← Κύπρος

ΒΟΥΡΝΑΡΗ ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Γενικής Αίτησης: 137/2017, 19/10/2018

ΒΟΥΡΝΑΡΗ ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Γενικής Αίτησης: 137/2017, 19/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A416 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 137/2017 Επί τοις αφορώσι τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και επί τοις Αφορώσι και τον Περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ.224 ως και τις τροποποιήσεις τους Μεταξύ: χχχ χχχ ΒΟΥΡΝΑΡΗ Αιτητής-Εφεσείοντος -και- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Καθ' ων η Αίτηση-Εφεσιβλήτων ............ 19 Οκτωβρίου 2018 Για Εφεσείοντα: κ. Χ. Στεφάνου για Α. Αργυρού & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε Για Εφεσίβλητους: κα Μ. Σωκράτους για Chrysses Demetriades & Co LLC ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Εφεσείων αιτείται την ακύρωση των Ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Ι οι οποίες του επιδόθηκαν στις 3.4.17 και ή την αναστολή της διαδικασίας αυτών και ή κήρυξη των εν λόγω ειδοποιήσεων ως άτοπων ή καταχρηστικών ή εσφαλμένων ή άκυρων. Βασίζει την αίτηση του στα άρθρα 2, 37-44ΙΑΑ και 51 του Ν.9/65, στους κ.37-51 της Κ.Δ.Π.185/15, στα άρθρα 21, 29, 31 και 32 του Ν.14/60 στο Κεφ.6, στις Δ.32, Δ.38, Δ.39, Δ.48 και Δ.64, στο Σύνταγμα και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Ο Εφεσείων προβάλλει εννέα λόγους ακύρωσης, οι οποίοι έχουν ως κεντρικό άξονα τη θέση ότι δεν μπορεί να προωθείται διαδικασία εκποίησης βάσει του Μέρους VIA του Ν.9/65 ενόσω είχαν προηγηθεί διατάγματα εκποιήσεων των ίδιων ενυπόθηκων ακινήτων στις αγωγές υπ' αρ.1293/06 και 1294/

  1. Ειδικότερη αναφορά θα γίνει κατωτέρω εάν και όπου κριθεί αναγκαίο. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση του ο Εφεσείων εξηγεί λεπτομερώς το ιστορικό έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, τις συναντήσεις τις οποίες είχε με τους Εφεσίβλητους, τις πληρωμές, την επίδοση των Ειδοποιήσεων και καταλήγει με τη βασική του θέση ότι η ύπαρξη των δικαστικών αποφάσεων συνιστά κώλυμα για την πώληση βάσει του Μέρους VIA του Ν.9/
  2. Ένσταση Με την ένσταση τους οι Εφεσίβλητοι προέβαλαν εννέα λόγους προς απόρριψη της αίτησης οι οποίοι (με ορθή αρίθμηση αντί της υφιστάμενης) συνοψίζονται στο ότι:
  3. Η αίτηση είναι αβάσιμη.
  4. Η νομική βάση είναι ελλιπής.
  5. Γίνεται εσφαλμένη ερμηνεία του Μέρους VIA του Ν.9/
  7. Δεν παρατίθενται ικανοποιητικοί λόγοι προς ακύρωση και ή δεν αιτιολογούνται επαρκώς.
  8. Η ένορκη δήλωση δεν περιέχει την αναγκαία τεκμηρίωση.
  9. Ακολουθήθηκε ορθά η διαδικασία.
  10. Η έκδοση αποφάσεων στις αγωγές δεν αποτελεί κώλυμα.
  11. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα παραβιάσει το δικαίωμα πώλησης βάσει του Μέρους VIA.
  12. Δεν παραβλάπτονται έννομα συμφέροντα του Εφεσείοντος. Στην ένορκη δήλωση της η υπάλληλος των Εφεσιβλήτων κα Φράγκου αρνείται τους ισχυρισμούς του Εφεσείοντος και επαναλαμβάνει βασικά τους λόγους ένστασης, τους οποίους αναλύει και επεξηγεί. Δέχεται ότι υπήρξε συνάντηση στις 22.2.17 και προσπάθεια διευθέτησης, πλην όμως τονίζει πως εν τέλει δεν υπήρξε εξόφληση. Παρά τις υποσχέσεις εντούτοις μέχρι σήμερα δεν έχει πληρωθεί οτιδήποτε εκτός από κάποιο ποσό κατά το
  13. Όσον αφορά την κατάσταση λογαριασμού οι ισχυρισμοί του Εφεσείοντος για αυθαιρεσίες στους υπολογισμούς ή παράνομες χρεώσεις, είναι γενικοί, αόριστοι και μετέωροι ενώ τα ποσά εμφαίνονται με σαφήνεια στις σχετικές ειδοποιήσεις. Η ενόρκως δηλούσα επισυνάπτει Πιστοποιητικό Έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας ως Τεκμήριο Α και αντίγραφο της Σύμβασης Υποθηκεύσεως με Έγγραφο Υποθήκευσης ως Τεκμήριο Β. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του θέματος σημειώνεται κατ' αρχάς ότι με τον τροποποιητικό Ν.142

(1)/14 εισήχθη στον βασικό περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Ν.9/65, μεταξύ άλλων, το Μέρος VIA το οποίο φέρει τον τίτλο «Πώληση Ενυπόθηκου Ακινήτου από τον Ενυπόθηκο Δανειστή». Σύμφωνα με το άρθρο 44Β
(1)σε περίπτωση υπερημερίας ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στη διαδικασία πώλησης βάσει του Μέρους VIA εκτός εάν δυνάμει οποιουδήποτε νομοθετήματος ή οδηγιών, έχει ανασταλεί η διαδικασία αναγκαστικής πώλησης. Το ίδιο άρθρο προέβλεπε και προβλέπει πως οποιαδήποτε ειδοποίηση για την παρατηρηθείσα υπερημερία συνοδεύεται και από την Ειδοποίηση Θ, η οποία (τότε θα έπρεπε να) συνοδεύει και τη μεταγενέστερη Ειδοποίηση Ι. Η τελευταία έπρεπε απαραιτήτως να συνοδεύεται και από κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων, τάσσοντας προθεσμία 30 ημερών για εξόφληση. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης εντός της πιο πάνω προθεσμίας, τότε ο δανειστής δύναται να επιδώσει δεύτερη έγγραφη Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ περί του ότι το ενυπόθηκο θα πωληθεί με πλειστηριασμό. Σύμφωνα με το άρθρο 44Γ
(3)ο οφειλέτης εντός 30 ημερών από την παραλαβή της Ειδοποίησης ΙΑ έχει το δικαίωμα καταχώρισης έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο για τέσσερις αναφερόμενους στο εν λόγω άρθρο λόγους, οι οποίοι τροποποιήθηκαν κατά το 2018 πλην όμως δεν απαιτείται ιδιαίτερη αναφορά αφού στην παρούσα δεν εκδόθηκε τέτοιου είδους ειδοποίηση. Στην παρούσα περίπτωση δεν αμφισβητείται ότι στις 10.4.08 στα πλαίσια της αγωγής 1294/06 του Ε.Δ. Λεμεσού, την οποία είχαν εγείρει οι Εφεσίβλητοι, εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση υπέρ τους και εναντίον της εταιρείας P.V. Motors, του Εφεσείοντος και ενός άλλου φυσικού προσώπου απόφαση αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως για: α) €58.243 με τόκο 9% ετησίως από 24.3.08 επί ποσού €57.071 β) €2.952,11 με τόκο 8% ετησίως από 16.3.06 συν ΦΠΑ γ) Διατάγματα εκποίησης των Υποθηκών Υ.8319/98, Υ.8321/98, Υ.8322/98, Υ.4763/00, Υ.4497/02, Υ.4372/04 δ) Αναστολή εκτέλεσης μέχρι 30.6.08 και εάν μέχρι τότε καταβάλλετο το ποσό των €20.500 συν τόκους 9% επ' αυτού από 24.3.08 έως 30.6.08 συν τα έξοδα, τότε η απόφαση θα θεωρείτο ως εξοφληθείσα. Ως θέμα κοινής λογικής και παρότι δεν το διευκρινίζει ο Εφεσείων, φαίνεται πως ήταν στα πλαίσια αυτής της αναστολής που κατέβαλε το ποσό των €21.007 στις 30.6.08 για το εξ αποφάσεως χρέος της αγωγής 1294/06, (όπως αναφέρει ο ίδιος και δεν αρνούνται οι Εφεσίβλητοι). Λίγους μήνες αργότερα, ήτοι στις 10.10.08, στα πλαίσια της αγωγής 1293/06 και πάλι του Ε.Δ. Λεμεσού, εκδόθηκε και δεύτερη απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των ιδίων προσώπων αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως για: α) €639.647 με τόκο 13,77% ετησίως επί ποσού €604.502 από 30.11.05 έως 10.10.08 και με τόκο 12% ετησίως από 11.10.08 μέχρι εξοφλήσεως β) €8.076 έξοδα με τόκο 8% από 16.3.06 γ) Διατάγματα εκποίησης των ίδιων έξι αναφερόμενων πιο πάνω υποθηκών δ) Αναστολή εκτέλεσης μέχρι 31.3.09 και αν μέχρι τότε καταβάλλετο το ποσό των €100.000 θα υπήρχε περαιτέρω αναστολή μέχρι 30.9.09 οπότε οι Εναγόμενοι θα είχαν μείωση €110.000 εάν εξοφλούσαν κάθε οφειλόμενο υπόλοιπο μέχρι τότε. Αναφερόμενοι στην Υ.8319/98 στις 23.3.17 οι Εφεσίβλητοι εξέδωσαν την επίδικη Ειδοποίηση Ι, την οποίαν επέδωσαν προς τον Εφεσείοντα, συνοδευόμενη από Κατάσταση Λογαριασμού ημερ. 31.12.16, καθώς και από την απαραίτητη Ειδοποίηση Θ καλώντας τον να καταβάλει εντός 30 ημερών τα οφειλόμενα δυνάμει της πιο πάνω υποθήκης, ήτοι: α) Το ενυπόθηκο χρέος: €136.688,11 Τους τόκους : €200.748,87 €337.436,98 β) Συν τόκους 8% επί ποσού €136.688,11 από 1.1.17 γ) Συν τα έξοδα €21.109,67 των δύο αγωγών, (συν τόκους 8% επί €11.028,11 από 1.1.17), συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της Ειδοποίησης Ι. Ο ίδιος ο Εφεσείων παραδέχεται στην αίτηση του ότι παρέλαβε τις πιο πάνω ειδοποιήσεις στις 3.4.17, εξ ου και προχώρησε στην καταχώριση της παρούσας στις 2.5.
  1. Περαιτέρω ο ίδιος ο Εφεσείων επισυνάπτει αντίγραφα των Ειδοποιήσεων Θ και Ι ως Τεκμήρια 3 και
  2. Τύπος Ειδοποιήσεων Μία απλή σύγκριση της επιδοθείσας Ειδοποίησης Θ με τον αντίστοιχο Τύπο Θ του Δεύτερου Παραρτήματος (ως ίσχυε τότε) καταδεικνύει πολύ εύκολα πως τηρήθηκε επακριβώς, με μία μόνο επουσιώδη διαφοροποίηση στην αρίθμηση των υποπαραγράφων (i)(ii) και (iii) η οποία για άγνωστο λόγο αντικαταστάθηκε με άλλη λατινική αρίθμηση (xxii, xxiii και xxiv), χωρίς βέβαια να δημιουργεί οποιοδήποτε θέμα ουσίας. Το ίδιο ισχύει και ως προς τη σύγκριση της επιδοθείσας Ειδοποίησης Ι με τον αντίστοιχο Τύπο Ι του Δεύτερου Παραρτήματος (ως ίσχυε τότε) και όπως έχει ήδη λεχθεί, συνοδεύετο από σχετική κατάσταση λογαριασμού. Δεν παρατηρείται κάποια διαφορά του Τύπου Ι με την εκδοθείσα Ειδοποίηση. Ποσά Ειδοποιήσεων Όσον αφορά την Κατάσταση Λογαριασμού ειδικότερα, ο Εφεσείων προβάλλει αφενός ότι είναι ελλιπής, ότι δεν επεξηγεί πλήρως ή επακριβώς ή με σαφήνεια τα ποσά ή πώς οι Εφεσίβλητοι κατέληξαν σε αυτά (Λόγος Ακύρωσης Αρ.8) και αφετέρου ότι σε αυτή περιέχονται παράνομες χρεώσεις και παράνομοι ανατοκισμοί (Λόγος Ακύρωσης αρ.9). Ο Εφεσείων παραγνωρίζει ότι οι Ειδοποιήσεις είχαν δοθεί βάσει της Υ.8319/98 η οποία συνεστήθη με βάση σχετική Σύμβαση και Έγγραφο Υποθήκης. Τα έγγραφα αυτά επισυνάπτονται ως Τεκμήριο Β στην ένσταση. Η εν λόγω υποθήκη συνεστήθη προς εξασφάλιση ποσού Λ.Κ.80.000 (€136.562,78), συν τόκους προς 8% και έξοδα οποιουδήποτε μέτρου προς ανάκτηση των πιο πάνω ποσών, καθώς και προμηθειών, χαρτοσήμων ή άλλων τραπεζικών δικαιωμάτων. Στη δοθείσα κατάσταση διατυπώνεται σαφώς πως το ποσό της υποθήκης είναι €136.688,11 το οποίο είναι το ισόποσο των Λ.Κ.80.000 με την προσθήκη ίσως ενός μικρού ποσού για κάποια τέλη (π.χ. χαρτόσημα) συν το ποσό των €200.747,87 το οποίο διεκδικείται ως τόκοι από το 1998, οπότε το διεκδικούμενο «συνολικό υπόλοιπο υποθήκης» ανέρχεται στο ποσό των €337.436,98 ως το άθροισμα των δύο προαναφερόμενων ποσών. Αυτό το ποσό αναφέρεται και σε άλλο σημείο ως «το οφειλόμενο ενυπόθηκο χρέος» και πιο κάτω παρατίθενται τα διεκδικούμενα έξοδα των δύο αγωγών ήτοι €15.134 και €5.
  3. Οι αναφορές που όντως υπάρχουν στα ποσά των δύο δικαστικών αποφάσεων ως χρέη τα οποία εξασφαλίζονται με την υποθήκη, προφανώς οφείλονται στην παράγραφο 10 του Εγγράφου Υποθήκης περί εξασφάλισης όλων και οποιωνδήποτε υποχρεώσεων εν σχέσει με παρούσες (τότε) ή μελλοντικές εγγυήσεις για χρέη των εταιρειών P.V. Motors και Vournaris Gen. Agencies Ltd, πλην όμως και αυτός ο όρος υπόκειται στην παράγραφο 11 του ίδιου Εγγράφου, η οποία προνοεί πως το μέγιστο ποσό για το οποίο δεσμεύεται το ενυπόθηκο είναι το τελικό απλήρωτο υπόλοιπο κατά την ημέρα της εκποίησης το οποίο όμως, δεν μπορεί να υπερβαίνει τις Λ.Κ.80.000 συν τόκους, έξοδα και δικαιώματα ως έχουν αναφερθεί ανωτέρω. Θα πρέπει λοιπόν να σημειωθεί πως ανεξαρτήτως των όποιων καταγραφών στην κατάσταση οι Εφεσίβλητοι έχουν δίκαιο σε αυτό το σημείο, ότι δηλαδή το ποσό το οποίο καλείται να αποπληρώσει ο Εφεσείων δυνάμει της Ειδοποίησης Ι είναι το ενυπόθηκο χρέος και όχι τα χρεωστικά υπόλοιπα των λογαριασμών τους οποίους εξασφάλιζε η Υ.8319/98 ή τα υπόλοιπα με βάση τις δικαστικές αποφάσεις. Είναι δε προφανές πως το ενυπόθηκο χρέος ταυτίζεται με αυτό το οποίο έχει αναγραφεί στην ίδια την Ειδοποίηση Ι (ήτοι €337.436,98 συν τόκους και έξοδα). Εξ ου και όντως καλείται να καταβάλει πολύ μικρότερο ποσό εν σχέσει με τα επιδικασθέντα στις δύο αγωγές. Δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε αμφιβολία του Εφεσείοντος ως προς αυτό το θέμα, δηλαδή για τα ποσά που διεκδικούνται με την Ειδοποίηση Ι. Ας σημειωθεί επίσης πως στην ίδια την ειδοποίηση δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά για ποσά των αποφάσεων. Ο Εφεσείων αναφέρεται στο σύνολο των επιδικασθέντων στις αγωγές ποσών και προβάλλει ότι σε αυτά υπάρχουν παράνομες χρεώσεις και ανατοκισμός. Φαίνεται (αν και όχι με σαφήνεια) να προβάλλει τον ίδιο ισχυρισμό και για τους τόκους επί του ενυπόθηκου χρέους. Σε καμιά όμως περίπτωση για το τελευταίο ποσό το οποίο και ενδιαφέρει στην παρούσα (€200.748) δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο. Απλώς επαναλαμβάνεται ο λόγος ακύρωσης, γενικά και αόριστα, χωρίς οποιαδήποτε τεκμηρίωση και ασφαλώς δεν γίνεται δεκτός. Κρίνεται πως ο ίδιος ο Εφεσείων διατηρούσε το βάρος να καταδείξει τη βασιμότητα ενός τέτοιου λόγου με κάποια εξειδικευμένη αναφορά και λεπτομέρεια όσον αφορά τους ισχυρισμούς του. Προηγηθέντα Διατάγματα Εκποιήσεων Ο βασικός λόγος όμως τον οποίο επικαλείται ο Εφεσείων για την ακύρωση των Ειδοποιήσεων έχει ως υπόβαθρο την προηγηθείσα έκδοση των δύο δικαστικών αποφάσεων και ιδίως την έκδοση των δύο διαταγμάτων εκποίησης της επίμαχης υποθήκης. Είναι η θέση του πως δεν μπορούν να συνυπάρξουν οι δύο διαδικασίες, ότι το Μέρος VIA είναι ανεφάρμοστο επί των γεγονότων της παρούσας λόγω των διαταγμάτων και ουσιαστικά ότι η ύπαρξη αυτών των διαταγμάτων συνιστά κώλυμα στην προώθηση διαδικασίας βάσει του Μέρους VIA του Νόμου. Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί πως ο τροποποιητικός Ν.87
(1)/18 προσέθεσε διάταξη η οποία ρυθμίζει το θέμα αυτό. Πρόκειται για το εδ.(4Α) του άρθρου 44Α σύμφωνα με το οποίο: «(4A) Ανεξαρτήτως οποιαδήποτε άλλης διάταξης του παρόντος Νόμου, η εξασφάλιση διατάγματος Δικαστηρίου για πώληση ενυπόθηκου ακινήτου ή η έναρξη διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δυνάμει του εν λόγω διατάγματος, είτε πριν είτε μετά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018, δεν επηρεάζει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την εφαρμογή της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Είναι σαφές από το εν λόγω εδάφιο πως με τον νέο νόμο η ύπαρξη διατάγματος πώλησης δεν αποτελεί κώλυμα για την προώθηση διαδικασίας βάσει του Μέρους VIA. To ερώτημα είναι κατά πόσον η πιο πάνω πρόνοια αφορά και διαδικασίες δυνάμει του Μέρους VIA, οι οποίες άρχισαν πριν τις 13.7.18 οπότε και τέθηκε σε ισχύ ο Ν.87
(1)/18, όπως δηλαδή είναι η παρούσα περίπτωση. Η απάντηση και γι' αυτό το θέμα δίδεται από τη δεύτερη επιφύλαξη η οποία προστέθηκε στο εδ.
(3)του άρθρου 44Α η οποία έχει ως εξής: «Νοείται περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που έχει αρχίσει οποιαδήποτε διαδικασία δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018, οι διατάξεις του εν λόγω Νόμου θα εφαρμόζονται, ανεξαρτήτως εάν στάλθηκαν οποιεσδήποτε ειδοποιήσεις σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Μέρους πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2018». Η παρούσα αφορά διαδικασία δυνάμει του Μέρους VIA η οποία άρχισε πριν την έναρξη ισχύος του εν λόγω νόμου και συνεπώς με βάση την πιο πάνω ρητή και σαφή διάταξη ο Ν.87
(1)/18 εφαρμόζεται και στην παρούσα χωρίς εξαίρεση οποιασδήποτε πρόνοιας του. Συνεπώς εφαρμογή στις παλαιότερες διαδικασίες έχει και η πρόνοια για την ανυπαρξία οποιουδήποτε κωλύματος από τυχόν προηγηθείσα έκδοση δικαστικού διατάγματος εκποίησης. Κατάληξη Στη βάση όλων των ανωτέρω συνιστά κατάληξη μου ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης των επίδικων Ειδοποιήσεων Θ και Ι. Ως εκ τούτου η αίτηση-έφεση απορρίπτεται με έξοδα €800 συν ΦΠΑ προς όφελος των Εφεσιβλήτων και εις βάρος του Εφεσείοντος. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.