Αναφορικά με τον Ανδρέου ν. Αναφορικά με την Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, Αρ. Γενικής Αίτησης: 201/2015, 20/7/2018

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Οι είκοσι λόγοι έφεσης μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως ακολούθως: (α) το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Ν. 22/85είναι αντισυνταγματικό, (β) δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 52, (γ) η απόφαση του διαιτητή αποτελεί κακοδικία και παράβαση του Άρθρου 30 του Συντάγματος, (δ) η απόφαση ήταν αποτέλεσμα απάτης, δόλου και ψευδών παραστάσεων της πλευράς των καθ' ων η αίτηση και του διαιτητή, (ε) η απόφαση δεν είναι αιτιολογημένη και δεν μπορούσε να εκδοθεί με βάση τα στοιχεία ενώπιον του διαιτητή, και (στ) ο αιτητής έχει καλή υπεράσπιση λόγω παράνομων χρεώσεων τόκων. Η αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του αιτητή. Τα όσα αναφέρονται σε αυτή μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: ο αιτητής ειδοποιήθηκε στις 31/7/14, ως εγγυητής σε συμφωνία δανείου, για τη διεξαγωγή της επίδικης διαιτησίας. Δεν μπορούσε να παρευρεθεί στη διαιτησία καθότι θα απουσίαζε στο εξωτερικό. Επικοινώνησε τηλεφωνικώς με κάποια XXXXX Αβραάμ και τον διαιτητή, οι οποίοι τον διαβεβαίωσαν ότι θα αναβληθεί σε νέα ημερομηνία. Τον Σεπτέμβριο του 2014 επικοινώνησε με την Σ. Αβραάμ, η οποία τον ενημέρωσε ότι είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον του λόγω της παράλειψής του να εμφανιστεί στη διαιτησία. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι αποτελεί τακτική των καθ' ων η αίτηση και του συγκεκριμένου διαιτητή να πράττουν το ίδιο και προς τούτο επισυνάπτει απόσπασμα από ηλεκτρονική εφημερίδα (Τεκμήριο 4). Επισυνάπτεται η συμφωνία εγγύησης (Τεκμήριο 1) και κατάσταση λογαριασμού, ημερ. 2/9/14 (Τεκμήριο 2). Η επίδικη διαιτητική απόφαση επιδόθηκε στον αιτητή στις 25/2/15 (Τεκμήριο 3). Οι καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης. Οι εννέα λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) ο αιτητής κωλύεται να προβάλει λόγους έφεσης τους οποίους θα μπορούσε να προβάλει στη διαιτητική διαδικασία, (β) η διαδικασία διαιτησίας ήταν νομότυπη και η απόφαση του διαιτητή είναι έγκυρη, (γ) οι ισχυρισμοί για παράνομους τόκους και χρεώσεις είναι αόριστοι και ατεκμηρίωτοι, και (δ) η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση, της XXXXX Μιλτιάδους. Συνοπτικά, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι ο αιτητής ειδοποιήθηκε για τη διεξαγωγή της διαιτησίας προσωπικά (Τεκμήριο Ε). Εντούτοις, ο αιτητής παρέλειψε αδικαιολόγητα να εμφανιστεί ενώπιον του διαιτητή και να προβάλει τους ισχυρισμούς του. Λαμβάνοντας υπόψη τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν του, ο διαιτητής έκδωσε την επίδικη διαιτητική απόφαση (Τεκμήριο Στ). Τέλος, είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Κατά την ακρόαση της αίτησης, οι δύο πλευρές επέλεξαν να περιοριστούν σε γραπτές αγορεύσεις. Έλαβα υπόψη μου κάθε τι το οποίο αναφέρθηκε. Η αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου του 1985, Ν.22/85. Ειδικότερα, το άρθρο 52

(4)προνοεί ότι οποιοδήποτε πρόσωπο θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του διαιτητή μπορεί να υποβάλει έφεση εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Οι περιορισμένοι λόγοι για τους οποίους το Δικαστήριο μπορεί να ακυρώσει διαιτητική απόφαση προνοούνται στο άρθρο 20 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 (Αναφορικά με τη διαιτησία μεταξύ του Μιχάλη Φανή και του Ταμείου Ασφαλιστών Μηχανοκίνητων Οχημάτων, Πολιτική Έφεση 354/11, ημερ. 17/5/16). Εκ προοιμίου σημειώνεται ότι ο αιτητής δεν αμφισβητεί ότι έχει ειδοποιηθεί δεόντως για τη διεξαγωγή της διαιτησίας. Αυτό που ισχυρίζεται είναι ότι δεν παρουσιάστηκε επειδή είχε προγραμματίσει ταξίδι στο εξωτερικό (παρ. 3 της Ένορκης Δήλωσής του). Σύμφωνα με τον αιτητή, τόσο ο διαιτητής όσο και κάποια Σ. Αβραάμ, τον διαβεβαίωσαν ότι η διαιτησία θα αναβαλλόταν σε μεταγενέστερη ημερομηνία (παρ. 3.6). Στην αντίπερα όχθη, η πλευρά των καθ' ων η αίτηση απορρίπτει τους ισχυρισμούς του αιτητή. Ο αιτητής έχει το βάρος να αποδείξει τους εν λόγω ισχυρισμούς του. Η πλευρά του αιτητή δεν προέβη σε αντεξέταση, ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση ως προς την παράλειψη αυτή. Αποτελεί πάγια νομολογημένη αρχή ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αγνοήσει, ιδιαίτερα στην απουσία οποιασδήποτε σαφούς εξήγησης, μαρτυρία που ενώ ο ένας από τους διάδικους θεωρεί σημαντική για την υπόθεσή του, εν τούτοις παραλείπει εσκεμμένα ή αμελώς, από του να τη θέσει στον αντίδικό του προς σχολιασμό (Δημήτρης Ευσταθίου v. Alpha Bank Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1682, Frederickou Schools Co Ltd κ.ά. v. Acuac Inc.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1527, Adidas Sportshuhfabriken Ad Dassler KG v. The Jonitexo Limited

(1987)1 Α.Α.Δ. 383). Συνεπώς, οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί. Πέραν αυτού, υπάρχει ακόμα ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο δεν μπορεί να παραγνωριστεί, με τη δική του αυτόνομη δυναμική και αξία. Στοιχείο το οποίο είναι καταλυτικό ως προς την τύχη της παρούσας αίτησης. Ο αιτητής αποδίδει στον ίδιο τον διαιτητή απάτη, δόλο και ψευδείς παραστάσεις (παρ. 3.11 της Ένορκης Δήλωσής του). Εντούτοις, η πλευρά του αιτητή δεν έχει συνενώσει ως διάδικο τον διαιτητή. Ούτε προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου ότι η αίτηση έχει επιδοθεί στον διαιτητή, κάτι το οποίο αποτελεί αναγκαίο μέτρο οποτεδήποτε του αποδίδεται απρεπής διαγωγή, για ουσιαστικούς ή τεχνικούς λόγους (Χρίστος Συμεωνίδης v. Ανδρέας Μενελάου, Πολιτική Έφεση 6/2012, ημερ. 22/12/16). «Το δικαίωμα του διαιτητή να ακούεται, οποτεδήποτε του προσάπτεται μομφή για απρεπή διαγωγή, συνιστά, όπως σημειώνεται στο Russel [on the Law of Arbitration, 19η έκδοση] απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης» (Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 1978). Για τους πιο πάνω λόγους, η εκδοχή του αιτητή ως προς τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία διαιτησίας, παρόλο που ειδοποιήθηκε δεόντως, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Κατ' επέκταση, η μη προβολή των θέσεων του αιτητή στη διαδικασία διαιτησίας καθιστούν μη επιτρεπτή την προώθηση των θέσεων του στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης. Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην απόφαση Παναγιώτης Κλεοβούλου v. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, Πολιτική Έφεση 304/2010, ημερ. 10/7/15 από τον έντιμο Δικαστή Α. Λιάτσο: «Τα γεγονότα της υπόθεσης Κούλλουρου ν. Σ.Π.Ε. Αθηαίνου

(2005)1 ΑΑΔ 987, προσομοιάζουν με τα επίδικα: Η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε προς όφελος της εφεσίβλητης συνεργατικής πιστωτικής εταιρείας στην απουσία της εφεσείουσας. Ακολούθησε αίτηση της εφεσείουσας υπό μορφή έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Η διαπίστωση ότι η εφεσείουσα δεν παρευρέθηκε στη διαιτητική διαδικασία και δεν υπέβαλε οποιαδήποτε θέση επί της απαίτησης της εφεσίβλητης, παρόλο ότι είχε ειδοποιηθεί, απέβη μοιραία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η αδικαιολόγητη παράλειψη εμφάνισης ενώπιον του διαιτητή ήταν καταλυτική. Κατ' έφεσιν κρίθηκε πως η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η εφεσείουσα δεν μπορούσε να θέσει ενώπιόν του θέσεις τις οποίες δεν είχε προωθήσει ενώπιον του διαιτητή, ήταν ουσιαστικά ορθή.» Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου. Η διαιτησία δεν είναι και δεν αποτελεί προστάδιο για την προσφυγή στο Δικαστήριο, αλλά αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη διαδικασία με τους δικούς της διαδικαστικούς και αποδεικτικούς κανόνες (Ελένη Κούλλουρου v. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αθηαίνου

(2005)1 Α.Α.Δ. 987). Παρά την πιο πάνω διαπίστωση, προχωρώ να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους έφεσης. Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι οι καθ' ων η αίτηση προέβαιναν σε παράνομες και καταχρηστικές χρεώσεις τόκων κατά παράβαση ευρωπαϊκής και κυπριακής νομοθεσίας. Όπως αναφέρει στην Ένορκη Δήλωσή του: «έχω αναθέσει σε ειδικό την ετοιμασία σχετικής έκθεσης για ανακατασκευή των καταστάσεων λογαριασμού ώστε να φανεί το επίπεδο και το ύψος των παράνομων και καταχρηστικών χρεώσεων που επέβαλαν οι Εφεσίβλητοι στον λογαριασμό του Πρωτοφειλέτη και περιλαμβάνονται στην εν λόγω διαιτητική απόφαση. Επιφυλάσσομαι καιρώ τω δέοντι να παρουσιάσω τη σχετική έκθεση κατά την ακρόαση της υπόθεσης.» (παρ. 3.14). Τέτοια έκθεση δεν έχει παρουσιαστεί από τον αιτητή. Ούτε έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία προς τεκμηρίωση των γενικόλογων και αόριστων ισχυρισμών του για παράνομες χρεώσεις. Συνεπώς, αυτός ο λόγος ένστασης απορρίπτεται. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί αναιτιολόγητης διαιτητικής απόφασης, με απλή ανάγνωση της εν λόγω απόφασης διαπιστώνεται ότι δεν ευσταθεί. Στη διαιτητική απόφαση, η οποία επισυνάπτεται στην αίτηση, περιλαμβάνονται με λεπτομέρεια όλα τα αναγκαία στοιχεία τόσο της διαδικασίας ενώπιον του διαιτητή, όσο και η αιτιολογία του. Ειδικότερα, στη διαιτητική απόφαση, αναγράφεται, μεταξύ άλλων, ότι «αφού εμελέτησα τα όσα κατατέθηκαν από τον Αιτητή, καθώς και τα ενώπιόν μου παρουσιασθέντα έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία τα οποία έχουν μονογραφηθεί, αποφασίζω όπως.». Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι η διαιτητική διαδικασία διεξάχθηκε στην απουσία όλων των εκεί καθ' ων η αίτηση και συνεπώς ο διαιτητής είχε μόνο μια εκδοχή ενώπιόν του. Με αυτά τα δεδομένα αυτό που παρέμεινε να εξεταστεί από τον διαιτητή ήταν αν τα γεγονότα όπως βρίσκονταν ενώπιόν του ήταν αρκετά για να αποδείξουν την απαίτηση στο αναγκαίο επίπεδο (Mirza Feiz Hasan v. Μιχάλης Ανδρέου, Πολιτική Έφεση 2/2011, ημερ. 2/12/15). Τέλος, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι το άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου είναι αντισυνταγματικό γιατί απαγορεύει την προσφυγή στο Δικαστήριο (παρ. 16 και 17 της Ένορκης Δήλωσής του). Η προβολή συνταγματικών θεμάτων θα πρέπει να γίνεται με σαφήνεια και να εξειδικεύονται με την αναγκαία επάρκεια (Τάκης Βασιώτης Λτδ ν. Συμβουλίου Εγγραφής και Ελέγχου Οικοδομικών και Τεχνικών Έργων

(2011)3 Α.Α.Δ. 716). Παρά τη γενικότητα με την οποία είναι διατυπωμένη η εισήγηση της πλευράς του αιτητή, ως προς την ουσία του ισχυρισμού, παραπέμπω στα όσα έχουν λεχθεί στην απόφαση Α.Ζ. v. Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ, Πολιτική Έφεση 96/12, ημερ. 6/6/18: «Ούτε τίθεται θέμα παραβίασης του Άρθρου 30 του Συντάγματος, εφόσον το έργο του Διαιτητή είναι "οιονεί δικαστικό". "Δικαστική είναι και η αποστολή τους" (βλ. Τράπεζα Κύπρου Λτδ v. Dynacon Ltd κ.α.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 717, Κλεοβούλου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, ECLI:CY:AD:2015:A507, Π.Ε. 304/2010, ημερ. 10/7/2015). Συνεπώς το παράπονο των Εφεσειουσών προς αυτήν την κατεύθυνση δεν μπορεί να επιτύχει». Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με το θέμα των εξόδων, δεν βρίσκω κανένα λόγο για παρέκκλιση από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει ειδικός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής. Συνεπώς, επιδικάζονται έξοδα υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/General Applications Αναφορά: Αίτηση - έφεση για ακύρωση Διαιτητικής Απόφασης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο