηθεί (Κάτζιη v. Φουκαρίδης & Σία Λτδ, Πολιτική Έφεση αρ. 40/11, ημερ. 11.7.17). Αναφορικά με τις φωτογραφίες (Τεκμήριο 7), το Δικαστήριο δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα σε αυτές αναφορικά με άλλα οχήματα που απεικονίζονται. Οι φωτογραφίες λήφθηκαν από συνάδελφό του ΜΕ2 κάποια ώρα μετά το ατύχημα. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει αν απεικονίζουν τις θέσεις άλλων οχημάτων την ώρα που έγινε το ατύχημα. Από τις δικογραφημένες θέσεις, τη μαρτυρία, την πραγματική μαρτυρία και τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα, τα ακόλουθα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου: Το ατύχημα έγινε στις 6.2.13 και περί τις 7:00πμ. Ο καιρός ήταν αίθριος. Ο Ενάγοντας ήταν 70 ετών. Ο Εναγόμενος 1 ήταν κληρωτός στρατιώτης. Ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής KQB969 στην οδό Ευαγόρα Λανίτη, με πορεία ως αυτή σημειώνεται στο Τεκμήριο 6 (πορεία Α). Φθάνοντας στη συμβολή με την οδό Δομνίτσας Λανίτου, σταμάτησε στο ΑΛΤ, με πρόθεση να στρίψει δεξιά. Ο Ενάγοντας περπατούσε από το πεζοδρόμιο της οδού Δομνίτσας Λανίτου προς το δρόμο, με πορεία ως αυτή σημειώνεται στο Τεκμήριο 6 (πορεία Γ), δηλαδή από αριστερά συμφώνως της πορείας του Εναγόμενου
  3. Ενώ το όχημα του Εναγόμενου 1 έστριβε δεξιά για να εισέλθει στην οδό Δομνίτσας Λανίτου, και πριν αυτό ευθυγραμμιστεί, ο Ενάγοντας εισήλθε στο δρόμο κάνοντας 4-5 βήματα. Τότε, το όχημα του Εναγόμενου 1 κτύπησε τον Ενάγοντα. Ο τελευταίος κτύπησε τα δύο του χέρια στη μέση του μπροστινού μέρους του οχήματος στην αριστερή πλευρά και εκτινάχθηκε ένα μέτρο πάνω από το έδαφος. Έπεσε κατακόρυφα με την ωμοπλάτη και το κεφάλι με φόρα, έχοντας τραυματιστεί. Ο Ενάγοντας αιμορραγούσε από το κεφάλι και ήταν ημιαναίσθητος. Το όχημα του Εναγόμενου 1 προχώρησε 10 μέτρα και σταμάτησε. Ο Εναγόμενος 1 μετακίνησε το όχημά του και κάλεσε ασθενοφόρο. Η σύγκρουση μεταξύ του οχήματος του Εναγόμενου 1 και του Ενάγοντα έγινε στο σημείο «Χ», ως αυτό σημειώνεται στο Τεκμήριο
  4. Το σημείο σύγκρουσης απέχει 3.30 μέτρα από το πεζοδρόμιο. Το πλάτος της οδού Δομνίτσας Λανίτου είναι 8.40 μέτρα. Η ορατότητα από το ΑΛΤ της οδού Ευαγόρα Λανίτη μέχρι την οδό Δομνίτσας Λανίτου ήταν 100 μέτρα. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο που να εμπόδιζε την ορατότητα. Επί του σημείου σύγκρουσης απεικονίζεται κηλίδα αίματος και είναι το σημείο όπου έπεσε ο Ενάγοντας. Ο Εναγόμενος 1 τη στιγμή της σύγκρουσης άκουσε ένα κτύπημα στο αριστερό μπροστινό φτερό. Είδε για πρώτη φορά τον Ενάγοντα από το αριστερό και κεντρικό καθρεφτάκι του μετά που ο Ενάγοντας έπεσε στο έδαφος. Πριν τη σύγκρουση δεν είδε τον Ενάγοντα. Χρησιμοποίησε τα φρένα του οχήματός του μετά που άκουσε το κτύπημα και συγκρούστηκε με τον πεζό. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο το οποίο να εμπόδιζε τον Εναγόμενο 1 να δει τον Ενάγοντα. Ο Ενάγοντας πριν να επιχειρήσει να διασταυρώσει το δρόμο δεν σταμάτησε. Ούτε έδειξε την πρόθεσή του να διασταυρώσει. Στη σκηνή του ατυχήματος δεν υπήρχε διάβαση πεζών. Το όχημα του Εναγόμενου 1 δεν υπέστη ζημιά. Ήταν ιδιοκτησίας του πατέρα του, Εναγόμενου 2, και παρεχόταν ασφαλιστική κάλυψη από την Εναγόμενη
  5. Ο Ενάγοντας υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου (CT Brain) και ακτινολογικό έλεγχο. Συνεπεία του ατυχήματος, υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση μέτριας βαρύτητας, θλάση στον αυχένα και θλάση στον εγκέφαλο. Υπέστη θλαστικό τραύμα στην ινιακή χώρα (διπλό) και του έγιναν επτά συρραφές. Είχε τραυματική αμνησία. Παρουσίαζε αιμορραγικά στοιχεία στο εγκεφαλικό παρέγχυμα μετωπιαία δεξιά και πιεστικά φαινόμενα στο μετωπιαίο κέρας της δεξιάς πλάγιας κοιλίας. Παρουσίαζε πονοκέφαλο, πόνο στον αυχένα και γενική αδυναμία. Είχε οριζόντιο νυσταγμό κατά την κίνηση των ματιών στο πλάι και αστάθεια σε θέση Romberg. Συστήθηκε μαγνητική τομογραφία όλης της σπονδυλικής στήλης και συντηρητική αγωγή με αντιφλεγμονώδη, αναλγητικά και ηρεμιστικά. Στις 7.2.18, η κλινική του κατάσταση παρουσίασε βελτίωση. Στις 8.2.13 έλαβε εξιτήριο με συντηρητική αγωγή. Η έκβασή της ήταν καλή. Μελλοντικά, ο Ενάγοντας θα έχει πονοκεφάλους και πόνο στον αυχένα κατά τις αλλαγές του καιρού. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η οποία ερμηνεύει το γενικό βάρος απόδειξης που έχει στους ώμους του ο εκάστοτε Ενάγοντας, αυτός πρέπει να αποδείξει την εκδοχή του με επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία, στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (Χρύσανθου ν. Φραντζή
(2010)1Β Α.Α.Δ.1295, Μαρσέλ κ.ά ν. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ
(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858). Αν αποτύχει να αποδείξει την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο, ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η εκδοχή του είναι πιο πιθανή από εκείνη της άλλης πλευράς (Σοφοκλέους ν. Κυριάκου
(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Είναι γνωστές οι αρχές που διέπουν το θέμα της αμέλειας (Χατζηγιάννης ν. Κουμάση κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 150, Χριστοφίνης ν. Φραντζή, Πολιτική Έφεση αρ. 328/11, ημ. 31.5.17). Το κριτήριο για τη συμπεριφορά ενός οδηγού είναι το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, και όχι του ενεχόμενου (Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387, Αλεξάνδρου κ.α. ν. Λεβέντη κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 420). Ως προς τον καταμερισμό της ευθύνης, καθοριστικοί παράγοντες η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των διάδικων κατά τη σύγκρουση και της ζημιάς που προκλήθηκε (Χαραλάμπους v. Στυλιανού
(1991)1Α Α.Α.Δ. 284). Η ευθύνη επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας, και όχι μικροσκοπικά (Χριστοδούλου ν. Γρηγορίου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 178). Τόσο ο οδηγός οχήματος, όσο και ο πεζός, έχουν καθήκον να επιδείξουν προσοχή στον άλλο αλλά και στους υπόλοιπες χρήστες του δρόμου. Αν αποτύχουν να το πράξουν, ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, ενδεχομένως να είναι υπόλογοι για την αμέλεια που οδήγησε στο ατύχημα (Tavellis v. Evangelou a.o.
(1984)1 C.L.R. 460). Ο πεζός οφείλει να επιδεικνύει, για τη δική του ασφάλεια, την προσοχή που αναμένεται από το μέσο λογικό άνθρωπο που είναι συνυφασμένη με την έννοια της σωφροσύνης (Αβραάμ ν. Στυλιανού
(2002)1 Α.Α.Δ. 50). Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Εναγόμενος 1 δεν αντιλήφθηκε την παρουσία του Ενάγοντα ενώ αυτός άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο από τα αριστερά συμφώνως της πορείας του. Είδε για πρώτη φορά τον Ενάγοντα από το αριστερό και το κεντρικό καθρεφτάκι του οχήματός του, μετά τη σύγκρουση και αφού είχε πέσει στο έδαφος. Η χρήση των φρένων του οχήματός του μετά που άκουσε το κτύπημα και συγκρούστηκε με τον πεζό επιβεβαιώνουν την παράλειψη του Εναγόμενου 1 να αντιληφθεί έγκαιρα την παρουσία του πεζού στο δρόμο. Η παράλειψη του αυτή είναι αδικαιολόγητη ενόψει της ικανοποιητικής ορατότητας που υπήρχε στο δρόμο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Ενάγοντας είχε ήδη καλύψει 3.30 μέτρα πριν τη σύγκρουση στη λωρίδα επί της οποίας κινείτο ο Εναγόμενος
  1. Υπό τις περιστάσεις, ο Εναγόμενος 1 δεν επέδειξε τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή, ως όφειλε, με αποτέλεσμα να μη προσέξει έγκαιρα τον Ενάγοντα και να επέλθει σύγκρουση. Δεν παραγνωρίζω ότι δεν έχει προσκομιστεί μαρτυρία ως προς την ακριβή ταχύτητα με την οποία οδηγούσε ο Εναγόμενος
  2. Ο ΜΥ2 ανέφερε ότι ο Εναγόμενος 1 «δεν έτρεχε» και ο Εναγόμενος 1 ότι έστριψε «με κανονική ταχύτητα». Το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε ευρήματα σε σχέση με την ταχύτητα, χωρίς μαρτυρία από εμπειρογνώμονα (Οδυσσέως v. Χατζηλούκα
(2000)1 Α.Α.Δ. 185). Όμως, η μη ύπαρξη μαρτυρίας ως προς την ταχύτητα, υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, δεν επηρεάζει την κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς το θέμα της αμέλειας του Εναγόμενου 1. Όπως λέχθηκε στην απόφαση Αλεξάνδρου v. Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ. 420, όπου ο Εφεσείοντας, στην προσπάθειά του να διασταυρώσει το δρόμο, κτυπήθηκε από το όχημα που οδηγούσε η Εφεσίβλητη: «Το ακροσφαλές του ευρήματος, σε σχέση με την ταχύτητα του αυτοκινήτου, δε μεταβάλλει τα δεδομένα, ούτε ο παράγοντας της ταχύτητας ήταν ουσιαστικός για την επιμέτρηση της ευθύνης δεδομένου ότι, όπως έκρινε το Δικαστήριο, παρά την ορατότητα την οποία είχε η εφεσίβλητη, δεν πρόσεξε την παρουσία του εφεσείοντα στο δρόμο πριν τη σύγκρουση. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τον εφεσείοντα ο οποίος είχε ανάλογη ευκαιρία να προσέξει το επερχόμενο αυτοκίνητο και να μη εισέλθει στο δρόμο πριν αυτό περάσει. Δεν ήταν η ταχύτητα της εφεσίβλητης που επενέργησε στην πρόκληση του δυστυχήματος αλλά η απροσεξία της. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τον εφεσείοντα, ο οποίος επεχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο όταν ήταν άκρως επικίνδυνο». Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου. Το επόμενο ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί είναι τυχόν συντρέχουσα αμέλεια του Ενάγοντα (Μαυρίδης v. Dharaghji
(1990)1 Α.Α.Δ. 1013). Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Ενάγοντας επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο χωρίς να σταματήσει και χωρίς να δείξει την πρόθεσή του. Όφειλε να ελέγξει το δρόμο για τους λογικά προβλεπτούς κινδύνους και να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές για τον ίδιο να διασταυρώσει το δρόμο. Η παράλειψή του να το πράξει δεικνύει εκ μέρους του αμέλεια και απροσεξία, η οποία έχει συμβάλει στον τραυματισμό του. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα στην αγόρευσή του προφορικά εισηγήθηκε ότι η ευθύνη του Εναγόμενου 1 είναι μέχρι 80%. Αναφέρθηκε σε τρεις αποφάσεις. Τα γεγονότα όμως σε εκείνες τις υποθέσεις διαφέρουν από της παρούσας. Στην Κουτζιή κ.ά. v. Κωνσταντίνου κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 908 οι πεζοί ανέμεναν στο κέντρο του δρόμου να περάσουν και ο οδηγός, οδηγώντας «πολύ πλησίον ή ακόμη επί της διαχωριστικής γραμμής», δεν τους αντιλήφθηκε. Στην Παναγή ν. Παναγιώτου
(2008)1 Α.Α.Δ. 1267 η πεζή είχε κοιτάξει δεξιά, αριστερά και ξανά αριστερά και αφού βεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε όχημα στο δρόμο, άρχισε να διασταυρώνει το δρόμο. Στην Ποντίκη ν. Κωνσταντινίδη
(2004)1 Α.Α.Δ. 875 ο πεζός, προτού αρχίσει να διασταυρώνει, επιχείρησε να προειδοποιήσει την οδηγό σε σχέση με την πρόθεσή του, χωρίς όμως να γίνει αντιληπτός. Στην αντίπερα όχθη, η ευπαίδευτη συνήγορος των Εναγόμενων εισηγήθηκε ότι, σε περίπτωση που έχει αποδειχθεί αμέλεια του Εναγόμενου 1, αυτή είναι σε πολύ μικρό ποσοστό. Λαμβάνοντας υπόψη τα περιστατική της παρούσας υπόθεσης, θεωρώ ότι, ως προς τον καταμερισμό της ευθύνης, οι αποφάσεις Κλημήδης v. Nani, Πολιτική Έφεση αρ. 375/10, ημερ. 3.12.15 και Perera v. Άστρα
(2006)1 Α.Α.Δ. 1074 είναι σχετικές. Στην Κλημήδης (ανωτέρω), η πεζή διασταύρωσε την πρώτη πλευρά του δρόμου (τη βόρεια) και πέρασε στη διαχωριστική νησίδα με πρόθεση να διασταυρώσει και την απέναντι πλευρά (τη νότια). Η πεζή χτυπήθηκε από όχημα στο κέντρο σχεδόν της νότας πλευράς του δρόμου. Η ορατότητα ήταν πέραν των 100 μέτρων. Το πλάτος του δρόμου ήταν 6.60 μέτρα. Το σημείο σύγκρουσης ήταν σε απόσταση 2.70 μέτρων βόρεια από τη μέση του δρόμου. Ο οδηγός δεν αντιλήφθηκε την πεζή πριν τη σύγκρουση και εφάρμοσε τα φρένα μετά το σημείο σύγκρουσης. Η πρωτόδικη απόφαση ότι οδηγός ευθυνόταν 50% και πεζή 50% για το ατύχημα επικυρώθηκε. Στην Perera (ανωτέρω), το Εφετείο καταλόγισε ποσοστό ευθύνης 50% στην πεζή και 50% στην οδηγό. Λήφθηκε υπόψη ότι η σύγκρουση είχε γίνει αμέσως μόλις η πεζή, έστω και απότομα, και χωρίς να ελέγξει αριστερά και δεξιά το δρόμο, κινήθηκε και εισήλθε στην πορεία κυκλοφορίας της οδηγού αλλά και η οδηγός δεν είχε αντιληφθεί την πεζή πριν τη σύγκρουση. Αν η οδηγός πρόσεχε καλύτερα στην πορεία της δεν μπορεί παρά να αντιλαμβανόταν την κίνηση της πεζής να διασταυρώσει το δρόμο και τελικά την παρουσία της στο μέσο του δρόμου. Το Εφετείο τόνισε ότι η πεζή, προτού επιχειρήσει να εισέλθει στη λωρίδα κυκλοφορίας όπου κινείτο το όχημα, θα έπρεπε να είχε βεβαιωθεί ότι αυτό ήταν απόλυτα ασφαλές. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Ενάγοντας είχε διανύσει 3.30 μέτρα πριν τη σύγκρουση. Εντούτοις, ο Εναγόμενος 1 δεν αντιλήφθηκε τον Ενάγοντα που βρισκόταν ήδη στο δρόμο, παρά μόνο μετά τη σύγκρουση, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του Εναγόμενου 1. Ο Ενάγοντας επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο χωρίς να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές για τον ίδιο. Η συμπεριφορά του Ενάγοντα και του Εναγόμενου 1 δικαιολογούν επιμερισμό της ευθύνης για το επίδικο ατύχημα σε ποσοστό 50% σε βάρος του Εναγόμενου 1 και 50% σε βάρος του Ενάγοντα. Ο Εναγόμενος 2 είναι ο ιδιοκτήτης του οχήματος (παρ. 5 της Υπεράσπισης). Η πλευρά του Ενάγοντα, πέραν του γενικού ισχυρισμού ότι ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε ως υπάλληλος ή αντιπρόσωπος ή εργοδοτούμενος του Εναγόμενου 2, δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία που να τον τεκμηριώνει. Η ιδιοκτησία από μόνη της δεν δημιουργεί τεκμήριο εκ προστήσεως ευθύνης εναντίον του ιδιοκτήτη. Αποτελεί μέρος του συνόλου της μαρτυρίας που αξιολογείται από το Δικαστήριο (Καθητζιώτης ν Manocas Transport Co Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 954). Στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορεί να συναχθεί εκ προστήσεως ευθύνη του Εναγόμενου 2 (Ποταμίτης v. Ιωάννου
(1992)1 Α.Α.Δ. 479). Η Εναγόμενη 3 παρείχε ασφαλιστική κάλυψη[7] στο όχημα που οδηγούσε ο Εναγόμενος 1 (παρ. 6 της Υπεράσπισης). Οι γενικές αποζημιώσεις σκοπεύουν στην απόδοση δικαιοσύνης στην απώλεια και στη ζημιά, χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα (Κελεσίδου v. Σταυρινού, Πολιτική Έφεση αρ. 221/12, ημερ. 6.12.17). Προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, αλλά παρέχουν καθοδήγηση προς το Δικαστήριο (Ερωτοκρίτου κ.α. ν. Καραολή
(1998)1 Α.Α.Δ. 445). Ενώ αναγνωρίζεται από τη νομολογία η αυξητική τάση στις αποζημιώσεις σε μια προσπάθεια ικανοποίησης σε χρήμα του ανθρώπινου πόνου και της ταλαιπωρίας (Λαγοποδίδης v. Αναστασίου, Πολιτική Έφεση Αρ. 250/11, ημερ. 18.5.17), η τάση αυτή δεν αποτελεί οδικό χάρτη για αιτιολόγηση παροχής αυξανόμενων ποσών σε κάθε περίπτωση (Προεστός v. Προδρόμου κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 326/11, ημερ. 12.4.17). Αποφάσεις με σωματικές βλάβες ανάλογες με αυτές που υπέστηκε ο Ενάγοντας είναι οι ακόλουθες: Κεζαρίδης v. Κωνσταντίνου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1373: ο Ενάγοντας υπέστη σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, κακώσεις στη κεφαλή και εγκεφαλική διάσειση. Του χορηγήθηκε αυχενικό κολάρο και αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου και σε μαγνητική τομογραφία του αυχένα χωρίς οποιαδήποτε παθολογική ένδειξη. Παρεπονείτο για έντονους πονοκεφάλους, αδυναμία συγκέντρωσης, έντονο πόνο και δυσκαμψία του αυχένα με πόνο και μούδιασμα στα άνω άκρα. Οι ακτινογραφίες της αυχενικής μοίρας έδειξαν ευθειασμό της σπονδυλικής στήλης και σπονδυλοαρθριτικές αλλοιώσεις στους Α5 και Α6 σπονδύλους. Συνεστήθη φυσιοθεραπεία. Το ποσό των ΛΚ6.000 (€10.303,16) που επιδικάστηκε πρωτοδίκως επί πλήρους ευθύνης επικυρώθηκε κατ' έφεση. Κρίθηκε ότι, παρόλο που δεν υπερέβαινε τα όρια της δίκαιης αποζημίωσης, ήταν πολύ κοντά στο ανώτατο όριο. Χαραλάμπους v. Αναστασιάδη
(2003)1 Α.Α.Δ. 1709: η Ενάγουσα υπέστη σοβαρή κάκωση και θλαστικό τραύμα της ινιακής χώρας του κρανίου, εγκεφαλική διάσειση, σοβαρά διαστρέμματα και θλάσεις αυχένος, θώρακα, ράχεως και οσφύος. Είχε για αρκετό χρόνο έντονο πόνο, χρησιμοποιούσε κολλάρο και λάμβανε ισχυρά παυσίπονα. Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση παρουσίασε βελτίωση, παρόλο ότι ένα χρόνο μετά το ατύχημα συνέχιζε να υποφέρει από πόνο στον αυχένα και μυαλγία της ράχεως, μετά από καιρικές αλλαγές. Το ποσό των ΛΚ3.500 (€6.010,17) επί πλήρους ευθύνης κρίθηκε από το Εφετείο ως λογικό. Χαραλάμπους v. Αβραάμ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1441: ο Ενάγοντας υπέστη διάστρεμμα αυχένα, τραύμα στη κεφαλή, εγκεφαλική διάσειση και ανάπτυξη μετατραυματικού συνδρόμου. Υπήρξε παροδική απώλεια συνειδήσεως. Το ποσό των ΛΚ2.500 (€4.271,50) υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων επικυρώθηκε κατ' έφεση ως δίκαιη και εύλογη αποζημίωση, περιέχοντας ένα στοιχείο γενναιοδωρίας. Μερακλή v. Ταλιώτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1148 (η οποία αναφέρεται στην πρόσφατη Abdulkader v. Σωτηρίου, Πολιτική Έφεση αρ. 187/11, ημερ. 30.3.17): ο Ενάγων υπέστη θλάση του αυχένα και μωλώπισμα του δεξιού ώμου. Το ποσό των ΛΚ3.500 (€6.010,17) επί πλήρους ευθύνης μειώθηκε κατ' έφεση σε ΛΚ1.500 (€2.562). Κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητές της. Είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν δύο υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (Σπύρου ν. Χαραλάμπους
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298). Οι τραυματισμοί στην υπόθεση Κεζαρίδη (ανωτέρω) ήταν σοβαρότερης μορφής αφού εκεί υφίσταντο, μεταξύ άλλων, σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, εγκεφαλική διάσειση, ευθειασμός της σπονδυλικής στήλης, χορήγηση αυχενικού κολλάρου και σύσταση φυσιοθεραπείας. Οι τραυματισμοί στις υποθέσεις Αβραάμ και Μερακλή (ανωτέρω) είναι «ηπιότερης» μορφής. Οι τραυματισμοί στην υπόθεση Αναστασιάδη (ανωτέρω) προσομοιάζουν στην έκταση που και ο εδώ Ενάγοντας παρουσίασε, μεταξύ άλλων, θλαστικό τραύμα της ινιακής χώρας, θλάση αυχένα, πόνο και αυχεναλγία μετά από αλλαγές του καιρού. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τους τραυματισμούς του Ενάγοντα, και γενικά τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη συνεπεία του τραυματισμού του, θεωρώ ότι το ποσό των €8.500 επί πλήρους ευθύνης αποτελεί δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να αναφέρονται στα δικόγραφα με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα (Σπύρου v. Παπαδόπουλου, Πολιτική Έφεση αρ. 29/12, ημερ. 2.4.18). Το αξιούμενο ποσό των €47,84 για το ιατρικό πιστοποιητικό του ΜΕ4 έχει αποδειχθεί με την προσκόμιση σχετικής απόδειξης (Τεκμήριο 9). Το αξιούμενο ποσό των €1.108,55 με βάση το τιμολόγιο ιδιωτικής κλινικής με αρ. 63407694 (Τεκμήριο 11), έχει αποδειχθεί μερικώς. Στο τιμολόγιο επισυνάπτεται Απόδειξη Είσπραξης για το συνολικό ποσό των €1.080, στην οποία αναφέρεται ότι το «οφειλόμενο ποσό έχει εξοφληθεί». Θεωρώ ότι ο Ενάγοντας δικαιούται μόνο στο ποσό των €1.080, το οποίο προκύπτει από το Τεκμήριο 11 ότι αποτελεί την πραγματική του ζημιά. Το αξιούμενο ποσό των €400 για το ιατρικό πιστοποιητικό του ΜΕ6 έχει αποδειχθεί με την προσκόμιση του Τεκμηρίου 8 και τη μαρτυρία του ΜΕ6, και (δ) η αξίωση για το ποσό των €85 για Αστυνομική Έκθεση έχει επίσης αποδειχθεί με την προσκόμιση σχετικής απόδειξης με αρ. 5468 (Τεκμήριο 10). Σε κάθε περίπτωση, πέραν της προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων για κάθε αξίωση ως αναφέρεται πιο πάνω, ο Ενάγοντας δεν αντεξετάστηκε επί τούτων. Συνεπώς, κρίνεται ότι ο Ενάγοντας έχει αποδείξει ειδικές ζημιές ύψους €1.612,84 επί πλήρους ευθύνης. Ο καθορισμός του τόκου είναι θέμα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, λαμβάνοντας υπόψη, μεταξύ άλλων, τον τρόπο με τον οποίο προωθείται η αγωγή καθώς και τυχόν καθυστέρηση στην καταχώρησή της (Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475). Το ατύχημα επισυνέβη στις 6.2.
  1. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 11.11.
  2. Δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε καθυστέρηση στην καταχώρησή της. Συνεπώς, σε ό,τι αφορά τις γενικές αποζημιώσεις κρίνεται ορθό όπως επιδικαστεί νόμιμος τόκος από 11.11.13, ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Σε σχέση με τις ειδικές ζημιές κρίνεται ορθό όπως επιδικαστεί νόμιμος τόκος, μειωμένος κατά το ήμισυ, από 6.2.13, ημερομηνία γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνακόλουθα, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγόμενων 1 και 3 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα: (α) για το ποσό των €4.250 υπό μορφή γενικών αποζημιώσεων, πλέον νόμιμο τόκο από 11.11.13 μέχρι εξόφλησης, (β) €806,42 υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, πλέον νόμιμο τόκο μειωμένο κατά το ήμισυ από 6.2.13 μέχρι σήμερα, πλέον νόμιμο τόκο από σήμερα μέχρι εξόφλησης, (γ) πλέον έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην ανάλογη κλίμακα του επιδικασθέντος ποσού και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η απαίτηση εναντίον του Εναγόμενου 2 απορρίπτεται. Ο Εναγόμενος 2 είχε κοινό δικηγόρο και κοινή Υπεράσπιση με τους υπόλοιπους Εναγόμενους. Επιδικάζεται το ⅓ των εξόδων της αγωγής υπέρ του Εναγόμενου 2 και εναντίον του Ενάγοντα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο (CAF Computers Ltd v. Παττίχη
(2010)1 Α.Α.Δ. 815). (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Ατύχημα - πεζός [1] Bλ. Πρακτικά του Δικαστηρίου, ημερ. 11.12.17, 14.12.17, 1.2.18 και 13.2.18. [2] Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει ποιος προέβη στις υπογραμμίσεις με πράσινο χρώμα και στις χειρόγραφες σημειώσεις επί του τεκμηρίου. [3] Τεκμήριο προς αναγνώριση Ι (ανωτέρω). [4] Τεκμήρια προς αναγνώριση ΙΙ (ανωτέρω). [5] Τεκμήρια προς αναγνώριση ΙΙΙ (ανωτέρω). [6] Φαίνονται με κίτρινο χρώμα επί του τεκμηρίου. [7] Βλ. Ο περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000 (Ν.96(Ι)/2000), άρθρο 16Α. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.