Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Δημητριάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 5645/2013, 25/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A423 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5645/2013 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων v. 1. . Δημητριάδη 2. . Λειψού 3. . Κίτα 4. . Παύλου 5. . Δημητριάδη Εναγομένων ------------------------------------------------------- Αρ. Αγωγής: 5646/2013 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων v. 1. . Δημητριάδη 2. . Δημητριάδου 3. Dias Constructors Ltd Εναγομένων ------------------------------------------------------ Αρ. Αγωγής: 5647/2013 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων v. 1. . Δημητριάδη 2. . Δημητριάδου Εναγομένων ------------------------------------------------------ Αρ. Αγωγής: 2104/2014 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων v. 1. . Δημητριάδου 2. . Παναγίδη 3. . Δημητριάδη 4. . Παναγίδου Εναγομένων ----------------------------------------------------- Αρ. Αγωγής: 391/2015 Μεταξύ: Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων v. . Δημητριάδη Εναγομένου ------------------------------------------------------ Αίτηση ημ. 22 Μαρτίου 2018 από Εναγόμενους 1 και 5 για Συνένωση Αγωγών Ημερομηνία: 25 Οκτωβρίου 2018 Εμφανίσεις: Για τους Εναγόμενους 1 και 5 στην Αγωγή 5645/13 - Αιτητές: κα Α. Καραμανή για Marios A. Sofroniou LLC Για τους Ενάγοντες στις Αγωγές 5645/13, 5646/13, 5647/13 και 391/15 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Σ. Μαργώνη για Χριστόδουλος Γ. Βασιλειάδης & Σια ΔΕΠΕ Για τους Ενάγοντες στην Αγωγή 2104/14 - Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Σ. Γεωργίου για Νίκος Χρ. Αναστασιάδης & Συνεταίροι ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Εναγόμενοι 1 και 5 ζητούν διάταγμα για συνένωση της Αγωγής 5645/13 με τις Αγωγές 5646/13, 5647/13, 2104/14 και 391/15. Η Αίτηση στηρίζεται στη Δ.14 και στη Δ.48 θ.2 και 9(
- e)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Εκ μέρους των Εναγόντων καταχωρίστηκαν ξεχωριστές ενστάσεις από τους δικηγόρους οι οποίοι τους εκπροσωπούν στις ως άνω Αγωγές αντίστοιχα. Οι δύο ενστάσεις έχουν κάποιους κοινούς λόγους ένστασης, ως εξής: 1) Η Αίτηση είναι κατ΄ ουσία αβάσιμη. 2) Δεν υπάρχει κοινό πραγματικό ή νομικό ζήτημα. 3) Τυχόν συνένωση θα περιπλέξει και καθυστερήσει τη διαδικασία. 4) Οι δικηγόροι που εκπροσωπούν τους Ενάγοντες στις ως άνω Αγωγές δεν είναι οι ίδιοι και επομένως δεν υπάρχει κοινή προσέγγιση ως προς τον τρόπο χειρισμού των Αγωγών. 5) Υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώριση της Αίτησης. 6) Η Αίτηση δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων ούτε και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. 7) Η Αίτηση είναι καταχρηστική και καταχωρίστηκε με σκοπό την σπατάλη του δικαστικού χρόνου και την εκδίκαση των Αγωγών. Επίσης η ένσταση η οποία καταχωρίστηκε από τους δικηγόρους των Εναγόντων στην Αγωγή 2104/14 περιέχει τους ακόλουθους επιπρόσθετους λόγους ένστασης: (
- i)Η Αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και ή αντικανονική επειδή δεν αναφέρεται στις ορθές δικονομικές διατάξεις. (
- ii)Στην Αίτηση δεν παρατίθενται τα κοινά γεγονότα και νομικά σημεία προς εκδίκαση. (iii) Δεν γίνεται αναφορά στους λόγους για τους οποίους ζητείται η συνένωση. (
- iv)Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση από τη στιγμή που είναι αδύνατο να εντοπιστούν από τον φάκελο της διαδικασίας τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται. (
- v)Οι Αγωγές αφορούν διαφορετικούς διαδίκους. (
- vi)Η Αίτηση είναι κακόπιστη. Οι ενστάσεις συνοδεύονται από ένορκη δήλωση του ιδίου προσώπου, ήτοι του κ. ΚX, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία των Εναγόντων. Σε αυτές ο ενόρκως δηλών βασικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Να σημειωθεί πως οι Εναγόμενοι 2 και 3 στην Αγωγή 5645/13 (οι οποίοι εκπροσωπούνται από άλλους δικηγόρους) και οι Εναγόμενοι 2 και 4 στην Αγωγή 2104/14 (οι οποίοι εκπροσωπούνται από τους ίδιους δικηγόρους, Marios Α. Sofroniou LLC) επέλεξαν να μην καταχωρίσουν ένσταση, ενώ εναντίον του Εναγομένου 4 στην Αγωγή 5645/13 και εναντίον των Εναγομένων 3 στην Αγωγή 5646/13 εκδόθηκε απόφαση λόγω μη καταχώρισης εμφάνισης. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών περιλαμβάνουν κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας εν σχέσει με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτές τις αγωγές, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τη συνένωση τους. Χρήσιμη ανάλυση των σχετικών νομικών αρχών που διέπουν το ζήτημα με αναφορά και σε προγενέστερη σχετική νομολογία περιέχεται στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 και Healy and Others v. A. Waddington and Sons Ltd. and Others
(1954)1 All E.R. 861.» Οι ίδιες νομικές αρχές επαναλήφθηκαν στην υπόθεση C & S Betton Ltd κ.ά. v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 74/11, ημ. 20.3.14. Στην υπόθεση Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 γίνεται αναφορά σε Αγγλική νομολογία, και ειδικότερα στην υπόθεση Payne v. British Time Recorder Co.
(1921)2 K.B. 1, όπου λέχθηκε ότι το Δικαστήριο πρέπει να κοιτάζει το λεκτικό των Θεσμών και να τους ερμηνεύει φιλελεύθερα και ότι όπου υπάρχουν κοινά νομικά ζητήματα ή γεγονότα που εμπλέκουν τα διαφορετικά αγώγιμα δικαιώματα, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται όλοι οι διάδικοι σε μια αγωγή. Ειδικότερα, αναφέρονται τα ακόλουθα: «It is impossible to lay down any rule as to how the discretion of the Court ought to be exercised. Broadly speaking, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time the Court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried.» Στην υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου
(1990)1 Α.Α.Δ. 416, η οποία αφορούσε συνένωση εφέσεων όπου ισχύουν οι ίδιες νομικές αρχές με αγωγές, το Εφετείο έθεσε τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως εξής: «Άλλος παράγοντας που άπτεται του ίδιου θέματος, όχι ήσσονος σημασίας, είναι η σφαιρική κατανόηση των επίδικων θεμάτων. Η συνένωση για τους σκοπούς της Δ.35 κ. 28 δε συνεπάγεται ούτε τη συγχώνευση, ούτε την εξομοίωση των επίδικων θεμάτων που εγείρονται σε κάθε μια από τις εφέσεις που θα συνεκδικαστούν. Τα επίδικα θέματα της κάθε έφεσης διατηρούν την αυτοτέλεια τους. Η περίσωση χρόνου και δαπάνης, η αποφυγή επαναλήψεων καθώς και η ευχερέστερη κατανόηση των επίδικων θεμάτων με τον αποκλεισμό κάθε δυσχέρειας που θα μπορούσε να προκύψει από το διαχωρισμό τους, αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να διατάξει τη συνεκδίκαση εφέσεων.» Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. αρ. 345/14, ημ. 11.3.15, επαναλήφθηκε η αρχή πως «η Δ.14 που ρυθμίζει τη συνένωση αγωγών δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο εκδικάζον δικαστήριο να προβεί σε συνένωση . γνώμονας είναι πάντοτε η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών». Στα πλαίσια εξέτασης της Αίτησης, επισημαίνεται αρχικά ότι η Δ.14 θ.2 περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, επομένως ο λόγος ένστασης πως η Αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση δεν είναι βάσιμος. Επίσης, σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9(e), η οποία και πάλι περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, αίτηση για συνένωση δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση εάν τα γεγονότα στα οποία βασίζεται φαίνονται στον φάκελο της υπόθεσης. Επομένως, δεν είναι απαραίτητο όπως η παρούσα Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση καθότι είναι προφανές πως οι Αιτητές βασίζονται στα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν από τους φακέλους των Αγωγών οι οποίες βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το κατά πόσον αυτά τα γεγονότα δικαιολογούν τη συνένωση των Αγωγών είναι διαφορετικό ερώτημα το οποίο θα τύχει εξέτασης στη συνέχεια. Ως εκ τούτου οι λόγοι ένστασης υπ΄ αρ. (ii)-(iv) κρίνονται επίσης ανεδαφικοί. Σύμφωνα με την υπόθεση Samata Enterprises Ltd. v. Σταύρου
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1877, το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όταν αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Βεβαίως, σύμφωνα και με την υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά. (ανωτέρω), αυτό δεν συνεπάγεται πως η υπεράσπιση και ή η τυχόν ανταπαίτηση παραγνωρίζονται παντελώς από το Δικαστήριο. Όσον αφορά την παρούσα περίπτωση σημειώνεται πως σε όλες τις προαναφερόμενες Αγωγές οι Εναγόμενοι καταχώρισαν υπεράσπιση ενώ οι Εναγόμενοι 2 και 3 στην Αγωγή 5645/13 έχουν καταχωρίσει υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Στις υπερασπίσεις τους οι Εναγόμενοι ουσιαστικά αρνούνται το περιεχόμενο των εκθέσεων απαιτήσεων και προβάλλουν ισχυρισμούς για παράνομη χρέωση τόκου, για παράνομο και αντικανονικό τερματισμό και περίληψη παράνομων ρητρών κατά παράβαση του περί Προστασίας του Ανταγωνισμού Ν.207/
- Οι Εναγόμενοι 2 και 3 στην Αγωγή 5645/13, στη δική τους υπεράσπιση, ισχυρίζονται πως οι προσωπικές τους εγγυήσεις είναι άκυρες και μη δεσμευτικές λόγω συμπαιγνίας μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου 1, οι οποίοι, ενώ γνώριζαν πως το δάνειο θα χρησιμοποιείτο αποκλειστικά για κερδοσκοπικούς και επενδυτικούς σκοπούς, πληροφόρησαν τους Εναγόμενους 2 και 3 πως το δάνειο ήταν στεγαστικό. Ως εκ τούτου οι Εναγόμενοι 2 και 3 επικαλούνται την εφαρμογή της αρχής non est factum και παράβαση καθήκοντος επιμέλειας εκ μέρους των Εναγόντων, παραθέτοντας και λεπτομέρειες αμέλειας. Επίσης ανταπαιτούν απόφαση για ακύρωση της σύμβασης εγγύησης και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά τον χρόνο καταχώρισης της Αίτησης, είναι γεγονός πως αυτή θα μπορούσε να καταχωριστεί ενωρίτερα, ειδικότερα αν ληφθεί υπόψιν πως οι εκθέσεις απαίτησης καταχωρίστηκαν μεταξύ 10.12.13 μέχρι και 26.1.15 και οι Κλήσεις για Οδηγίες καταχωρίστηκαν εντός του 2014 για τις πρώτες τρεις Αγωγές και εντός του 2015 για τις υπόλοιπες δύο. Αυτό όμως από μόνο του δεν αποτελεί λόγο για την απόρριψη της Αίτησης από τη στιγμή που η ακρόαση των Αγωγών δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (ανωτέρω). Με βάση το περιεχόμενο των εκθέσεων απαιτήσεων που έχουν καταχωριστεί στις ως άνω Αγωγές προκύπτουν τα ακόλουθα:
- Οι Ενάγοντες είναι το ίδιο νομικό πρόσωπο ενώ οι Εναγόμενοι διαφέρουν. Ειδικότερα, οι Αιτητές είναι Εναγόμενοι σε όλες τις Αγωγές ενώ οι Αγωγές εκκρεμούν επίσης εναντίον και άλλων προσώπων, ήτοι των Εναγομένων 2 και 3 στην Αγωγή 5645/13 και των Εναγομένων 2 και 4 στην Αγωγή 2104/
- Οι Αγωγές αφορούν σε συμφωνίες παραχώρησης τραπεζικών διευκολύνσεων διαφορετικών ημερομηνιών, διαφορετικής φύσης με διαφορετικούς όρους, συμπεριλαμβανομένου του τόκου, και με διαφορετικές εξασφαλίσεις. Ειδικότερα · Η Αγωγή 5645/13 αφορά συμφωνία δανείου ημ. 30.5.08 και συμπληρωματική συμφωνία δανείου ημ. 7.1.11 μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου 1, για την οποία παρείχαν προσωπική εγγύηση οι Εναγόμενοι 2, 3 και 5 και εξασφάλιση με εκχώρηση δύο ασφαλιστηρίων συμβολαίων ζωής από τον Εναγόμενο 1 και με υποθήκευση ακινήτου του Εναγομένου
- · Η Αγωγή 5646/13 αφορά συμφωνία δανείου ημ. 25.5.10 μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου 1, με προσωπική εγγύηση της Εναγομένης 2 και εξασφάλιση με εκχώρηση τριών διαφορετικών ασφαλιστηρίων συμβολαίων ζωής από τον Εναγόμενο 1 και ενός συμβολαίου από την Εναγομένη 2 και με υποθήκευση ακινήτου του Εναγομένου
- Δεν διαφεύγει βέβαια την προσοχή πως πρόκειται για το ίδιο ενυπόθηκο ακίνητο με την Αγωγή 5645/
- · Η Αγωγή 5647/13 αφορά συμφωνία ημ. 20.7.06 και συμπληρωματική συμφωνία ημ. 11.6.10 για τρεχούμενο λογαριασμό προς τους Εναγόμενους 1 και 2, ως εξασφάλιση του οποίου ο Εναγόμενος 1 εκχώρησε ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής. · Η Αγωγή 2104/14 αφορά συμφωνία στεγαστικού δανείου ημ. 24.10.08 και τρεις τροποποιητικές συμφωνίες ημ. 7.7.09, 13.3.10 και 7.1.11 μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων 1-3, με προσωπική εγγύηση της Εναγομένης 4 και εξασφάλιση με εκχώρηση μιας ασφάλειας ζωής από την Εναγομένη 1, μιας ασφάλειας ζωής από τον Εναγόμενο 2 και τρείς διαφορετικές ασφάλειες ζωής από τον Εναγόμενο 3, και με υποθήκευση ενός ακινήτου του Εναγομένου
- Σημειώνεται πως οι ασφάλειες ζωής των Εναγομένων 1 και 3 είναι οι ίδιες ως στις Αγωγές 5645/13 και 5646/13 αντίστοιχα. · Η Αγωγή 391/15 αφορά συμφωνία παροχής πιστωτικής κάρτας ημ. 17.7.08 προς τον Εναγόμενο. Είναι σαφές από τα πιο πάνω πως οι Αγωγές αφορούν διαφορετικές συμφωνίες για παροχή διαφορετικών τραπεζικών διευκολύνσεων, σε διαφορετικές ημερομηνίες για διαφορετικά ποσά πίστωσης και με επιμέρους όρους, όπως το επιτόκιο και κατά συνέπεια το ισχυριζόμενο τελικώς διαμορφωμένο οφειλόμενο ποσό υπό μορφή υπέρβασης των καθυστερημένων δόσεων σε δάνεια είτε υπέρβασης ορίου σε τρεχούμενο είτε ως υπόλοιπο σε πιστωτική κάρτα. Επίσης οι εγγυήσεις και εξασφαλίσεις, ως επί το πλείστον, είναι διαφορετικές, δόθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και μάλιστα από διαφορετικά άτομα πέραν των Αιτητών. Πρόκειται ουσιαστικά για διαφορετικό και ξεχωριστό πλαίσιο της κάθε συμφωνίας, για το οποίο, ενόψει και των υπερασπίσεων, θα πρέπει να παρουσιαστούν τα σχετικά έγγραφα και να γίνει αναφορά τόσο στο πραγματικό όσο και στο νομικό τους υπόβαθρο ξεχωριστά, όπως π.χ. οι συνθήκες υπογραφής, το εκάστοτε νόμιμο επιτόκιο και πώς απορρέει το τελικό ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό. Με άλλα λόγια, πρόκειται για συμφωνίες χωρίς οποιαδήποτε σύνδεση ή σχέση μεταξύ τους, καθώς επίσης και για εξασφαλίσεις οι οποίες είναι μεν σε κάποιο βαθμό κοινές όμως και πάλι σχετίζονται με εντελώς διαφορετικές συμφωνίες. Η θέση των Αιτητών πως επειδή ο ενόρκως δηλών στις δύο αιτήσεις είναι το ίδιο πρόσωπο όλοι ή οι πλείστοι μάρτυρες σε κάθε υπόθεση θα είναι οι ίδιοι είναι απλή εικασία η οποία δεν υποστηρίζεται από την προσαχθείσα στα πλαίσια της Αίτησης μαρτυρία. Στις δύο ένορκες δηλώσεις του ο κ. Χ περιορίζεται στο να αναφέρει πως αντλεί γνώση των γεγονότων και από τα έγγραφα τα οποία βρίσκονται στην κατοχή των Εναγόντων. Αξίζει να σημειωθεί ακόμα πως η κα Μαργώνη στη δική της αγόρευση κάνει λόγο αφενός για ογκωδέστατη και μακροσκελή μαρτυρία και αφετέρου για τουλάχιστον ένα βασικό μάρτυρα για τους Ενάγοντες, χωρίς να αποκλείει την προσκόμιση περισσότερων μαρτύρων, αναφορικά βεβαίως με τις τέσσερις εκ των πέντε Αγωγών. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, προκύπτει ξεκάθαρα πως οι Αγωγές δεν αφορούν σε κοινά νομικά ούτε και πραγματικά γεγονότα, ούτως ώστε να κρίνεται επιθυμητή η συνένωση τους. Αντιθέτως, θεωρώ πως τυχόν συνένωση θα προκαλέσει περαιτέρω δυσχέρεια, σύγχυση, πολυπλοκότητα και καθυστέρηση στη διαδικασία εφόσον θα παρουσιαστεί όγκος εγγράφων για τα οποία θα πρέπει να γίνει ξεχωριστή αναφορά και επεξήγηση σε καθεμιά των Αγωγών με μαρτυρία η οποία είναι παντελώς ασύνδετη μεταξύ της όσον αφορά τις υπό κρίση συμφωνίες της καθεμιάς. Επιπλέον, υπάρχει και το ζήτημα της εκπροσώπησης των Εναγόντων από διαφορετικούς δικηγόρους. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά., Πολ. Αίτηση αρ. 177/14, ημ. 7.11.14, «Όπου οι δικηγόροι των διαφόρων αγωγών είναι διαφορετικοί, ενδεχομένως να μην διαταχθεί συνένωση εφόσον ένας των δικηγόρων θα ηγείται των συνενωμένων αγωγών, εκτός και αν υπάρχει μεταξύ τους συμφωνία». Βέβαια στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται μεν για το ίδιο νομικό πρόσωπο όμως και οι δύο δικηγόροι των Εναγόντων, στις ενστάσεις τους, αναγνωρίζουν τη δυνατότητα διαφορετικής άποψης μεταξύ τους ως προς τον χειρισμό των Αγωγών. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, το Δικαστήριο καταλήγει πως δεν έχει διαφανεί ότι θα προκύψει τέτοιο όφελος από την συνεκδίκαση των ως άνω Αγωγών και γενικότερα ότι κάτι τέτοιο θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Επομένως, η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων 1 και 5 - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. (Υπ.) ........ Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο