VLADIMIR ν. IVANUSKINA, Αρ. Αγωγής: 3174/2017, 30/10/2018

(2004)1 ΑΑΔ 1660, λέχθηκαν τα εξής, στη σελ. 1661: «Το ζήτημα της αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με το οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στο Annual Practice 1956 συναντάται αντίστοιχη με την δική μας πρόνοια, το Ο.38. Εξηγείται ακριβώς πως ασκείται αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου και τονίζεται στη σελ. 677 κ.επ. ότι δεν υπάρχει υποχρέωση του Δικαστηρίου στην έκδοση τέτοιου διατάγματος. Είναι πάντοτε θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχοντας υπόψη τους λόγους για τους οποίου ζητείται. Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοίζου, Αίτηση

(2008)Α.Α.Δ 280 λέχθηκαν τα εξής: «Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ΄ ου στην αίτηση εκείνη Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39 θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της. (Annual Practice 1958, σελ. 865 και Halsbury's Laws of England 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878).» Εντοπίζεται δε, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878: "Discretionary power of the Court as to evidence. The Court has a discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application is made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion". Οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, προκειμένου να εγκρίνει αίτημα παρουσίας μάρτυρα για αντεξέταση, είναι η στοιχειοθέτηση κάποιου είδους εξαιρετικής περίστασης, ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Καθοδηγητικά για τον τρόπο που θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι και τα όσα αποφασίσθηκαν σε ενδιάμεση απόφαση του Ε.Δ. Λευκωσίας στην Αγωγή 7123/08 ημερομ.9/4/2009, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα ׃ «Όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με τις πρόνοιες της νέας Δ.48 Κ.4

(2), όπως αυτή θεσπίστηκε στις 23.12.92, ουσιαστικά δεν απαιτείται ή επιτρέπεται πλέον η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας κατά την ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης, προς απόδειξη αμφισβητούμενων γεγονότων και ισχυρισμών. Όπως ρητά αναφέρεται στη δικονομική αυτή διάταξη, η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις, ενώ διατηρείται μόνο η δυνατότητα του διαδίκου να αντεξετάσει ομνύοντα με βάση τις πρόνοιες της Δ.39. Υπενθυμίζεται το ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 Κ.1, το Δικαστήριο μπορεί μόνο κατόπιν αιτήματος διαδίκου να διατάξει την παρουσία ενός ομνύοντα για αντεξέταση. Τα θέματα δε επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι να εκτείνονται επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου». Είναι επίσης κατά την άποψη μου αναγκαίο όπως η ευχέρεια αυτή ασκείται με φειδώ και σε περιπτώσεις όπου καθίσταται πρόδηλη η αναγκαιότητα έκδοσης του διατάγματος αντεξέτασης, έτσι ώστε να μην παρακάπτεται η αρχή ότι η διαδικασία σε ενδιάμεσες αιτήσεις διεξάγεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις των μερών. Με βάση όλα τα πιο πάνω, θα προχωρήσω να εξετάσω την αίτηση, ξεκινώντας από το λόγο ένστασης, ότι δηλαδή η αίτηση δεν υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση. Στη Δ.48 Θ.9 εκτίθενται οι αιτήσεις που πρέπει να γίνονται διά κλήσεως και δεν χρειάζεται να υποστηρίζονται από ένορκο δήλωση και σε αυτές δεν περιλαμβάνεται αίτηση της εξεταζόμενης φύσης. Και αυτό είναι κατά την κρίση μου εύλογο, καθότι από τη στιγμή που ένας διάδικος αποτείνεται στο Δικαστήριο επιζητώντας όπως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκηθεί υπέρ του, θα πρέπει να δώσει στο Δικαστήριο όλα τα απαραίτητα αλλά και επαρκή στοιχεία που να στηρίζουν το αίτημα του και να δικαιολογούν την προς όφελος του άσκηση της ευχέρειας αυτής, κάτι που δεν έχει γίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Εκτός δηλαδή του ότι η παράλειψη του αιτητή να στηρίξει την αίτηση του με ένορκο δήλωση, αντιβαίνει κατά την κρίση μου στη Δ.48 Θ.9, επιπρόσθετα την αφήνει μετέωρη χωρίς πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων που να την υποστηρίζουν και τα οποία να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτητή, αφού δεν έχουν εκτεθεί με μαρτυρία οι λόγοι εκείνοι για τους οποίους η υπόθεση θα έπρεπε να ενταχθεί στην κατηγορία των περιπτώσεων για την οποία το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα μπορούσε να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Όπως λέχθηκε στην Αίτηση των Λ. Μήλιου πιο πάνω, το ζήτημα της έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, το οποίο μπορεί «να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της». Η οποιαδήποτε διάσταση στις θέσεις των διαδίκων μερών δεν παρέχει αυτοδίκαια το δικαίωμα για αντεξέταση και ούτε μπορεί να επεκταθεί «επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου». (βλ. την απόφαση στην Αγωγή 7123/08, στην οποία πιο πάνω γίνεται αναφορά). Στην εξεταζόμενη περίπτωση, ο αιτητής επιδιώκει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του, παραλείποντας όμως να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τους λόγους για τους οποίους η υπόθεση θα έπρεπε να ενταχθεί στην κατηγορία των περιπτώσεων για την οποία το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα μπορούσε να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα, με αποτέλεσμα για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση να έχει απορριπτική κατάληξη. Κάποιες αναφορές σε σχέση με το ζήτημα της αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος στην γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του αιτητή που και εν πάση περιπτώσει γίνονται με γενικό και αόριστο τρόπο, θα ήταν ανεπίτρεπτο να ληφθούν υπόψη από το δικαστήριο δεδομένου ότι η αγόρευση σαφώς και δεν είναι το σωστό μέτρο και βήμα για την εισαγωγή μαρτυρίας. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ' ης η αίτηση/εναγόμενης και εναντίον του αιτητή/ενάγοντα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............ Στ. Λουκίδου-Βασιλείου Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για αντεξέταση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο