ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. YURASIA ESTATES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2304/17, 12/10/2018

(1)/18 η Ενάγουσα εξέδωσε και επέδωσε Ειδοποιήσεις ΙΑ (δυνάμει του Μέρους VIA του Ν.9/65) για τρεις εκ των τεσσάρων υποθηκών, οι οποίες (ειδοποιήσεις) παρελήφθησαν από τους Εναγομένους στις 14.9.18, 21.9.18 και 24.9.18. Σημειώνεται πως τον Απρίλιο του 2018 είχαν προηγηθεί Ειδοποιήσεις Τύπου Ι. Έχοντας υπόψιν τον τροποποιητικό Ν.87(Ι)/18και ιδιαίτερα το ότι πλέον ένας από τους λόγους παραμερισμού των Ειδοποιήσεων ΙΑ είναι να «έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου» (άρθρο 44Γ

(3)(δ) του Ν.9/65) και κατόπιν νομικής συμβουλής, οι Εναγόμενοι έκριναν ότι αποτελούσε μονόδρομο η καταχώριση αίτησης για εξασφάλιση τέτοιων απαγορευτικών διαταγμάτων. Ως εκ τούτου καταχώρισαν σχετική ex parte αίτηση στις 25.9.18 εξηγώντας την αλλαγή του Νόμου και το ότι δεν μπορούσαν πλέον έχοντας ως βάση μόνο την εκκρεμοδικία, να προχωρήσουν με έφεση εναντίον των Ειδοποιήσεων όπως ίσχυε πριν την τροποποίηση από τον Ν.87

(1)/18. Μάλιστα επιθυμώντας να είναι βέβαιοι όσον αφορά την 30ήμερη προθεσμία καταχώρισης τέτοιας έφεσης βάσει του άρθρου 44Γ

(3)υπολόγισαν τον χρόνο αυτόν από την ημερομηνία της ταχυδρομικής σφραγίδας, εκλαμβάνοντας έτσι ότι η προθεσμία για έφεση έληγε στις 30.9.

1. Το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) το οποίο επελήφθη της ex parte στις 27.9.18 έκρινε ότι δεν συνέτρεχε το κατεπείγον και διέταξε την επίδοση της για τις 4.10.18, οπότε εμφανιζόμενη η Ενάγουσα έλαβε παράταση για ένσταση και η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 11.10.
2. Μετά από την πιο πάνω εξέλιξη οι Εναγόμενοι προχώρησαν στην καταχώριση και δεύτερης ex parte αίτησης, ήτοι της υπό κρίση αίτησης, ζητώντας παρόμοιο διάταγμα αναστολής εκποιήσεων αλλά μέχρι την εκδίκαση της αρχικής ex parte, καθώς και διάταγμα το οποίο να αναστέλλει την 30ήμερη προθεσμία για καταχώριση της έφεσης. Στη συνοδεύουσα ένορκη δήλωση του ο Εναγόμενος 3 προβάλλει ότι: - Μετά την τροποποίηση του Νόμου λόγος έφεσης είναι η εξασφάλιση διατάγματος βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60 - Με βάση την ημερομηνία κατά την οποία παρέλαβαν την αρχική Ειδοποίηση ΙΑ, η προθεσμία καταχώρισης έφεσης λήγει στις 12.10.18 και για να μπορέσουν να παραθέσουν ως λόγο έφεσης την εξασφάλιση διατάγματος, πράγμα το οποίο αποτελεί τον μόνο ουσιαστικό λόγο έφεσης, το διάταγμα αυτό θα πρέπει να εξασφαλιστεί πριν την ημερομηνία καταχώρισης της έφεσης, δηλαδή πριν τις 12.10.
3. Σε αντίθετη περίπτωση, ακόμα και αν διαφανεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, οι ίδιοι θα έχουν απωλέσει το δικαίωμα να προβάλουν την έκδοση διατάγματος για να σταματήσουν τον πλειστηριασμό - Όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, εκ των πραγμάτων δεν θα προλάβει το Δικαστήριο να εκδώσει μέχρι τις 12.10.18 την απόφαση του και επομένως αποκλείεται η δυνατότητα να προβληθεί ως λόγος έφεσης η εξασφάλιση ενδιάμεσου διατάγματος βάσει του άρθρου 32 - Οι υπόλοιποι λόγοι έφεσης είναι διαδικαστικής φύσης και ως εκ τούτου αν δεν εκδοθούν τα ζητηθέντα διατάγματα δεν θα υπάρχουν άλλοι βάσιμοι λόγοι έφεσης, οι πιθανότητες επιτυχίας της θα μειωθούν ενώ η πρώτη ex parte θα καταστεί άνευ αντικειμένου παρότι φαίνεται να πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου
4. Αγορεύοντας η κα Ασσιώτου επανέλαβε και ανέπτυξε τα πιο πάνω προσθέτοντας ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, ότι υπάρχει παραδοχή για υπερχρεώσεις ύψους €168.000 αλλά είναι μεγαλύτερες και τέλος ότι δεν απαιτείται μαρτυρία για την πρόθεση αποξένωσης ακινήτου βάσει των αρχών της νομολογίας. Έχω εξετάσει με κάθε δυνατή προσοχή όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου. Αυτό το οποίο καθίσταται ηλίου φαεινότερο είναι πως οι Εναγόμενοι επιδιώκουν διά της δεύτερης αυτής ex parte αίτησης τους να δημιουργήσουν προς όφελος τους λόγο ακύρωσης των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ μέσω της έκδοσης ενός οποιουδήποτε παρεμπίπτοντος διατάγματος, ακόμα και αν η ισχύς ή διάρκεια αυτού θα είναι ολιγοήμερη, ήτοι μέχρι την έκδοση της απόφασης στην αρχική ex parte αίτηση. Έχω την άποψη πως παρερμηνεύονται και καταστρατηγούνται με αυτό τον τρόπο οι πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(3)(δ). Κατά τη γνώμη μου το αναφερόμενο στον Νόμο παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν μπορεί να ζητείται και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να εκδίδεται με αποκλειστικό σκοπό να αποκτήσει λόγο έφεσης ο ενυπόθηκος οφειλέτης, κατά τον τρόπο που το έχουν εισηγηθεί στην παρούσα οι Εναγόμενοι. Το αντίθετο είναι που πρέπει να συμβαίνει. Δηλαδή, εάν έχει εκδοθεί διάταγμα, στη βάση των νομοθετικών και νομολογιακών προϋποθέσεων εννοείται, τότε ο οφειλέτης δύναται να καταχωρίσει την έφεση του επικαλούμενος αυτό το γεγονός. Δεν μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιείται ως λόγος έκδοσης του διατάγματος η επιθυμία για καταχώριση έφεσης. Οι Εναγόμενοι στην παρούσα περίπτωση είχαν αυτή την ευκαιρία. Αποτάθηκαν στο Δικαστήριο, μάλιστα και πάλι μονομερώς, για την εξασφάλιση τέτοιου διατάγματος και για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν κατέστη δυνατό να το εξασφαλίσουν μέχρι τις 12.10.18 που θεωρούν ότι λήγει η προθεσμία τους. Ο χειρισμός της αίτησης τους έγινε από το Δικαστήριο το οποίο της είχε επιληφθεί στα πλαίσια των νόμιμων εξουσιών του και ναι μεν δεν οδήγησε στην έκδοση της απόφασης του μέχρι τις 12.10.18 πλην όμως δεν μπορεί να γίνει δεκτό πως η μη έκδοση του στην αρχική ex parte αίτηση συνιστά αφ' εαυτού βάσιμο υπόβαθρο για την έκδοση του σε άλλη μεταγενέστερη ex parte αίτηση, απλώς και μόνο για να αποκτήσουν λόγο ακύρωσης των Ειδοποιήσεων. Σημειώνω πως η κα Ασσιώτου ενημέρωσε το παρόν Δικαστήριο πως η απόφαση επί της αρχικής αίτησης τους θα δοθεί στις 15.10.18, ήτοι σε τρεις μέρες. Εάν εκείνη εγκριθεί αυτό θα σημαίνει πως θα έχουν εξασφαλίσει αναστολή των εκποιήσεων μέχρι εκδίκασης της αγωγής και ενδεχομένως έτσι να καθίσταται άνευ αντικειμένου και η αίτηση-έφεση. Εάν από την άλλη πλευρά δεν εγκριθεί τότε είναι αμφίβολο κατά πόσον θα αποτελούσε βάση για την έφεση ένα παρεμπίπτον διάταγμα το οποίο θα ίσχυε από τις 12.10.18 έως τις 15.10.18 δηλαδή μόνο για τρεις μέρες, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης να εξεταστεί. Με το αιτητικό Β της αίτησης τους οι Εναγόμενοι ζητούν όπως ανασταλεί η προθεσμία για καταχώριση της έφεσης τους. Θα πρέπει να πω ότι δεν έχει προωθηθεί αυτό το αίτημα από την κα Ασσιώτου. Ούτε στην αίτηση περιλαμβάνεται νομική διάταξη η οποία να δίδει εξουσία αναστολής προθεσμίας προβλεπόμενης από Νόμο και δεν θεωρώ ότι υπό αυτές τις περιστάσεις θα μπορούσε να εξεταστεί τέτοιο αίτημα. Εν πάση περιπτώσει όμως και με δεδομένη τη νεώτερη θέση των Εναγομένων ότι παρέλαβαν την πρώτη Ειδοποίηση ΙΑ στις 14.9.18 θα πρέπει, ίσως εκ του περισσού, να υπενθυμίσω τις διατάξεις του άρθρου 31 του περί Ερμηνείας Νόμου, περί του ότι όσον αφορά την επιμέτρηση χρόνου, κατά τον υπολογισμό περιόδου ημερών από κάποιο γεγονός (π.χ. παραλαβή) εξαιρείται η ημέρα που έλαβε χώρα το γεγονός, καθώς και ότι αν η τελευταία ημέρα της περιόδου είναι Κυριακή (όπως εδώ) τότε η περίοδος περιλαμβάνει την επόμενη (εργάσιμη) ημέρα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η αίτηση είναι αβάσιμη και απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο