ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ ν. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ κ.α., Γενική Αίτηση αρ. 278/2007, 26/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A425 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. 278/2007 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ Αιτητών -και-
- χχχ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ
- χχχ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ Καθ' ων η αίτηση .......... Επί τοις αφορώσι τον Περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο (Κεφ.62) Επί τοις αφορώσι την Αίτηση της ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ Αιτητών -και-
- χχχ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ
- χχχ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερ. 23.8.18 υπό Αιτητών για Απαγορευτικό Διάταγμα 26 Οκτωβρίου 2018 Για Αιτητές: κ. Χ. Ιωάννου για Α. Ι. Κίτσιος Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ου 2: κα Α. Προδρόμου για Χριστόφορος Χατζηστερκώτης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 21.11.17 η ΣΠΕ Μόρφου είχε εξασφαλίσει διάταγμα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης ημερ. 20.2.06 η οποία είχε εκδοθεί εναντίον των αρχικών Καθ' ων 1 και 2 για ποσό Λ.Κ.203.951 συν τόκους και έξοδα. Στις 23.8.18 η διάδοχος της, ήτοι η Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ (μετονομασθείσα στις 3.9.18 σε «Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ», εφεξής «οι Αιτητές»), καταχώρισαν δια κλήσεως αίτηση για ακύρωση της μεταβίβασης του τεμ. 161 (εφεξής «το ακίνητο») δια δωρεάς στον Καθ' ου 2 από τη μητέρα του την αρχική Καθ' ης 2, στηριζόμενοι στα άρθρα 2-5 του περί Δολίων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου, Κεφ.
- Στα πλαίσια της ως άνω κυρίως αίτησης τους οι Αιτητές εξασφάλισαν, βάσει της υπό κρίση μονομερούς αίτησης, ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα μη αποξένωσης ή επιβάρυνσης του ακινήτου εις βάρος του νέου ιδιοκτήτη, ήτοι του Καθ' ου
- Η μονομερής αίτηση στηρίζεται στις Δ.48 κ.1-5 και 7-9, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60και στις συμφυείς δικαστικές εξουσίες. Στη συνοδεύουσα ένορκη δήλωση του ο πρώην λειτουργός των Αιτητών και νυν υπάλληλος της διαχειριστικής εταιρείας Altamira, κ. Βακανάς, αναφέρεται μεταξύ άλλων: - Στην έκδοση και εγγραφή της διαιτητικής απόφασης (Τεκμήρια Α, Β). - Στην υποβληθείσα αίτηση για αναγκαστική πώληση άλλου ακινήτου, υπ' αρ. ΑΝΠ 256/08, ημ. 16.10.08 (Τεκμήριο Γ). - Σε αλληλογραφία των Αιτητών με το Κτηματολόγιο για την ως άνω αναγκαστική πώληση (Τεκμήρια Δ, Ε). - Στην εκτιμημένη αξία κατά την 1.1.13 του επίδικου μεταβιβασθέντος ακινήτου (Τεκμήριο Στ). - Σε οχλήσεις προς τους αρχικούς Καθ' ων (πατέρα και μητέρα) για πληρωμή και σε σχετική κατάσταση λογαριασμού (Τεκμήριο Ζ). - Στο ότι ο αρχικός Καθ' ου 1 ήτοι ο πατέρας, δεν κατέχει άλλη ακίνητη ιδιοκτησία (Τεκμήριο Η). - Στο ότι στις 25.6.12 και ενώ η μητέρα, Καθ' ης 1 στην παρούσα, γνώριζε ότι ο σύζυγος της δεν κατείχε οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία, καθώς και ότι το χρέος θα υπερέβαινε την αξία των (παλαιότερων) εξασφαλίσεων, προέβη σε δόλια μεταβίβαση της μοναδικής δικής της περιουσίας δια δωρεάς προς τον υιόν τους, τον Καθ' ου 2, διατηρώντας προς όφελος της το δικαίωμα οίκησης, ενεργώντας έτσι προς καταδολίευση των πιστωτών. - Στο ότι το ακίνητο είναι οικόπεδο με διώροφη οικία αξίας €120.
- Ένσταση Ο Καθ' ου 2 στην ένσταση του προέβαλε 22 λόγους προς ακύρωση του διατάγματος, με βασική θέση το ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 και στους οποίους θα γίνει αναφορά κατωτέρω, όπου και σε όποιο βαθμό απαιτείται. Η ένσταση του συνοδεύεται από τρεις ένορκες δηλώσεις, ήτοι του ιδίου, της μητέρας του και του παππού του εκ μητρός, των οποίων το περιεχόμενο ταυτίζεται όσον αφορά τα ουσιώδη γεγονότα περί την εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματι του Καθ' ου
- Στις ένορκες τους δηλώσεις εξηγούν το ιστορικό του ακινήτου αναφέροντας ότι αυτό ήταν προσφυγικό οικόπεδο, ότι ανήκε στους μητρικούς παππούδες και ότι από παλιά ήταν επιθυμία του παππού να το μεταβιβάσει στον εγγονό του. Λόγω όμως κάποιων περιορισμών στον εκδοθέντα τίτλο το ακίνητο ενεγράφη κατά το 2012 πρώτα στη μητέρα του (αντί στον ίδιο ως ήταν η πραγματική βούληση του παππού) και ακολούθησε την επόμενη μέρα μεταβίβαση από τη μητέρα στον εγγονό, Καθ' ου
- Το δικαίωμα οίκησης εφ' όρου ζωής το έχουν η μητέρα του, η αδελφή του και ο παππούς του ενώ διαμένει και ο ίδιος στην οικία αυτή. Στη δική του ένορκη δήλωση επισυνάπτει διάφορα σχετικά έγγραφα ως Τεκμήρια 1-
- Νομική Πτυχή Είναι καλώς νομολογημένο ότι σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60 ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα δύνανται να εκδοθούν όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and others
(1982)1 C.L.R. 557 και Ιερά Μονή Κύκκου v. White Moon Services Ltd
(2013)1(Α) 354). Το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (υπ. The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Όπως έχει λεχθεί, δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων και η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας. (Βλ. Μυριάνθη Νικόλα v. Μιχάλης Κεφάλα κ.α.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1400 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1572). Γίνεται, όμως, δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση. Είναι αυτονόητο πως οι πιο πάνω αρχές εφαρμόζονται mutatis mutandis και στις αιτήσεις ακύρωσης καταδολιευτικής μεταβίβασης, οι οποίες θεωρούνται αυτοτελείς αιτήσεις καταχωρούμενες στα πλαίσια της κύριας διαφοράς των διαδίκων. Σοβαρό Ζήτημα Ως προς το κατά πόσον υπάρχει ή όχι σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση σημειώνεται πως στα πλαίσια αγωγών αυτό διαπιστώνεται σε ένα τέτοιο στάδιο με αναφορά στα καταχωρισθέντα δικόγραφα και ο όρος αυτός χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598). Δεν είναι δηλαδή απαραίτητο να έχει προηγηθεί η καταχώριση της έκθεσης απαίτησης, αφού και οι ένορκες δηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν το βάθρο για τη χορήγηση προσωρινής θεραπείας (υπ. American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504). Αυτό το οποίο εξετάζεται εν σχέσει με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Στην παρούσα περίπτωση οι Αιτητές με την κυρίως αίτηση τους ζητούν διατάγματα, τα οποία έχουν ως επίκεντρο την ακύρωση της μεταβίβασης του επίδικου ακινήτου επ' ονόματι του Καθ' ου 2 υποστηρίζοντας ότι αυτή συνιστά δόλια μεταβίβαση εν τη εννοία του Κεφ.62, θέμα το οποίο αναμφίβολα εγείρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Είναι επίσης προφανές πως εάν οι Αιτητές επιτύχουν στην αίτηση τους θα δικαιούνται σε ανάλογη ουσιαστική θεραπεία όσον αφορά την κυριότητα του επίδικου ακινήτου, όπως προνοείται στο άρθρο 4 του Κεφ.62. Πιθανότητα Θεραπείας Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση θα πρέπει να σημειωθεί πως αυτό το οποίο απαιτείται είναι να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Odysseos, ανωτέρω και Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Όπως έχει αναφερθεί στην Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253 η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία και πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα υπό την πιο πάνω έννοια. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων. Στη βάση των πιο πάνω αυτό το οποίο χρήζει εξέτασης στην παρούσα περίπτωση είναι το κατά πόσον υπάρχει ορατή πιθανότητα στο τέλος να επιτύχουν οι Αιτητές στη θέση τους ότι υπήρξε δόλια μεταβίβαση και κατά συνέπειαν κριθεί άκυρη βάσει του άρθρου 3
(1)του Κεφ.62. Όπως προνοεί το εν λόγω άρθρο κάθε δωρεά ακίνητης ιδιοκτησίας η οποία έγινε με πρόθεση παρεμπόδισης ή καθυστέρησης των πιστωτών ως προς το να ανακτήσουν κάποιο χρέος θα θεωρείται ότι είναι δόλια και θα είναι άκυρη, οπότε η περιουσία δύναται να κατασχεθεί και πωληθεί προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους του δωρεοδότη. Ως προς την πιθανότητα επιτυχίας μίας τέτοιας αίτησης έχουν δίκαιο οι Αιτητές ότι είναι ουσιώδους σημασίας οι πρόνοιες του άρθρου 3
(2)του Κεφ.62 το οποίο έχει ως εξής: «
(2)Σε οποιαδήποτε αίτηση, βάσει των διατάξεων του Νόμου αυτού για ακύρωση μεταβίβασης ή εκχώρησης οποιασδήποτε περιουσίας που έγινε σε οποιοδήποτε γονιό, σύζυγο, παιδί, αδελφό ή αδελφή του δικαιοπάροχου ή εκχωρητή, όχι με χρηματικό αντάλλαγμα ή με αντάλλαγμα άλλη περιουσία ισοδύναμης αξίας ή με καλή αντιπαροχή, το βάρος απόδειξης ότι αυτή η μεταβίβαση ή εκχώρηση έγινε καλή τη πίστει και δεν έγινε με πρόθεση να παρεμποδίσει ή καθυστερήσει τους πιστωτές του θα έχει ο δικαιοπάροχος ή εκχωρητής και το πρόσωπο στο οποίο έγινε η εν λόγω μεταβίβαση ή εκχώρηση». Καθίσταται λοιπόν σαφές από τον Νόμο πως σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, στην οποία υπήρξε δωρεά σε τέκνο, το βάρος απόδειξης ότι αυτή έγινε καλή τη πίστει και όχι με πρόθεση καταδολίευσης, βαρύνει τον δωρεοδότη και δωρεοδόχο, δηλαδή στην παρούσα τους Καθ' ων 1 και 2 (μητέρα-υιός). Η ύπαρξη του πιο πάνω νομοθετικού τεκμηρίου προς όφελος των πιστωτών, σε συνδυασμό με το αναντίλεκτο στα πλαίσια της αίτησης γεγονός της μεταβίβασης χωρίς αντάλλαγμα, στοιχειοθετεί κάποια ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αίτησης, όπως αυτή οριοθετείται στην προαναφερθείσα νομολογία, αν και δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και ο αντίλογος από πλευράς των Καθ' ων του οποίου ο πυρήνας έγκειται στο ότι η μητέρα δεν ήταν ιδιοκτήτρια κάποιας περιουσίας την οποία αποξένωσε αλλά κατέστη υποχρεωτικά για δύο μέρες ιδιοκτήτρια ούτως ώστε να εγγραφεί η περιουσία επ' ονόματι του προσώπου στο οποίο ήθελαν να τη μεταβιβάσουν οι παππούδες. Αυτά βέβαια είναι ισχυρισμοί και θέσεις, οι οποίες δεν θα επιλυθούν σε αυτό το στάδιο αλλά κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης και δεν είναι δυνατό να λεχθεί τώρα ότι ανατρέπουν το τεκμήριο του νόμου. Δυσκολία ή Αδυναμία Απονομής Δικαιοσύνης Όσον αφορά την προϋπόθεση αυτή και ενόψει σχετικής επιχειρηματολογίας του Καθ' ου 2 θα πρέπει κατ' αρχάς να σημειωθεί αφενός πως ούτως ή άλλως το άρθρο 5 του Κεφ.6 αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 και αφετέρου πως το επίδικο ακίνητο στην πραγματικότητα συνιστά το αντικείμενο της αίτησης ακύρωσης καταδολιευτικής μεταβίβασης. Όσον αφορά την ουσία της τρίτης αυτής προϋπόθεσης, ήταν υποχρέωση των Αιτητών να καταδείξουν ότι υφίσταται δικαιολογημένος και εύλογος φόβος αποξένωσης του ακινήτου από τον Καθ' ου 2, μάλιστα με την αποκάλυψη στοιχείων τα οποία να καταδεικνύουν ή έστω να δημιουργούν κάποιο ορατό κίνδυνο αποξένωσης (Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd
(2005)1(Β) A.A.Δ. 1237). Η πραγματικότητα όμως είναι πως οι Αιτητές δεν αναφέρουν οτιδήποτε στην ένορκη τους δήλωση, το οποίο δυνητικά θα μπορούσε να εξεταστεί και γίνει δεκτό ως εύλογο υπόβαθρο ενός τέτοιου κινδύνου ή έστω πιθανότητας αποξένωσης. Το μόνο το οποίο αναφέρει ο ενόρκως δηλών είναι πως πιστεύει ότι είναι εύλογο και δίκαιο να εμποδιστεί ο Καθ' ου 2 να αποξενώσει, το οποίο απλώς συνιστά τη δική του γνώμη, πίστη και επιθυμία. Μάλιστα, παρότι γνωρίζει ο ενόρκως δηλών ότι στο επίδικο ακίνητο υπάρχει διώροφη κατοικία παραλείπει να αναφέρει και συνεκτιμήσει ότι το εν λόγω υποστατικό συνιστά τη μόνη ακίνητη ιδιοκτησία του Καθ' ου 2 η οποία όχι μόνο χρησιμοποιείται από όλη την οικογένεια ως κατοικία (δηλαδή τον παππού, τη μητέρα, τον Καθ' ου 2 και την αδελφή του) αλλά έχουν εγγραφεί δουλείες προς όφελος των υπολοίπων μελών της οικογένειας και συγκεκριμένα δικαίωμα οίκησης εφ' όρου ζωής, ως αναφέρεται στο Πιστοποιητικό Εγγραφής καθώς και στο Πιστοποιητικό Έρευνας το οποίο οι Αιτητές επισύναψαν ως Τεκμήριο Κ. Έχει τη σημασία του πως σύμφωνα με ρητή σημείωση στον τίτλο που απέκτησε ο Καθ' ου 2 η απαγόρευση μεταβίβασης από τον ίδιο σε τρίτο πρόσωπο έληξε στις 26.6.17 και πως θα μπορούσε από τότε να είχε μεταβιβαστεί το ακίνητο σε οποιονδήποτε τρίτο εάν αυτή ήταν εξαρχής η πρόθεση της οικογένειας ή του Καθ' ου 2, πράγμα το οποίο δεν έχει επιχειρηθεί και αν επιχειρείτο τώρα θα οδηγούσε σε άλλες υποψίες δικαιολογημένα. Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για μία προσφυγική οικία και ότι οι δουλείες οι οποίες έχουν αποκτηθεί θεωρούνται όχι μόνο ότι είναι προσαρτημένες στην ιδιοκτησία αυτή αλλά και ότι περιλαμβάνονται σε κάθε (μεταγενέστερη) συναλλαγή η οποία διενεργείται σε σχέση με την εν λόγω ιδιοκτησία εκτός αν εγκαταλειφθούν από τους δικαιούχους (άρθρο 12 του Κεφ.224), πράγμα για το οποίο δεν υπάρχει ένδειξη στην παρούσα. Στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598 και Zein κ.α. ν. Καμπανελλάς
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 606 κατέστη σαφές πως οι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί για πρόθεση αποξένωσης θα έπρεπε να αγνοηθούν και ότι ως μη συγκεκριμενοποιημένοι δεν ήταν επαρκείς για τη στοιχειοθέτηση της τρίτης προϋπόθεσης, δοθέντων των όσων οι καθ' ων εκεί είχαν θέσει με τη δική τους ένορκη δήλωση. Σε αντιδιαστολή με τις πιο πάνω υποθέσεις, στην παρούσα δεν υπήρξε καν ένας τέτοιος ισχυρισμός περί πρόθεσης αποξένωσης. Περαιτέρω, ακόμα και αν μπορούσε να εξαχθεί τέτοιος ισχυρισμός από κάποια παραπλήσια αναφορά, κρίνεται αναμφίβολα ως μη επαρκής για τη στήριξη του αιτήματος, ιδιαίτερα ενόψει των ισχυρισμών του Καθ' ου 2 για τα δικαιώματα και τη διαμονή της οικογένειας του. Οι ισχυρισμοί του Καθ' ου 2 παρέμειναν αναντίλεκτοι και το ίδιο το γεγονός της ύπαρξης των δουλειών και η διαμονή όλων καθιστά μάλλον απίθανη την επιδίωξη αποξένωσης και απεμπόλησης των δικαιωμάτων αυτών. Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνεται πως δεν έχει καταδειχθεί κίνδυνος αποξένωσης και κατά συνέπεια δεν υπάρχει δυσκολία απονομής δικαιοσύνης στο μέλλον. Στη βάση δε νομολογιακών αρχών παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων (βλ. Σταυράκης κ.α. ν. Δήμος Λευκωσίας, Πολ. Έφ. Ε. 68/13, ημ. 24.3.15). Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται και η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €600 συν ΦΠΑ προς όφελος του Καθ' ου 2 (υιού) και εις βάρος των Αιτητών (Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, ως έχουν μετονομαστεί). (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο