Δρουσιώτη υπό την ιδιότητα των Διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντος Γεωργίου κ.α. ν. Χάρη κ.α., Αρ. Αγωγής 3214/2009, 18/10/2018

(2)είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, Δ.3351/88, με την οποία ο αποβιώσας μεταβίβασε στη Βασιλική, την Κωνσταντία και τον Γαλάτη τα 2/6, 1/6 και 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι. Η ημερομηνία που τα μέρη παρουσιάστηκαν στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 14.6.1988. Στα κτηματολογικά στοιχεία περιγράφεται ως τεμ.313/1, δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι πρόκειται για το ακίνητο στο Κολόσσι που περιγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης. Άλλωστε σε Πιστοποιητικό Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας ημερ. 20.11.2006 (Τεκμ.1

(33)) περιγράφεται ως τεμ.823. Ο αριθμός 313/1 ήταν ο παλιός αριθμός του τεμαχίου. Το Τεκμ.1

(3)και 7 είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, ΔΧΧΧΧ/88, με την οποία ο αποβιώσας μεταβίβασε στη Βασιλική το ακίνητο στην ενορία Καθολικής στη Λεμεσό (βλ. Τεκμ.8). Η ημερομηνία που τα μέρη παρουσιάστηκαν στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 20.8.1988. Ο αποβιώσας, δικαιοπάροχος παρουσιάζεται να ήταν παρών σε αμφότερες τις μεταβιβάσεις, τα έγγραφα των οποίων φέρονται να υπογράφονται από τον ίδιο. Ωστόσο, ενώ στην πρώτη περίπτωση υπάρχει υπογραφή όπου διακρίνεται η κατάληξη του επιθέτου του στη δεύτερη περίπτωση η υπογραφή συνίσταται στην πλήρη καταγραφή του ονόματος «Κύπρος Γ. ΧΧΧΧ». Ο ΧΧΧΧ Παναγιώτου (Μ.Ε.1) υπεύθυνος του Κλάδου Εγγραφής του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού περιορίστηκε στα όσα εμφαίνονται επί των εγγράφων και δεν γνώριζε για να διαφωτίσει περισσότερο. Ο Πανίκος ΧΧΧΧ (Μ.Ε.3) (γραπτή δήλωση - Τεκμ.8), μαρτύρησε πως οι μεταβιβάσεις από τον αποβιώσαντα στη Βασιλική και τα παιδιά της έγιναν με ψευδείς παραστάσεις και χωρίς την ελεύθερη βούληση του αποβιώσαντα, καθ' ον χρόνο ο τελευταίος τύγχανε θεραπείας υποφέροντας από εγκεφαλική πάθηση, καρδιακή ανεπάρκεια και πνευμονικό οίδημα και ήταν υπό την επήρεια ηρεμιστικών φαρμάκων. Μαρτύρησε ακόμα πως η αποδοχή της Βασιλικής να επιστρέψει την περιουσία έγινε «υπό την πίεση των υπολοίπων μελών της οικογένειας μας και αφού έγινε γνωστό τι εσυνέβη». Δεν μαρτυρήθηκε ποιες ήταν οι κατ' ισχυρισμό ψευδείς παραστάσεις προς τον αποβιώσαντα, ούτε τεκμηριώθηκε ότι οι μεταβιβάσεις έγιναν χωρίς την ελεύθερη του βούληση. Ωστόσο, το χρονικό στάδιο και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγιναν οι μεταβιβάσεις μπορούσαν να δημιουργήσουν εύλογες υποψίες στα αδέλφια από την πρώτη σύζυγο του αποβιώσαντα ότι κάτι το μεμπτό μπορεί να είχε γίνει. Όπως μαρτύρησε ο Πανίκος το 1988 ο αποβιώσας είχε υποστεί εγκεφαλικά επεισόδια, είχε καρδιακή ανεπάρκεια και πνευμονικό οίδημα και είχε εισαχθεί το παλιό Νοσοκομείο Λεμεσού. Ο Πανίκος αναφέρθηκε σε δύο περιόδους που ο αποβιώσας παρέμεινε στο Νοσοκομείο, την πρώτη μέχρι 10.9.1988 και αφότου επαναεισήχθηκε αργότερα μέχρι και το τέλος του χρόνου. Δεν συνδέονται οι αναφορές του Πανίκου με τις μεταβιβάσεις, εκτός και αν η πρώτη περίοδος νοσηλείας ήταν μακρά. Η Κωνσταντία ΧΧΧΧ (Μ.Ε.9) μαρτύρησε πως τον Ιούνιο του 1988 ο πατέρας της υπέστηκε το πρώτο του εγκεφαλικό το οποίο ήταν ελαφρύ. Προτού επισκεφθεί το Νοσοκομείο ζήτησε και μίλησε με το δικηγόρο του, τον Ανδρέα Γεωργίου, ζητώντας του να ετοιμάσει τα απαραίτητα για τη μεταβίβαση του ακινήτου στο Κολόσσι και στην Καθολική στη μητέρα της, την ίδια και τον Γαλάτη. Όταν ήταν έτοιμος, ο Γεωργίου ζήτησε άδεια από το Νοσοκομείο και μετέβησαν μαζί στο Κτηματολόγιο για τη μεταβίβαση. Ο αποβιώσας ήταν με τις πιτζάμες. Συνδέει δηλαδή η Κωνσταντία το δικηγόρο Γεωργίου με την πρώτη μεταβίβαση του ακινήτου στο Κολόσσι. Ανάφερε ακόμα ότι στο Κτηματολόγιο είχε συμπωματικά συναντήσει και την συμπεθέρα του ετεροθαλούς αδελφού της του Σταύρου. Αναφορικά με τη μεταβίβαση του Αυγούστου του 1988 η Κωνσταντία δεν γνώριζε λεπτομέρειες. Η ίδια δεν είχε μεταβεί στο Κτηματολόγιο. Υπενθυμίζεται ότι η κτηματολογική πράξη που έγινε τον Αύγουστο του 1988 δεν την αφορούσε. Ο Γαλάτης ΧΧΧΧ (Μ.Ε.10) (γραπτή δήλωση - Τεκμ.21) ήταν ανήλικος τον Ιούνιο του 1988 όταν μετέβηκε με τον αποβιώσαντα, τη μητέρα του και την Κωνσταντία στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για τη μεταβίβαση. Δεν ρωτήθηκε και δεν έκαμε αναφορά στο δικηγόρο Γεωργίου. Η Μαρία Ιωάννου (Μ.Ε.7) είναι εγγονή του αποβιώσαντα, θυγατέρα του Σταύρου. Το 1988 διέμενε στην Αγγλία και το Καλοκαίρι βρισκόταν στην Κύπρο για διακοπές. Δεν παρέμεινε σταθερή στην αρχική της θέση πως ήταν στην Κύπρο τον Ιούνιο. Αντεξεταζόμενη είπε πως δεν θυμάται και πως μπορεί να ήταν Ιούλιος ή Αύγουστος. Μαρτύρησε πως επισκεπτόμενη το Κτηματολόγιο στη Λεμεσό για να παραλάβει την πεθερά της, είδε τον αποβιώσαντα μαζί με τη Βασιλική. Καθόντουσαν σε παγκάκι και ο αποβιώσας φορούσε πιτζάμες. Δεν τους μίλησε γιατί ξαφνιάστηκε. Ρώτησε την πεθερά της, αλλά ούτε και εκείνη τους είχε μιλήσει. Εκ των υστέρων έμαθε, προφανώς από την πεθερά της, πως ήταν και η Κωνσταντία μαζί τους. Η πεθερά της έχει αποβιώσει. Ο Ανδρέας Γεωργίου (Μ.Υ.2), δικηγόρος, μαρτύρησε ότι ο αποβιώσας ήταν πελάτης του και πως την 20.8.1988 προσέφερε τις υπηρεσίες του για τους σκοπούς της διεκπεραίωσης της μεταβίβασης που έγινε στο Κτηματολόγιο στη Λεμεσό. Σχετική είναι η επιστολή του Γεωργίου ημερ. 22.8.1988 (μέρος του Τεκμ.1

(3)) με την οποία ο δικηγόρος αποστέλλει τη χρέωση του για τις υπηρεσίες του σε σχέση με αυτή τη μεταβίβαση. Ανάφερε ο Γεωργίου ότι για τη μεταβίβαση έλαβε οδηγίες από τον ίδιο τον αποβιώσαντα που δεν παρουσίαζε κανένα απολύτως πρόβλημα σε σχέση με τη διανοητική του ικανότητα. Περαιτέρω, δεν περιήλθε στην αντίληψη του οποιαδήποτε προσπάθεια εκ μέρους της Βασιλικής για να εξασφαλίσει τη μεταβίβαση που έγινε. Ο Γεωργίου ανάφερε ότι ουδέποτε μετέβηκε στο Νοσοκομείο για να διευθετήσει τη μετάβαση του αποβιώσαντα στο Κτηματολόγιο. Πολύ μεταγενέστερα του χρόνου της μεταβίβασης, τον επισκέφθηκε στο Νοσοκομείο μια φορά όταν του είχε τηλεφωνήσει η Κωνσταντία ότι είναι άρρωστος. Η επίσκεψη ήταν κοινωνική. Ο Γεωργίου δεν αντεξετάστηκε επί του προκειμένου και δεν του υποβλήθηκε η εκδοχή της Κωνσταντίας. Υποβλήθηκε στην Ιωάννου κατά την αντεξέταση της πως δεν είδε καθόλου τον αποβιώσαντα στο Κτηματολόγιο, θέση που δεν υποστηρίχτηκε με κανένα τρόπο κατά την παρουσίαση της υπόθεσης της υπεράσπισης που δεν αρνήθηκε τις μεταβιβάσεις ούτε ότι ο αποβιώσας ήταν παρών στο Κτηματολόγιο και στις δύο περιπτώσεις. Η Ιωάννου αρνήθηκε την υποβολή. Η Ιωάννου βρισκόταν, όπως παραδέχτηκε, εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου όταν μαρτυρούσε ο Πανίκος και άκουσε τη μαρτυρία του. Το γεγονός καταγράφεται, δεν είναι όμως το στοιχείο αυτό που κρίνει κατά πόσο η μάρτυρας είπε την αλήθεια. Εάν επρόκειτο να ψευδολογήσει θα είχε προς τούτο προετοιμαστεί. Το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία της Ιωάννου. Η θέση ότι δεν μίλησε στον αποβιώσαντα παππού της δεν έχει καταλυτική σημασία στην κρίση της αξιοπιστίας της. Μπορεί να εξηγηθεί, είτε γιατί πράγματι ξαφνιάστηκε, είτε γιατί διαμένοντας στο εξωτερικό είχε απομακρυνθεί από τον αποβιώσαντα. Άλλωστε όπως είπε το Καλοκαίρι εκείνο δεν τον επισκέφθηκε. Τον είχε επισκεφθεί το προηγούμενο Καλοκαίρι. Μέχρι και το θάνατο του δεν τον ξαναείδε. Η αποδοχή της μαρτυρίας της Ιωάννου δεν οδηγεί σε οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η ενδυμασία του αποβιώσαντα μπορεί να αφήνει υπόνοιες όσον αφορά την κατάσταση της υγείας του, ωστόσο η παρουσία του στο Κτηματολόγιο καταδεικνύει πως μπορούσε να κινηθεί και ενδεχομένως να παρουσιαστεί ενώπιον αρμοδίου λειτουργού του Κτηματολογίου. Τίποτα δεν αναδεικνύεται ως προς την πνευματική του ικανότητα ή σε σχέση με το κατά πόσο οικειοθελώς βρισκόταν εκεί. Αποδεκτή γίνεται και η επί του προκειμένου μαρτυρία της Κωνσταντίας ότι κατά την παρουσία της στο Κτηματολόγιο στις 14.6.2018 ο αποβιώσας ήταν με τις πιτζάμες. Η Κωνσταντία προς όφελος της οποίας, της μητέρας της και του Γαλάτη έγινε η μεταβίβαση, εκ πρώτης, κανένα λόγο δεν θα είχε ψευδώς να συνδέσει την πράξη με θέμα υγείας του αποβιώσαντα που θα μπορούσε να θέσει σε αμφιβολία την ικανότητα ή την ελεύθερη του βούληση να προβεί στη μεταβίβαση, έστω και αν το αποτέλεσμα της έχει με τα γεγονότα που ακολούθησαν ανατραπεί. Ο ισχυρισμός στην Έκθεση Απαίτησης ότι οι μεταβιβάσεις προς την Βασιλική και τα παιδιά της έγιναν συνεπεία ψευδών παραστάσεων δεν έχει υποστηριχτεί με μαρτυρία. Αντίθετα, η Κωνσταντία, που κατέθεσε ως μάρτυρας των Εναγόντων, ανάφερε ότι ο αποβιώσας είχε υποστεί ελαφρύ εγκεφαλικό, περίγραψε όμως ότι ήταν σε θέση να ζητήσει τις υπηρεσίες του δικηγόρου του και να μεταβεί στο Κτηματολόγιο για να πραγματοποιήσει τις μεταβιβάσεις, χωρίς να υπονοήσει ότι είχε οιονδήποτε πρόβλημα σε σχέση με τη διανοητική του κατάσταση. Υπάρχει διάσταση μεταξύ των θέσεων της Κωνσταντίας και του Γεωργίου σε σχέση με την εμπλοκή του τελευταίου και κατά πόσο οι υπηρεσίες του προσφέρθηκαν κατά τη μεταβίβαση του Ιουνίου. Από τη μια η Κωνσταντία ήταν συγκεκριμένη και συνδέει τον Γεωργίου με τη μόνη μεταβίβαση για την οποία η ίδια επισκέφθηκε το Κτηματολόγιο. Από την άλλη, ότι ο Γεωργίου προσέφερε υπηρεσίες στις 20.8.1988 αποδεικνύεται από επιστολή του της εποχής εκείνης. Το Δικαστήριο αποδέχεται τη θέση της Κωνσταντίας για την εμπλοκή του δικηγόρου Γεωργίου στη μεταβίβαση που έγινε τον Ιούνιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο δικηγόρος λανθάνεται και δεν είχε προσφέρει υπηρεσίες για τη μεταβίβαση που έγινε τον Αύγουστο. Ενδέχεται, και λόγω και της παρόδου πολλών χρόνων από τότε, ο δικηγόρος να είχε έλλειψη ακριβούς θύμησης και δεν μπορούσε να θυμηθεί ότι είχε εμπλοκή και στη μεταβίβαση που έγινε τον Ιούνιο, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύεται θετικά και να γίνεται αποδεκτό πως αυτός διευθέτησε για τη μετάβαση του αποβιώσαντα από το Νοσοκομείο στο Κτηματολόγιο. Η ουσία είναι ότι και στη δεύτερη μεταβίβαση που αναμφίβολα ήταν παρών ο Γεωργίου, ο αποβιώσας ήταν καλά στην πνευματική του υγεία, ενεργούσε οικειοθελώς και δεν φαινόταν να είχε δεχθεί οιαδήποτε πίεση από τη Βασιλική. Δεν είναι παράλογο ή απομακρυσμένο, ο αποβιώσας εκτιμώντας την ηλικία και την εξέλιξη της κατάστασης της υγείας του να επιθυμούσε να εξασφαλίσει την Βασιλική, την Κωνσταντία και τον Γαλάτη με κάποια περιουσιακά στοιχεία, αντίθετα. Άλλωστε τα παιδιά του από τον πρώτο του γάμο είχαν προ πολλού ενηλικιωθεί και είχαν τις δικές τους οικογένειες. Αξίζει δε να σημειωθεί, όπως με μεγαλύτερη λεπτομέρεια αναφέρεται πιο κάτω, ότι την 7.6.1988, δηλαδή μια εβδομάδα πριν από τη μεταβίβαση του ακινήτου στο Κολόσσι από τον αποβιώσαντα προς τη Βασιλική, την Κωνσταντία και τον Γαλάτη, ο αποβιώσας είχε συμβληθεί με εταιρεία ανάπτυξης γης και αγόρασε διαμέρισμα για λογαριασμό της Κωνσταντίας. Εκδηλώνεται δηλαδή την περίοδο εκείνη μια προσπάθεια του αποβιώσαντα να αποκαταστήσει τη σύζυγο και τα ανήλικα του παιδιά. Ίσως να αποφάσισε να δώσει 3/6 μερίδια στο Γαλάτη και μόνο 1/6 μερίδιο στην Κωνσταντία γιατί της Κωνσταντίας της αγόρασε και το διαμέρισμα. Σημειώνεται ακόμα ότι ο αποβιώσας μεταβιβάζοντας το ακίνητο στο Κολόσσι επιφύλαξε την επικαρπία του. Αυτό είναι συνήθως αντικειμενικό στοιχείο ότι ο διαθέτης αυτόβουλα προέβηκε στη μεταβίβαση. Αυτός που ξεγελά κάποιον για να του μεταβιβάσει ένα ακίνητο, συνήθως δεν του αφήνει την επικαρπία. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι κατά τους χρόνους των μεταβιβάσεων που έγιναν την 14.6.1988 και την 20.8.1988, ο αποβιώσας ήταν σε πνευματική κατάσταση που του επέτρεπε να ασκεί κρίση, να εκδηλώνει επιθυμίες και να πραγματοποιεί τη βούληση του. Η κατάληξη είναι συμβατή και δεν ανατρέπεται από το εύρημα του Δικαστηρίου ότι της μεταβίβασης της 14.6.1988 είχε προηγηθεί πρόβλημα υγείας του αποβιώσαντα. Όμως, στην απουσία ιατρικής ή άλλης εξειδικευμένης μαρτυρίας για την κατάσταση του, το Δικαστήριο αισθάνεται πως δεν είναι ασφαλές να βασιστεί στην εντύπωση που αποκόμισε ή σε κάτι που άκουσε η Κωνσταντία, ανήλικη τότε, πριν 30 τόσα χρόνια και να προβεί σε εύρημα ότι ο αποβιώσας είχε υποστεί ελαφρύ εγκεφαλικό. Ε. Η Κλήση του Χάρη Ο Πανίκος μαρτύρησε ότι ο Χάρης έχοντας σπουδάσει νομικά στην Αγγλία ήταν ο πλέον μορφωμένος της οικογένειας και τύγχανε εκτίμησης και απεριόριστης εμπιστοσύνης απ' όλους, εκτός του αποβιώσαντα. Γι' αυτό μετά την αποκάλυψη ότι ο αποβιώσας είχε θεαθεί στο Κτηματολόγιο με τις πιτζάμες να εκτελεί πράξεις ειδοποίησαν το Χάρη που κατέφθασε άμεσα στην Κύπρο από την Αγγλία για να επιληφθεί του ζητήματος, αφού ο αποβιώσας λόγω της κατάστασης της υγείας του ήταν αδύνατο να το χειριστεί. O Θεόδωρος ΧΧΧΧ (Μ.Ε.8), εκ των αδελφών, μαρτύρησε πως όταν το γεγονός των μεταβιβάσεων στη Βασιλική και τα παιδιά της περιέπεσε στη γνώση των αδελφών από τον πρώτο γάμο αυτοί θορυβήθηκαν. Προσέφυγαν και σε δικηγόρο που τους ανέφερε ότι ήταν δύσκολη η περίπτωση. Ήταν ο ίδιος ο Θεόδωρος που εισηγήθηκε να κληθεί ο Χάρης που ήταν έξυπνος άνθρωπος και ευρηματική προσωπικότητα. Ο ΧΧΧΧ Φιλίππου (Μ.Ε.5), γαμπρός του αποβιώσαντα, σύζυγος δηλαδή της Γιαννούλας, μαρτύρησε πως όταν διαπιστώθηκε ότι ο αποβιώσας είχε μεταβιβάσει την περιουσία του στη Βασιλική και τα παιδιά της, πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην κατοικία του στην παρουσία των αδελφών από τον πρώτο γάμο και τηλεφώνησαν στο Χάρη στο Λονδίνο για να έρθει στην Κύπρο το συντομότερο στην προσπάθεια να ανατραπούν τα αποτελέσματα των μεταβιβάσεων. Ο Γιώργος ΧΧΧΧ (Μ.Υ.3) (γραπτή δήλωση - Τεκμ.23), εκ των αδελφών, μαρτύρησε για την Υπεράσπιση. Ανάφερε πως κανένας από τα αδέλφια δεν είδε θετικά το γεγονός των μεταβιβάσεων και πως είναι ο ίδιος που κάλεσε το Χάρη να έρθει στην Κύπρο για να χειριστεί το ζήτημα. Η θέση του είναι πως ο Χάρης δεν ήρθε άμεσα αλλά αργότερα, όταν πέθανε ο αδελφός τους ο Στέφανος την 14.9.1988 και μετά την κηδεία αναχώρησε για την Αγγλία. Ξαναήρθε στην Κύπρο στη συνέχεια. Ο Χάρης ΧΧΧΧ (Μ.Υ.5) (γραπτή δήλωση - Τεκμ.24), μαρτύρησε ότι για τις μεταβιβάσεις στη Βασιλική και τα παιδιά της είχε πληροφορηθεί πριν έρθει στην Κύπρο την 16.9.1988 για την κηδεία του αδελφού του. Η μεταγενέστερη κάθοδος του στην Κύπρο στις 8.10.1988 έγινε γιατί του τηλεφώνησε η Κωνσταντία ότι ο αποβιώσας ζητούσε επίμονα να έρθει στην Κύπρο. Η θέση αυτή είχε τεθεί στην Κωνσταντία κατά την αντεξέταση της που την αρνήθηκε. Το Δικαστήριο απορρίπτει τη θέση του Χάρη και του Γιώργου πως το γεγονός των μεταβιβάσεων στη Βασιλική και τα παιδιά της είχε περιπέσει στη γνώση τους πριν το θάνατο του Στέφανου και την τότε επίσκεψη του Χάρη στην Κύπρο. Είναι πεπεισμένο το Δικαστήριο ότι εάν τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο γνώριζαν για τις μεταβιβάσεις, θα είχαν από τότε αρχίσει τις προσπάθειες για ανατροπή των δεδομένων. Αντίθετα, ουδείς ανέφερε ότι υπήρξαν τότε οιεσδήποτε συζητήσεις. Από τη μαρτυρία του Γιώργου, που είναι μάρτυρας υπεράσπισης, επιβεβαιώνεται ότι ζητήθηκε από το Χάρη να έρθει στην Κύπρο για να επιληφθεί του ζητήματος της μεταβίβασης των επιδίκων ακινήτων στη Βασιλική και τα παιδιά της. Υπάρχει στη συνέχεια ανακολουθία στη μαρτυρία της υπεράσπισης, αφού παρουσιάζει το Χάρη ερχόμενο στην Κύπρο για την κηδεία του αδελφού του να μη προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια, αλλά ούτε και κατά την επίδικη επίσκεψη του στις 8.10.1988 να αναλαμβάνει οιαδήποτε πρωτοβουλία και απλά να ακούει και να ακολουθεί τις οδηγίες του αποβιώσαντα. Το Δικαστήριο απορρίπτει τη θέση του Χάρη ότι του τηλεφώνησε η Κωνσταντία διαβιβάζοντας την επιμονή του αποβιώσαντα για να έρθει στην Κύπρο. Δεν είναι λογικό κατ' ακολουθία τηλεφωνήματος με τέτοιο περιεχόμενο, να ταξιδέψει ο Χάρης από την Αγγλία στην Κύπρο, χωρίς να συνεννοηθεί περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Ιδιαίτερα, λαμβάνοντας υπόψη ότι ήταν στην Κύπρο πριν από λιγότερο από 20 ημέρες. Πώς και δεν συνεννοήθηκε με τον Πανίκο στου οποίου την κατοικία φιλοξενήθηκε όταν πραγματοποίησε το ταξίδι στην Κύπρο; Το Δικαστήριο αποδέχεται ως αληθή τη θέση ότι ο Χάρης κλήθηκε να έρθει στην Κύπρο τον Οκτώβριο του 1988, ειδικά για να επιληφθεί του ζητήματος ότι ο αποβιώσας είχε αποξενώσει την περιουσία του μεταβιβάζοντας την στη Βασιλική και τα παιδιά της. Η άμεση ανταπόκριση του Χάρη, να αφήσει τη σύζυγο του και τα δύο ανήλικα τότε παιδιά του και να έρθει στην Κύπρο, υποδηλώνει ότι κάτι το συνταρακτικό είχε προκύψει που έχρηζε άμεσης αντιμετώπισης. Στ. Η Μαρτυρία για τις Συνθήκες Καταρτισμού του Επιδίκου Πληρεξουσίου Το Τεκμ.1

(7)είναι τυποποιημένο Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο ημερ. 11.10.1988 με το οποίο ο αποβιώσας φέρεται να διορίζει και αποκαθιστά το Χάρη ως γενικό πληρεξούσιο του. Στο χώρο που υπογράφει ο πληρεξουσιοδοτών υπάρχουν χαρτόσημα, διακρίνεται χειρόγραφα το όνομα Κύπρος ΧΧΧΧ και υπάρχει ένα αποτύπωμα. Το Πληρεξούσιο φέρει την σφραγίδα του πιστοποιούντος υπαλλήλου ΧΧΧΧ Μεσιήττη (Μ.Υ.4) επί το ότι ο αποβιώσας είχε υπογράψει ή σφραγίσει το έγγραφο στην παρουσία του. Το Τεκμ.1

(5)είναι επιστολή ημερ. 11.10.1988 που φέρεται ως επιστολή του αποβιώσαντα. Γίνεται αναφορά σε γενικό πληρεξούσιο που ο αποβιώσας παραχώρησε στη Βασιλική και το οποίο ζητούσε να ακυρωθεί. Είναι δακτυλογραφημένη και φέρει ένα αποτύπωμα στο χώρο της υπογραφής όπου χειρόγραφα καταγράφεται το όνομα «Κύπρος ΧΧΧΧ». Η επιστολή φέρει την σφραγίδα του πιστοποιούντος υπαλλήλου Μιχαλάκη Μεσιήττη (Μ.Υ.4) επί το ότι ο αποβιώσας είχε υπογράψει ή σφραγίσει το έγγραφο στην παρουσία του. Όταν υπάρχει αποτύπωμα αντί για υπογραφή σε ένα έγγραφο είναι ανοικτά περισσότερα ενδεχόμενα. Ο φερόμενος εκτελεστής του εγγράφου μπορεί να ήταν αναίσθητος ή να μην ήταν σε πνευματική κατάσταση που του επέτρεπε να υπογράψει. Όταν υπάρχει υπογραφή τα ενδεχόμενα είναι λιγότερα. Μπορεί ο εκτελεστής του εγγράφου να ξεγελάστηκε αναφορικά με τη φύση του ή να πιέστηκε για να το υπογράψει. Στην προκειμένη περίπτωση δεν πρέπει να αποδοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός ότι ο αποβιώσας δεν υπόγραψε το επίδικο πληρεξούσιο. Και αυτό γιατί έχει αποδειχτεί ότι και σε άλλες περιπτώσεις που ο αποβιώσας εξέδωσε αποδείξεις έβαζε το αποτύπωμα του. Έτσι, ενώ αν υπήρχε υπογραφή ίσως να μην εγειρόταν το επίδικο ζήτημα, η απουσία υπογραφής δεν οδηγεί χωρίς άλλο σε διαπίστωση πως κάτι το μεμπτό είχε επισυμβεί. Η Κωνσταντία μαρτύρησε ότι καθ' ον χρόνο ο αποβιώσας νοσηλευόταν στο παλιό Νοσοκομείο Λεμεσού η ίδια ήταν συνέχεια μαζί του. Θυμάται την 11.10.1988 σημαδιακά γιατί η σύζυγος του αδελφού της του Γιώργου για πρώτη φορά προσφέρθηκε να την φιλοξενήσει στο σπίτι της για γεύμα και ξεκούραση. Αποδέχτηκε και αναφέρει ότι σύντομα μετά το γεύμα η σύζυγος του Γιώργου έλαβε ένα τηλεφώνημα και την οδήγησε πίσω στο Νοσοκομείο. Ήταν ξεκάθαρος ο υπαινιγμός της Κωνσταντίας ότι καταστρώθηκε σχέδιο απομάκρυνσης της από το θάλαμο του Νοσοκομείου για να μη αντιληφθεί τι επρόκειτο να γίνει. Ο Πανίκος καταλογίζει στο Χάρη ότι, στο θάλαμο του παλαιού Νοσοκομείου Λεμεσού όπου νοσηλευόταν κλινήρης ο αποβιώσας, που δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ή να υπογράψει πληρεξούσιο έγγραφο, πήρε το αντίχειρα του αποβιώσαντα και τον τοποθέτησε στο Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο και στην επιστολή ακύρωσης πληρεξουσίου που είχε ετοιμάσει, δηλαδή τα Τεκμ.1

(5)και 1

(7). Είχε προηγουμένως ζητήσει από τους παρευρισκόμενους συγγενείς να τον αφήσουν μόνο στο θάλαμο. Είναι εξ αντικειμένου αδύνατο ο Πανίκος να είδε τη σκηνή που περιγράφει αφού, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, είχε ήδη εγκαταλείψει το θάλαμο. Η ουσία της μαρτυρίας του είναι ότι συμπερασματικά αυτό έγινε. O Θεόδωρος μαρτύρησε ότι βρισκόταν και αυτός στο Νοσοκομείο την 11.10.

1. Όταν ρωτήθηκε γιατί να ζητήσει ο Χάρης να εξέλθουν του θαλάμου, αφού γνώριζαν τι θα έκαμνε, αναφέρθηκε στη Βασιλική και πως ίσως ήταν για να μη αντιληφθεί η Βασιλική τι θα έκαμνε. Ο ίδιος γνώριζε ότι θα έκανε «μια κίνηση», αλλά δεν γνώριζε συγκεκριμένα ότι θα κατάρτιζε πληρεξούσιο. Ο Φιλίππου υποστήριξε τη θέση ότι ο Χάρης είχε ζητήσει από τους παρευρισκόμενους συγγενείς να τον αφήσουν μόνο του με τον αποβιώσαντα «γιατί είχε κάποιες κουβέντες να κανονίσει με τον πατέρα του». Δεν σκέφτηκε τι θα μπορούσε να είχε υπόψη του ο Χάρης. Μαρτύρησε ο Φιλίππου πως όταν τελείωσε ο Χάρης και εξήλθε του θαλάμου όπου νοσηλευόταν ο αποβιώσας, του ζήτησε κατά πόσο γνώριζε κάποιο πιστοποιών υπάλληλο και ο Φιλίππου με το αυτοκίνητο του τον οδήγησε στο γραφείο του Μεσιήττη. Ο Φιλίππου σύστησε το Χάρη και είπε στο Μεσιήττη ότι χρειαζόταν κάποιες πιστοποιήσεις. Ο Χάρης εξήγησε «τα σχετικά». Ο Μεσιήττης, ενδεχομένως γιατί γνώριζε τον ίδιο τον Φιλίππου, προέβηκε στις πιστοποιήσεις του επίδικου πληρεξουσίου και της επιστολής ημερ. 11.10.1988 στην απουσία του αποβιώσαντα. Είναι η θέση του Χάρη ότι το Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο και η επιστολή ημερ. 11.10.1998 εκτελέστηκαν από τον αποβιώσαντα και πιστοποιήθηκαν από τον Μεσιήττη στην παρουσία του Πανίκου και του ιδίου. Δεν διευκρινίζει στη γραπτή του δήλωση ο Χάρης πού έγινε αυτό. Εξηγώντας, όμως, γιατί ο αποβιώσας δεν υπόγραψε αλλά έβαλε το σημείο του αντίχειρα του αναφέρθηκε σε προηγούμενη παραμονή του στο Νοσοκομείο όπου ήταν διασωληνωμένος και με ακίνητο το δεξί του χέρι και ότι δεν είχε ακόμα ανακτήσει τις φυσικές του δυνάμεις. Στον Πανίκο υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση του ότι το Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο και η επιστολή ημερ. 11.10.1998 καταρτίστηκαν στην οικία του αποβιώσαντα στο Κολόσσι, ωστόσο, στη δια ζώσης μαρτυρία του, ο Χάρης αποδέχτηκε ότι την 11.10.1998 ο πατέρας του ήταν στο Νοσοκομείο και υποστήριξε πως τον Μεσιήττη τον είχε καλέσει ο ίδιος ο πατέρας του. Ο Χάρης ανάφερε ότι στο Νοσοκομείο τον ίδιο είχε οδηγήσει ο Πανίκος με το αυτοκίνητο του, αφού τον φιλοξενούσε στο σπίτι του στο χωριό Νήσου στη Λευκωσία. Είναι η θέση του Χάρη ότι το Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο και η επιστολή ημερ. 11.10.1998 ήταν έτοιμα και είχαν δακτυλογραφηθεί από τον Μεσιήττη, τον οποίο ο ίδιος πρώτη φορά έβλεπε. Υπέδειξε τη δακτυλογράφηση του γράμματος «Λ» το οποίο, όπως ανάφερε, η γραφομηχανή του Μεσιήττη το κτυπά πιο ψηλά. Εάν αυτό αληθεύει, τότε ο Μεσιήττης έχει εμπλοκή στον καταρτισμό των εγγράφων και είναι αναληθής η θέση του Φιλίππου ότι εξερχόμενος του θαλάμου του Νοσοκομείου ο Χάρης ζήτησε οποιονδήποτε πιστοποιών υπάλληλο και ο Φιλίππου τον οδήγησε στο Μεσιήττη συμπωματικά γιατί αυτόν έτυχε να γνωρίζει. Σημειώνεται ωστόσο ότι η θέση του Χάρη αναφορικά με τη σύνταξη των εγγράφων, αλλά και η περαιτέρω θέση του ότι ο Μεσιήττης έκαμε τα έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν στις μεταβιβάσεις στη Βασιλική και τα παιδιά της, είναι θέσεις που δεν τέθηκαν υπόψη του Μεσιήττη, του οποίου η μαρτυρία, ως μάρτυρα υπεράσπισης, προηγήθηκε της μαρτυρίας του Χάρη. Ούτε και εξήγησε ο Χάρης πως γνώριζε για την ιδιομορφία της γραφομηχανής του Μεσιήττη. Ο ΧΧΧΧ Μεσιήττης (Μ.Υ.4) ασκεί σήμερα το επάγγελμα του δικηγόρου. Μέχρι και το 1995 ήταν πιστοποιών υπάλληλος. Είναι 74 ετών και ως πιστοποιών υπάλληλος έχει προβεί σε χιλιάδες πιστοποιήσεις. Αναγνώρισε την σφραγίδα και την υπογραφή του επί του επίδικου πληρεξουσίου και επιστολής ημερ. 11.10.
2. Ουδέποτε, ανάφερε, έτυχε να προβεί σε πιστοποίηση αν δεν ήταν παρών το πρόσωπο που υπόγραφε. Λόγω του διαρρεύσαντος χρόνου δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί σε ποιο χώρο έγιναν οι επίδικες πιστοποιήσεις. Κατά την αντεξέταση του ο Μεσιήττης αναγνώρισε στο ακροατήριο τον Φιλίππου ως πελάτη του, αρνήθηκε όμως κατηγορηματικά ότι τα δύο έγγραφα θα μπορούσε να είχε πιστοποιήσει στο γραφείο του στην παρουσία του Φιλίππου χωρίς να είναι παρών ο αποβιώσας. Είναι ένα ζήτημα κατά πόσο ο Μεσιήττης προέβηκε στις πιστοποιήσεις του Πληρεξουσίου και της επιστολής στην παρουσία του αποβιώσαντα, δηλαδή στο θάλαμο του παλαιού Νοσοκομείου Λεμεσού όπου νοσηλευόταν ο αποβιώσαντας και περαιτέρω ζήτημα κατά πόσο ο τελευταίος ήταν σε πνευματική κατάσταση να δώσει οδηγίες για τον καταρτισμό των εγγράφων που πιστοποιήθηκαν. Όμως, τα ζητήματα είναι συνυφασμένα σε σχέση και με το αποτέλεσμα στο οποίο μπορούν να οδηγήσουν. Ζ. Η Κατάσταση της Υγείας του Αποβιώσαντα Κατά την 11.10.1988 Το Τεκμ.9 είναι επιστολή του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας ημερ. 27.8.2008 προς τους Ενάγοντες που είχαν ζητήσει πληροφόρηση σχετικά με τις περιόδους νοσηλείας του αποβιώσαντα στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Αναφέρεται στην επιστολή ότι ο αποβιώσας είχε νοσηλευτεί από 10.8.1988 μέχρι 13.8.1988 λόγω αριστερής κοιλιακής ανεπάρκειας και από 4.9.1988 μέχρι 10.9.1988 λόγω πνευμονικού οιδήματος. Ήταν η θέση του Πανίκου πως υπήρχαν και άλλες περίοδοι κατά τις οποίες ο αποβιώσας είχε νοσηλευτεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Ενδεικτικά αναφέρθηκε στην 14.9.1988, μετά το θάνατο του αδελφού του του Στέφανου, όταν ο αποβιώσας υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και εισάχθηκε στο Νοσοκομείο. Άφησε υπόνοιες ότι υπήρξε επέμβαση στο φάκελο νοσηλείας του αποβιώσαντα. Αναφέρθηκε σε επίσκεψη του στο νέο Νοσοκομείο Λεμεσού ζητώντας πληροφόρηση. Όπως μαρτύρησε ο ΧΧΧΧ Νικολάου (Μ.Ε.2) που εργάζεται στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και έχει υπό τη φύλαξη του τους φακέλους νοσηλείας των προσώπων που νοσηλεύτηκαν και νοσηλεύονται στο νέο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, οι φάκελοι νοσηλείας όσων νοσηλεύτηκαν στο παλιό Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού δεν μεταφέρθηκαν στο νέο Νοσοκομείο. Όπως ανάφερε ο Πανίκος από το νέο Νοσοκομείο τον έστειλαν να επισκεφθεί το παλιό Νοσοκομείο μαζί με υπάλληλο του αρχείου που, κατά σύμπτωση, ήταν συγγενικό τους πρόσωπο. Επρόκειτο για τον Γιώργο ΧΧΧΧ (Μ.Ε.4), εγγονό του Γιώργου ΧΧΧΧ, γιού του αποβιώσαντα. Μαρτύρησε ο Γιώργος ότι η προϊσταμένη του είχε λάβει κλήση για να παρουσιαστεί ο φάκελος του αποβιώσαντα στο Δικαστήριο και του ανέθεσε να τον ανεύρει. Με εντολή της επισκέφθηκε το παλιό Νοσοκομείο συνοδευόμενος από τον Πανίκο και απευθύνθηκε προς κάποιο Κατήρη που ήταν ο υπεύθυνος του αρχείου στο παλιό Νοσοκομείο. Ανευρέθηκε ο φάκελος χωρίς οιαδήποτε έγγραφα σε αυτόν και ο Κατήρης δεν είχε καμιά εξήγηση. Το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του Νικολάου και του Γιώργου. Η μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε. Ο Νικολάου αντεξετάστηκε διευκρινιστικά και ο Γιώργος καθόλου. Προκύπτει ότι το περιεχόμενο του φακέλου νοσηλείας του αποβιώσαντα έχει απολεσθεί. Αυτό προκύπτει και από επιστολή των Ιατρικών Υπηρεσιών ημερ. 24.4.2017 (Τεκμ.14). Ωστόσο, οι υπόνοιες του Πανίκου δεν έχουν, τεκμηριωθεί με θετική προς τούτο μαρτυρία. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως υπό τις περιστάσεις θα μπορούσε η πληροφόρηση που εμπεριέχεται στην επιστολή των Ιατρικών Υπηρεσιών να είναι ελλιπής και πράγματι αποδείχτηκε τέτοια, αφού είναι κοινό έδαφος ότι αρχές Οκτωβρίου 1988 ο αποβιώσας είχε εισαχθεί στο Νοσοκομείο και την 11.10.1988 νοσηλευόταν σε αυτό κλινήρης. Εφόσον οι υπόνοιες που ο Πανίκος άφησε να αιωρούνται, ότι δηλαδή η απώλεια του περιεχομένου του ιατρικού φακέλου του αποβιώσαντα ήταν έργο του Χάρη ή έγινε για να βλαβεί η υπόθεση των Εναγόντων ή για να υποβοηθηθεί η υπεράσπιση του Χάρη, δεν έχουν τεκμηριωθεί, ο μόνος που μπορεί πλέον να εκφράζει παράπονο για το θέμα είναι ο Χάρης, που μπορεί να διατείνεται ότι λόγω της καθυστέρησης στην προώθηση της επίδικης αιτίας αγωγής, καταστράφηκε μαρτυρία που ενδεχομένως διαφορετικά να ήταν διαθέσιμη για να αποδείξει πως η κατάσταση της υγείας του αποβιώσαντα κατά την 11.10.1988 ήταν τέτοια που του επέτρεπε να προβεί σε δικαιοπραξίες. Η Κωνσταντία μαρτύρησε ότι ο αποβιώσας υπέστηκε δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο αρχές Οκτωβρίου 1988, μετά το θάνατο του αδελφού της του Στέφανου την 14.9.
3. Το εγκεφαλικό ήταν σοβαρό και ο αποβιώσας μιλούσε ασυνάρτητα και δεν αντιλαμβανόταν. Αναφέρθηκε σε ένα περαιτέρω περιστατικό που, κατά τη θέση της, είχε επισυμβεί τη συγκεκριμένη ημέρα 11.10.
4. Έπρεπε να πληρωθεί φορτίο πετρελαιοειδών που είχε παραληφθεί στο πρατήριο στο Κολόσσι. Η Βασιλική δεν είχε πρόσβαση στους λογαριασμούς του αποβιώσαντα και διευθετήθηκε η μετάβαση υπαλλήλου του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού στο Νοσοκομείο για να λάβει εντολή και υπογραφή από τον αποβιώσαντα. Είναι η θέση της Κωνσταντίας ότι ο αποβιώσας δεν αντιλαμβανόταν, ούτε ήταν σε θέση να υπογράψει και ο υπάλληλος αποχώρησε άπρακτος. Το φορτίο παρέμεινε απλήρωτο. Ο Φιλίππου μαρτύρησε ότι ο αποβιώσας είχε υποστεί εγκεφαλικό και κάποιες φορές δεν τον αναγνώριζε. Ο Γιώργος ανάφερε ότι μετά που ο αποβιώσας εισάχθηκε στο Νοσοκομείο αρχές Οκτωβρίου του 1988 έμεινε μέσα λίγες ημέρες. Ο ίδιος τον επισκέφθηκε 3-4 φορές. Σε καμιά περίπτωση δεν αντιλήφθηκε ότι δεν είχε καλή αντίληψη ή διαύγεια πνεύματος. Ότι την 11.10.1998 καταρτίστηκε το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο το έμαθε στη συνάντηση που είχαν στις 16.10.1998 όπως αναφέρεται πιο κάτω. Το Τεκμ.1

(4)είναι ιατρικό πιστοποιητικό σε τυποποιημένο έντυπο που εκδόθηκε για τον αποβιώσαντα για σκοπούς των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών. Είναι απαραίτητο για πρόσωπο που ξεπερνά συγκεκριμένη ηλικία να παρουσιάσει τέτοιο πιστοποιητικό για να επιτύχει την ανανέωση της άδειας οδήγησης του. Στο σημείο που καταγράφεται κατά πόσο ο εξεταζόμενος έχει οιαδήποτε μορφή διανοητικού ελαττώματος ή διανοητική διαταραχή καταγράφεται για τον αποβιώσαντα ότι δεν έχει τίποτα και είναι φυσιολογικός. Το πιστοποιητικό υπογράφεται από ένα παθολόγο - γυναικολόγο και δεν φέρει ημερομηνία. Το Δικαστήριο δεν αποδίδει καμιά σημασία σε αυτό. H. Η Επιστολή Ακύρωσης Πληρεξουσίου Αντίγραφο της επιστολής ημερ. 11.10.1988 που καταρτίστηκε μαζί με το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο, βρίσκεται στους φακέλους του Κτηματολογίου. Ο Παναγιώτου, υπάλληλος υπενθυμίζεται του Κτηματολογίου, μαρτύρησε πως στους φακέλους των μεταβιβάσεων που έγιναν δεν ανευρέθηκε πληρεξούσιο του αποβιώσαντα προς τη Βασιλική. Το κατά πόσο υπήρχε στην πραγματικότητα πληρεξούσιο προς τη Βασιλική σε σχέση με την περιουσία του αποβιώσαντα θα ήταν ένα επιπλέον στοιχείο. Εάν δεν υφίστατο κανένα πληρεξούσιο προς τη Βασιλική, όπως υποστήριξε και η Κωνσταντία, το ερώτημα είναι γιατί ο αποβιώσας, που κατά την υπεράσπιση είχε σώας τας φρένας, να ζητήσει την ακύρωση του και γεννάται η υποψία ότι πρόσωπα με συμφέρον, δηλαδή τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο, φοβούμενα μήπως ο αποβιώσας είχε δώσει τέτοιο πληρεξούσιο δημιούργησαν την επιστολή ακύρωσης του για να νιώθουν ασφαλείς. Στην επιστολή του Γεωργίου ημερ. 22.8.1988 ο δικηγόρος χρεώνει τον αποβιώσαντα και για την ετοιμασία κάποιου γενικού πληρεξουσίου εγγράφου. Ο Γεωργίου, που ήταν μάρτυρας υπεράσπισης, δεν ρωτήθηκε σε τι αφορούσε το πληρεξούσιο για το οποίο χρέωσε. Σημειώνεται, ωστόσο, ότι μεταβιβάσεις προς την Βασιλική και τα παιδιά της δεν έγιναν με τη χρήση πληρεξουσίου. Ο Χάρης παρατηρώντας ότι η επιστολή ακύρωσης ημερ. 11.10.1988 απευθυνόταν προς το Κτηματολόγιο αλλά και με αντίγραφο προς το Ταμιευτήριο Λεμεσού, είπε πως η Βασιλική είχε πληρεξούσιο για να προβαίνει σε πληρωμές από το λογαριασμό του αποβιώσαντα στο Ταμιευτήριο Λεμεσού για σκοπούς του πρατηρίου. Το έκανε ο αποβιώσας γιατί ήταν στο Νοσοκομείο για να πληρώνεται η Πετρολίνα. Επομένως, καταρτίστηκε σε άλλη περίπτωση που ο αποβιώσας ήταν στο Νοσοκομείο, πριν τις 22.8.1988. Αν έτσι έχουν τα γεγονότα σημαίνει πως ο αποβιώσας είχε την περίοδο πριν την 22.8.1988 ασθενήσει και εισήχθη στο Νοσοκομείο και ζήτησε από τον δικηγόρο του να ετοιμάσει κάποιο πληρεξούσιο. Σε τέτοια περίπτωση γιατί ο αποβιώσας να ζητήσει την ετοιμασία επιστολής ανάκλησης του και μάλιστα σε περίοδο που ήταν πάλι ασθενής στο Νοσοκομείο. Ο Χάρης που είχε πλέον το επίδικο πληρεξούσιο θα επέστρεφε στην οικογένεια του στην Αγγλία και δεν θα μπορούσε να διαχειρίζεται την καθημερινή λειτουργία του πρατηρίου. Ούτε μαρτυρήθηκε πως η Βασιλική είχε επιδείξει οιαδήποτε ανικανότητα, ασυνέπεια ή ανεντιμότητα στον χειρισμό των πληρωμών, που θα εξωθούσε τον αποβιώσαντα στην ανάκληση τέτοιου πληρεξουσίου. Αν υπήρχε τέτοιο πληρεξούσιο τότε πώς και δεν μπορούσε η Βασιλική να εξοφλήσει το φορτίο που παραδόθηκε στο πρατήριο στις 11.10.1988; Εκτός και εάν τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο προσέτρεξαν να παραδώσουν την επιστολή ακύρωσης στο Ταμιευτήριο Λεμεσού. Αλλά και πάλι προς τι να μεταβεί σε τέτοια περίπτωση υπάλληλος του Ταμιευτηρίου στο Νοσοκομείο. Νοουμένου βέβαια ότι η επιμέρους μαρτυρία της Κωνσταντίας ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα και το περιστατικό, αν πράγματι επεσυνέβηκε, διαδραματίστηκε την 11.10.1988. Το ζήτημα του όποιου πληρεξουσίου προς τη Βασιλική, που αναμφίβολα δεν χρησιμοποιήθηκε στις μεταβιβάσεις προς τη Βασιλική και τα παιδιά της τον Ιούνιο και Αύγουστο του 1988, παρέμεινε αδιευκρίνιστο. Θ. Το Πληρεξούσιο στο Λονδίνο Το Τεκμ.1

(12)είναι Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο ημερ. 1.12.1988 με το οποίο ο αποβιώσας φέρεται να διορίζει και αποκαθιστά το Χάρη ως γενικό πληρεξούσιο του. Στο χώρο που υπογράφει ο πληρεξουσιοδότης υπάρχει μια υπογραφή. Η επιστολή φέρει την σφραγίδα του Υπάτου Αρμοστή της Δημοκρατίας στο Λονδίνο επί το ότι ο αποβιώσας είχε υπογράψει στην παρουσία του και σφραγίδα της Ύπατης Αρμοστείας. Τόσο ο Πανίκος, όσο και ο Φιλίππου άφησαν υπόνοιες αναφορικά με την αυθεντικότητα αυτού του πληρεξουσίου εγγράφου. Ο Πανίκος ανάφερε ότι «στο προξενείο του Λονδίνου υπήρχε ένα φιλικότατο περιβάλλον στο οποίο έγιναν όλα αυτά που έγιναν», ενώ ο Φιλίππου είπε ότι ο Χάρης ήξερε κάποιο που εργαζόταν στο προξενείο του Λονδίνου. Η Κωνσταντία που είχε συνοδεύσει τον αποβιώσαντα όταν ταξίδεψε με το Χάρη στο Λονδίνο ανάφερε «Πήγαμε στην Αγγλία, αλλά απ' ότι φάνηκε αργότερα ήταν . δεν ήταν για λόγους περίθαλψης που τον πήρε, ήταν για να αποκτήσει ένα άλλο πληρεξούσιο από τον παπά». Παρουσίασε ο Χάρης αντίγραφο του «Συμφωνητικού» ημερ. 16.10.1988 σφραγισμένο ως ακριβές αντίγραφο του πρωτοτύπου από τον Γενικό Πρόξενο της Ύπατης Αρμοστείας της Δημοκρατίας στο Λονδίνο (Τεκμ.27). Ήθελε να υποδείξει την υπογραφή του προξένου. Διερωτάται κανείς σε τι θα χρειαζόταν να πιστοποιηθεί ακριβές φωτοαντίγραφο του εγγράφου αυτού. Η αυθεντικότητα του πληρεξουσίου αυτού, ότι δηλαδή πιστοποιήθηκε από τον Γενικό Πρόξενο της Ύπατης Αρμοστείας της Δημοκρατίας στο Λονδίνο, δεν αμφισβητήθηκε. Άλλα ήταν που υπονοήθηκαν χωρίς να προσφερθεί η οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η πιστοποίηση έγινε με δόλιο τρόπο. Η αξία αυτού του πληρεξουσίου δεν είναι άμεση προς τα επίδικα ζητήματα, αλλά συμπερασματική μαρτυρία που έμμεσα και υπό προϋποθέσεις μπορεί να υποστηρίζει την εγκυρότητα του επίδικου πληρεξουσίου εγγράφου της 11.10.1988. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες εξασφαλίστηκε, τι ενδεχομένως προηγήθηκε κ.λ.π. παραμένουν άγνωστα στο Δικαστήριο. Εάν οιαδήποτε μεταβίβαση εκτελείτο με τη χρήση του πληρεξουσίου του Λονδίνου τα χέρια του Δικαστηρίου θα ήταν δεμένα. Υπόχρεο στην απουσία μαρτυρίας που να πλήττει την εγκυρότητα του, δεν έχει άλλη επιλογή από του να το αποδεχτεί και δεν θα μπορούσε να ανατρέψει τις μεταβιβάσεις που έγιναν με τη χρήση του. Όμως, καμιά μεταβίβαση δεν έγινε με αυτό τον τρόπο. Όλες έγιναν με τη χρήση του επίδικου Γενικού Πληρεξουσίου Εγγράφου. Παρέμεινε ερώτημα γιατί το εξασφάλισε ο Χάρης, αν ήταν για κάποιο λόγο που είχε προκύψει στην Αγγλία (το πληρεξούσιο είναι γραμμένο στα ελληνικά) ή αν ο Χάρης επεδίωκε να δημιουργήσει μαρτυρία που θα έτεινε συμπερασματικά να καταδείξει ότι και το επίδικο πληρεξούσιο ήταν γνήσιο. Ι. Οι Μεταβιβάσεις Το Τεκμ.1

(10)είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, Δ.6247/88, με την οποία η Βασιλική μεταβίβασε πίσω στον αποβιώσαντα τόσο τα 2/6 μερίδια στο ακίνητο στο Κολόσσι, όσο και το ακίνητο στην ενορία Καθολικής στη Λεμεσό. Ο αποβιώσας δεν είχε παρουσιαστεί στο Κτηματολόγιο και τη μεταβίβαση αποδέχθηκε ο Χάρης δυνάμει του επιδίκου πληρεξουσίου εγγράφου. Η ημερομηνία που η Βασιλική και ο Χάρης παρουσιάστηκαν στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 20.10.

1. Το Τεκμ.3 είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, Δ.6280/88, με την οποία ο αποβιώσας μεταβίβασε στο Χάρη το ακίνητο στην ενορία Καθολικής στη Λεμεσό και τα 2/6 του ακινήτου στο Κολόσσι, δηλαδή την περιουσία που του επέστρεψε η Βασιλική. Ο αποβιώσας δεν είχε παρουσιαστεί στο Κτηματολόγιο και τη μεταβίβαση έκαμε ο Χάρης δυνάμει του επιδίκου πληρεξουσίου εγγράφου και την αποδέχθηκε ο ίδιος προσωπικά. Η ημερομηνία που ο Χάρης παρουσιάστηκε στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 21.10.
2. Δηλαδή την επομένη που ο Χάρης ως «πληρεξούσιος» του αποβιώσαντα αποδέχτηκε πίσω την περιουσία που ο αποβιώσας είχε δώσει στη Βασιλική, και πάλι ως «πληρεξούσιος» του αποβιώσαντα την μεταβίβασε στο δικό του όνομα. Το Τεκμ.4 είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, Δ.1143/89, με την οποία η Κωνσταντία μεταβίβασε πίσω στον αποβιώσαντα το 1/6 μερίδιο στο ακίνητο στο Κολόσσι. Ο αποβιώσας δεν είχε παρουσιαστεί στο Κτηματολόγιο και τη μεταβίβαση αποδέχθηκε ο Χάρης δυνάμει του επιδίκου πληρεξουσίου εγγράφου. Η ημερομηνία που η Κωνσταντία και ο Χάρης παρουσιάστηκαν στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 17.2.
3. Το Τεκμ.5 είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, ΔΧΧΧΧ/89, με την οποία ο αποβιώσας μεταβίβασε στο Χάρη το 1/6 του ακινήτου στο Κολόσσι, δηλαδή την περιουσία που του επέστρεψε η Κωνσταντία. Ο αποβιώσας δεν είχε παρουσιαστεί στο Κτηματολόγιο και τη μεταβίβαση έκαμε ο Χάρης δυνάμει του επιδίκου πληρεξουσίου εγγράφου και την αποδέχθηκε ο ίδιος προσωπικά. Η ημερομηνία που ο Χάρης παρουσιάστηκε στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 20.2.
4. Δηλαδή τρεις ημέρες μετά που ο Χάρης ως «πληρεξούσιος» του αποβιώσαντα αποδέχτηκε πίσω την περιουσία που ο αποβιώσας είχε δώσει στη Κωνσταντία, και πάλι ως «πληρεξούσιος» του αποβιώσαντα την μεταβίβασε στο δικό του όνομα. Οι πιο πάνω μεταβιβάσεις που αφορούν τα δύο επίδικα ακίνητα παρουσιάζονται συνοπτικά στο Πιστοποιητικό Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας ημερ. 20.11.2006 (Τεκμ.1

(33)). Νεφελώδεις παρέμειναν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες η Βασιλική κατά κύριο λόγο και η Κωνσταντία κατά δεύτερο συναίνεσαν να μεταβιβάσουν στον αποβιώσαντα την περιουσία που πολύ λίγους μήνες πριν ο ίδιος τους είχε μεταβιβάσει. Η Κωνσταντία ανάφερε ότι μεταβίβασε το μερίδιο της στο ακίνητο στο Κολόσσι στο Χάρη γιατί τα πράγματα ήταν πιεστικά και ήθελε να τελειώνει. Δεν θυμάται να της είπε κάτι ο Χάρης. Μετά που ενηλικιώθηκε την 14.2.1989 ο Χάρης την πήρε στο Κτηματολόγιο και μεταβίβασε το μερίδιο της πίσω στον αποβιώσαντα. Για τη μητέρα της ανάφερε ότι αυτή αποδέχτηκε μετά από πολλή πίεση. Ο Θεόδωρος ανάφερε ότι είχαν στριμώξει τη Βασιλική και από τη συμπεριφορά της γινόταν αντιληπτό ότι δεν ήταν οικειοθελώς που ο αποβιώσας είχε μεταβιβάσει στην ίδια και τα παιδιά της την περιουσία. Η Βασιλική δεν παρουσιάστηκε ως μάρτυρας κατά τη δίκη. Ανάφερε η Κωνσταντία και ο Γαλάτης ότι πάσχει από ανία και δεν ήταν σε θέση να καταθέσει στο Δικαστήριο. Μπορεί η Βασιλική να αποδέχτηκε γιατί αισθανόταν ότι αθέμιτα είχε επιτύχει τις μεταβιβάσεις επ' ονόματι της και των παιδιών της ή ότι ήταν άδικο. Μπορεί να πιέστηκε ή να την εκφόβησαν. Μπορεί και να παραπλανήθηκε με υποσχέσεις για την ευημερία της ιδίας ή των παιδιών της. Δεν ήταν μορφωμένη γυναίκα. Αντικειμενικό στοιχείο είναι η χρονική αλληλουχία μεταξύ των επαναμεταβιβάσεων στον αποβιώσαντα και της σύνταξης του εγγράφου ημερ. 16.10.1988 στο οποίο γίνεται αναφορά πιο κάτω. Κ. Η Σχέση του Χάρη με τον Αποβιώσαντα - οι Αποδιδόμενες στον Αποβιώσαντα Αντιδράσεις στα γεγονότα της 11.10.1988 Το Τεκμ.1

(15), πρώτο φύλο, είναι χειρόγραφη επιστολή ημερ. 5.4.1989 με την οποία ο αποβιώσας φέρεται να ζητεί να ακυρωθεί οποιοδήποτε πληρεξούσιο έδωσε προς οποιοδήποτε πρόσωπο. Η επιστολή φέρει μια υπογραφή. Αυτή παραλείφθηκε από το Κτηματολόγιο την ίδια ημέρα και υπάρχει σημείωση ότι ανευρέθηκε ένα πληρεξούσιο, το Γενικό Πληρεξούσιο Έγγραφο ημερ. 11.10.1988 προς το Χάρη, το επίδικο δηλαδή το οποίο είχε καταχωριστεί και λάβει τον αριθμό ΠΛ 553/88. Το Τεκμ.1

(15), δεύτερο φύλο και Τεκμ.2, είναι επιστολή ημερ. 23.3.1990 του Αναπληρωτή Αστυνομικού Διευθυντή Λεμεσού με την οποία ζητείται από το Κτηματολόγιο να παραδώσει το πρωτότυπο του πιο πάνω πληρεξουσίου στην Αστυνομία για σκοπούς εξετάσεων. Σημειώνεται ότι την 14.2.1990 ο αποβιώσας είχε καταγγείλει στο ΤΑΕ Λεμεσού το Χάρη ότι του απέσπασε την υπογραφή του με δόλο και εξασφάλισε από αυτόν γενικό πληρεξούσιο για όλη του την περιουσία. Προκύπτει πως το πρωτότυπο του πληρεξουσίου παραλείφθηκε από την Αστυνομία την 29.3.1990. Ανάφερε ο Πανίκος ότι όταν ζήτησε πληροφόρηση, αφότου ανέλαβε συνδιαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα, η θέση της Αστυνομίας ήταν ότι οι φάκελοι καταστρέφονται όταν παρέλθουν οκτώ χρόνια. Προκύπτει πως την 13.5.2015 ο Πανίκος με επιστολή του προς τον Αστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού (Τεκμ.10) ζήτησε πληροφορίες για την διερεύνηση της καταγγελίας του αποβιώσαντα σε σχέση με το επίδικο πληρεξούσιο και η απάντηση που είχε πάρει (Τεκμ.11) ήταν πως ο φάκελος είχε καταστραφεί γιατί είχαν παρέλθει 15 χρόνια. Την ίδια απάντηση έλαβαν και οι δικηγόροι του Χάρη ένα περίπου μήνα μετά (Τεκμ.1

(5)). Ο Γιώργος μαρτύρησε ότι ο αποβιώσας σε κανένα στάδιο της ζωής του δεν ήταν ανίκανος να αποφασίσει τα θέματα που τον αφορούν. Ανάφερε ο Γιώργος πως αυτό που ο ίδιος γνωρίζει είναι ότι σε κάποιο στάδιο τον επισκέφθηκε ένας αστυνομικός στο πρατήριο και ζητούσε δείγματα υπογραφής του πατέρα του. Του είχε πει ότι κάποιο μέλος της οικογένειας αμφέβαλε για κάποιες υπογραφές του. Ότι ο αποβιώσας κατάγγειλε το Χάρη στο ΤΑΕ Λεμεσού σε σχέση με την εξασφάλιση του επίδικου πληρεξουσίου εγγράφου με δόλο προκύπτει από επιστολή της αστυνομίας ημερ. 23.3.1990 (Τεκμ.1

(47)μέρος) και είναι αδιαμφισβήτητα. Εάν ο αποβιώσας ήταν πνευματικά καλά, όπως είναι η θέση της υπεράσπισης, τότε το γεγονός και μόνο της καταγγελίας είναι ένα πολύ σοβαρό στοιχείο. Πώς ο αποβιώσας που παρουσιάζεται να έχει την πυγμή να επιβάλλει τη θέληση του στην οικογένεια του, να δίνει εντολή στη σύζυγο και τα παιδιά του να επαναμεταβιβάσουν περιουσίες και να αποφασίζει για τη διάθεση όλης του της περιουσίας σε ένα μόνο από τα παιδιά του, όπως τον παρουσίασε ο Χάρης, προβαίνει στη συνέχεια στην καταγγελία του στην Αστυνομία. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει. Είτε ο αποβιώσας πράγματι εξαπατήθηκε από το Χάρη και όταν το αντιλήφθηκε τον κατάγγειλε ή για να πεισθεί να κάνει τέτοια καταγγελία ενώ τα γεγονότα δεν την στοιχειοθετούσαν, εξωθήθηκε από άλλα μέλη της οικογένειας και επομένως δεν ήταν το πρόσωπο με την πνευματική κατάσταση που θέλει να τον παρουσιάζει ο Χάρης. Τουλάχιστον στο στάδιο που φέρεται να έκαμε την καταγγελία. Ο Γεωργίου αναφέρθηκε στη διανοητική ικανότητα του αποβιώσαντα και περί τον Μάρτιο του 1989. Όπως προκύπτει από επιστολή του Γεωργίου ημερ. 4.3.1989 (Τεκμ.1

(14), ο δικηγόρος είχε χρεώσει τον αποβιώσαντα αναφορικά με μια ποινική υπόθεση και αναφέρει ότι ο αποβιώσας τον επισκέφθηκε και τον πλήρωσε. Δεν είχε νοητικό πρόβλημα και αντιλαμβανόταν τα θέματα των υποθέσεων του. Η καταγγελία του αποβιώσαντα έγινε ακριβώς ένα μήνα μετά την επιστολή του δικηγόρου. Η Κωνσταντία ανάφερε ότι μεταξύ 1989 και 1990 η κατάσταση της υγείας του αποβιώσαντα είχε καλυτερεύσει. Ήταν τότε σε θέση να αντιλαμβάνεται. Δεν γνωρίζει η Κωνσταντία αν ο αποβιώσας έμαθε για τα περιουσιακά ζητήματα. Η Κωνσταντία δεν γνώριζε για την ακύρωση του επίδικου πληρεξουσίου από τον αποβιώσαντα, ούτε για την καταγγελία του εναντίον του Χάρη στην Αστυνομία. Το 1990, ανάφερε, ο αποβιώσας έπαθε τρίτο εγκεφαλικό και στη συνέχεια άλλο το 1993 που οδήγησε και στο θάνατο του. Ο Θεόδωρος αναφέρθηκε σε μια περίπτωση που ο αποβιώσας είχε δανείσει χρήματα το Χάρη, υπόθεση για την οποία ο αποβιώσας είχε κινήσει αγωγή με δικηγόρο τον κ. ΧΧΧΧ Μιχαηλίδη. Η Κωνσταντία ανάφερε ότι ο Χάρης χρωστούσε χρήματα στον αποβιώσαντα για τα οποία ο αποβιώσαντας τον είχε στα Δικαστήρια. Ήταν, ανάφερε, ο τελευταίος άνθρωπος που ο αποβιώσαντας θα ήθελε να δώσει την περιουσία του. Ο Γεωργίου ήταν τότε συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο ΧΧΧΧ Μιχαηλίδη. Αγωγή του αποβιώσαντα εναντίον του Χάρη δεν είχε περιέλθει, όπως ανάφερε, στην αντίληψη του. Αναμενόταν πως οι Ενάγοντες που επικαλέστηκαν την ύπαρξη αγωγής του αποβιώσαντα εναντίον του Χάρη θα παρουσίαζαν συγκεκριμένα στοιχεία. Για να πείσουν πως υπήρξε τέτοια αγωγή, αλλά και για να την συνδέσουν χρονικά με τα επίδικα ζητήματα. Το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί θετικά ότι υπήρξε αγωγή. Ίσως να υπήρξε, ίσως και να υπήρχε διαφορά χωρίς όμως ο αποβιώσας να κινήσει αγωγή. Καταγράφεται στην ενότητα αυτή πως οι φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν (Τεκμ.15-18) που παρουσιάζουν το Χάρη να ξυρίζει και να χτενίζει τον αποβιώσαντα και να παρευρίσκονται και οι δύο σε οικογενειακό γεύμα, δεν αποδεικνύουν την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ τους. Το Δικαστήριο αποδίδει περισσότερη σημασία στο γεγονός του ταξιδιού του αποβιώσαντα με το Χάρη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν μπορεί οι σχέσεις μεταξύ του αποβιώσαντα και του Χάρη να ήταν άσχημες και να αποδέχτηκε ο αποβιώσας να ταξιδέψει μαζί του στο εξωτερικό. Λ. Οι Συνεδριάσεις της Οικογένειας Το Τεκμ.1

(9)είναι χειρόγραφο ημερ. 16.10.1988 που τιτλοφορείται «Συμφωνητικόν». Μαρτύρησε ο Πανίκος ότι αυτό ήταν έμπνευση του Χάρη ο οποίος και το συνέταξε ιδιοχείρως. Υπογράφεται από τον Σταύρο, τον Γεώργιο, τον Θεόδωρο, τον ίδιο τον Πανίκο και τη Βασιλική. Καταγράφεται ότι οι προσυπογράφοντες αναγνωρίζουν το Χάρη ως πληρεξούσιο και διαχειριστή της περιουσίας του ασθενή τότε αποβιώσαντα, με αναφορά στο πληρεξούσιο ΠΛ ΧΧΧ/88 δηλαδή το επίδικο. Σημειώνεται ότι ο Χάρης είχε κληθεί από την Μεγάλη Βρετανία ύστερα από απαίτηση και επιθυμία του αποβιώσαντα για να αναλάβει ως πληρεξούσιος και διαχειριστής της περιουσίας του. Με το έγγραφο η Βασιλική δηλώνει και αποδέχεται όπως μεταβιβάσει όλη την επ' ονόματι της περιουσία στο Χάρη «ο οποίος με τη σειράν του θα αναλάβει την δίκαιη διακανόνιση της περιουσίας κατά την επιθυμία του [αποβιώσαντα]». Το έγγραφο σφραγίστηκε και από τον κοινοτάρχη Κολοσσίου. Ο Γιώργος μαρτύρησε ότι η συνάντηση αυτή έγινε στο σπίτι του αποβιώσαντα στο Κολόσσι και πως το «Συμφωνητικόν» ημερ. 16.10.1988 υπογράφηκε στην παρουσία του αποβιώσαντα που είχε στην παρουσία όλων αναφέρει ότι επιθυμούσε να διορθώσει τα λάθη σχετικά με τις περιουσίες και όπως όλη την περιουσία πάρει ο Χάρης για να την αναπτύξει, όπως ήταν ο σκοπός του όταν τις αγόραζε. Σε αυτή τη συνάντηση ο αποβιώσας έδωσε εντολή στη Βασιλική να μεταβιβάσει το μερίδιο της στο Χάρη. Είπε επίσης ο αποβιώσας ότι η Κωνσταντία θα μεταβίβαζε και αυτή το μερίδιο της στο Χάρη και ότι ο Χάρης θα φρόντιζε να πάρει η Κωνσταντία το διαμέρισμα που είχε αγοράσει. Για τον Γαλάτη είπε ότι όταν θα ενηλικιωνόταν θα μεταβίβαζε και αυτός το μερίδιο του στο Χάρη που θα φρόντιζε για τις σπουδές του. Το Δικαστήριο δεν αποδέχεται και απορρίπτει ως ψευδή τη μαρτυρία του Γεώργιου. Έδωσε μια μαρτυρία κατασκευασμένη κατά τρόπο που να δίδει εξηγήσεις για το κάθε τι, που όμως είναι εντελώς αναληθοφανής και πρόδηλα φτιαχτή. Στη δια ζώσης μαρτυρία του ο Γιώργος δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τα στεγανά που έθεσε με τη γραπτή του δήλωση. Είπε ότι η θέση του ήταν ότι έπρεπε να γίνει μια συνολική προσπάθεια να αναπτυχθεί η περιουσία απ' όλη την οικογένεια από κοινού. Όχι να πάρουν όλοι μερίδιο αλλά να την αναπτύξουν συνολικά και ενιαία. Ιδιοκτήτης θα ήταν ο αποβιώσας και μετά το θάνατο του θα ακολουθούσαν συζητήσεις μεταξύ των μερών. Είπε «Μετά θάνατον είναι ότι ανέθεσε στον αδελφό μου το Χάρη, τον οποίο θεωρούσε πιο ικανό. Έτσι βλέπω εγώ ότι ήταν». Ανάφερε ακόμα πως έπρεπε να κάτσουν σαν οικογένεια και να βρουν τη λύση. Οι αναφορές του Γιώργου έχουν το αναπόφευκτο υπόβαθρο ότι υφίστατο ζήτημα σε σχέση με την περιουσία. Εάν ήταν ξεκάθαρο ότι τα επίδικα ακίνητα ανήκαν δικαιωματικά στο Χάρη, δεν θα υπήρχε λόγος για οιαδήποτε συνάντηση, συζήτηση ή συμφωνία, πολύ περισσότερο για τη σύνταξη εγγράφων με ρητές αναφορές σε διακανονισμό. Ανέφερε ότι δεν επιζητεί ο ίδιος μερίδιο στην περιουσία επειδή ο πατέρας του δεν ήθελε να του δώσει. Ανάφερε «Δεν ήθελε να μου δώσει, κύριε Πρόεδρε, ιδιοκτησία, αλλά ο πατέρας μου πάντοτε ήθελε να έχουμε όλοι από κοινού οφέλη από την περιουσία. Δηλαδή εν ολίγοις, την περιουσία την ήθελε για εκμετάλλευση όλης της οικογένειας». Στη συνέχεια ανέφερε ότι εννοούσε τα έσοδα της περιουσίας να τα μοιράζεται όλη η οικογένεια. Το «Συμφωνητικόν» ημερ. 16.10.1988, ανάφερε, ετοιμάστηκε από το Χάρη, ο οποίος έναντι της Βασιλικής ανέλαβε το δίκαιο διακανονισμό ως η επιθυμία του αποβιώσαντα. Είπε ο Γιώργος «Φοβάτουν η γυναίκα του φυσιολογικά ότι μένει ξεκάρφωτη και ο Χάρης της έκανε, ένας λόγος που έκαμε αυτό το συμφωνητικό, ήταν για να εξασφαλίσει την Βασιλική παραπάνω». Υπενθυμίζεται ότι στο «Συμφωνητικόν» ημερ. 16.10.1988 αναφέρεται ότι ο Χάρης είχε κληθεί από τη Μεγάλη Βρετανία ύστερα από απαίτηση και επιθυμία του αποβιώσαντα για να αναλάβει πληρεξούσιος και διαχειριστής της περιουσίας του. Ο Πανίκος είχε προσυπογράψει αυτό το έγγραφο. Η εξήγηση του ήταν πως έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στο σκοπό που ήταν η «δίκαιη διακανόνιση της περιουσίας». Η πραγματικότητα είναι πως στο χρονικό εκείνο στάδιο ο Πανίκος και ο Χάρης και γενικότερα η πλευρά των αδελφιών από τον πρώτο γάμο είχε κοινό μέτωπο, τη Βασιλική και τα παιδιά του αποβιώσαντα μαζί της, και αναμφίβολα σε μια συνάντηση στην οποία ήταν παρούσα η Βασιλική και σε ένα έγγραφο το οποίο προσυπόγραψε η Βασιλική δεν θα κατέγραφαν κάτι το διαφορετικό, όποια και αν ήταν η αλήθεια. Ανάφερε ο Πανίκος ότι στη συνέχεια και μετά το θάνατο του αποβιώσαντα επικρατούσε δυσπιστία γιατί ο Χάρης δεν προχωρούσε στο διακανονισμό. Υπάρχουν τρία χειρόγραφα ημερ. 28.3.1995. Αφορούν σε συνάντηση που έγινε μεταξύ των αδελφιών στο κέντρο αναψυχής «Κοάλα» στο Κολόσσι. Παρόντες ήταν ο Σταύρος, ο Γιώργος, ο Θεόδωρος, ο Πανίκος, ο Χάρης και ο Γαλάτης. Η συνάντηση συμπίπτει χρονικά με την περίοδο που θα ενηλικιωνόταν ο Γαλάτης, που γεννήθηκε την 3.4.1977 και ενηλικιωνόταν την 3.4.1995. Το Τεκμ.1

(16)είναι εισαγωγική ομιλία του Πανίκου στην οποία καλεί τα αδέλφια του να επιδείξουν λογική και πνεύμα ομόνοιας και σύμπλευσης και σεβασμού ο ένας προς τις απόψεις του άλλου. Το Τεκμ.1

(17)έχει τη μορφή πρακτικού και σ' αυτό καταγράφονται οι θέσεις που εκφράστηκαν. Ο Γαλάτης είχε εισηγηθεί όπως τα 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι που ήταν επ' ονόματι του διανεμηθούν εξ ίσου στη Βασιλική, την Κωνσταντία και τον ίδιο, τα δε υπόλοιπα 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι και το ακίνητο στην Καθολική διαμοιραστούν στα αδέλφια από τον πρώτο γάμο. Υπήρχε και επιμέρους μνεία για τα παιδιά του Στέφανου που είχε αποβιώσει. Ο Γιώργος ανάφερε ότι η Γιαννούλα και η Κωνσταντία είχαν ήδη λάβει από τον αποβιώσαντα αυτά που εδικαιούντο και θα έπρεπε να εξαιρεθούν. Τελικά ο Γαλάτης πρότεινε όπως από τα δικά του μερίδια να κρατήσει το 1/6, το 1/6 να πάρει η Βασιλική και το υπόλοιπο 1/6 να δοθεί στους πέντε εν ζωή αδελφούς από τον πρώτο γάμο. Το Τεκμ.1

(18)τιτλοφορείται «Συμφωνητικόν» και αναφέρει ότι ο Γαλάτης θα παραχωρήσει από τα 3/6 μερίδια του στο ακίνητο στο Κολόσσι το 1/6 στη Βασιλική και το 1/6 στους Σταύρο, Χάρη, Γεώργιο, Θεόδωρο και Πανίκο. Αυτό το μερίδιο μαζί με τα 3/6 μερίδια που είχαν εγγραφεί στο όνομα του Χάρη και το ακίνητο στην Καθολική θα διαμοιράζονταν σε αυτούς σε ίσα μερίδια. Από τα μερίδια τους στο ακίνητο στο Κολόσσι, όλοι θα δημιουργούσαν μερίδιο προς όφελος των δύο παιδιών του Στέφανου το οποίο θα ήταν ίσο με το μερίδιο που θα απέμενε στους Σταύρο, Χάρη, Γεώργιο, Θεόδωρο και Πανίκο. Το «Συμφωνητικόν» προσυπόγραψαν οι Σταύρος, Χάρης, Γεώργιος, Θεόδωρος, Πανίκος και Γαλάτης. Ο Χάρης ανάφερε ότι τον επισκέφθηκε στο πρατήριο ο Πανίκος μαζί με τον Θεόδωρο και του ανέφεραν ότι ήθελαν να μιλήσουν για κάποια περιουσιακά ζητήματα εξ αφορμής της ενηλικίωσης του Γαλάτη. Για να μην φανεί αρνητικός και να χαλάσει το κλίμα αποδέχτηκε να συνευρεθούν στο κέντρο «Κοάλα» Η συζήτηση κατά το γεύμα ήταν για θέματα περιουσιακά. Είναι η θέση του Χάρη ότι ο Πανίκος από μόνος του πήρε κάποιες κόλες και άρχισε να γράφει. Αυτά τα πρακτικά δεν του δόθηκαν, αναφέρει ο Χάρης και κατά τη θέση του, δεν έχει σημασία, ότι τα μονόγραψε ως ένα μνημόνιο. Δεν υπήρξε κάποια συμφωνία, ανάφερε. Ο Γαλάτης δεν συγκατατίθετο, ο δε Φιλίππου «έπνεε τα μένεα γιατί να μείνει η γυναίκα του πίσω». Για τη συνάντηση στο «Κοάλα» ο Γιώργος είπε ότι έγινε κατ' απαίτηση του Πανίκου για να συζητηθούν οικογενειακά θέματα. Στην προσπάθεια του να απεγκλωβιστεί από τα αναφερόμενα στο «Συμφωνητικόν» ημερ. 28.3.1995, ο Γιώργος ανάφερε πως το είχε συντάξει ο Πανίκος και πως ο ίδιος δεν το υπόγραψε αλλά το μονόγραψε στο τέλος. Δεν θεωρήθηκε ως συμφωνία αλλά ως προκαταρτική οικογενειακή συνεννόηση. Άλλωστε οι παρευρισκόμενοι είχαν αναλώσει και αρκετό ποτό και ο Χάρης δεν ήθελε να χαλάσει το κλίμα. Παρών στο «Κοάλα» ήταν και ο Γάλατης που ακόμα δεν είχε ενηλικιωθεί. Αναφέρει ότι οι παρευρισκόμενοι είχαν καταλήξει σε συμφωνία για ένα αποδεκτό τρόπο επίλυσης του θέματος του διαμοιρασμού της περιουσίας του αποβιώσαντα. Υπόγραψε και αυτός το «Συμφωνητικόν» ημερ. 23.8.1995. Ο Χάρης είχε υποσχεθεί ότι από την επομένη ημέρα επρόκειτο να ξεκινήσει τη διαδικασία για το διαμοιρασμό. Είναι η θέση του Πανίκου πως πολύ μεταγενέστερα έμαθαν ότι οι περιουσίες που επιστράφηκαν στον αποβιώσαντα είχαν μεταβιβαστεί στο Χάρη. Στο «Συμφωνητικόν» ημερ. 23.8.1995 το οποίο προσυπογράφει και ο Πανίκος καταγράφεται ότι τα 3/6 του ακινήτου στο Κολόσσι ανήκαν στο Χάρη. Επρόκειτο για τα μερίδια που είχαν επιστρέψει στον αποβιώσαντα η Βασιλική και η Κωνσταντία. Επέμενε, ωστόσο, ο Πανίκος ότι το 1995 δεν το γνώριζε και ότι πρόσφατα το είχαν πληροφορηθεί από το Κτηματολόγιο. Το Δικαστήριο απορρίπτει αυτή τη θέση του Πανίκου. Είναι εύρημα του Δικαστηρίου πως ο Πανίκος και η πλευρά των αδελφών από τον πρώτο γάμο γνώριζαν ότι τα ακίνητα είχαν μεταβιβαστεί στο Χάρη. Άλλωστε ο αποβιώσας είχε αποβιώσει την 21.1.1993, δύο χρόνια πριν και αν τα επίδικα ακίνητα δεν είχαν ήδη μεταβιβαστεί στο Χάρη, αυτά θα διαχειρίζονταν οι διαχειριστές της περιουσίας του και όχι ο Χάρης. Το Τεκμ.1

(19)είναι χειρόγραφο ημερ. 13.1.1996 και έχει τη μορφή μνημονίου συνάντησης στην κατοικία του Χάρη στην οποία παρόντες φέρονται να ήταν οι Σταύρος, Χάρης, Γεώργιος, Θεόδωρος και Πανίκος. Καταγράφεται ότι ομόφωνα συμφώνησαν να μην ανανεωθεί το συμβόλαιο με την Πετρολίνα και να ανατεθεί σε οίκο μελέτη για την ανάπτυξη και εκμετάλλευση «της περιουσίας» πάνω σε ομαδική βάση. Υπάρχει και πρόνοια για την περίπτωση που ο Γαλάτης δεν θα συνεργαζόταν. Ο Χάρης ανάφερε ότι αυτό το έγγραφο ουδέποτε του δόθηκε και σε υποβολή ότι καταρτίστηκε στο σπίτι του είπε ότι δεν θυμάται και ότι μπορεί να έγινε, μπορεί και όχι. Το Δικαστήριο αποδίδει μεγάλη σημασία στα έγγραφα που καταρτίστηκαν και ιδιαίτερα αυτά που προσυπογράφηκαν από τους κύριους πρωταγωνιστές της υπόθεσης. Ιδιαίτερα σε μια τέτοια υπόθεση όπου κυριάρχησε το ψεύδος και η απόκρυψη γεγονότων. Το περιεχόμενο των εγγράφων αποκαλύπτει πέρα από κάθε αμφιβολία ότι σε σχέση με την περιουσία του αποβιώσαντα, δηλαδή το ακίνητο στο Κολόσσι και το ακίνητο στην Καθολική, υφίστατο και συζητείτο ζήτημα για δίκαιο διακανονισμό. Αυτό ήταν το κυρίαρχο στοιχείο στις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν όπως μαρτυρείται από τα έγγραφα αυτά. Ο δίκαιος διακανονισμός που συζητείτο δεν αφορούσε μόνο την Κωνσταντία και τον Γαλάτη αλλά και την Βασιλική και τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο και στην περίπτωση του Στέφανου, που είχε ήδη αποβιώσει, τα παιδιά του. Αυτό το θεμέλιο της υπόθεσης αμφισβήτησε ο Χάρης και η στάση του πλήττει καίρια την αξιοπιστία του. Μ. Το Διαμέρισμα της Κωνσταντίας Το Τεκμ.1

(1)είναι πωλητήριο έγγραφο ημερ. 7.6.1988 με το οποίο η Κωνσταντία, ανήλικη τότε, δια του αποβιώσαντα, αγόρασε από την εταιρεία Γ.Ε. Μαυρομάτης Λτδ ένα διαμέρισμα στη λεωφόρο Ομονοίας στη Λεμεσό. Αναφέρεται ότι το τίμημα πώλησης ήταν £21.

1. £2.000 πληρώθηκαν ως προκαταβολή, £5.000 θα πληρώνονταν την 11.6.1988, £7.000 την 15.12.1988 και περαιτέρω £7.000 προς εξόφληση κατά την ημερομηνία παράδοσης του. Η Υπεράσπιση συνέδεσε την εξόφληση του διαμερίσματος με την συναίνεση της Κωνσταντίας να μεταβιβάσει τα 2/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι πίσω στον αποβιώσαντα. Ότι δηλαδή εις αντάλλαγμα ο Χάρης κατέβαλε ποσά έναντι του τιμήματος πώλησης του διαμερίσματος. Παρουσίασε ο Χάρης κατάσταση προσωπικού του λογαριασμού στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού (Τεκμ.25) και υπέδειξε χρέωση £5.000 κατά την 7.11.1988, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για ποσό που πλήρωσε έναντι του τιμήματος αγοράς του διαμερίσματος της Κωνσταντίας. Δεν παρουσιάστηκε κανένα αντικειμενικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει ότι το ποσό αυτό διατέθηκε για το διαμέρισμα της Κωνσταντίας. Η ημερομηνία δεν συνδέεται με ημερομηνία πληρωμής, όπως αυτές αναφέρονται στο αγοραπωλητήριο έγγραφο. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο λογαριασμός άνοιξε την 15.10.1988 με την κατάθεση δύο επιταγών. Δεν κατάφερε, ανάφερε ο Χάρης, να εντοπίσει τι άλλα ποσά πλήρωσε για το διαμέρισμα της Κωνσταντίας και δεν θυμάται το συνολικό ποσό που πλήρωσε. Υποβλήθηκε στην Κωνσταντία ότι ο λόγος που αποδέχτηκε τη μεταβίβαση του μεριδίου της ήταν γιατί ο Χάρης πλήρωσε έναντι του τιμήματος αγοράς και προέβηκε και σε διευθετήσεις με κάποιο ΧΧΧΧ Παπαπέτρου, γραμματέα του Συνεργατικού ώστε χρήματα που ήταν στο όνομα της Κωνσταντίας και του Γαλάτη να διατεθούν προς εξόφληση της αγοράς. Η Κωνσταντία ήταν κατηγορηματική ότι ο Χάρης δεν πλήρωσε οτιδήποτε για το διαμέρισμα της. Το τίμημα αγοράς καταβλήθηκε από τον αποβιώσαντα εκτός από την τελευταία δόση που εξόφλησε η ίδια λαμβάνοντας «προσφυγική βοήθεια» €5.000 και τα υπόλοιπα από τη δουλειά της. Δεν κατέχει τις αποδείξεις γιατί το 2003 που έγινε ανεμοστρόβιλος μπήκε στο διαμέρισμα της και τις πήρε. Η μόνη εμπλοκή του Χάρη, όπως ανάφερε η Κωνσταντία ήταν ότι αναμένοντας στη στάση του λεωφορείου με τον αποβιώσαντα όταν θα μετέβαιναν στο Συνεργατικό για να προβεί ο αποβιώσαντας σε ανάληψη για να πληρώσουν τη δεύτερη δόση, τους είδε ο Χάρης και προσφέρθηκε να τους οδηγήσει στο Συνεργατικό με το αυτοκίνητο του. Ο ΧΧΧΧ Παπαπέτρου (Μ.Υ.1) ήταν υποδιευθυντής στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού την περίοδο 1988 -
2. Θυμάται ότι μια φορά ο αποβιώσας, που ήταν πελάτης του Ταμιευτηρίου τον επισκέφθηκε συνοδευόμενος από τον γιο του Χάρη και την νεαρή του κόρη. Ο αποβιώσας είχε λογαριασμό και η κόρη κάτι ζητούσε. Ο Παπαπέτρου τους παρέπεμψε στο κατάλληλο τμήμα για να διεκπεραιωθεί η υπόθεση τους. Δεν θυμόταν να αναφερθεί σε άλλη λεπτομέρεια. Η πληρωμή αυτή ήταν στις 15.12.1988 δηλαδή δύο περίπου μήνες μετά το επίδικο πληρεξούσιο. Ανάφερε η Κωνσταντία ότι ο αποβιώσας μπορούσε να περπατά με μπαστούνι. Ήταν υπενθυμίζεται 15 ημέρες μετά την υπογραφή του πληρεξουσίου εγγράφου στο Λονδίνο. Ο Πανίκος ανάφερε ότι ο Χάρης έκαμε κάποιες ενέργειες για να εξοφληθεί το διαμέρισμα αλλά δεν γνώριζε λεπτομέρειες. Σε μεταγενέστερο στάδιο της μαρτυρίας του είπε πως η εξόφληση του διαμερίσματος της Κωνσταντίας έγινε από εισοδήματα του σταθμού βενζίνης στο ακίνητο στο Κολόσσι. Ν. Τα 3/6 Μερίδια του Γαλάτη Καθόσον αφορά τα 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι που μεταβιβάστηκαν από τον Γαλάτη στο Χάρη, δεν μπορεί να αποδοθεί οιαδήποτε θεραπεία όποια και αν είναι η κατάληξη ως προς τα συναφή γεγονότα. Αυτά κατέληξαν από το όνομα του αποβιώσαντα στο όνομα του Χάρη ως αποτέλεσμα δύο μεταβιβάσεων. Η πρώτη την 14.6.1988 από τον αποβιώσαντα στο Γαλάτη και η δεύτερη την 26.6.1998 από τον Γαλάτη στο Χάρη. Για να επανέλθουν αυτά τα 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι στην περιουσία του αποβιώσαντα θα πρέπει να ακυρωθούν η μεταβίβαση της 26.6.1998 και στη συνέχεια αυτή της 14.6.
3. Και οι δύο αφορούν ως δικαιοπάροχο και δικαιοδόχο αντίστοιχα τον Γαλάτη που έχει δώσει μαρτυρία κατά την εκδίκαση της αγωγής αλλά που δεν είναι διάδικος σε αυτή. Ήταν, υπενθυμίζεται, ο Εναγόμενος 5 όμως η αγωγή εναντίον του αποσύρθηκε την 30.4.
4. Όμως, οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες τα 3/6 μερίδια του Γαλάτη στο ακίνητο στο Κολόσσι περιέπεσαν στην κυριότητα του Χάρη, έχουν συνάφεια με τα επίδικα ζητήματα. Το Τεκμ.1

(21)είναι η Δήλωση Μεταβιβάσεως Ακινήτου, ΔΧΧΧΧ/98, με την οποία ο Γαλάτης μεταβίβασε στο Χάρη τα 3/6 μερίδια στο ακίνητο στο Κολόσσι. Ο Γαλάτης δεν είχε παρουσιαστεί στο Κτηματολόγιο και τη μεταβίβαση έκαμε ο Χάρης δυνάμει πληρεξουσίου εγγράφου που είχε από τον Γαλάτη και την αποδέχθηκε ο ίδιος προσωπικά. Η ημερομηνία που ο Χάρης παρουσιάστηκε στο Κτηματολόγιο καταγράφεται ως η 29.6.1998. Το πληρεξούσιο έγγραφο από τον Γαλάτη προς το Χάρη έχει ημερομηνία 26.6.1998 (ΠΛ ΧΧΧ/98) (Τεκμ.1

(20)). Ο Γαλάτης μαρτύρησε ότι ο Χάρης τον ξεγέλασε και του υπέγραψε το Γενικό Πληρεξούσιο έγγραφο αφού ο Χάρης του υποσχέθηκε ότι θα μεριμνούσε για τις σπουδές του στην Αμερική και ότι ήταν για να διαχειρίζεται την περιουσία του μέχρι να σπουδάσει. Αντί αυτού το χρησιμοποίησε για να μεταβιβάσει τα μερίδια του στο ακίνητο στο Κολόσσι στο όνομα του. Έχει παράπονο ο Γαλάτης ότι αφότου τον απέστειλε στην Αμερική σταμάτησε να τον ενισχύει οικονομικά και σε πέντε μήνες αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στην Κύπρο. Του είχε δώσει αρχικά κάποιο ποσό και στη συνέχεια όταν του ζητούσε χρήματα ο Χάρης τον ρωτούσε αν είχε βρει δουλειά. Ο Γαλάτης δεν έλαβε δικαστικά μέτρα για να επιτύχει την ανάκτηση των μεριδίων του. Είχε κατάθλιψη και ψυχολογικά προβλήματα και άλλα προβλήματα σωματικής υγείας. Ανάφερε ότι το άφησε πίσω του. Το Τεκμ.1

(24)είναι χειρόγραφο ημερ. 9.1.2000 υπογραμμένο από τον Γαλάτη στο οποίο δηλώνει ότι οικειοθελώς και αυτόβουλα είχε μεταβιβάσει τα μερίδια του στο ακίνητο στο Κολόσσι στο Χάρη για να βοηθηθεί στις σπουδές του και να καταστεί δυνατή η φοίτηση του στις ΗΠΑ. Σημειώνει ότι «Αυτή μου η πράξη είναι αμετάκλητη. Έγινε χωρίς ίχνος θεμιτής ή αθέμιτης επιρροής από κανένα αλλά ύστερα από πολλή περίσκεψη και με πλήρη συνείδηση και επίγνωση των πράξεων μου». Η υπογραφή του Γαλάτη πιστοποιείται από τον κοινοτάρχη Καθολικής ΧΧΧΧ Χατζημιλτή. Σε σχέση με το έγγραφο ημερ. 9.1.2000 ανάφερε ότι αυτό συνέταξε ο Χάρης, «θέλοντας ίσως να κατοχυρώσει τις κινήσεις του». Την 10.1.2000 ήταν η ημέρα που ο Γαλάτης αναχώρησε για την Αμερική. Ανεξαρτήτως του κατά πόσο ο Γαλάτης παραπλανήθηκε ως προς τον σκοπό του πληρεξουσίου εγγράφου ημερ. 26.6.1998 και το υπόγραψε, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το έγγραφο ημερ. 9.1.2000 καταρτίστηκε καθ' υπόδειξη του Χάρη που με αυτό τον τρόπο ήθελε να εξασφαλίσει ότι ο Γαλάτης δεν θα πρόβαλε οιαδήποτε απαίτηση σε σχέση με τη μεταβίβαση που είχε πραγματοποιηθεί. Ό,τι επιβεβαιώνει η σύναξη του εγγράφου από το Χάρη, είναι ότι ο Χάρης διατηρούσε ανησυχίες για ενδεχόμενη αμφισβήτηση της μεταβίβασης στο όνομα του. Το Τεκμ.26 είναι καταστάσεις προσωπικού λογαριασμού του Χάρη στην Τράπεζα Κύπρου. Υπέδειξε δύο χρεώσεις ημερ. 15.3.2000 και 14.4.2000 συνολικού ποσού £1.510 για χρήματα που, όπως είπε, απέστειλε στον Γαλάτη. Έγινε εκτενής αντεξέταση του Γαλάτη σε σχέση με ποσά που του υποβλήθηκε ότι πλήρωσε ο Χάρης για λογαριασμό του. Η ουσία είναι πως ακόμα και με τους υπολογισμούς της υπεράσπισης το συνολικό ποσό υστερεί κατά παρασάγγας της αξίας των 3/6 μεριδίων του Γαλάτη στο ακίνητο στο Κολόσσι. Επομένως, η όποια προσπάθεια να θεωρηθεί η μεταβίβαση στο Χάρη ως ισότιμο αντάλλαγμα για έξοδα που πλήρωσε για τον Γαλάτη απορρίπτεται. Ο Χάρης παραδέχτηκε ότι αφότου ο Γαλάτης διέκοψε τις σπουδές του δεν του προσέφερε άλλα χρήματα. Παρουσιάζεται αντικειμενικά αστήρικτη η θέση ότι ο δίκαιος διακανονισμός για το Γαλάτη ήταν να μεταβιβάσει την περιουσία του έναντι των εξόδων των σπουδών του και τίποτα περισσότερο. Ξ. Η Κρίση του Δικαστηρίου επί του ζητήματος του Πληρεξουσίου Το Τεκμ.1

(37)είναι επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερ. 15.10.2008 προς τον τότε δικηγόρο του Χάρη. Είναι επιστολή που προηγήθηκε της καταχώρισης της αγωγής 4306/2008 Ε.Δ. Λεμεσού που οι Ενάγοντες είχαν και πάλι καταχωρίσει εναντίον του Χάρη. Αναφέρεται ότι ο αποβιώσας «προ του θανάτου του εμπιστεύθηκε τον άνω πελάτη σας ο οποίος ετύγχανε υιός του, όπως αναλάβει το δίκαιο διακανονισμό της περιουσίας του μεταξύ των άλλων τέκνων του καθότι ο ίδιος αδυνατούσε λόγω ασθενείας να πράξει τούτο». Η βάση της απαίτησης εναντίον του Χάρη ήταν τότε άλλη. Δεν προσβαλλόταν ο τρόπος που ο Χάρης ανέλαβε τον έλεγχο των επιδίκων ακινήτων, αλλά η μετέπειτα στάση του να μην προβεί σε δίκαιο διακανονισμό και να κρατήσει για τον εαυτό του τα ακίνητα. Αυτή η θέση προσαρμοσμένη στο επίδικο θέμα σημαίνει ότι ο Χάρης, αφότου αποδέχτηκε ως γνήσιος πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του αποβιώσαντα το ακίνητο στην Καθολική και το ½ του ακινήτου στο Κολόσσι αντί να προβεί στο δίκαιο διαμερισμό τους χρησιμοποίησε δολίως το γνήσιο πληρεξούσιο για να μεταβιβάσει τα ακίνητα στο όνομα του. Η αγωγή 4306/2008 καταχωρίστηκε την 4.11.

1. Οι δικηγόροι του Χάρη επισημαίνουν ότι η αγωγή εκείνη είχε διαφορετική βάση από αυτή πάνω στην οποία εκδικάστηκε η παρούσα αγωγή. Υποδεικνύουν ακόμα πως και η παρούσα αγωγή, όπως αρχικά καταχωρίστηκε είχε την ίδια βάση με την αγωγή 4306/
2. Είναι μετέπειτα με τροποποίηση που εισάχθηκε η βάση αγωγής ότι το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο δεν ήταν γνήσιο. Πρόδηλος σκοπός των δικηγόρων υπεράσπισης ήταν να υποδείξουν ασυνέπεια στην προσέγγιση των Εναγόντων και να εισηγηθούν ότι αυτή η ασυνέπεια καταδεικνύει έλλειψη ειλικρίνειας και κακοβουλία στην προώθηση της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω, να πλήξουν την αξιοπιστία του Πανίκου που ήταν στην αγωγή 4306/2008 και στην παρούσα ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα ενάγοντας. Το Τεκμ.1

(39)είναι δευτερογενής αίτηση που καταχωρίστηκε την 4.11.2008 στα πλαίσια της αγωγής 4306/2008. Η αίτηση, που ήταν για προσωρινό διάταγμα ώστε ο Χάρης να μην αποξενώσει τα επίδικα ακίνητα υποστηριζόταν από Ένορκη Δήλωση του Πανίκου. Το περιεχόμενο προγενέστερης δήλωσης μάρτυρα, ιδιαίτερα όταν η δήλωση είναι ένορκη και σε δικαστική διαδικασία είναι υλικό που μπορεί να αντιπαραβληθεί με τη υπό αξιολόγηση μαρτυρία του, παρά το οποιοδήποτε δικόγραφο που έχει εκ μέρους του καταχωριστεί. Στη ρηθείσα Ένορκη Δήλωση ο Πανίκος ανάφερε σε σχέση με τον αποβιώσαντα ότι «Ολίγον προ του θανάτου του και λόγω ασθενείας ανέθεσε στον εναγόμενο ο οποίος ετύγχανε αδελφός μας την μεταβίβαση επ' ονόματι του της επίδικης περιουσίας προκειμένου να διαμοιραστεί μεταξύ των κληρονόμων αυτού κατά δίκαιον τρόπον». Εύκολα διαπιστώνεται η αντίφαση αφού κάποιος δεν μπορεί να αναθέσει σε άλλο με πληρεξούσιο που εξασφαλίζεται απ' αυτόν δόλια και ενώ είναι σε κατάσταση που δεν μπορεί να αντιληφθεί και να εκφράσει τη βούληση του. Η θέση του Πανίκου ότι ανάφερε τα πιο πάνω γιατί αυτή ήταν η πληροφόρηση από το Χάρη είναι αστεία, αφού γνώριζε για την κατάσταση του αποβιώσαντα όπως ο ίδιος την παρουσιάζει. Ούτε λάθος διατύπωση ήταν, όπως επίσης επικαλέστηκε. Αν η πραγματικότητα είναι αυτή που τότε ορκίστηκε ο Πανίκος η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. Εάν όχι και κάτι άλλο είχε συμβεί, τότε ο Πανίκος είναι ένα πρόσωπο που έχει καταχωρήσει ψευδή ένορκη δήλωση σε συναφή δικαστική διαδικασία και δεν είναι πρόσωπο στο οποίο μπορεί να βασιστεί το Δικαστήριο για να διαπιστώσει την αλήθεια. Εάν η αλήθεια είναι η εκδοχή που οι Ενάγοντες παρουσιάζουν σε αυτή την αγωγή τότε ο Πανίκος είχε τότε ορκιστεί ψέματα, για να επιτύχει τον σκοπό της έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος, ήθελε να φανεί στο Δικαστήριο ότι τα χέρια του ήταν καθαρά, ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν. Προσπάθησε δηλαδή να παραπλανήσει τότε το Δικαστήριο. Στην παρ. 9(α) της Έκθεσης Απαίτησης περιγράφονται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες στο Νοσοκομείο Λεμεσού την 11.10.1988 ο Χάρης απέσπασε το δακτυλικό αποτύπωμα του αποβιώσαντα και κατάρτησε το πληρεξούσιο έγγραφο. Η κατάρτιση χαρακτηρίζεται ως δόλια και το έγγραφο πλαστό. Φαίνεται να γίνεται παραδεκτό πως ήταν γνωστό τι θα έκαμνε ο Χάρης παρά το ότι στην παρ. 9(β) δικογραφείται όχι ξεκάθαρα, πως μεταγενέστερα ο Χάρης αποκάλυψε τι είχε κάμει. Ο Πανίκος παραδέχεται στη γραπτή του δήλωση ότι ο Χάρης είχε ενημερώσει όλους τι θα έκανε, ωστόσο, δια ζώσης προσπάθησε να δώσει μια διαφορετική εικόνα. Είπε πως ο Χάρης τους είχε ζητήσει να εξέλθουν του θαλάμου όπου νοσηλευόταν ο αποβιώσας και ότι, έστω και αυθημερόν, εκ των υστέρων ήταν που τους πληροφόρησε ότι είχε καταρτίσει πληρεξούσιο. Μάλιστα ότι κατάρτισε και επιστολή ακύρωσης πληρεξουσίου προς τη Βασιλική μόλις πρόσφατα το πληροφορήθηκε. Η θέση του Πανίκου σε σχέση με το επίδικο πληρεξούσιο, και περιορισμένη σημασία έχει εάν δεν γνώριζε για τη δόλια κατάρτιση του εκ των προτέρων, όπως διατείνεται, είναι πως τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο επέδειξαν μια σιωπηρά ανοχή ώστε να διευθετήσει τα πράγματα ο Χάρης μια και ο αποβιώσας δεν μπορούσε να ενεργήσει ο ίδιος. Η στάση του και των υπολοίπων που γνώριζαν την πραγματικότητα αν αυτή ήταν η πραγματική κατάσταση ήταν απαράδεκτη. Όπως παρουσιάζει τα γεγονότα ο Πανίκος απλά χρειάστηκε να διαφωνήσουν οι συνωμότες στην μοιρασιά για να τα βγάλουν στη φόρα. Ο Πανίκος κατατάσσεται ως πλήρως αναξιόπιστος και πρόσωπο στη μαρτυρία του οποίου δεν μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί. Αν επί του κρίσιμου σημείου είπε την αλήθεια, να μέμφεται τον εαυτό του γιατί με την συμπεριφορά του εκτός και εντός του εδωλίου του μάρτυρα κατέστησε τον εαυτό του εντελώς αναξιόπιστο. Ο Φιλίππου επίσης έκαμε πολύ φτωχή εντύπωση στο Δικαστήριο ως μάρτυρας της αλήθειας. Προσπάθησε να πείσει πως δεν γνώριζε και δεν είχε αντιληφθεί ότι ο Χάρης θα κατάρτιζε και πως κατήρτισε πλαστό πληρεξούσιο έγγραφο. Εάν τα αδέλφια από τον πρώτο γάμο με καθοδηγητή το Χάρη οργάνωσαν σχέδιο ανατροπής των δεδομένων που προέκυψαν από τις μεταβιβάσεις προς τη Βασιλική και τα παιδιά της δεν είναι λογικό ότι θα διοργανώνονταν όλες οι απαιτούμενες ενέργειες και το ζήτημα του πιστοποιούντα υπαλλήλου θα έμενε ανοικτό να αναζητηθεί κάποιος πιστοποιών υπάλληλος την τελευταία στιγμή που μάλιστα θα έπρεπε να ήταν και πρόθυμος να αποδεχτεί να συνδράμει στην παρανομία, έστω και αν του παρουσιαζόταν ότι ήταν απλή διευκόλυνση λόγω ασθενείας και όχι ένας δόλιος σχεδιασμός. Εάν ο Φιλίππου μαρτυρούσε και ομολογούσε ευθαρσώς ότι ήταν και ο ίδιος μέρος της συνωμοσίας και ότι είχε προσυνεννοηθεί με τον Μεσίττη ή ότι ο Μεσίττης ήταν στο θάλαμο του Νοσοκομείου συνεννοημένος να κάνει τα στραβά μάτια, θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να γίνει πιστευτός. Όπως μαρτύρησε το Δικαστήριο τον κρίνει ως εντελώς αναξιόπιστο και δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Ούτε στη μαρτυρία του Θεόδωρου μπορεί να βασιστεί το Δικαστήριο. Και ο Θεόδωρος προσπάθησε να αποποιηθεί γνώσης, περιοριζόμενος στην παραδοχή ότι αυτό που γνώριζε ήταν ότι ο Χάρης θα έκανε «μια κίνηση». Περαιτέρω η δικαιολογία που έδωσε για την ισχυριζόμενη εντολή του Χάρη να εξέλθουν όλοι από το θάλαμο δεν ευσταθεί αφού η Βασιλική δεν ήταν καν στο χώρο του Νοσοκομείου. Η θέση του Γιώργου και του Χάρη ότι ο αποβιώσας αποφάσισε να πάρει την περιουσία του ο Χάρης, γιατί ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να την αναπτύξει, δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να γίνει πιστευτή. Προβλήθηκε πως ο αποβιώσας είχε ουσιαστικά αλλάξει γνώμη εφόσον ο Χάρης ήταν στην Κύπρο και θα αναλάμβανε στη θέση της Βασιλικής που παρουσιάζεται ως ανεπαρκής. Όμως, αν έχει σημασία, ο Χάρης δεν είχε έρθει στην Κύπρο για να μείνει, ήρθε για λίγες μέρες και η σύζυγος και τα ανήλικα παιδιά του ήταν στην Αγγλία. Όπως έχει ήδη αναφερθεί και ο Χάρης κρίνεται ως εντελώς αναξιόπιστος και το Δικαστήριο απορρίπτει τη βασική του εκδοχή. Το ίδιο αναξιόπιστος κρίνεται και ο Γιώργος. Όμως το μέτρο απόδειξης σε αστική διαδικασία δεν είναι η διαπίστωση ποια εκδοχή είναι περισσότερο πιθανή από την άλλη, αλλά κατά πόσο η εκδοχή των Εναγόντων είναι περισσότερο πιθανή παρά όχι. Από μόνη της κατά πόσο είναι πιο πιθανή παρά όχι και όχι σε αντιπαραβολή με την εκδοχή του Χάρη. Η μαρτυρία του Μεσιήττη δεν εμπεριείχε βάθος και στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από το Δικαστήριο για να προβεί σε εμπεριστατωμένη κρίση της αξιοπιστίας του. Ήταν σταθερός στη θέση ότι εξετέλεσε τα καθήκοντα του ως πιστοποιών υπάλληλος σύμφωνα με το Νόμο και κρίνεται πως δικαιολογημένα δεν θυμόταν τη συγκεκριμένη περίσταση αφού ήταν για δεκαετίες πιστοποιών υπάλληλος και έχει προβεί σε τεράστιο αριθμό πιστοποιήσεων. Εάν ο Μεσιήττης δεν είπε την αλήθεια αυτό θα πρέπει να διαφανεί μέσα από άλλη μαρτυρία την οποία θα αποδεχτεί το Δικαστήριο και που θα είναι ασυμβίβαστη με τη θέση ότι ο Μεσιήττης ήταν παρών όταν ο αποβιώσας έθεσε το αποτύπωμα του επί του επιδίκου πληρεξουσίου εγγράφου και με την περαιτέρω θέση ότι είχε επαφή με το περιβάλλον και την απαραίτητη διαύγεια πνεύματος ώστε νόμιμα να πληρεξουσιοδοτήσει το Χάρη. Στην Nakery Trading Ltd κ.ά ν. Χαράλαμπου Σιαηλή κ.ά ECLI:CY:AD:2015:A871, Π.Ε. 343/2010, ημερ. 23.12.2015, εξετάζονται οι πρόνοιες του άρθρου 9 του περί Πιστοποιούντων Υπαλλήλων Νόμου του 2012 (Ν.165

(1)/2012) το οποίο προνοεί ότι: «Πιστοποιήσεις που θεωρούνται ότι διενεργήθηκαν από πιστοποιούντα υπάλληλο σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου είναι δεκτές ως απόδειξη των γεγονότων που πιστοποιούνται με αυτές από όλα τα Δικαστήρια». Αναφέρεται ότι: «Το θέμα εξετάστηκε στην Χαρούς ν. Χαρούς κ.α.

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 267, όπου αποφασίστηκε ότι με βάση το γενικό κανόνα το βάρος απόδειξης ισχυρισμού για πλαστογραφία ενός πληρεξουσίου εγγράφου το φέρει αυτός που προβάλλει τέτοιο ισχυρισμό. Απόφαση που εναρμονίζεται με το λεκτικό του άρθρου 9 του Νόμου, σύμφωνα με το οποίο οι πιστοποιήσεις πιστοποιούντα υπαλλήλου «. είναι δεκτές ως απόδειξη των γεγονότων που πιστοποιούνται με αυτές από όλα τα Δικαστήρια», λεκτικό που δημιουργεί τεκμήριο - μαχητό βέβαια - αυθεντικότητας ενός πληρεξουσίου που πιστοποιείται από πιστοποιών υπάλληλο. . Τα πιστοποιημένα από πιστοποιών υπάλληλο πληρεξούσια είναι σημαντικό μέσο σε ένα ευρύ τομέα συναλλαγών και το άρθρο 9 του Νόμου του προσδίδει ιδιαίτερη αξιοπιστία, η οποία δεν μπορεί να πλήττεται απλώς και μόνο με απλή άρνηση του φερόμενου εξουσιοδοτούντος ότι η πιστοποιημένη υπογραφή του δεν είναι δική του. Απαιτείται περαιτέρω μαρτυρία η οποία όντως να καταδεικνύει το βάσιμο τέτοιου ισχυρισμού..» Ό,τι παρέμεινε για την ανατροπή του μαχητού τεκμηρίου του Νόμου είναι η μαρτυρία της Κωνσταντίας. Σύμφωνα με την ίδια την Κωνσταντία αυτή δεν ήταν παρούσα στο Νοσοκομείο κατά το χρόνο που φέρεται να καταρτίστηκε το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο. Η θέση της ότι υπήρξε σχέδιο απομάκρυνσης της από το χώρο δεν επιβεβαιώνεται με άλλη μαρτυρία. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για υπόνοια. Ούτε και εξηγήθηκε πώς τόσα χρόνια μετά, ή έστω σε μεταγενέστερο χρόνο από την 11.10.1988, συνέδεσε την ημέρα που η θεία της την κάλεσε για γεύμα με την ημερομηνία του επιδίκου πληρεξουσίου. Η Κωνσταντία δεν γνώριζε ότι θα καταρτιζόταν πληρεξούσιο έγγραφο. Πώς συνέδεσε το γεύμα στην θεία της με την ημερομηνία που καταρτίστηκε το πληρεξούσιο; Το αντικειμενικό δεδομένο είναι ότι δεν ήταν παρούσα, είτε γιατί είχε κληθεί για γεύμα στο σπίτι της θείας της, είτε γιατί έτυχε ή επιλέγηκε το πληρεξούσιο να καταρτιστεί σε ώρα που η ίδια δεν βρισκόταν στο θάλαμο του Νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν ο αποβιώσας. Επομένως, δεν υπάρχει καμιά αξιόπιστη μαρτυρία που να υποστηρίζει ότι ο Μεσιήττης δεν ήταν παρών στο θάλαμο του Νοσοκομείου όταν καταρτιζόταν το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο. Παραμένει το δεύτερο σκέλος της εμπλοκής του Μεσιήττη. Κατά πόσο δηλαδή ο αποβιώσας είχε επαφή με το περιβάλλον και την απαραίτητη διαύγεια πνεύματος ώστε νόμιμα να πληρεξουσιοδοτήσει το Χάρη. Σχετική ιατρική μαρτυρία δεν υπάρχει για το λόγο που ο αποβιώσας νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο, ούτε ιατρική μαρτυρία αναφορικά με την πνευματική του κατάσταση. Οι μαρτυρίες των μαρτύρων που έχουν κριθεί ως αναξιόπιστοι δεν είναι χρήσιμες. Ό,τι παραμένει είναι η θέση της Κωνσταντίας αναφορικά με την κατάσταση του αποβιώσαντα, που έκαμε γενικά καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, χωρίς ωστόσο η μαρτυρία της να μπορεί να χαρακτηριστεί ως αψεγάδιαστη. Υπενθυμίζεται η διαφορά στη μαρτυρία της από αυτή του δικηγόρου Γεωργίου ως προς την εμπλοκή που του απέδωσε στην διευθέτηση για την μεταφορά του αποβιώσαντα από το Νοσοκομείο στο Κτηματολόγιο τον Ιούνιο του 1988. Η απόλυτη της θέσης πως ο Χάρης τίποτα δεν πρόσφερε έναντι της τιμής του διαμερίσματος της, ενώ ο Πανίκος, που επί του προκειμένου κανένα λόγο δεν θα είχε να υποστηρίξει τη θέση του Χάρη, ανέφερε πως ο Χάρης κάποιες ενέργειες είχε κάνει για την εξόφληση του. Η αναφορά της σε ανεμοστρόβιλο που πήρε όλα τα αποδεικτικά έγγραφα που αφορούσαν στις πληρωμές για το διαμέρισμα της ήταν αναληθοφανής. Ακόμη η θέση της πως το ταξίδι στο Λονδίνο δεν έγινε για λόγους ιατρικούς, αλλά για να εξασφαλιστεί ένα δεύτερο πληρεξούσιο, δείχνει μια τάση αμφισβήτησης κάθε πτυχής της υπεράσπισης και απόδοση στο Χάρη κακοπιστίας. Η Κωνσταντία μπορούσε να μαρτυρήσει για την κατάσταση της υγείας του αποβιώσαντα την περίοδο που νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο, όπως η ίδια την αντιλαμβανόταν. Εφόσον το Δικαστήριο δεν έχει αποδεχτεί ότι η Κωνσταντία θετικά μπορούσε να συνδέσει την ημερομηνία καταρτισμού του επίδικου πληρεξουσίου με συγκεκριμένα περιστατικά, είτε αυτό είναι το γεύμα που είχε προσκληθεί στο σπίτι της θείας της, είτε την επίσκεψη του υπαλλήλου του Συνεργατικού που τοποθετεί την ίδια ημέρα, δεν υπάρχει μαρτυρία για την πραγματική πνευματική κατάσταση του αποβιώσαντα κατά το χρόνο καταρτισμού του πληρεξουσίου εγγράφου. Η δυναμική της μαρτυρίας της Κωνσταντίας συνίσταται στην προσωπική εκτίμηση μιας ανηλίκου τότε, γενικά για την περίοδο που ο αποβιώσας νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο πριν από 30 χρόνια. Η μαρτυρία του Φιλίππου για την κατάσταση του αποβιώσαντα μπορεί να ληφθεί υπόψη παρόλο που ο Φιλίππου κρίθηκε ως αναξιόπιστος. Τουλάχιστον στην έκταση που αναφέρει ότι κάποιες φορές δεν τον αναγνώριζε ο αποβιώσαντας. Ως μαρτυρία που προέρχεται από πλευράς των Εναγόντων συνιστά αποδοχή ότι με την επιφύλαξη αυτών των κάποιων φορών που ο αποβιώσας δεν τον αναγνώριζε στις άλλες περιπτώσεις τον αναγνώρισε. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι το μαχητό τεκμήριο που δημιουργεί η Νομοθεσία όταν έγγραφο πιστοποιείται από πιστοποιούντα υπάλληλο δεν έχει ανατραπεί από τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί. Υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο δεν είναι γνήσιο και ότι καταρτίστηκε κατόπιν συνωμοσίας του Πανίκου, του Θεόδωρου, του Φιλίππου, του Χάρη και ενδεχομένως και άλλων για να ανατραπεί το αποτέλεσμα των μεταβιβάσεων που έγιναν από τον αποβιώσαντα προς τη Βασιλική και τα παιδιά της. Οι υπόνοιες εδράζονται στην αλληλουχία των γεγονότων της υπόθεσης γενικά, πλην όμως η μαρτυρία που θα μπορούσε να αποδείξει ότι το πληρεξούσιο ήταν πλαστό ήταν περιορισμένης εμβέλειας και ανεπαρκής για να ανατρέψει το μαχητό τεκμήριο του Νόμου. Δεν είναι απαραίτητο το Δικαστήριο να εκφράσει περαιτέρω σκέψεις ότι κάτι άλλο μπορεί να συνέβηκε, που σε κάθε περίπτωση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εύρημα του Δικαστηρίου αφού δεν είναι ούτε η θέση των Εναγόντων, ούτε η θέση της Υπεράσπισης. Αρκεί για την κρίση της αγωγής η κατάληξη ότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποσείσουν το βάρος που είχαν αποδεικνύοντας τα γεγονότα και την αιτία αγωγής που επικαλούνται στην Έκθεση Απαίτησης. Ο. Η Περιουσία (The Estate) του Αποβιώσαντα Το Δικαστήριο κρίνει επιθυμητό να θίξει ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που αφορά στο δίκαιο της υπόθεσης. Επισημαίνεται στην αγόρευση των δικηγόρων των Εναγόντων πως η αξίωση προέρχεται από την περιουσία του αποβιώσαντα (his estate) που δικαιούται σε θεραπεία, ανεξάρτητα ότι ένας από τους συνδιαχειριστές, ο Πανίκος, συγκαταλέγεται στους αδικοπραγήσαντες. Κατά τους ουσιώδεις χρόνους ο Πανίκος δεν ενεργούσε ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα. Ο αποβιώσαντας ήταν ζωντανός και ο Πανίκος ενεργούσε υπό την προσωπική του ιδιότητα και ως επικείμενος κληρονόμος του. Η ιδιομορφία που παρουσιάζει η παρούσα αγωγή είναι ότι οι αξιούμενες θεραπείες εδράζονται στο ότι το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 11.10.1988, που κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο και έλαβε τον αριθμό ΠΛ ΧΧΧ/88, καταρτίστηκε με δόλο και ήταν εξ υπαρχής άκυρο και άνευ νομικής ισχύος. Όμως, είναι με τη χρήση αυτού του ιδίου πληρεξουσίου εγγράφου που επιτεύχθηκε η μεταβίβαση, έστω η αποδοχή, στον αποβιώσαντα ώστε με την αγωγή η περιουσία του να διεκδικεί την κυριότητα των δύο επιδίκων ακινήτων. Είναι αυτό το πληρεξούσιο το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το Χάρη σε τέσσερις περιπτώσεις. Την πρώτη, την 20.10.1988, για να αποδεχτεί τη μεταβίβαση στο όνομα του αποβιώσαντα από τη Βασιλική. Τη δεύτερη, την 21.10.1988, για να μεταβιβάσει εκ μέρους του αποβιώσαντα στον εαυτό του την περιουσία που επέστρεψε η Βασιλική. Την τρίτη, την 17.2.1989, για να αποδεχτεί τη μεταβίβαση στο όνομα του αποβιώσαντα από την Κωνσταντία και την τέταρτη, την 20.2.1989, για να μεταβιβάσει εκ μέρους του αποβιώσαντα στον εαυτό του την περιουσία που επέστρεψε η Κωνσταντία. Με την αγωγή ζητείται η ακύρωση των δύο μεταβιβάσεων που έγιναν στο όνομα του Χάρη. Όμως, τα ίδια δεδομένα ισχύουν και για τις άλλες δύο μεταβιβάσεις από τη Βασιλική και την Κωνσταντία στο όνομα του αποβιώσαντα. Ανεξαρτήτως του ότι δεν θα μπορούσε στα πλαίσια της παρούσας αγωγής να διαταχθεί η ακύρωση των δύο αυτών μεταβιβάσεων, αφενός γιατί δεν υφίσταται σχετική αξίωση και σε αυτές εμπλέκονται πρόσωπα, η Βασιλική και η Κωνσταντία, που δεν είναι διάδικοι, γεγονός παραμένει πως οι Ενάγοντες σε καμιά περίπτωση δεν δικαιούνται την κυριότητα του ακινήτου στην Καθολική και του ½ μεριδίου του ακινήτου στο Κολόσσι που διεκδικούν. Η αξίωση τους εδράζεται στην ίδια παρανομία που επικαλούνται για την ακύρωση των μεταβιβάσεων στο όνομα του Χάρη. Εφόσον για να περιέλθουν τα επίδικα ακίνητα στον αποβιώσαντα και να τα διεκδικεί με την παρούσα αγωγή η περιουσία του χρησιμοποιήθηκε το επίδικο πληρεξούσιο, η εγκυρότητα του ήταν απαραίτητο υπόβαθρο για να δικαιούται η περιουσία του αποβιώσαντα στην κυριότητα των επιδίκων ακινήτων. Εάν ήταν αυτή η θέση και ότι στη συνέχεια ο Χάρης χρησιμοποίησε το γνήσιο πληρεξούσιο με τρόπο δόλιο και αντί να εφαρμόσει τη βούληση και οδηγίες του αποβιώσαντα μεταβίβασε τα ακίνητα στο δικό του όνομα, τότε η περιουσία του αποβιώσαντα θα είχε έρεισμα. Όμως, δεν είναι αυτή η υπόθεση. Άλλωστε δεν είναι η θέση των Εναγόντων ότι ο αποβιώσας εξέφρασε οιαδήποτε βούληση για δίκαιο διακανονισμό. Ο δίκαιος διακανονισμός ήταν δημιούργημα των κληρονόμων του ή κάποιων από αυτούς. Αν η εκδοχή που προώθησαν οι Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή ήταν η αλήθεια τότε θα έπρεπε με τις κατάλληλες διαδικασίες να ακυρωθούν και οι τέσσερις μεταβιβάσεις στις οποίες χρησιμοποιήθηκε το επίδικο πληρεξούσιο και το ακίνητο στην Καθολική να περιέλθει στην κυριότητα της Βασιλικής και τα 3/6 μερίδια του ακινήτου στο Κολόσσι κατά 2/6 στη Βασιλική και κατά 1/6 στην Κωνσταντία. Η ουσία του πράγματος είναι πως η πιο πάνω περιουσία είτε ανήκει στο Χάρη, είτε στη Βασιλική και την Κωνσταντία. Σε καμιά περίπτωση στην περιουσία του αποβιώσαντα. Π. Αποζημιώσεις Με την αγωγή ζητούνται αποζημιώσεις, διαζευκτικά της θεραπείας ακύρωσης των μεταβιβάσεων στο όνομα του Εναγόμενου (Β του Παρακλητικού) και αποζημιώσεις για παράνομη ιδιοποίηση (Δ του Παρακλητικού). Οι τελευταίες αφορούν την εκμετάλλευση από το 1988 των 3/6 μεριδίων και από το 1998 ολόκληρου του ακινήτου στο Κολόσσι και από το 1988 του ακινήτου στην Καθολική. Κανένα συγκεκριμένο ποσό δεν αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης. Το Δικαστήριο θα εξετάσει το ζήτημα των αποζημιώσεων για σκοπούς πληρότητας της απόφασης. Ο XXXXX Καλογήρου (Μ.Ε.6) έχει κατ' εντολή των Εναγόντων ετοιμάσει δύο εκτιμήσεις αναφορικά με τα επίδικα ακίνητα. Μια για το ακίνητο στην Καθολική (Τεκμ.19) και μια για το ακίνητο στο Κολόσσι (Τεκμ.20). Οι εκτιμήσεις του αφορούν τόσο την αγοραία αξία των ακινήτων, όσο και την αξία της απώλειας της χρήσης τους. Και στις δύο περιπτώσεις η απώλεια καθορίζεται ως επί τοις εκατό ποσοστό της ανά περιόδους αγοραίας αξίας. Τόσο στην περίπτωση του ακινήτου στο Κολόσσι, όσο και στην περίπτωση του ακινήτου στην Καθολική δεν λαμβάνονται υπόψη ουσιαστικοί παράγοντες. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του ακινήτου στο Κολόσσι δεν λήφθηκε υπόψη η εμπορική αξία του σταθμού βενζίνης που λειτουργεί μέσα στο ακίνητο. Στην περίπτωση του ακινήτου στην Καθολική δεν λήφθηκαν υπόψη τα πεπαλαιομένα υποστατικά που υπήρχαν σε αυτό. Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει διακρίνει αδυναμίες σε σχέση με την επιλογή των συγκρίσιμων αξιών σε σχέση με το ακίνητο στην Καθολική. Υπό τις περιστάσεις θα ήταν ανασφαλές το Δικαστήριο να βασιστεί στη μαρτυρία και εκτιμήσεις του Καλογήρου για να καθορίσει την αξία της απώλειας χρήσης των επιδίκων ακινήτων. Είναι περαιτέρω η κρίση του Δικαστηρίου ότι η περιουσία του αποβιώσαντα δεν θα δικαιούτο σε οποιαδήποτε αποζημίωση από τον Εναγόμενο σε σχέση με την όποια εκμετάλλευση των δύο ακινήτων ακόμα και αν το Δικαστήριο είχε αποφασίσει την ακύρωση των μεταβιβάσεων που έγιναν από την περιουσία του αποβιώσαντα προς το Χάρη. Το γεγονός πως δεν θα μπορούσε το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα για την ακύρωση και των δύο μεταβιβάσεων που έγιναν από την Βασιλική και την Κωνσταντία στο όνομα του αποβιώσαντα δεν θα ήταν ποτέ επιτρεπτό να οδηγήσει στον επιδικασμό αποζημιώσεων σε διάδικο μέρος, την περιουσία του αποβιώσαντα, που σε καμιά περίπτωση δεν δικαιούτο στις περιουσίες. Δεν θα μπορούσε να αποδοθεί θεραπεία που εδράζεται σε δύο μολυσμένες μεταβιβάσεις. Άλλωστε, εάν ακυρώνονταν οι μεταβιβάσεις στο Χάρη, ενδέχεται η Βασιλική και η Κωνσταντία να προωθούσαν αξίωση για ακύρωση και των δικών του μεταβιβάσεων προς την περιουσία του αποβιώσαντα και αποζημιώσεις εναντίον του Χάρη, που δεν θα ήταν δυνατό να κληθεί να πληρώσει δύο φορές. Το ενδεχόμενο παραμένει ανοικτό, η Βασιλική και η Κωνσταντία, εφόσον εξασφαλίσουν ισχυρότερη μαρτυρία να διεκδικήσουν ακύρωση και των τεσσάρων μεταβιβάσεων και αποζημιώσεις για δική τους απώλεια χρήσης. Ρ. Η Κατάληξη Ως εκ των ανωτέρω η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου και εναντίον των Εναγόντων, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Final Αναφορά: Αξίωση ακύρωσης πληρεξουσίου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο