ΘΕΟΛΟΓΟΥ ν. ΗELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 253/2018, 12/10/2018

(2), 44Γ

(1), 44Γ

(2)και 44Δ

(2)αντίστοιχα του νόμου Ν.9/1965 όπως τροποποιήθηκε με το νόμο Ν.142(Ι)/

1. Μεταξύ: ...... ΘΕΟΛΟΓΟΥ Αιτητής - Εφεσείοντας ΚΑΙ ΗELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, από το Στρόβολο, Λευκωσία Καθ' ων η αίτηση - Εφεσίβλητοι -------------------------------- Ημερομηνία: 12.10.2018 Εμφανίσεις: Για αιτητή - εφεσείοντα: κ. Βασιλείου, για Χρίστος Πουτζiουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για καθ' ων η αίτηση - εφεσίβλητους: κα Παπή, για ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ & ΠΕΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο εφεσείων, με τη σύμβαση και δήλωση υποθηκεύσεως ακινήτου xxxxx, ημερομηνίας 20/8/1999 (στο εξής «επίδικη υποθήκη») υποθήκευσε προς όφελος των εφεσίβλητων το ακίνητό του με αριθμό εγγραφής Δ.7x7, τεμάχιο 6x4, μερίδιο το όλο (στο εξής «επίδικο ακίνητο»). Το επίδικο ακίνητο που αποτελεί χωράφι βρίσκεται στην .... Λεμεσού. Η επίδικη υποθήκη συστάθηκε για το ποσό των €17.086,00 (£10.000,00), με τόκο 8% από 20/8/1999 και διέπεται από τους όρους που περικλείονται στο επισυνημμένο σ' αυτή έγγραφο υποθήκης, ημερομηνίας κι αυτό, 20/8/
2. Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των όρων 1 και 3 είναι σαφές, ότι η επίδικη υποθήκη συστάθηκε ως επιπρόσθετη εξασφάλιση και εγγύηση των υποχρεώσεων - παρουσών και μελλοντικών - του εφεσείοντα και/ή της εταιρείας C. HARALCO & SPANTIOS DEVELOPERS LTD προς τους εφεσίβλητους που αποτελούν τράπεζα, για διάφορες πιστωτικές διευκολύνσεις που οι τελευταίοι συμφώνησαν να παρέχουν και/ή συνεχίσουν να παρέχουν στον εφεσείοντα και/ή στην εταιρεία C. HARALCO & SPANTIOS DEVELOPERS LTD (στο εξής «πρωτοφειλέτες»), υπό μορφή δανείων σε τρεχούμενο ή οποιοδήποτε άλλο λογαριασμό και/ή γραμματίων ή ομολόγων ή δανείων τακτής προθεσμίας, Εν τέλει, η επίδικη υποθήκη κατέστη εξασφάλιση τριών πιστωτικών διευκολύνσεων των εφεσίβλητων προς τους πρωτοφειλέτες, ανάμεσά τους και το δάνειο με αριθμό λογαριασμού ...68-
3. Η σχετική συμφωνία έγινε στις 21/7/2008 για το ποσό των €191.000,
4. Οι εφεσίβλητοι, στις 7/6/2018 επέδωσαν στον εφεσείοντα, προσωπικά και για λογαριασμό των πρωτοφειλετών, υπό την ιδιότητά του ως διευθυντή τους, την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Β

(2)των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμων του 1965 μέχρι 2014 (στο εξής «Νόμος»), έγγραφη ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος, ημερομηνίας 29/5/2018 καθώς και την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Γ

(1), έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του ίδιου Παραρτήματος, η οποία συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού καθώς και από την επιστολή τους, ίδιας ημερομηνίας, με θέμα τον πιο πάνω αριθμό δανείου των πρωτοφειλετών, την ενυπόθηκη εγγύηση του εφεσείοντα και τέλος, το οφειλόμενο υπόλοιπο με βάση την επίδικη υποθήκη. Οι εφεσίβλητοι, στις 16/7/2018 επέδωσαν στον εφεσείοντα και πάλι προσωπικά καθώς και για λογαριασμό των πρωτοφειλετών, υπό την ιδιότητά του ως διευθυντή τους, την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Γ

(2)του Νόμου, δεύτερη, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» καθώς και την προβλεπόμενη στο άρθρο 44Δ

(2), έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΒ». Με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», ημερομηνίας 10/7/2018, οι εφεσίβλητοι ειδοποιούν τον εφεσείοντα - με τη μια - και τους πρωτοφειλέτες - με την άλλη -, μεταξύ άλλων, ότι το ενυπόθηκο και εξασφαλιζόμενο με την επίδικη υποθήκη χρέος έχει καταστεί πληρωτέο, από τις 22/6/2015 και γι' αυτό προτίθενται να προχωρήσουν σε πώληση του επίδικου ακινήτου με τη διαδικασία πλειστηριασμού, ως προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου, στις 20/11/2018 και ώρα 9:00 π.μ., στην οδό .., Ύ.., Λ... Με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΒ», ίδιας ημερομηνίας, η οποία απευθύνεται μόνο στον εφεσείοντα, οι εφεσίβλητοι τον καλούν, όπως εντός 10 ημερών από την παραλαβή της, διορίσει εκτιμητή με σκοπό τον καθορισμό της αγοραίας αξίας του επίδικου ακινήτου. Περαιτέρω, του υποδεικνύουν ότι η εκτίμηση θα πρέπει να παραδοθεί στις 29/8/2018, στους εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους τους, εταιρεία APS Debt Servicing Cyprus Ltd, στην οδό (αναφέρεται). Όλα τα παραπάνω γεγονότα απορρέουν από την ενώπιόν μου μαρτυρία. Στο σύνολό τους σχεδόν αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δυο μερών. Ο εφεσείων, στις 16/8/2018 καταχώρησε την υπό κρίση έφεση, με την οποία ζητά διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου, με το οποίο να ακυρώνονται και/ή παραμερίζονται οι παραπάνω ειδοποιήσεις (Τύπου «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ»), ως πρόωρες, άκυρες και/ή εσφαλμένες και/ή αντικανονικές και/ή παράνομες και/ή αντίθετες με το σχετικό νόμο και/ή ως αντισυνταγματικές και/ή ότι αποτελούν κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας και/ή επειδή παραβιάζουν συνταγματικά δικαιώματα του εφεσείοντα και/ή επειδή συντρέχουν οι λόγοι έφεσης. Η έφεση αποτελείται από 5 λόγους - οι οποίοι περικλείουν σχετική αιτιολογία - και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εφεσείοντα. Στις 22/8/2018, ο εφεσείων, στο πλαίσιο της ίδιας υπόθεσης και χωρίς οποιαδήποτε άδεια καταχώρησε και νέα έφεση, αποτελούμενη από 8 λόγους. Να σημειωθεί ότι, εντελώς στην αρχή της 1η σελίδας υπάρχει η φράση: «Ως ετροποποιήθηκε δυνάμει της Διαταγής 25 Κ.1 πριν την επίδοσή της.» Οι εφεσίβλητοι καταχώρησαν ένσταση στην έφεση η οποία αποτελείται από 23 λόγους - πλείστοι των οποίων διασπώνται σε επιμέρους λόγους - και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του .... Κογκοττή, ο οποίος, όπως αναφέρει στην παράγραφο 1, είναι υπάλληλος της εταιρείας APS Debt Servicing Cyprus Ltd, στην οποία μεταφέρθηκε η διαχείριση των προβληματικών λογαριασμών των εφεσίβλητων, ανάμεσά τους και οι επίδικοι λογαριασμοί. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της μαρτυρίας. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις γραπτές αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με τον 1ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι η έφεση έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα καθότι η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», ημερομηνίας 10/7/2018 επιδόθηκε στον εφεσείοντα, στις 16/7/2018, ενώ η έφεση καταχωρήθηκε στις 22/8/2018, δηλαδή, μετά το πέρας της προθεσμίας των 30 ημερών, ως ορίζεται στο Μέρος VIA του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα. Παρατηρώ τα εξής: Οι επίδικες ειδοποιήσεις Τύπου «Θ» και «Ι» εκδόθηκαν και επιδόθηκαν δυνάμει των σχετικών - κατά περίπτωση - προνοιών του Νόμου, προτού αυτός τροποποιηθεί από τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικό) Νόμο 87(Ι)/2018 (στο εξής «τροποποιητικός νόμος»), ο οποίος, τέθηκε σε ισχύ - με τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας -, στις 13/7/2018. Το άρθρο 44ΙΓ του Νόμου, το οποίο με το άρθρο 14 του τροποιητικού νόμου έχει καταργηθεί, διαλάμβανε για το δικαίωμα και του ενυπόθηκου οφειλέτη του οποίου παραβλάπτονται τα έννομα συμφέροντα - μεταξύ άλλων - και από οποιαδήποτε ειδοποίηση αναφορικά με την άσκηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIA του Νόμου, να καταχωρήσει έφεση κατά της εν λόγω ειδοποίησης, εντός 30 ημερών από την ημερομηνία που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για την ειδοποίηση. Μολονότι υπάρχουν διιστάμενες - πρωτόδικες - αποφάσεις κατά πόσο οι ειδοποιήσεις κατά τον Τύπο «Θ» και «Ι» ήταν εφέσιμες (η δική μου θέση, την οποία καταγράφω σε σειρά αποφάσεών μου είναι ότι υπό προϋποθέσεις ήταν εφέσιμες, με δικαιοδοτικό βάθρο το καταργηθέν άρθρο 44ΙΓ του Νόμου), στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι αυτές έχουν επιδοθεί και μάλιστα προσωπικά στον εφεσείοντα, στις 7/6/2018 και η υπό κρίση έφεση καταχωρήθηκε στις 16/8/2018 και η «τροποποιημένη έφεση», στις 22/8/2018 είναι σαφές, ότι στο βαθμό που με την υπό κρίση έφεση επιδιώκεται η ακύρωση και ο παραμερισμός των δυο αυτών ειδοποιήσεων (κατά τον Τύπο «Θ» και «Ι»), η έφεση εν πάση περιπτώσει είναι εκπρόθεσμη. Με αυτό δεδομένο, συναφώς με τις εν λόγω ειδοποιήσεις, απορρίπτεται. Όσα ακολουθούν αφορούν στον ίδιο λόγο ένστασης σε σχέση με τις άλλες δυο ειδοποιήσεις (Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ»): Και οι δυο αυτές ειδοποιήσεις, που είναι ημερομηνίας 10/7/2018 και επιδόθηκαν στον εφεσείοντα, στις 16/7/2018 είναι σαφές, ότι εκδόθηκαν με βάση τις σχετικές πρόνοιες του Νόμου προτού τροποποιηθεί από τον τροποιητικό νόμο και επιδόθηκαν στον εφεσείοντα μετά που τέθηκε σε ισχύ ο συγκεκριμένος νόμος. Μετά τις 13/7/2018 που έχει τεθεί σε ισχύ ο τροποποιητικός νόμος, ενώ η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» - που και προηγουμένως ήταν εφέσιμη - εξακολουθεί να είναι εφέσιμη, με βάση και το ισχύον - νέο - άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου, δεν ισχύει το ίδιο και για την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΒ» που και να ήταν εφέσιμη, πλέον δεν είναι, αφού, μετά την κατάργηση του άρθρου 44ΙΓ από τον τροποποιητικό νόμο είναι σαφές, ότι η μόνη εφέσιμη ειδοποίηση δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου είναι η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ». Η οποία σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ του Νόμου θα πρέπει να καταχωρηθεί εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης. Των παραπάνω λεχθέντων, και πάλι, στο βαθμό και την έκταση που με την υπό κρίση έφεση επιδιώκεται η ακύρωση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΒ», η έφεση δεν μπορεί να πετύχει, ενώ, αναφορικά με την εναπομείνασα ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» παρατηρώ τα εξής: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί ο εφεσείων καταχώρησε την υπό κρίση έφεση, στις 16/8/2018 και την τροποποιημένη έφεση, δυνάμει της Δ.25 Κ.1 προτού επιδοθεί η πρώτη, στις 22/8/2018. Είναι γεγονός, ότι η νέα Δ.25 Θ.1 προνοεί ότι μετά την καταχώρηση, αλλά πριν την επίδοση του κλητήριου εντάλματος, ο ενάγων μπορεί οποτεδήποτε χωρίς να λάβει προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου, να τροποποιήσει το κλητήριο ένταλμά του. Μολονότι η καταχώρηση της δεύτερης - τροποποιημένης - έφεσης από τον εφεσείοντα, στις 22/8/2018 εδράζεται στην παραπάνω Διαταγή, εντούτοις, το συγκεκριμένο δικονομικό διάβημα του εφεσειοντα είναι εξ υπαρχής άκυρο. Αυτό, επειδή η Δ.25 αφορά σε αγωγές και σε κλητήριο ένταλμα και όχι σε έφεση δυνάμει του Νόμου. Που στην προκειμένη έχει ως δικαιοδοτικό βάθρο τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, ο οποίος περιλαμβάνεται και στη νομική της βάση, επομένως διέπεται από τους σχετικούς με αυτό Κανονισμούς του 1965 και που για ό,τι μας αφορά, στον Κανονισμό 7, από τον οποίο προκύπτει ότι δεν επιτρέπεται η χωρίς άδεια του Δικαστηρίου προσθήκη οποιωνδήποτε άλλων λόγων έφεσης, πέραν αυτών που περιλαμβάνονται στην αρχικά καταχωρηθείσα έφεση. Των παραπάνω λεχθέντων, έπεται πως, για ό,τι ακολουθεί, θα λάβω υπόψη μόνο την αρχική έφεση - η οποία καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα, στις 16/8/2018 -, την οποία θα εξετάσω υπό το φως των 5 λόγων που αναφέρονται στο σώμα της και σε συνάρτηση με τους σχετικούς με αυτούς λόγους ένστασης καθώς και με τη σχετική - επίσης - εκατέρων επιχειρηματολογία των συνηγόρων. Η «τροποποιημένη έφεση», την οποία ο εφεσείων καταχώρησε αυθαίρετα, στις 22/8/2018 είναι ανυπόστατη. Ως τέτοια, δε λαμβάνεται καθόλου υπόψη. Με τον 1ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι οι ειδοποιήσεις Τύπου «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ» είναι άνευ αντικειμένου και/ή πρόωρες και/ή παράνομες και/η άκυρες και/ή αντίθετες προς το Νόμο, ως έχει τροποποιηθεί. Ως σχετική αιτιολογία προβάλλεται η θέση ότι πριν την επίδοση των εν λόγω ειδοποιήσεων, δεν έχει τηρηθεί η οδηγία της Κεντρικής Τράπεζας για αναδιάρθρωση μη εξυπηρετούμενων δανείων και ο σχετικός Κώδικας Συμπεριφοράς των τραπεζών. Παρατηρώ τα εξής: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η έφεση αναφορικά με τις 2 πρώτες από τις 4 επίδικες ειδοποιήσεις, οι οποίες, ενώ κατά τη γνώμη μου ήταν εφέσιμες, μετά τις 13/7/2018 που τέθηκε σε ισχύ ο τροποποιητικός νόμος, πλέον δεν είναι, θα απορριφθεί και ως εκπρόθεσμη. Αναφορικά με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΒ», χωρίς να χρειάζεται να αποφανθώ κατά πόσο ήταν εφέσιμη, μετά την κατάργηση του άρθρου 44ΙΓ του Νόμου με τον ίδιο τροποποιητικό Νόμο - ο οποίος ισχύ από τις 13/7/2018 -, στις 16/8/2018 που καταχωρήθηκε η υπό κρίση έφεση, δεν ήταν εφέσιμη. Με αυτό δεδομένο, αναφορικά με αυτή, η έφεση θα απορριφθεί γι' αυτό το λόγο. Απ' εκεί και πέρα σύμφωνα με τη δεύτερη επιφύλαξη του ισχύοντος άρθρου 43Α

(3)του Νόμου: «Νοείται περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που έχει αρχίσει οποιαδήποτε διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018, οι διατάξεις του εν λόγω Νόμου θα εφαρμόζονται, ανεξαρτήτως εάν στάλθηκαν οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018.» Ακολούθως σύμφωνα με το ισχύον άρθρο 44Γ του Νόμου: «

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: Νοείται περαιτέρω ότι, μετά την επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», οποιαδήποτε αρμόδια αρχή παρέχει, μετά από την υποβολή σχετικού αιτήματος από τον ενυπόθηκο δανειστή, όλες τις σχετικές πληροφορίες, αναφορικά με τους φόρους, τα τέλη και τις χρεώσεις που επιβαρύνουν το ενυπόθηκο ακίνητο, εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από την ημερομηνία υποβολής τέτοιου αιτήματος.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου˙ (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο.» Από τη συνδυασμένη ερμηνεία των παραπάνω διατάξεων, ως θέμα ερμηνείας προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι πρόνοιες του τροποποιητικού νόμου - ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 13/7/2018 -, θα εφαρμόζονται έστω κι αν έχουν σταλθεί οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου, προτού τεθεί σε ισχύ ο τροποποιητικός νόμος. Αυτό, στην προκειμένη περίπτωση, με απλά λόγια σημαίνει ότι, μολονότι και οι 4 επίδικες ειδοποιήσεις εκδόθηκαν πριν από την εφαρμογή του τροποιητικού νόμου και οι δυο τελευταίες (Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ») επιδόθηκαν μετά την εφαρμογή του, για ό,τι αφορά στην ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» - που για λόγους που ήδη έχουν αναφερθεί είναι και η μόνη που μας ενδιαφέρει - εφαρμόζονται τα διαλαμβανόμενα στο ισχύον άρθρο 44Γ του Νόμου (ανωτέρω), η ουσία του οποίου έγκειται στα εξής: Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης δε συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι» που του επιδίδεται, ο ενυπόθηκος δανειστής, μπορεί να του επιδώσει τη - δεύτερη - έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η εν λόγω ειδοποίηση, θα πρέπει να επιδίδεται εντός περιόδου, όχι μικρότερης των 30 ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της εν λόγω ειδοποίησης μπορεί να καταχωρήσει έφεση για παραμερισμό της, μόνο για τους 6 λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στο εδάφιο

(3)του ίδιου άρθρου (ανωτέρω). Στην προκειμένη περίπτωση, στο ερώτημα κατά πόσο συντρέχει οποιοσδήποτε από αυτούς τους λόγους για παραμερισμό της επίδικης ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», απαντώ αρνητικά. Με απλή αντιπαραβολή της με την αντίστοιχή της στο Δεύτερο Παράρτημα του Νόμου είναι σαφές, ότι πληροί όλες τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. Απ' εκεί και πέρα, ότι έχει δεόντως επιδοθεί στον εφεσείοντα, το αναγνωρίζει και ο ίδιος, ενώ δεν έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τους εφεσίβλητους - ενυπόθηκους δανειστές. Με την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι», η οποία του επιδόθηκε στις 7/6/2018 κλήθηκε να καταβάλει στους εφεσίβλητους, το αναφερόμενο σ' αυτή ενυπόθηκο χρέος, εντός 30 ημερών. Η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» είναι ημερομηνίας 10/7/2018 και του έχει επιδοθεί στις 16/7/

1. Δηλαδή εκδόθηκε και του έχει αποσταλεί και επιδοθεί μετά τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή του ενυπόθηκου χρέους. Για να συνεχίσω, κανένα παρεμπίπτον απαγορευτικό ή προστατευτικό διάταγμα έχει εκδοθεί υπέρ του εφεσείοντα (προφανώς, η καταχώρηση της αγωγής του με αριθμό 1899/2018 εναντίον των εφεσίβλητων, στις 12/7/2018 δεν αποτελεί διάταγμα) και τέλος, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιόν μου που να καταδεικνύει ότι η συμμετοχή του εφεσείοντα έχει εγκριθεί είτε στο σχέδιο «ΕΣΤΙΑ» είτε σε οποιοδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω, ο 1ο λόγος έφεσης είναι αβάσιμος. Με το 2ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις πρέπει να ακυρωθούν και/ή παραμεριστούν, εφόσον παραβιάζουν τα συνταγματικά δικαιώματα του εφεσείοντα, εφόσον βασίζονται σε νόμο που ρυθμίζει αναδρομικά τις συμβατικές σχέσεις των διαδίκων και/ή παρέχει δικαιώματα αναδρομικά στους εφεσίβλητους, έξω από το συμβατικό και νομικό πλαίσιο των συμβατικών τους σχέσεων αναφορικά με την επίδικη υποθήκη, δηλαδή, υπάρχει παραβίαση του Άρθρου 26 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τη σχετική αιτιολογία, οι επίδικες ειδοποιήσεις επεμβαίνουν αναδρομικά στην ελευθερία του συμβάλλεσθαι εφόσον παρέχεται αναδρομικά εξουσία στους εφεσίβλητους με το Νόμο 142(Ι)/2014, να πωλούν την ενυπόθηκη περιουσία του εφεσείοντα με ιδιωτικό πλειστηριασμό στο 80% της εκτιμημένης αξίας της και σε περίπτωση που δεν πωληθεί στην πρώτη προσπάθεια, σε χαμηλότερη τιμή και/ή να την πωλήσουν οι ίδιοι με ιδιωτική συμφωνία σε τρίτο πρόσωπο και/ή να την αγοράσουν οι ίδιοι και/ή χωρίς τη συνδρομή του κατά νόμο αρμόδιου κυβερνητικού τμήματος, δηλαδή του Κτηματολογίου, το οποίο σε περίπτωση που την εκποιούσε θα το έκανε στην αγοραία αξία της. Ο Νόμος 142(Ι)/2014, προστίθεται, δίνει μονομερή δικαιώματα στους εφεσίβλητους, αναδρομικά, στη βάση νόμου που δεν ήταν σε ισχύ όταν συμβλήθηκαν οι διάδικοι για την επίδικη υποθήκη και είναι αντισυνταγματικός, στην έκταση που διέπει υποθήκες που συνομολογήθηκαν πριν από την έναρξη της ισχύος του. Όπως αναφέρεται καταληκτικά, ο νέος νόμος, δίνει στους εφεσίβλητους δικαιώματα αναδρομικά και εκτός της συμφωνίας των διαδίκων με αποτέλεσμα να παραβιάζει την ελευθερία του συμβάλλεσθαι. Επειδή οι εφεσίβλητοι, με σειρά λόγων ένστασης υποβάλλουν ότι ο εφεσείων δεν εγείρει με τον ορθό και ενδεδειγμένο τρόπο το θέμα αντισυνταγματικότητας του Νόμου και/ή διατάξεών του, προκαταρκτικά θα ήθελα να πω τα εξής: έχοντας κατά νου τις αρχές που διέπουν το θέμα και ιδίως, όσα αναφέρονται στην εντελώς πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Πιπονίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ κ.ά., ECLI:CY:AD:2017:A444, Πολιτική Έφεση Αρ. 429/11, ημερομηνίας 6/12/2017 και λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο των λόγων έφεσης σε συνδυασμό ασφαλώς και με το περιεχόμενο της υποστηρικτικής της έφεσης, ένορκης δήλωσης του εφεσείοντα, θεωρώ πως δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα που με εμποδίζει να εξετάσω τα διάφορα θέματα αντισυνταγματικότητας που εγείρει ο εφεσείων. Επί της ουσίας τώρα, ο υπό κρίση λόγος έφεσης είναι αβάσιμος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Στις υποθέσεις Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλή των Αντιπροσώπων, Αναφορές με αριθμό 1/2014 και 4/2014, ημερομηνίας 31/10/2014, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου γνωμάτευσε ως ακολούθως: Παρενθετικά να πω ότι, όπως επισημαίνεται στην πρώτη υπόθεση - υπό μορφή παρατήρησης γενικής φύσεως -, ο έλεγχος της συνταγματικότητας ενός νόμου δεν μπορεί να συναρτηθεί με αναφορές σε άλλα νομοθετήματα, ιδιαίτερα, όταν η συνταγματικότητά τους δεν έχει κριθεί. Για τον ίδιο λόγο, προστίθεται, εκφεύγει του συνταγματικού ελέγχου και η σκοπιμότητα και η σοφία, του υπό αναφορά νομοθετήματος. Επί της ουσίας - μεταξύ άλλων - αναφέρονται τα εξής: Το δικαίωμα του «συμβάλλεσθαι ελευθέρως» διασφαλίζεται από το Άρθρο 26.1 του Συντάγματος. Το εν λόγω δικαίωμα, γενικά περικλείει και το δικαίωμα της διαμόρφωσης του περιεχομένου της σύμβασης, κατά την ελεύθερη βούληση των συμβαλλόμενων. Η μεταγενέστερη επέμβαση του νομοθέτη, δε συμβιβάζεται, καταρχήν, με την ελευθερία των συμβάσεων. Εξαιρέσεις δυνατόν να είναι δικαιολογημένες, στο βαθμό που επιτρέπει το Σύνταγμα. Όμως, οι περιορισμοί του δικαιώματος, όπως προσδιορίζονται από το όρια που θέτει το ίδιο το Σύνταγμα, δεν πρέπει να θίγουν την ουσία ή τον πυρήνα του δικαιώματος. Να σημειωθεί ότι στις παραπάνω υποθέσεις, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις σχετικές αναφορές του ζήτησε γνωμάτευση από το Ανώτατο Δικαστήριο, κατά πόσο ο περί Απαλλαγής Εγγυητών από την Εγγύηση Εκπλήρωσης της Υπόσχεσης ή της Υποχρέωσης Χρέους μετά την Πώληση Ενυπόθηκου Ακινήτου Νόμος του 2014 - σύμφωνα με την πρώτη αναφορά - και ο περί Απαλλαγής Ενυπόθηκου Οφειλέτη από την Καταβολή μη Εξοφληθέντος Ποσού μετά την Πώληση Ενυπόθηκου Ακινήτου Νόμος του 2014 - σύμφωνα με τη δεύτερη αναφορά - βρίσκονταν σε αντίθεση και/ή ήταν ασύμφωνες και προς το άρθρο 26 του Συντάγματος. Για την ιστορία να πω ότι το Ανώτατο Δικαστήριο και στις δυο αναφορές, γνωμάτευσε καταφατικά. Παρατηρώ τα εξής: Η επίδικη υποθήκη - όπως αναφέρεται στο σώμα της - διέπεται από τους όρους του επισυνημμένου εγγράφου, ημερομηνίας 20/8/
2. Πρόκειται για το έγγραφο με τίτλο «ΕΓΓΡΑΦΟ ΥΠΟΘΗΚΗΣ» το υπό αναφορά και ο όρος 5 αυτού διαλαμβάνει τα εξής: «Σε πρώτη ζήτηση ή/και από τη στιγμή που κάθε ποσό που εξασφαλίζεται με την υποθήκη αυτή, καταστεί πληρωτέο, υποχρεούμαι προσωπικά να πληρώσω όλο το ποσό αυτό. Σε περίπτωση που θα παραλείψω να πληρώσω το ποσό αυτό, η Τράπεζα θα δικαιούται να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει ή όπως προβλέπεται πιο κάτω, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση σε μένα. Η Τράπεζα μπορεί να χρησιμοποιήσει το προϊόν της πωλήσεως αυτής για την μερική ή ολική εξόφληση των υποχρεώσεων τις οποίες εξασφαλίζει η υποθήκη αυτή ή όλες ή οποιεσδήποτε από τις υποχρεώσεις αυτές είτε αυτές αποτελούν άμεση υποχρέωση είτε προέρχονται από εγγύηση.» (οι υπογραμμίσεις και η έμφαση είναι δικά μου.) Ο παραπάνω όρος που διέπει την επίδικη σύμβαση, στην οποία ο εφεσείων συμβλήθηκε και την οποία υπόγραψε οικειοθελώς, ασκώντας το αναφαίρετο και κατοχυρωμένο δυνάμει του άρθρου 26.1 του Συντάγματος, δικαίωμα του «συμβάλλεσθαι ελευθέρως» καταρρίπτει ολότελα τη σχετική αιτιολογία του υπό κρίση λόγου έφεσης, υπό την εξής έννοια: τα κατ' ισχυρισμό του εφεσείοντα μονομερή δικαιώματα, που όπως είναι η θέση του, παρέχει αναδρομικά στους εφεσίβλητους ο Νόμος 142(Ι)/2014 (συγκεκριμένα το Μέρος VIA του Νόμου), τους τα έχει αναγνωρίσει εκ προοιμίου ο ίδιος με την επίδικη σύμβαση και με το παραπάνω θα έλεγα. Όταν για παράδειγμα ισχυρίζεται ότι ο συγκεκριμένος νόμος παρέχει στους εφεσίβλητους εξουσία να πωλούν την περιουσία του με ιδιωτικό πλειστηριασμό, στο 80% της εκτιμημένης αξίας της, δεν μπορεί να παραβλέπει ότι με τον παραπάνω όρο, τους έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα να πωλήσουν το επίδικο ακίνητό του με οποιοδήποτε τρόπο ήθελαν αποφασίσει οι ίδιοι, που ερμηνευτικά σημαίνει ότι νομιμοποιούνται να το πωλήσουν, καταρχήν, σ' οποιοδήποτε, επομένως, μπορούν να το αγοράσουν ακόμη και οι ίδιοι και έπειτα - και αυτό είναι το πλέον σημαντικό -, σ' οποιαδήποτε τιμή, δηλαδή, ακόμη και σε χαμηλότερη τιμή του 80% της εκτιμημένης αξίας του. Για να καταλήξω, δεν είναι λοιπόν μόνο ο νέος νόμος που δίνει τους εφεσίβλητους δικαιώματα αναδρομικά, δοθέντος ότι τους τα έχει δώσει πρώτα ο ίδιος και προφανώς, δεν ευσταθεί η θέση του ότι τα εν λόγω δικαιώματα που τους δίνει ο νέος νόμος είναι εκτός της συμφωνίας των διαδίκων. Των παραπάνω λεχθέντων, ο εφεσείων, ουσιαστικά κωλύεται να εγείρει θέμα συνταγματικότητας του Νόμου 142(Ι)/2014 ή οποιασδήποτε διάταξής του, με αναφορά στο άρθρο 26 του Συντάγματος. Ακόμη ένα λόγος για τον οποίο θεωρώ πως δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας του ίδιου νόμου, με αναφορά στο άρθρο 26 του Συντάγματος είναι ο εξής: Το γεγονός ότι με το σχετικό Μέρος VIA του Νόμου παρέχεται δικαίωμα πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου και στον ενυπόθηκο δανειστή, σε περίπτωση υπερημερίας περί την πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, ενώ προηγουμένως αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο μέσω Κτηματολογίου από το Διευθυντή, κατόπιν σχετικής αίτησης του ενυπόθηκου δανειστή, για τον ίδιο λόγο, δηλαδή, λόγω υπερημερίας, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια θίγει την ουσία ή τον πυρήνα του δικαιώματος της ελευθερίας των συμβάσεων του εφεσείοντα. Από τη στιγμή που με την επίδικη σύμβαση συμφώνησε να επιβαρύνει το επίδικο ακίνητό του για σκοπούς εξασφάλισης των υποχρεώσεων των πρωτοφειλετών προς τους εφεσίβλητους και την ίδια ώρα έχει αναγνωρίσει στους εφεσίβλητους το δικαίωμα να πωλήσουν το επίδικο ακίνητό του για σκοπούς πληρωμής του ενυπόθηκου χρέους, κατά τη γνώμη μου, ο τρόπος που θα συμβεί αυτό, δηλαδή η πώληση, δε στοιχειοθετεί τη θέση του, ότι αποτελεί επέμβαση αναδρομικά στην ελευθερία του συμβάλλεσθαι. Όλοι οι όροι της επίδικης σύμβασης παραμένουν αμετάβλητοι. Με το Μέρος VIA του Νόμου, αναγνωρίζεται απλώς στους εφεσίβλητους το δικαίωμα να επιδιώξουν την εκτέλεση της επίδικης σύμβασης, με ακόμη ένα τρόπο. Με τον 3ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις παραβιάζουν τα άρθρα 23, 28 και 30.2 του Συντάγματος καθώς και τα άρθρα 6.

(1)και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Προς αποφυγή αχρείαστων επαναλήψεων, να πω απλώς, ότι ως αιτιολογία προβάλλεται περίπου ό,τι και με το 2ο λόγο έφεσης, με την προσθήκη ότι το Μέρος VIA του Νόμου παραβιάζει την αρχή της ισότητας ενώπιον του Νόμου, εφόσον δίνει στους εφεσίβλητους το αποκλειστικό δικαίωμα επιλογής της νέας νομοθεσίας για πλειστηριασμό της ενυπόθηκης περιουσίας και το όπλο των ιδιωτικών εκποιήσεων, χωρίς να παρέχει το ίδιο δικαίωμα και στον εφεσείοντα. Ο οποίος, προστίθεται, ουδέποτε θα έβαζε το ακίνητό του υποθήκη, αν γνώριζε ότι θα είχαν τέτοια εξουσία οι εφεσίβλητοι. Όπως αναφέρεται καταληκτικά, η νέα νομοθεσία δίνει αναδρομικά δικαιώματα σε συμβαλλόμενο μέρος σε ιδιωτική συμφωνία, κατά παράβαση του Συντάγματος και της αρχής της διάκρισης των εξουσιών. Επαναλαμβάνω απλώς ό,τι αναφέρω πιο πάνω για το 2ο λόγο έφεσης, με αναφορά στον όρο 5 του εγγράφου υποθήκης που περικλείει τους όρους που διέπουν την επίδικη σύμβαση. Δεν είναι το Μέρος VIA του Νόμου που αναγνωρίζει τα παραπάνω δικαιώματα στους εφεσίβλητους. Τους τα έχει αναγνωρίσει ο εφεσείων με την επίδικη σύμβαση, την οποία, κατά τ' άλλα δε θα υπόγραφε εάν γνώριζε ότι το Μέρος VIA του Νόμου δίδει στους εφεσίβλητους το αποκλειστικό δικαίωμα και την εξουσία επιλογής για πλειστηριασμό της ενυπόθηκης περιουσίας και το όπλο των ιδιωτικών εκποιήσεων, χωρίς να παρέχει και στον ίδιο το ίδιο δικαίωμα. Ούτε και αντιλαμβάνομαι με ποια λογική θεωρεί ότι το Μέρος VIA του Νόμου που δίδει στους εφεσίβλητους το αποκλειστικό δικαίωμα και την εξουσία επιλογής για πλειστηριασμό της ενυπόθηκης περιουσίας καθώς και το όπλο των ιδιωτικών εκποιήσεων, θα έπρεπε να δίνει και σ' εκείνο το ίδιο δικαίωμα. Το δικαίωμα εκποίησης, εξ ορισμού το είχε πάντοτε και εξακολουθεί να το έχει ο ενυπόθηκος δανειστής και ουδέποτε το είχε ο ενυπόθηκος οφειλέτης, δυνάμει, είτε του Νόμου είτε του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, για να έχει νόημα το παράπονο του εφεσείοντα ότι το Μέρος VIA του Νόμου δεν παρέχει στον ίδιο ανάλογο δικαίωμα. Τέλος, ο ισχυρισμός του ότι η νέα νομοθεσία δίνει αναδρομικά δικαιώματα σε συμβαλλόμενο μέρος σε ιδιωτική συμφωνία, κατά παράβαση του Συντάγματος και της αρχής της διάκρισης των εξουσιών απορρίπτεται ως γενικός, αόριστος και χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης. Ακολουθεί ότι και ο 3ο λόγος έφεσης είναι αβάσιμος. Με τον 4ο λόγο έφεσης υποβάλλεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις είναι άκυρες και/ή παράνομες, επειδή βασίζονται στο Νόμο 142(Ι)/2014 που παραβιάζει και/ή αφαιρεί αναδρομικά τα δικαιώματα του εφεσείοντα που είχε κάτω από το Νόμο προτού τροποποιηθεί και/ή κάτω από το Νόμο, Κεφ. 6 και/ή κάτω από τη Δ.42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σύμφωνα και πάλι με τη σχετική αιτιολογία του λόγου, κάτω από την προηγούμενη νομοθεσία που προνοούσε για την εκποίηση της ενυπόθηκης περιουσίας, ο εφεσείων δεν μπορούσε να χάσει τη γη που καλλιεργεί και/ή τη στέγη πάνω από την κεφαλή του, χωρίς να γίνει πρόνοια για τη στέγασή του, ενώ με τη νέα νομοθεσία, οι εφεσίβλητοι έχουν το δικαίωμα να πωλήσουν οποιοδήποτε ακίνητο έστω κι αν είναι κύρια κατοικία και τη γη που καλλιεργείται για το προς το ζην του. Επίσης, κάτω από την προηγούμενη νομοθεσία για τις εκποιήσεις χρησιμοποιείτο η εκτιμημένη αξία των επίδικων ακινήτων από το Κτηματολόγιο, ως τιμή επιφυλασσόμενη, ενώ με το νέο νόμο είναι η επιφυλασσόμενη τιμή στο 80% της αγοραίας αξίας, όπως εκτιμάται και/ή το 50% και/ή χωρίς οποιαδήποτε επιφυλασσόμενη τιμή υπό προϋποθέσεις. Ο όρος 5 του εγγράφου υποθήκης (ανωτέρω) αποτελεί και πάλι επαρκή απάντηση σ' όλες τις παραπάνω αιτιάσεις του εφεσείοντα. Ακολουθεί ότι και αυτός ο λόγος έφεσης είναι αβάσιμος. Τέλος, σύμφωνα με τον 5ο - και τελευταίο - λόγο έφεσης, οι επίδικες ειδοποιήσεις είναι καταχρηστικές και έχουν σκοπό να εκβιάσουν τον εφεσείοντα για να μην απαιτεί τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του και να υπερασπιστεί ενώπιον Δικαστηρίου εναντίον των εφεσίβλητων και/ή είναι πρόωρες, εφόσον δεν έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες του Νόμου 142(Ι)/2014, εφόσον για το επίδικο χρέος, ο πρωτοφειλέτης δεν έχει καταστεί υπερήμερος για 120 μέρες. Τα παραπάνω, ουσιαστικά αποτελούν και τη σχετική αιτιολογία του λόγου, επομένως δε χρειάζεται να τα επαναλάβω. Αρχίζοντας από το τελευταίο, επαναλαμβάνω απλώς τη θέση μου, ότι η μόνη ειδοποίηση που θα μπορούσε να εφεσιβληθεί - για λόγους που αναφέρονται σε άλλο σημείο (πιο πάνω) - είναι η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» και μόνο για τους 6 λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στο εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ του Νόμου. Ο ισχυρισμός δε, ότι ο πρωτοφειλέτης του επίδικου ενυπόθηκου χρέους, δεν έχει καταστεί υπερήμερος για 120 μέρες, δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής οποιουδήποτε από αυτούς τους λόγους. Κατά τα λοιπά ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια οι επίδικες ειδοποιήσεις - και όχι απλώς η ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ» - είναι καταχρηστικές, έχοντας υπόψη ότι εκδόθηκαν και επιδόθηκαν στον εφεσείοντα δυνάμει του Νόμου, είτε ακόμη, γιατί αυτές χρησιμοποιούνται από τους εφεσίβλητους με σκοπό να εκβιάσουν τον εφεσείοντα να μη διεκδικήσει τα δικαιώματά του και να τα υπερασπιστεί ενώπιον Δικαστηρίου, τη στιγμή που ο ίδιος δυνάμει του ίδιου Νόμου και συγκεκριμένα, του Μέρους VIA αυτού, αναφορικά με τις εν λόγω ειδοποιήσεις, βρίσκεται στο Δικαστήριο στο πλαίσιο της υπό κρίση έφεσης, την οποία καταχώρησε ο ίδιος. Όμως, συναφώς με αυτό το λόγο έφεσης εντοπίζω και μια αντίφαση. Ενώ εδράζεται στην παραπάνω αιτιολογία, ο εφεσείων, στην παράγραφο 13 της ένορκης του δήλωσης ισχυρίζεται ότι υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας και κατάχρηση της νομοθεσίας του 2014 για την εκποίηση του επίδικου ακινήτου του από τους εφεσίβλητους και την εγγραφή της, στους οποίους καταλογίζει ότι προχωρούν στην εκποίησή του για να το πωλήσουν σε μειωμένη τιμή αντί να το αφήσουν να το εκποιήσει το Κτηματολόγιο στην αγοραία αξία του. Ούτε και αντιλαμβάνομαι που εδράζεται η βεβαιότητά του ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο, ενώ διερωτώμαι και για το όφελος των εφεσίβλητων καθώς και το λόγο που θα επιχειρήσουν κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι, ακόμη και για μεγαλύτερο ποσό της αγοραίας αξία του να πωλήσουν το επίδικο ακίνητο, πολύ φοβάμαι ότι το προϊόν της πώλησης, δεν αρκεί για να καλύψει τη μια, μόνο, από τις πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν στους πρωτοφειλέτες, με εξασφάλιση την επίδικη υποθήκη και το επίδικο ακίνητο του εφεσείοντα. Έπεται ότι και αυτός ο λόγος έφεσης είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εφεσίβλητων και σε βάρος του εφεσείοντα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Final/Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση/Έφεση για ακύρωση ειδοποιήσεων κατά τους Τύπους «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ») cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο