Αλκιβιάδη ν. Αντωνίου κ.α., Έφεση/Αίτηση αρ.: 1024/2012, 18/10/2018

(3)του Νόμου, Κεφ. 224, ειδοποίησή του, ημερομηνίας 29/11/2012. Η εφεσείουσα, με την έφεσή της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, μεταξύ άλλων ζητά την ακύρωση και/ή παραμερισμό της εν λόγω απόφασης. Με την υπό κρίση αίτηση - η οποία καταχωρήθηκε στις 25/4/2018 -, η εφεσείουσα ζητά διάταγμα και/ή άδεια που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης - όπως αναφέρεται στο σώμα της αίτησης -, «..στις ένορκες δηλώσεις ημερομηνίας 3/11/2015 και 31/12/2012, από τον κ. .. Μιχαήλ, ως η προτιθέμενη για καταχώρηση συμπληρωματική ένορκη δήλωση η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, εντός 15 ημερών από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.» Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της εφεσείουσας, η οποία, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Εξ' όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους της, η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τον κ. ... Μιχαήλ, ο οποίος είναι ειδικός εμπειρογνώμονας επί θεμάτων Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι αναγκαία για να προμηθεύσει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια τα οποία θα το βοηθήσουν στην αξιολόγηση της ορθότητας της απόφασης του Διευθυντή, αλλά και για να σχηματίσει δική του γνώμη αναφορικά με την υπόθεση. Επίσης, η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από εμπειρογνώμονα σε τέτοιου είδους υποθέσεις είναι απολύτως απαραίτητη για την επιτυχία της έφεσής της. Στο παρελθόν έκανε πολλές προσπάθειες για να εξεύρει χωρομέτρη ή άλλο εμπειρογνώμονα για να μελετήσει την υπόθεσή της και να δώσει σχετική μαρτυρία στο Δικαστήριο, πλην όμως, αυτό δεν κατέστη εφικτό. Εξ όσων την πληροφορούν οι δικηγόροι της, δε θα προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά στους εφεσίβλητους από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ενώ η ίδια θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη από τη μη έκδοσή του καθώς δε θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου, όλα τα αναγκαία γεγονότα από εμπειρογνώμονα, τα οποία είναι σημαντικά για την πορεία της έφεσης με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος αυτή να αποτύχει. Με βάση τα πιο πάνω, αληθώς πιστεύει ότι υπάρχει καλός λόγος και ότι είναι ορθό και δίκαιο να της επιτραπεί να καταχωρήσει την αιτούμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, επειδή είναι ουσιώδους σημασίας για την επιτυχία της έφεσης. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των εφεσίβλητων. Αποτελείται από 12 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εφεσίβλητου, στην οποία προέβη και κατ' εξουσιοδότηση της εφεσίβλητης που είναι σύζυγός του. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της εν λόγω δήλωσης και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Η υπό κρίση αίτηση διέπεται από τον Κανονισμό 10

(3)του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμού του 1956 - που θα πρέπει να σημειωθεί ότι αποτελεί πιστή αντιγραφή της Δ.48 Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας -, ο οποίος προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.» Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κόκκινου ν. Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3/11/2016: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Η δυνατότητα άσκησης της εξουσίας αυτής υπέρ του αιτήματος, όπου ο επιδιωκόμενος σκοπός της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά ν. Πουλλας Τσαδιώτης Λιμιτεδ κ.ά, Π.Ε. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.2014 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Σ΄ ότι δε αφορά τη δυνατότατα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου» και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο».» (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.)» Καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα - και ιδίως όσα και πάλι υπογραμμίζονται εκ μέρους μου - από την Messios & Sons Ltd και άλλος ν. Λεωνίδου (Αρ. 1)

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιόν μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Επειδή, η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στο πλαίσιο έφεσης, με την οποία η εφεσείουσα ζητά την ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή με την οποία επέλυσε σε βάρος του ακινήτου της συνοριακή διαφορά προστίθενται και τα εξής: Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Προκοπίου ν. Ryan κ.ά.

(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 1982, το βάρος απόδειξης της ύπαρξης λάθους στην απόφαση του Διευθυντή βρίσκεται στον αιτητή. Η κτηματολογική εργασία, προστίθεται, είναι εξειδικευμένη. Αμφισβήτησή της μπορεί να γίνει - μεταξύ άλλων - με παρουσίαση αναλόγου βαρύτητας πραγματογνωμοσύνης. Ακολούθως σύμφωνα με την Κτωρίδη ν. Επάρχου Λεμεσού κ.ά.

(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. 541, ο εφεσείων έχει το βάρος να καταδείξει το εσφαλμένο της απόφασης του Διευθυντή, ως του κατ' εξοχήν αρμόδιου στο πράγμα, «.εγχείρημα όχι ευχερές και μέλλον να επιτύχει μόνο αν συντρέχουν ισχυροί λόγοι που να το στηρίζουν.» Για παράδειγμα, στη Χαρίτου κ.ά. ν. Σάββα κ.ά.

(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 2535 απορρίφθηκε η έφεση, επειδή κρίθηκε ότι οι εφεσείοντες απότυχαν να αποδείξουν με θετική μαρτυρία ότι η απόφαση του Διευθυντή ήταν λανθασμένη. Με υπαγωγή των δεδομένων της υπό κρίση αίτησης σ' όλες τις παραπάνω αρχές και λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο της προτεινόμενης για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, για λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια θεωρώ ότι υπάρχει καλός λόγος ο οποίος, όχι απλώς μου επιτρέπει, αλλά, θα έλεγα επιβάλλει κιόλας να παραχωρήσω την αιτούμενη άδεια. Ειδικότερα: Δεδομένης της φύσης της έφεσης, με την οποία - για να επαναλάβω -, η εφεσείουσα επιδιώκει την ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή, με την οποία επέλυσε σε βάρος του ακινήτου της την επίδικη συνοριακή διαφορά και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη, ότι το βάρος απόδειξης του εσφαλμένου της εκκαλούμενης απόφασης βρίσκεται στους ώμους της εφεσείουσας και με δεδομένο ότι η εν λόγω απόφαση εδράζεται στην εξειδικευμένη κτηματολογική εργασία που προηγήθηκε, η οποία μπορεί να αμφισβητηθεί με παρουσίαση αναλόγου βαρύτητας πραγματογνωμοσύνης είναι σαφές, ότι χωρίς την παρουσίαση τέτοιας μαρτυρίας από την εφεσείουσα, οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσής της είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Τέτοιου είδους είναι η μαρτυρία που ζητά να της επιτραπεί να παρουσιάσει, που μέχρι στιγμής δεν υπάρχει. Από τη μελέτη, τόσο της δικής της μαρτυρίας όσο και αυτής του συζύγου της καθώς αυτής του αδελφού της είναι φανερό, ότι κανενός από τους τρεις η μαρτυρία μπορεί να θεωρηθεί ως μαρτυρία «αναλόγου βαρύτητας πραγματογνωμοσύνης», η οποία μπορεί να αμφισβητήσει την κτηματολογική εργασία που έγινε και οδήγησε στην έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης. Τέτοιου είδους μαρτυρία φαίνεται να είναι του .. Μιχαήλ, ο οποίος θα προβεί στη σχετική συμπληρωματική δήλωση, δεδομένης της διαφαινόμενης κατάληξής μου να παραχωρήσω τη σχετική άδεια, με την υπό κρίση αίτηση. Χωρίς να υπεισέρχομαι στην αλήθεια όσων - θα - αναφέρει στην εν λόγω ένορκη δήλωση ο υπό αναφορά, αυτά, θεωρούμενα ως αληθή καθιστούν το μάρτυρα ειδικό εμπειρογνώμονα επί θεμάτων Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, όπως αναφέρει στην παράγραφο 1 της επίμαχης δήλωσής του και συνολικά τη μαρτυρία του, μαρτυρία πραγματογνώμονα συναφώς με την κτηματολογική εργασία που έγινε για σκοπούς επίλυσης της συνοριακής διαφοράς η οποία οδήγησε στην έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης. Το γεγονός ότι μέρος όσων αναφέρονται από το μάρτυρα αναφέρονται είτε από την εφεσείουσα είτε από το σύζυγό της είτε ακόμη από τον αδελφό της στη δική τους ένορκη δήλωση/δηλώσεις δεν μπορεί να επενεργήσει ως κώλυμα στην παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Και τούτο, επειδή για λόγους που έχουν αναφερθεί με αναφορά σε νομολογία, ο μόνος αρμόδιος για να καταθέσει για θέματα που αφορούν στην κτηματολογική εργασία επί της οποίας εδράζεται η εκκαλούμενη απόφαση είναι κάποιος του οποίου η μαρτυρία μπορεί να θεωρηθεί ως «αναλόγου βαρύτητας πραγματογνωμοσύνη», η οποία μπορεί να αμφισβητήσει πειστικά και τεκμηριωμένα την εν λόγω κτηματολογική εργασία. Στην προκειμένη περίπτωση, τέτοια μαρτυρία - για να επαναλάβω - είναι αυτή την οποία επιδιώκει να παρουσιάσει η εφεσείουσα με την υπό κρίση αίτηση. Τα παραπάνω, κατά τη γνώμη μου στοιχειοθετούν τον καλό λόγο για άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας να παραχωρήσω την αιτούμενη άδεια και να επιτρέψω την καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Παρότι θεωρώ ότι πλείστοι από τους λόγους ένστασης στην αίτηση έχουν ήδη απαντηθεί εντούτοις, συναφώς με μερικούς από αυτούς, για σκοπούς πληρέστερης αιτιολογίας της απόφασής μου, θα ήθελα να πως και τα εξής: Με τον 1ο λόγο υποβάλλεται ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Όσα αναφέρονται πιο πάνω θεωρώ ότι δίδουν πλήρη απάντηση στο συγκεκριμένο λόγο, ο οποίος ασφαλώς είναι αβάσιμος. Το ίδιο ισχύει και για το 2ο λόγο, με τον οποίο υποβάλλεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Με τον 3ο λόγο υποβάλλεται ότι η εφεσείουσα δεν έχει δείξει την ύπαρξη καλού λόγου για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Και αυτός ο λόγος, που επίσης είναι αβάσιμος έχει ήδη απαντηθεί. Με τον 4ο λόγο υποβάλλεται ότι η εφεσείουσα προωθεί την υπό κρίση αίτηση καταχρηστικά και/ή κακόπιστα καθώς πρόκειται για προσπάθεια συμπλήρωσης ηθελημένου κενού. Και αυτός ο λόγος ένστασης, ο οποίος εν μέρει έχει ήδη απαντηθεί είναι αβάσιμος. Αφ' ης στιγμής κρίθηκε καλός ο λόγος για τον οποίο η εφεσείουσα ζητά άδεια να καταχωρήσει την επίμαχη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν τίθεται θέμα είτε κατάχρησης είτε κακοπιστίας εκ μέρους της, συναφώς με την προώθηση του σχετικού δικονομικού διαβήματός της. Απ' εκεί και πέρα, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια της αποδίδεται προσπάθεια συμπλήρωσης ηθελημένου κενού, αλλά και με ποια λογική μπορεί να θεωρείται ηθελημένο εκ μέρους της το κενό, που όντως υπάρχει και που σε περίπτωση που δεν γίνει αποδεκτή η αίτηση, θα συνεχίσει να υπάρχει, με σοβαρό ενδεχόμενο την απόρριψη της έφεσής της. Ωστόσο, οι εφεσίβλητοι, θα πρέπει να αποφασίσουν και για το εξής: τι από τα δυο ισχύει, ο υπό κρίση λόγος ένστασης, με τον οποίο αποδίδουν στην εφεσείουσα προσπάθεια συμπλήρωσης ηθελημένου κενού ή ο 7ος λόγος ένστασης, με τον οποίο ισχυρίζονται ότι η προτιθέμενη προς καταχώρηση συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποτελεί επανάληψη και/ή σχολιασμό των ισχυρισμών της και/ή των υπολοίπων ενόρκως δηλούντων προς υποστήριξη της πρώτης; Προφανώς δεν μπορεί να ισχύουν και τα δυο. Ακολουθεί ότι και ο 7ος λόγος ένστασης είναι αβάσιμος. Ο 5ος λόγος ένστασης, με τον οποίο υποβάλλεται ότι η εφεσείουσα επιδιώκει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, παραβλέποντας και/ή καταστρατηγώντας το σκοπό για τον οποίο είναι δυνατό να γίνει επίκληση και/ή χρήση της σχετικής δικονομικής δυνατότητας, δυνάμει της Δ.48 Θ.4

(2)έχει ήδη απαντηθεί. Στο βαθμό που με τον 8ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι η υπό κρίση αίτηση υποβλήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση, η ένσταση είναι βάσιμη. Είναι γεγονός, πως δε θεωρώ πειστική την εξήγηση της εφεσείουσας, αναφορικά με το χρόνο που επέλεξε να παρουσιάσει την πλέον κατάλληλη, ουσιαστική και αναγκαία μαρτυρία, τουλάχιστον για να ελπίζει σε επιτυχή έκβαση της έφεσής της, ισχυριζόμενη ότι στο παρελθόν έκανε πολλές προσπάθειες για να εξεύρει χωρομέτρη ή άλλο εμπειρογνώμονα σε τέτοιου είδους υποθέσεις, πλην όμως αυτό δεν κατέστη εφικτό. Από το σημαντικό αριθμό εφέσεων ίδιας φύσεως με την παρούσα που έχουν τεθεί κατά καιρούς ενώπιον μου, νομιμοποιούμαι πιστεύω να πω, ότι έχω δικαστική γνώση, ότι στην Κύπρο υπάρχει πληθώρα μαρτύρων της ειδικότητας του κ. Μιχαήλ, ο οποίος θα προβεί στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση καθώς και διαφόρων άλλων, συναφών με αυτή ειδικοτήτων, όπως είναι για παράδειγμα οι χωρομέτρες και/ή τοπογράφοι, σε βαθμό που δεν πείθει η εφεσείουσα, ισχυριζόμενη ότι προσπαθούσε για πεντέμισι χρόνια μέχρι να βρει τον κ. Μιχαήλ. Παρόλα αυτά, η επί του προκειμένου αδράνεια και απραξία της, κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να οδηγήσει άνευ άλλου στο τόσο δραστικό μέτρο της απόρριψης της αίτησης, δεδομένης της φύσης και ιδιαίτερα της αξίας της μαρτυρίας που επιθυμεί να παρουσιάσει προς υποστήριξη της έφεσης, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί. Όμως, η όποια καθυστέρηση έχει προκληθεί και θα προκληθεί ακόμη στην εκδίκαση της έφεσης, υπαιτιότητι της εφεσείουσας (παρότι δε συμφωνώ με τον εφεσίβλητο, ο οποίος στην παράγραφο 13 της ένορκης του δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση στην αίτηση ισχυρίζεται ότι με τη δικονομική συμπεριφορά της εφεσείουσας παραβιάζονται κατάφορα τα δικαιώματά του σε δίκαια και εντός ευλόγου χρόνου δίκη, δοθέντος ότι κατά πόσο υπάρχει τέτοια παραβίαση είναι κάτι που δε συναρτάται αποκλειστικά με την καθυστέρηση που παρατηρείται στην εκδίκαση μιας υπόθεσης), θα αντισταθμιστεί με τη διαταγή ως προς τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά της. Οι 8ος, 9ος και 10ος λόγοι ένστασης είναι τελείως άσχετοι με τη φύση της υπό κρίση αίτησης. Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρώ περιττή οποιαδήποτε αναφορά στο περιεχόμενό τους. Ο 11ος λόγος ένστασης έχει ήδη απαντηθεί. Σε αντίθεση με ό,τι υποβάλλεται με αυτό θεωρώ ότι η εφεσείουσα απέδειξε με πειστικό τρόπο την ύπαρξη καλού λόγου για καταχώρηση της σκοπούμενης συμπληρωτικής ένορκης δήλωσης. Επαναλαμβάνω απλώς τους ακόλουθους ισχυρισμούς της, από την ένορκή της δήλωση: Εξ' όσων πληροφορείται από τους δικηγόρους της, η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από το ... Μιχαήλ, ο οποίος είναι ειδικός εμπειρογνώμονας επί θεμάτων Κτηματολογίου και Χωρομετρίας είναι αναγκαία για να προμηθεύσει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια τα οποία θα το βοηθήσουν στην αξιολόγηση της ορθότητας της απόφασης του Διευθυντή, αλλά και για να σχηματίσει δική του γνώμη αναφορικά με την υπόθεση. Επίσης, η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από εμπειρογνώμονα σε τέτοιου είδους υποθέσεις είναι απολύτως απαραίτητη για την επιτυχία της έφεσής της. Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη καθώς δε θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα αναγκαία γεγονότα από εμπειρογνώμονα τα οποία είναι σημαντικά για την πορεία της έφεσης με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος αυτή να αποτύχει. Ο 12ος λόγος ένστασης - που είναι και ο τελευταίος - επίσης έχει απαντηθεί. Επομένως δε χρειάζεται να τον επαναλάβω. Κατ' ακολουθία όλων όσων ανάφερα η αίτηση γίνεται αποδεκτή. Εκδίδεται διάταγμα, ως η παράγραφος Α της αίτησης. Αναφορικά με τα έξοδα παρατηρώ τα εξής: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η εφεσείουσα δεν προέβαλε πειστικό λόγο ως προς το χρόνο που επέλεξε να καταχωρήσει τόσο καθυστερημένα την υπό κρίση αίτηση. Μολονότι αυτό, για λόγους που επίσης έχουν αναφερθεί δεν μπορεί να έχει ως επίπτωση την απόρριψη της αίτησης, κάτι που θα περιόριζε αν όχι εκμηδένιζε τις όποιες πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης, εντούτοις, δεν μπορεί να μην έχει καθόλου επιπτώσεις. Έχω τη γνώμη, ότι μια τέτοια επίπτωση μπορεί να είναι η σχετική διαταγή ως προς τα έξοδα και συγκεκριμένα η απόκλιση από τον κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Η εφεσείουσα, ως «επιτυχών διάδικος», κανονικά δικαιούται και τα έξοδα της αίτησης. Ωστόσο, αυτό δε θα γίνει. Υπό τις περιστάσεις θεωρώ ότι η πλέον δίκαιη διαταγή ως τα έξοδα, την οποία εκδίδω είναι η εξής: αυτά, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι στην πορεία μα σε καμιά περίπτωση σε βάρος των εφεσίβλητων. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο