Αδάμου ν. Στυλιανού κ.α., Αρ. Αγωγής:5339/11, 1/11/2018

Αδάμου ν. Στυλιανού κ.α., Αρ. Αγωγής:5339/11, 1/11/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A438 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:5339/11 Μεταξύ: xxxxx Αδάμου, από Λεμεσό Ενάγοντας και

1. xxxxx Στυλιανού, από Λεμεσό
2. S & G Colocassides Limited ACM Christofides Limited, από Λευκωσία Εναγόμενοι Ως τροποποιήθηκε με Διάταγμα Δικαστηρίου ημερομηνίας 21/09/12 xxxxx Αδάμου, από Λεμεσό Ενάγοντας και
3. xxxx Στυλιανού, από Λεμεσό
4. ACM Christofides Limited, από Λευκωσία
5. S & G Colocassides Limited, νέο όνομα Michaels Automotive Limited από Λευκωσία Εναγόμενοι Ημερομηνία: 01 Νοεμβρίου 2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα: κα. Σ. Τόκα Για Εναγόμενο 1: κ. Κ. Χατζηπιέρας Για Εναγόμενους 2: κ. Γ. Κωνσταντίνου για κα. Φ. Βερεσιέ Για Εναγόμενους 3: Καμία Εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή αφορά σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη το απόγευμα της 20/11/2009 και συγκεκριμένα περί τις 1645, στη Λεωφόρο Ομονοίας στη Λεμεσό, όταν ο ενάγοντας, στην προσπάθεια του να διασταυρώσει πεζός την εν λόγω λεωφόρο από τα ανατολικά προς τα δυτικά, κτυπήθηκε από το όχημα XXXXX72 το οποίο οδηγείτο από τον εναγόμενο
6. Ο τελευταίος ενάγεται στη βάση αμέλειας και/ή παράβασης νομίμων καθηκόντων, ενώ οι εναγόμενοι 2 και 3 ως εκ προστήσεως συνυπεύθυνοι, στη βάση του ότι ήταν οι κατ' ισχυρισμό εργοδότες του εναγόμενου 1 και συνιδιοκτήτες του οχήματος που αυτός οδηγούσε. Αμφισβητούμενα είναι τόσο η ευθύνη ενός εκάστου των εναγομένων όσο και το ύψος των ζημιών του ενάγοντα. Καθ' όλη την πορεία της υπόθεσης, μόνο οι εναγόμενοι 1 και 2 εμφανίστηκαν και εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρο. Ως εκ τούτου, η υπόθεση σε σχέση με τον εναγόμενο 3 προχώρησε σε απόδειξη παράλληλα με την υπόθεση των εναγομένων 1 και
7. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατέθεσαν συνολικά δέκα μάρτυρες, έξι μάρτυρες από πλευράς ενάγοντα, περιλαμβανομένου και του ιδίου, και τέσσερεις από πλευράς υπεράσπισης. Ο εναγόμενος 1, δεν κατέθεσε στην ακρόαση όμως η κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία κατά τη διερεύνηση του ατυχήματος, κατατέθηκε, με τη σύμφωνο γνώμη των δύο πλευρών, για την αλήθεια του περιεχομένου της. Αναφορά στο περιεχόμενο της εν λόγω κατάθεσης κάνω πιο κάτω. Οι μάρτυρες του ενάγοντα ήταν ο Αστ. XXXXX Α. Αιμιλίου της Τροχαίας Λεμεσού και εξεταστής της υπόθεσης (ΜΕ1), ο ενάγοντας (ΜΕ2), ο ιδιώτης Νευροχειρούργος Δρ. Μ. Σπύρου (ΜΕ3), ο ιδιώτης Ορθοπεδικός Δρ. Σ. Ιωάννου (ΜΕ4), ο υπεύθυνος του λογιστηρίου της εταιρείας Muskita Aluminium Industries, Γ. Νικηφόρου (ΜΕ5) και η Γενική Χειρούργος του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, Δρ. Δ. Νικολάου (ΜΕ6). Οι μάρτυρες της Υπεράσπισης ήταν ο ιδιώτης Ορθοπεδικός Δρ. Η. Γεωργίου (ΜΥ1), ο αυτόπτης μάρτυρας του δυστυχήματος, Π. Χριστοφή (ΜΥ2), ο εμπειρογνώμονας τροχαίων δυστυχημάτων, μηχανολόγος μηχανικός, Θ. Ο' Μαχόνυ (ΜΥ3) και ο ιδιώτης Νευρολόγος Δρ. Κ. Χ'' Βασίλης (ΜΥ4). Αν και η προσκομισθείσα μαρτυρία ήταν εκτενής και εκ της δικογραφίας υπήρχαν αρκετά αμφισβητούμενα θέματα, εντούτοις, κατά την διάρκεια της ακρόασης, διάφορα γεγονότα είτε δηλώθηκαν ως παραδεκτά είτε προέκυψαν να μην αμφισβητούνται ή να συνιστούν κοινό και παραδεκτό έδαφος μεταξύ των μερών. Η πλειοψηφία των εν λόγω γεγονότων προέρχεται κυρίως από την κατάθεση που ο εναγόμενος 1 έδωσε στον ΜΕ1 κατά τη διερεύνηση του ατυχήματος, η οποία κατάθεση, ως ανέφερα ανωτέρω, ζητήθηκε από πλευράς ενάγοντα και με αυτό συμφώνησε η πλευρά των εναγομένων, όπως κατατεθεί για την αλήθεια του περιεχόμενου της (Τεκ.4). Πρόσθετα τούτου και πέραν των όσων στην πορεία της υπόθεσης δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα, αναφορά στα οποία κάνω πιο κάτω, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγομένων 1 και 2, δήλωσαν κατά τις αγορεύσεις τους ότι αποδέχονται και την ουσία της μαρτυρίας του ΜΕ1, του αστυνομικού δηλαδή που διερεύνησε την υπόθεση και που στα πλαίσια της εν λόγω διερεύνησης έλαβε καταθέσεις από τους εμπλεκόμενους, ήτοι τους ενάγοντα, εναγόμενο και ΜΥ2 (Τεκ. 3, 4 και 5 αντίστοιχα) και ετοίμασε το σχετικό σχεδιάγραμμα της σκηνής του ατυχήματος (Τεκ.1). Αμφότερες δε οι πλευρές δέχονται, ότι τόσο ο ενάγοντας όσο και ο εναγόμενος 1 συμφώνησαν πλήρως ότι τα όσα αναφέρονται στο εν λόγω σχεδιάγραμμα είναι αληθή. Ενόψει των πιο πάνω, είναι θεωρώ αχρείαστο να παραθέσω σε έκταση τη μαρτυρία ενός εκάστου μάρτυρα, στο βαθμό τουλάχιστο που αυτή δεν αμφισβητείται. Συνοψίζω αμέσως πιο κάτω τα όσα γεγονότα προκύπτουν να συνιστούν κοινό και παραδεκτό έδαφος μεταξύ των μερών ενώ ειδική αναφορά στη μαρτυρία σε σχέση με τα όσα θέματα παρέμειναν υπό αμφισβήτηση, κάνω σε κατοπινότερο στάδιο. ΚΟΙΝΑ ΚΑΙ ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Ιδιότητες των μερών και συνθήκες Ατυχήματος Κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο ενάγοντας ήταν 39 χρονών και εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος στην εταιρεία Muskita Aluminium Industries (εφ' εξής Muskita) με μηνιαίο καθαρό μισθό €1246 (€1378 ακάθαρτο). Ο εναγόμενος 1 εργαζόταν ως διευθυντής πωλήσεων στους εναγόμενους 2, οι οποίοι του είχαν χορηγήσει το αυτοκίνητο XXXXX72 για να διακινείται τόσο για επαγγελματικούς όσο και για προσωπικούς σκοπούς. Σημειώνω εδώ ότι αν και στη σελ.9 της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης 2 γίνεται εισήγηση ότι δεν υπήρξε ταύτιση του ονόματος των εναγομένων 2 με το παραδεκτό όνομα που ανέφερε ο εναγόμενος 1 στην κατάθεση του (A.C.M Χριστοφίδης), εντούτοις στην ίδια σελίδα γίνεται αποδεκτό ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία «.έχουν αποδειχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου . (ότι) στον ουσιώδη χρόνο ο Εναγόμενος 1 οδηγούσε το αυτοκίνητο KHC 972, ιδιοκτησίας των εναγομένων 2 και 3 (βλέπε Τεκμήριο 2)». Το εν λόγω όχημα ήταν εγγεγραμμένο επ' ονόματι των εναγομένων 2 και 3 ως συνιδιοκτήτες του (βλ. Τεκ. 2) και ήταν ασφαλισμένο στην εταιρεία COMMERCIAL GENERAL με αριθμό ασφαλίστρου ΜΡ101-
8. Κάλυπτε δε την οδήγηση από οποιοδήποτε άτομο των εναγομένων
9. Την 20/11/09 και λίγο πριν τις 1645, ο ενάγοντας είχε σταθμεύσει το όχημα του στη δυτική πλευρά της Λεωφόρου Ομονοίας στη Λεμεσό, με σκοπό να μεταβεί στο βιβλιοπωλείο Cornel που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του δρόμου. Η προαναφερόμενη λεωφόρος είναι ευθεία οδός, διπλής κατευθύνσεως, με δύο λωρίδες η κάθε κατεύθυνση. Οι τέσσερεις λωρίδες της λεωφόρου έχουν απόσταση μεταξύ τους περί τα 3,10 - 3,40 μέτρα και η απόσταση από το ανατολικό πεζοδρόμιο μέχρι το δυτικό, είναι 13,40 μ. Η απόσταση μιας εκάστης των τεσσάρων λωρίδων από το ανατολικό πεζοδρόμιο, είναι διαδοχικά, 3,40μ., 6,60μ., 10,00μ και 13,40μ. αντίστοιχα. Η διαχωριστική γραμμή των δύο κατευθύνσεων, η οποία είναι σηματοδοτημένη κατά μήκος της μέσης της λεωφόρου, βρίσκεται σε απόσταση 6,60μ. από το ανατολικό πεζοδρόμιο της λεωφόρου. Στη λεωφόρο υπάρχει διάβαση πεζών τύπου ζέμπρα, με τον χαρακτηριστικό αναλάμπον πορτοκαλί φωτισμό. Αν κάποιος προσέξει τον εν λόγω φωτισμό θα αντιληφθεί ότι πρόκειται για διάβαση πεζών. Αν και ήταν νύχτα, ο οδικός φωτισμός και τα καταστήματα που υπήρχαν κατά μήκος της λεωφόρου προσέφεραν αρκετό φωτισμό. Δεξιά και αριστερά του δρόμου δεν υπήρχαν οποιαδήποτε σταθμευμένα οχήματα. Αφού ο ενάγοντας διασταύρωσε και τις τέσσερις λωρίδες, μη χρησιμοποιώντας τη διάβαση πεζών, εισήλθε εντός του βιβλιοπωλείου που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά. Ο εναγόμενος 1, οδηγούσε το αυτοκίνητο KHC 972, με χαμηλή ταχύτητα περί τα 25 ΧΑΩ, με κατεύθυνση από βόρεια προς νότια, στη δεξιά λωρίδα (εσωτερική) της λεωφόρου. Στο δρόμο υπήρχε τροχαία κίνηση και από τις δύο κατευθύνσεις. Συνοδηγός στο όχημα που οδηγούσε ο εναγόμενος 1 ήταν ο γιος του και αμφότεροι ήταν προσδεμένοι με ζώνη ασφαλείας. Σε κάποια στιγμή, περί ώρα 16:45, ο ενάγοντας εξήλθε από το βιβλιοπωλείο και αφού «βγήκε στο πεζοδρόμιο», επιχείρησε με γοργό βήμα να διασταυρώσει εκ νέου την λεωφόρο ώστε να πάει στο αυτοκίνητο του, ήτοι από ανατολικά προς τα δυτικά. Όπως και προηγουμένως, ο ενάγοντας δεν χρησιμοποίησε τη διάβαση πεζών, η οποία ήταν σε απόσταση 25μ από το σημείο που επεχείρησε να διασταυρώσει, προς τα βόρεια. Φορούσε τζιν παντελόνι και πιθανότατα μπλε φανέλα. Σε σχέση με την κατεύθυνση του οχήματος του εναγόμενου 1, ο ενάγοντας επεχείρησε να διασταυρώσει από την αριστερή πλευρά του δρόμου. Αφού ο ενάγοντας πέρασε με γοργό βήμα την πρώτη λωρίδα κυκλοφορίας, ήτοι την εξωτερική λωρίδα (3,40μ.) και εισήλθε 1,70 μ. εντός της επόμενης λωρίδας, ήτοι της εσωτερικής, χτυπήθηκε από τη δεξιά πλευρά του οχήματος που οδηγούσε ο εναγόμενος 1, ο οποίος εξακολουθούσε να βρίσκεται στην εν λόγω λωρίδα. Από τη σύγκρουση προκλήθηκαν ζημιές στην μπροστινή δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου και στο δεξιό καθρεφτάκι του οχήματος του εναγόμενου
10. Το σημείο σύγκρουσης «x» επί του σχεδίου του ΜΕ1, είναι κοινώς αποδεκτό ότι βρίσκεται στα 5,10μ. από το ανατολικό πεζοδρόμιο και 1,50μ. από το τέλος της εσωτερικής λωρίδας, ήτοι τη μέση του δρόμου και τη διαχωριστική γραμμή των δύο κατευθύνσεων της λεωφόρου. Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο ίδιος ο εναγόμενος 1 στο ΜΕ1 και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν, με το που ένιωσε το χτύπημα στο αυτοκίνητο του, ο εναγόμενος 1 έκανε στιγμιαία κίνηση προς τα αριστερά και αφού το αυτοκίνητο του διάνυσε μια απόσταση περί τα 3,20μ., ακινητοποιήθηκε με κλίση προς τα αριστερά. Σημειώνω εδώ ότι αν και ρωτήθηκε ο ΜΕ1 κατά την αντεξέταση του κατά πόσο η εν λόγω κλίση θα μπορούσε να οφείλεται σε ελιγμό αποφυγής, τελικά τέτοια θέση δεν προωθήθηκε από πλευράς εναγομένου 1, ούτε μέσω περαιτέρω αντεξέτασης, ούτε μέσω μαρτυρίας και η επί του προκειμένου θέση του ΜΕ1 παρέμεινε αναντίλεκτη. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο εναγόμενος 1 δεν είδε τον ενάγοντα μέχρι και που επήλθε η σύγκρουση και ότι δεν εφάρμοσε προηγουμένως τα φρένα του, ούτε και υπήρξαν ίχνη τροχοπέδησης πριν το σημείο σύγκρουσης. Η όποια δε αντίδραση του εναγόμενου 1, έλαβε χώρα αμέσως μετά τη σύγκρουση. Στη σκηνή, ο εναγόμενος 1 υπεβλήθη σε «αλκοτέστ» από την αστυνομία με μηδενική ένδειξη. Στη συνέχεια, σύμφωνα με την παραδεκτή κατάθεση του εναγόμενου 1, «Όταν κατέβηκα από το αυτοκίνητο μου είδα ότι στο αυτοκίνητο μου είχε κτυπήσει ένας πεζός ο οποίος ήταν στην άσφαλτο και κοντά του ήταν ένας άλλος άνθρωπος ο οποίος μου ανάφερε ότι είδε όλη την φάση και μου είπε «φίλε μου εσύ επήγενες σιγά και είδα να μπένει στο δρόμο σου». Στην συνέχεια στο μέρος ήρθε ένα ασθενοφόρο όπου παρέλαβε τον πεζό και έφυγε». Δεν αμφισβητείται ότι ο «άλλος άνθρωπος» στον οποίο αναφέρεται ο εναγόμενος 1 και ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας του ατυχήματος, ήταν ο ΜΥ2, όπως επίσης δεν αμφισβητείται και το ότι μόλις ο ΜΥ2 πλησίασε τον ενάγοντα για να δει αν ήταν καλά, ο τελευταίος του έδωσε τα κλειδιά του οχήματος του ζητώντας το να το μετακινήσει πράγμα το οποίο ο ΜΥ2 έπραξε. Μη αμφισβητούμενο είναι και το ότι ο ΜΥ2 ήταν αυτός που κάλεσε την αστυνομία και το ασθενοφόρο στην σκηνή και ότι μία ώρα μετά το ατύχημα έδωσε σχετική κατάθεση στο ΜΕ1 (Τεκ. 5). Για όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Τραυματισμοί - Νοσηλεία Ενάγοντα Είναι κοινώς αποδεκτό και καθίσταται περαιτέρω εύρημα μου ότι με τη διαμετακόμιση του στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Ατυχημάτων του Γ.Ν. Λ/σου, ο ενάγοντας εξετάστηκε από τον επί καθήκοντι ιατρό και ακολούθως έτυχε εξέτασης και περίθαλψης από ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων. Η συνολική περίοδος νοσηλείας του ενάγοντα στο Γ.Ν ήταν από τις 20/11/09 - 04/12/09 (14 μέρες) και τη σχετική έκθεση για την πορεία της υγείας του, συνέταξε η ΜΕ6, η οποία είχε εξετάσει τον ενάγοντα μαζί με την υπόλοιπη χειρουργική της ομάδα (Τεκ.7). Κατά τη νοσηλεία του ενάγοντα στο Γ.Ν Λ/σου, εκδόθηκαν τρία ιατρικά πιστοποιητικά από τους διάφορους ιατρούς που τον εξέτασαν (Τεκ. 8 (ορθοπεδικός Δρ. Ζωδιάτης), Τεκ.
11. (ωτορινολαρυγγολόγος Δρ. Τιμοθέου) και Τεκ. 10 (οφθαλμίατρος Δρ. Μαυρομμάτης)). Τα εκεί αναφερόμενα ευρήματα και διαπιστώσεις, συνοψίζονται στην έκθεση της Δρ. Νικολάου (Τεκ.7) και στο «Εξιτήριον Ασθενή» (Τεκ.6) και εξηγήθηκαν περαιτέρω κατά τη μαρτυρία της τελευταίας. Είναι δε αποδεκτά από την Υπεράσπιση. Τα συνοψίζω: Κατά την κλινική εξέταση του ενάγοντα στις 20/11/19, ο τελευταίος ανέφερε έντονη κεφαλαλγία, ζάλη, ναυτία με δύο επεισόδια εμετού, απώλεια συνείδησης και περιτραυματική αμνησία. Η λεκτική, οπτική και κινητική ανταπόκριση του ενάγοντα αξιολογήθηκε με βάση την ιατρική μέθοδο μέτρησης της κλίμακας Γλασκώβης, σύμφωνα με την οποία, οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις κατατάσσονται σε ήπιου, μέτριου και σοβαρού βαθμού και όσο ψηλότερος είναι ο βαθμός που λαμβάνει ένας ασθενής, τόσο καλύτερη είναι η κατάσταση του. Ο ενάγοντας αξιολογήθηκε με βαθμό 15/15 ήτοι στην ψηλότερη βαθμίδα της κλίμακας και η αδρή νευρολογική εξέταση που του έγινε, κατέδειξε φυσιολογική κατάσταση («κατά φύσιν»). Υπεβλήθη σε ηλεκτροκαρδιογράφημα και αιματολογικό και βιοχημικό έλεγχο, χωρίς όμως οποιοδήποτε παθολογικό εύρημα. Ομοίως, η αξονική τομογραφία αυχένος του ενάγοντα ήταν χωρίς παθολογικά ευρήματα. Διαπιστώθηκε ότι έφερε τα εξής τραύματα: ΩΜΟΙ Εκδορές στο δεξιό ώμο ΑΚΡΑ Α. Εκδορές στο δεξιό μηρό. Β. Ο ενάγοντας παραπονέθηκε για άλγος στο δεξιό μέρος της πυέλου στο δεξί γόνατο και στην αριστερή ποδοκνημική άρθρωση. Από τις ακτινογραφίες που του έγιναν στο δεξιό μηρό, δεξιό γόνατο και αριστερό αστράγαλο, δεν διαπιστώθηκε οποιοδήποτε κάταγμα ή εξάρθρημα ενώ από την κλινική εξέταση διαπιστώθηκε ήπιο οίδημα στον αριστερό έξω σφυρό. Έγινε ελαστική περίδεση στο σημείο του άκρου και συνεστήθη αναλγητική αγωγή και συντηρητική θεραπεία. ΚΕΦΑΛΗ · Έγινε 1η αξονική τομογραφία εγκεφάλου στις 20/11/09, η οποία δεν κατέδειξε οποιοδήποτε κάταγμα ή αιμάτωμα ενώ οι εγκεφαλικές δομές παρουσιάζονταν ακέραιες. · Έγινε 2η αξονική τομογραφία εγκεφάλου στις 23/11/09 λόγω παραπόνων για έντονο πονοκέφαλο. Η εν λόγω τομογραφία κατέδειξε επισκληρίδιο αιμάτωμα του δεξιού ινιακού λοβού, μεγέθους 12.9χιλ. και το οποίο εκτιμήθηκε ότι αρχικά ήταν πολύ μικρό, ήτοι 7χιλ., εξ' ου και δεν εντοπίστηκε στην 1η αξονική. · Η κάκωση και το αιμάτωμα δεν κρίθηκαν να είναι τέτοιας σοβαρότητας ώστε να χρειαστεί να μεταφερθεί ο ενάγοντας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για να τύχει οποιασδήποτε άμεσης επέμβασης. Ως εκ τούτου, υπήρξε τηλεφωνική επικοινωνία και διαβούλευση με νευροχειρούργο από το Γ.Ν. Λ/σιας, ο οποίος συνέστησε αντιεπιληπτική αγωγή και επανάληψη της αξονικής τομογραφίας σε 48 ώρες. · Έγινε 3η αξονική τομογραφία εγκεφάλου στις 24/11/09, η οποία κατέδειξε αύξηση του μήκους και πάχους του αιματώματος σε 47 x 14mm. Συνεχίστηκε η ίδια συντηρητική θεραπεία. · Έγινε 4η αξονική τομογραφία εγκεφάλου στις 27/11/09 η οποία αν και κατέδειξε αύξηση του αιματώματος σε 49,9 x 14,6mm εντούτοις κρίθηκε ότι δεν επρόκειτο για αξιοσημείωτη αλλαγή εφόσον δεν υπήρξε μετατόπιση των δομών της μέσης γραμμής. Υπήρξε εκ νέου επικοινωνία με το νευροχειρούργο του Γ. Ν. Λ/σιας, ο οποίος συνέστησε κινητοποίηση του ενάγοντα και συνέχιση της συντηρητικής θεραπείας. · Η νευρολογική εικόνα του ενάγοντα δεν μεταβλήθηκε κατά τη νοσηλεία του και όταν του δόθηκε εξιτήριο στις 04/12/09, ήταν σε καλή γενική κατάσταση. Του συνεστήθη επανεκτίμηση από νευροχειρούργο με καινούριο αξονικό εγκεφάλου στις 04/01/
12. · Σύμφωνα με τον ίδιο τον ενάγοντα, σύντομα μετά, το αιμάτωμα τελικά υποχώρησε (παρ. 5 Γ/Δ ενάγοντα - Έγγραφο Α). ΜΑΤΙΑ Α. Στις 26/11/09 διαπιστώθηκε εκχύμωση δεξιού οφθαλμού Β. Ο ενάγοντας παραπονείτο για διπλωπία και θολερότητα στην όραση. Εξετάστηκε από οφθαλμίατρο, ο οποίος δεν διαπίστωσε οτιδήποτε το παθολογικό. Υπεβλήθη σε βυθοσκόπιση, η οποία κατέδειξε ότι το οπίσθιο μέρος των οφθαλμών ήταν φυσιολογικό. Ζητήθηκε περαιτέρω επανεκτίμηση σε μεταγενέστερο στάδιο. Γ. Στις 30/11/09, η κατάσταση των οφθαλμών του ενάγοντα επανεκτιμήθηκε και δεν διαπιστώθηκαν οποιαδήποτε ουσιαστικά προβλήματα. ΑΥΤΙΑ Α. Παραπονέθηκε για ωταλγία. Από την κλινική εξέταση που του έγινε στις 23/11/09, διαπιστώθηκε να παρουσιάζει αιματοτύμπανο δεξιού αυτιού. Β. Υπεβλήθη σε ακουολογικό έλεγχο και διαπιστώθηκε να παρουσιάζει βαρηκοΐα μικρού βαθμού στο δεξιό αυτί. Γ. Από τον αξονικό έλεγχο της 23/11/09 διαπιστώθηκε ότι έφερε κάταγμα μαστοειδούς δεξιά και αίμα στο κοίλο του τυμπάνου. Δ. Κατά την επανεξέταση του στις 30/11/09, παρουσίαζε μικρή βελτίωση της βαρηκοΐας και του αιματοτυμπάνου ενώ στις 17/12/09 όπου επανεξετάστηκε για τελευταία φορά, διαπιστώθηκε ότι η ακοή επανήλθε στα φυσιολογικά όρια. Η συνοπτική κατάληξη της ΜΕ6, ήταν ότι ο ενάγοντας νοσηλεύτηκε για δύο εβδομάδες στο Γ.Ν Λ/σου, όπου παρέμεινε αιμοδυναμικά σταθερός και χωρίς μεταβολή της νευρολογικής του εικόνας. Στις 04/12/09 εξήλθε σε καλή γενική κατάσταση και από τις επανεκτιμήσεις που έγιναν στις 30/11/09 από οφθαλμίατρο, στις 17/12/09 από ωτορινολαρυγγολόγο και στις 04/01/10 από νευροχειρούργο, διαφάνηκε ότι οι οφθαλμοί του δεν είχαν οποιοδήποτε ουσιαστικό πρόβλημα, η ακοή του επανήλθε στα φυσιολογικά όρια και το αιμάτωμα είχε υποχωρήσει. Για σκοπούς ανάρρωσης, χορηγήθηκε στον ενάγοντα αναρρωτική άδεια από 20/11/09 μέχρι 20/01/10, ήτοι περί τους δύο μήνες (Τεκ.11). Για τα πιο πάνω κάμνω περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Ειδικές Ζημιές Ως ειδικές ζημιές δηλώθηκε ως παραδεκτό επί πλήρους ευθύνης, το συνολικό ποσό των €1188,26, το οποίο αντιστοιχεί στα έξοδα της αστυνομικής έκθεσης (€85), των ιατρικών πιστοποιητικών του Γ.Ν. Λ/σου (€133,26), των ιατρών Ιωάννου και Σπύρου (€570) και της φυσιοθεραπείας που έκανε ο ενάγοντας (€400). Επιπρόσθετα του εν λόγω ποσού, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι ο ενάγοντας απώλεσε μισθούς από 20/11/09 - 20/01/10 (δύο μήνες) αφαιρουμένων όμως των οποιονδήποτε ποσών ήθελε αποδειχτεί ότι έλαβε από τους εργοδότες του ή τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις (σχετική η μαρτυρία του ενάγοντα και του ΜΕ5). ΜΑΡΤΥΡΙΑ Παραθέτω πιο κάτω την προσκομισθείσα μαρτυρία σε σχέση με τα θέματα που παρέμειναν υπό αμφισβήτηση. Με εξαίρεση τη μαρτυρία του ενάγοντα (ΜΕ2), η οποία αφορούσε σε όλα τα θέματα, η υπόλοιπη προσκομισθείσα μαρτυρία δύναται να διαχωριστεί σε μαρτυρία αναφορικά με το ατύχημα, μαρτυρία αναφορικά με τα τραύματα του ενάγοντα και τις συνέπειες τους και μαρτυρία αναφορικά με την απώλεια απολαβών του ενάγοντα. Επισημαίνω βέβαια ότι ο εν λόγω διαχωρισμός γίνεται αποκλειστικά για σκοπούς εύκολης και καλύτερης κατανόησης των θεμάτων που εγείρονται και ότι για σκοπούς αξιολόγησης η μαρτυρία θα εξεταστεί στο σύνολο της και όχι αποσπασματικά. Ατύχημα (ΜΕ1, ενάγοντας, ΜΥ2 και ΜΥ3) ΜΕ1 (Αστυνομικός) Πρόσθετα των όσων αναφέρονται ανωτέρω, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία που συνέλεξε κατά τη διερεύνηση του ατυχήματος, κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν υπήρχε οποιοδήποτε εμπόδιο όπως π.χ. αυτοκίνητα σταματημένα, ώστε να εμποδίζεται κάποιος που οδηγά στη λεωφόρο από του να δει τους πεζούς. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι εφόσον ο δρόμος ήταν ευθύς και δεν υπήρχαν εμπόδια, ο πεζός ήταν θεατός από το δρόμο. Προς επίρρωση της θέσης του αυτής, ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν συνομίλησε με τον εναγόμενο 1 στη σκηνή, ο τελευταίος δεν του είχε αναφέρει για οποιοδήποτε αυτοκίνητο που να του εμπόδιζε την ορατότητα του ενώ για την τροχαία κίνηση, ο εναγόμενος 1 του ανέφερε ότι μπροστά του προπορεύονταν άλλα αυτοκίνητα, τα οποία όμως ήταν πιο μακριά. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ο μάρτυρας, ότι «Τα αυτοκίνητα δεν τον εμπόδιζαν να δει τον πεζό στο πεζοδρόμιο. Ο πεζός λογικά εκκίνησε να . περάσει όταν πέρασαν τα αυτοκίνητα, που έπρεπε να τον δει. Δεν θεωρώ ότι αν προπορεύονταν δύο αυτοκίνητα πιο μπροστά του εμπόδιζαν την όραση του. Εκτός αν ο πεζός εκκίναν μπροστά από τα αυτοκίνητα να διασταυρώσει, που εκεί πιστεύω θα τον χτυπούσαν τα συγκεκριμένα τα αυτοκίνητα και όχι το αυτοκίνητο που τον χτύπησε.». Σημειώνω εδώ ότι δηλώθηκε ρητά από πλευράς εναγομένων ότι δεν προωθείται ούτε υποβάλλεται η θέση ότι ο ενάγοντας επιχείρησε να διασταυρώσει το δρόμο περνώντας «μέσα από αυτοκίνητα» (βλ. πρακτικά 20/09/18 σελ.14) Ο μάρτυρας παρέπεμψε όμως και στη συνομιλία που είχε με τον ενάγοντα, ο οποίος, σύμφωνα με το μάρτυρα, του ανέφερε ότι «περπάτησε, βγήκε από παρακείμενο βιβλιοπωλείο και περπάτησε λίγα μέτρα στο πεζοδρόμιο .(με). πρόθεση να διασταυρώσει το δρόμο από τα ανατολικά προς δυτικά. Είδε ένα αυτοκίνητο να είναι πολλά μακριά με νότια πορεία και άρχισε να διασταυρώνει με γρήγορο βήμα και λίγο πριν φθάσει στο μέσο, κοίταξε και στα αριστερά του να δει την κίνηση με βόρεια πορεία και τότε δέχτηκε το χτύπημα.». Το επί του προκειμένου συμπέρασμα του μάρτυρα, ήταν ότι ο ενάγοντας είδε ένα αυτοκίνητο και θεώρησε, εσφαλμένα όπως αποδείχτηκε στην πορεία, ότι μπορούσε να διασταυρώσει. Όσον αφορά την ταχύτητα και την απόσταση του οχήματος του εναγόμενου 1, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ένεκα της απουσίας οποιουδήποτε ίχνους τροχοπέδησης, τα στοιχεία αυτά δεν μπορούσαν να προσδιοριστούν. Σε κάθε περίπτωση όμως, ανέφερε ο μάρτυρας, η ταχύτητα του εναγόμενου 1 δεν πρέπει να ήταν ψηλή αλλά ακόμη και με ταχύτητα 50 ΧΑΩ που είναι το όριο του δρόμου, ένα αυτοκίνητο διανύει γρήγορα αρκετή απόσταση. Ενάγοντας Ο μάρτυρας υιοθέτησε κατ' αρχή την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (Τεκ.3). Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «Αφού πήρα τα πράγματα που ήθελα για την (δουλειά μου) περί ώρα 16:50 βγήκα από το βιβλιοπωλείο και αφού περπάτησα λίγα μέτρα στο πεζοδρόμιο σταμάτησα στην άκρη του δρόμου με πρόθεση μου να διασταυρώσω το δρόμο από ανατολικά προς τα δυτικά. Αφού έλεγξα από τα δεξιά μου και είδα ένα αυτοκίνητο να είναι πολλά μακριά και έτσι άρχισα να διασταυρώνω το δρόμο με γοργό βήμα. Λίγο πριν φθάσω στη μέση του δρόμου ελάττωσα λίγο και κοίταξα και αριστερά μου για να περάσω απέναντι και εκείνη τη στιγμή ένιωσα ένα δυνατό κτύπημα στο αριστερό μου μοιρό και εκτινάχθηκα στον αέρα και μετά το μόνο που θυμάμαι είναι να βρίσκομαι στην άσφαλτο και ένας άνθρωπος να είναι από πάνω μου και να με ρωτά είμαι καλά. Αφού παρέμεινα για λίγο στην άσφαλτο ήρθε ασθενοφόρο που με μετάφερε στο Γ.Ν. Λ/σού. Λίγο πριν να φύγω με το ασθενοφόρο θυμάμαι ότι στο άτομο που ήταν από πάνω το έδωσα τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να το μετακινήσει.Ακόμα θέλω να αναφέρω ότι στο δρόμο δεν υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα να κινούνται ή να είναι σταματημένα.» Η ουσία της κυρίως εξέτασης του ενάγοντα έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α). Σε αυτή αναφέρονται τα εξής σχετικά: «Στις 20/11/2009 και γύρω στις 5 μ.μ., μόλις σχόλασα από τη δουλειά, μετέβηκα στο βιβλιοπωλείο Cornel πάνω στη Λεωφόρο Ομονοίας στη Λεμεσό για να αγοράσω είδη γραφικής ύλης για την αποθήκη. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα σε εκείνο το βιβλιοπωλείο διότι αυτό προμήθευε με γραφική ύλη την εταιρεία που δούλευα. . Ήταν νύκτα και ο δρόμος φωτιζόταν από λάμπες στο πεζοδρόμιο. Όταν τέλειωσα από το βιβλιοπωλείο βγήκα στο πεζοδρόμιο με σκοπό να διασταυρώσω πάλι το δρόμο και να πάω στο αυτοκίνητο μου. Περπατώντας στο πεζοδρόμιο κοίταξα δεξιά μου για τροχαία κίνηση και είδα μόνο ένα αυτοκίνητο πολύ μακρυά, οπότε θεώρησα ότι μπορούσα να διασταυρώσω με ασφάλεια. Αφού περπάτησα με γρήγορο βήμα στο δρόμο και κάλυψα και τις 2 λωρίδες κυκλοφορίας προς νότια κατεύθυνση, στάθηκα σχεδόν πάνω στην ενδιάμεση διαχωριστική γραμμή, που διαχωρίζει τις 2 κατευθύνσεις του δρόμου, για να βεβαιωθώ ότι ούτε από αριστερά μου έρχονταν αυτοκίνητα. Ενώ στεκόμουν και κοίταζα αριστερά, ένιωσα δυνατό κτύπημα στη δεξιά πλευρά μου. Έχασα τις αισθήσεις μου και όταν συνήλθα ήμουν ξαπλωμένος στο οδόστρωμα. Πρέπει να έχασα ξανά τις αισθήσεις μου διότι όταν ξανασυνήλθα ήμουν στο ασθενοφόρο. Στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, εισήχθηκα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών. Εκεί δε θυμούμαι λεπτομέρειες. .. μετά την έξοδο μου από το Νοσοκομείο, όταν πήγα να δώσω κατάθεση στον αστυνομικό που εξέταζε την υπόθεση, ενημερώθηκα για πρώτη φορά ότι κοντά στο σημείο που με κτύπησε το αυτοκίνητο υπήρχε διάβαση πεζών. Η διάβαση ήταν σε απόσταση περίπου 25 μέτρων στα δεξιά μου όπως βγήκα από το βιβλιοπωλείο, δηλαδή προς βορρά. Θέλω να αναφέρω ότι δεν είχα δει τη διάβαση την ημέρα που έγινε το ατύχημα, καμία από τις 2 φορές που διασταύρωσα το δρόμο. Η Λεωφόρος Ομονοίας δεν ήταν δρόμος που γνώριζα, ούτε τον χρησιμοποιούσα, διότι μένω στα Πολεμίδια και κατά τη μετάβαση μου στην εργασία μου στην βιομηχανική περιοχή Ύψωνα δεν περνούσα από εκεί. Θέλω επίσης να αναφέρω ότι εάν γνώριζα ή είχα δει τη διάβαση πεζών θα την χρησιμοποιούσα για τη δική μου ασφάλεια. Δυστυχώς όταν βγήκα από το βιβλιοπωλείο και κοίταξα το δρόμο, το έκανα για να ελέγξω αν έρχονταν αυτοκίνητα και η προσοχή μου ήταν στραμμένη εκεί. Δε θυμάμαι να είδα ιδιαίτερο φωτισμό που να μου τραβούσε την προσοχή προς τη διάβαση.» O ενάγοντας αντεξετάστηκε εκτενώς από τον ευπαίδευτο συνήγορο του εναγόμενου 1 επί της εκδοχής του ως προς το πώς έγινε το επίδικο ατύχημα, αντεξέταση την οποία υιοθέτησε και ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων
13. Αντεξεταζόμενος ο ενάγοντας ανέφερε ότι το όχημα του το είχε σε σταθμεύσει σε πάροδο στη δυτική πλευρά της λεωφόρου, όχι ακριβώς απέναντι από το βιβλιοπωλείο αλλά περί τα 5 - 7μ. πιο μακριά και προς τα βόρεια ως ήταν η θέση που υποβλήθηκε από πλευράς ενάγοντα κατά την αντεξέταση του ΜΥ
14. Αν και θυμάται ότι μετά που χτυπήθηκε έδωσε τα κλειδιά του σε κάποιον για να μετακινήσει το όχημα του, αρνήθηκε ότι αυτό ήταν σταθμευμένο πάνω στη διάβαση πεζών και απέρριψε το επί του προκειμένου σημείο της κατάθεσης του ΜΥ
15. Ήταν δε η θέση του ότι δεν αντιλήφθηκε τη διάβαση ούτε και τις γραμμές που τη σηματοδοτούσαν εξ' ου και δεν τη χρησιμοποίησε. Θα ήταν άλλωστε αφελής, ισχυρίστηκε, αν αντιλαμβανόταν ότι υπήρχε διάβαση και δεν τη χρησιμοποιούσε. Ως προς την τροχαία κίνηση που υπήρχε στο δρόμο κατά την ώρα του ατυχήματος, ο ενάγοντας κατά τη μαρτυρία του ανέφερε ότι υπήρχε «αυξημένη κίνηση» με την περισσότερη όμως να είναι στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Υπεδείχθη τότε στο μάρτυρα διάσταση, κατά το συνήγορο του εναγόμενου 1, μεταξύ της κατάθεσης του στη αστυνομία ότι «στο δρόμο δεν υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα να κινούνται» και της θέσης του στο Δικαστήριο περί «αυξημένης κίνησης». Θέση του μάρτυρα ήταν ότι λόγω της ώρας υπήρχε αρκετή κίνηση στη λεωφόρο και όταν βγήκε από το βιβλιοπωλείο, είδε ότι είχαν περάσει λίγα αυτοκίνητα από μπροστά του. Τη συγκεκριμένη όμως στιγμή που διασταύρωνε, ισχυρίστηκε ότι κοντοστάθηκε στο πεζοδρόμιο, το οποίο ήταν σε απόσταση μερικών μέτρων από το βιβλιοπωλείο και αφού πέρασαν από μπροστά του αυτοκίνητα, κοίταξε δεξιά και είδε μόνο ένα αυτοκίνητο στη δεξιά λωρίδα (εσωτερική). Θεώρησε ότι ήταν αρκετά μακριά, περί τα 30μ., υπολόγισε ότι μπορεί να διασταυρώσει με ασφάλεια και το επιχείρησε με γρήγορο βήμα. Παραθέτω τα σχετικά αποσπάσματα από την αντεξέταση του: «Είχα κίνηση λοξώς αριστερά μέχρι το πεζοδρόμιο. Κοίταξα το δρόμο και πήγαινα προς το δρόμο. Είχα το βλέμμα μου προς το δρόμο. Κοντοστάθηκα και αφού είδα στα δεξιά ότι το αυτοκίνητο ήταν αρκετά μακριά ξεκίνησα να διασταυρώνω.. δεν εσταμάτησα πολλή ώρα αλλά δεν ήμουν σε κίνηση. Είδα την ευκαιρία όταν πάτησα το πόδι μου στο πεζοδρόμιο για να σταυρώσω, είδα το αυτοκίνητο ήταν μακριά. και .. δεν έτρεχε. Σίγουρα όταν διασταυρώνεις ένα δρόμο με αυτοκίνητα σίγουρα υπάρχει ένα ρίσκο. Όπως όμως το είδα ναι ήταν (ασφαλές) να διασταυρώσω. Όταν έφθασα στην άσπρη γραμμή κοίταξα αριστερά για λίγα δευτερόλεπτα . Ελάττωσα γιατί είχα φθάσει στη μέση. κοίταξα αριστερά αν μπορώ να περάσω (και) δέχθηκα το κτύπημα. Νομίζω διασταύρωσα με το συνηθισμένο τρόπο που διασταυρώνει όλος ο κόσμος». «Αναγνωρίζω την ευθύνη μου ότι προσπάθησα να διασταυρώσω το δρόμο.. ευθύνη έχω να προσέξω τον εαυτό μου να προσέξω να μην με πατήσει το αυτοκίνητο. Δεν αναλαμβάνω ευθύνη γιατί δεν με είδε ο άλλος ο οποίος ούτε καν προσπάθησε να σταματήσει ούτε και να αποφύγει. Αφού η εκτίμηση μου ότι μπορούσα να διασταυρώσω ήταν αρκετή απόσταση και αφού διασταύρωσα αυτή την απόσταση αυθόρμητα κοίταξα και αριστερά. Δεν γνώριζα ότι το αυτοκίνητο δεν θα με έβλεπε ή δεν θα με απέφευγε». ΜΥ2 (Αυτόπτης Μάρτυρας) Η ουσία της μαρτυρίας του μάρτυρα κύλησε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές με το περιεχόμενο της κατάθεσης που έδωσε στον ΜΕ1 (Τεκ.5) και την οποία κατάθεση υιοθέτησε κατά την ακρόαση. Την παραθέτω αυτούσια: «Διαμένω στην πιο πάνω διεύθυνση μαζί με την οικογένεια μου. Την 20/11/09 και περί ώρα 17:00 περπατούσα στο ανατολικό πεζοδρόμιο και κατευθυνόμουν Βόρεια στην Λεωφόρο Ομονοίας. Στο δρόμο υπήρχε πυκνή Τροχαία κίνηση τόσο από Νότια όσο και από Βόρεια. Φθάνοντας εγώ έξω από το βιβλιοπωλείο Κόρνετ είδα ένα πρόσωπο να περνά από μπροστά κατευθυνόμενος Δυτικά και χωρίς να σταματήσει εισήλθε στο δρόμο για να διασταυρώσει από ανατολικά προς δυτικά και μόλις έφθασε στην πρώτη διακεκομμένη γραμμή κτυπήθηκε από ένα αυτοκίνητο που κατευθύνετουν Νότια στην Λεωφ. Ομονοίας. Από το κτύπημα είδα τον πεζό να γέρνει στην δεξιά πλευρά του καπό του αυτοκινήτου και να πέφτει στη δεξιά του αυτοκινήτου πάνω στο καθρεφτάκι και μετά στην άσφαλτο. Αμέσως εγώ πήγα κοντά του και μου ανάφερε ότι ονομάζεται xxxxx Αδάμου και μου έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του το οποίο το είχε σταθμεύσει πιο πάνω στην διάβαση για να το μετακινήσω για να μην εμποδίζει. Εγώ ειδοποίησα την Αστυνομία και Ασθενοφόρο και όταν ήρθε το Ασθενοφόρο και το παράλαβε πήγα και μετακίνησα το αυτοκίνητο του πεζού για να μην εμποδίζει. Το αυτοκίνητο που κτύπησε το πεζό ήταν σκούρου χρώματος μάρκας FORD.» Ο μάρτυρας ανέφερε ότι επί της λεωφόρου παρατηρείτο επί καθημερινής βάσεως, εκτός Σαββατοκυρίακα, κυκλοφοριακή κίνηση τόσο από νότια προς βόρεια όσο και αντίθετα και στις τέσσερις λωρίδες του δρόμου, με τα αυτοκίνητα να κινούνται με πολύ μικρή ταχύτητα σχεδόν το ένα πίσω από το άλλο. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, τη συγκεκριμένη μέρα ήταν η ώρα που ξεκινούσε η κίνηση και ο δρόμος είχε «πάρα πολλά αυτοκίνητα και από τις δύο κατευθύνσεις . δεν υπήρχε μόνο ένα αυτοκίνητο». Αν και δεν αμφισβητήθηκε ότι ο ΜΥ2 ήταν παρών και ότι είδε το επίδικο ατύχημα, η μαρτυρία του ως προς το τι ο ίδιος αντιλήφθηκε να έγινε, έτυχε έντονης αντεξέτασης από πλευράς ενάγοντα. Συνοψίζω τις θέσεις του μάρτυρα. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο μάρτυρας ανέφερε ότι περπατούσε επί του πεζοδρομίου της λεωφόρου από νότια προς βόρεια, δηλαδή από την πλευρά της θάλασσας προς τα πάνω. Είδε ξαφνικά κάποιον να βγαίνει από ένα βιβλιοπωλείο που βρισκόταν εκεί (το βιβλιοπωλείο Cornel όπως διαφάνηκε στη συνέχεια), να περνά από μπροστά του με γοργό βήμα και χωρίς να σταματήσει να κοιτάξει αριστερά και δεξιά, να εισέρχεται στη λεωφόρο για να διασταυρώσει από ανατολικά προς δυτικά. Αυτό που έκανε εντύπωση στο μάρτυρα ήταν ότι ο συγκεκριμένος πεζός όχι μόνο δεν κοίταξε αν ήταν ασφαλές να διασταυρώσει, τη στιγμή μάλιστα που στο δρόμο υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και από τις δύο κατευθύνσεις, όχι μόνο ένα αλλά και ότι «.κοίταζε χαμέ, ήταν βιαστικός.», Είδε στη συνέχεια τον πεζό, ως ισχυρίστηκε, να περνά την πρώτη λωρίδα και αφού την πέρασε, να τον κτυπά με τη δεξιά του πλευρά αυτοκίνητο που οδηγείτο στην εσωτερική λωρίδα, από βόρεια προς νότια, το οποίο κινείτο με χαμηλή ταχύτητα λόγω της κίνησης και το οποίο δεν είχε μεγάλη απόσταση από τον πεζό πριν να τον κτυπήσει. Δεν μπορούσε να δει προς ποια κατεύθυνση έβλεπε ο πεζός όταν πέρασε την πρώτη λωρίδα, αφού μόνο την πλάτη του έβλεπε, είδε όμως, ως ισχυρίστηκε, το αυτοκίνητο να σταματά 2 - 3μ. μετά που κτύπησε τον πεζό και τον τελευταίο να μετακινείται προς τα πίσω, να κτυπά στο φανάρι του αυτοκίνητου και να πέφτει στο δρόμο. Η εντύπωση που αποκόμισε ο μάρτυρας από το όλο ατύχημα, ήταν συνοπτικά η εξής: «Είδα ένα πεζό απρόσεχτο να εισέρχεται της λεωφόρου να έκοψε την πορεία του αυτοκινήτου και να χτυπιέται από το συγκεκριμένο αυτοκίνητο..Αν κοίταξε δεν θα προχωρούσε να μπει επί της λεωφόρου τη στιγμή που υπήρχε κυκλοφοριακή κίνηση. . Εγώ θέλω να πω ότι ήμουν μάρτυρας στο συγκεκριμένο δυστύχημα, είδα ξεκάθαρα και σχημάτισα γνώμη από τη πρώτη στιγμή ότι πρόκειται για έναν απρόσεχτο πεζό που εισήλθε απρόσεχτα στον δρόμο. Τώρα, αν ήταν απρόσεχτος (ο οδηγός) ή αν οδηγούσε... Δεν ξέρω αν είχε αφαιρεθεί ο συγκεκριμένος οδηγός . Δεν ξέρω πώς ο οδηγός οδηγούσε, δεν μπορώ να τον κρίνω τι ήταν.Εκείνο που ξέρω, που είδα, είναι ότι η ταχύτητα που πήγαινε ήταν τόσο χαμηλή λόγω της μεγάλης κυκλοφοριακής κίνησης που είχε ο δρόμος.» Σύμφωνα πάντα με τον μάρτυρα, αυτός, με το που έγινε το ατύχημα: «. έγνεψα του πρώτου αυτοκινήτου που ερχόταν στην πρώτη λωρίδα και σταμάτησε και είδε το αυτοκίνητο που χτύπησε τον πεζό και σταμάτησε και κατ' επέκταση τα αυτοκίνητα που ήταν πίσω από το αυτοκίνητο που χτύπησε τον πεζό σταμάτησαν, πήγα κοντά στον πεζό που ήταν κάτω στον δρόμο, τον ρώτησα πώς τον λένε και μου απάντησε ότι «το όνομα μου είναι xxxxx». Θυμάμαι ότι μου έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου του και μου είπε ότι ήταν παρκαρισμένος πιο πάνω στον δρόμο προς τα βόρεια, πάνω στη διάβαση και αν μπορούσα να μετακινήσω το αυτοκίνητο του γιατί θα εμπόδιζε εκεί πράγμα που έκανα όταν ήρτεν η Αστυνομία.» Ο μάρτυρας υπεραμύνθηκε της θέσης του ότι το όχημα του ενάγοντα ήταν σταθμευμένο «πάνω στη διάβαση» και απέρριψε υποβολή που του έγινε ότι αυτό ήταν σταθμευμένο σε πάροδο στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ανέφερε ότι «.(το αυτοκίνητο) ήταν επί διαβάσεως ακριβώς που την αντίθετη μεριά που εκινούμουν εγώ... εν είχα κανένα λόγο να πω ήταν στην πάροδο. Μετά που μετακινήθηκε ο πεζός με το ασθενοφόρο το μετακίνησα και το πάρκαρα απέναντι από ένα κατάστημα πάνω στο πεζοδρόμιο και άφησα και τα κλειδιά πάνω.Τον συγκεκριμένο μετά που έφυγε η Αστυνομία τηλεφώνησα στο νοσοκομείο για να ρωτήσω πώς ήταν και είπα στην κοπέλα εκεί να του πουν ότι άφησα τα κλειδιά πάνω στο αυτοκίνητο». Και η πρώτη αντίδραση του μάρτυρα όμως, ήτοι να καθησυχάσει τον εναγόμενο 1 ότι δεν έφταιγε για το ατύχημα, αποτέλεσε αντικείμενο έντονης αντεξέτασης από την ευπαίδευτη συνήγορο του ενάγοντα, η οποία υπέβαλε στο μάρτυρα ότι «.από την πρώτη στιγμή πήρατε την πλευρά του οδηγού και είσαστε εναντίον του πεζού και . έχετε καταλήξει από τη μέρα του ατυχήματος σε συμπεράσματα τα οποία δεν μπορούμε να σας κλονίσουμε..». Τη θέση αυτή ο μάρτυρας την απέρριψε κατηγορηματικά λέγοντας ότι «Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα γιατί είδα έναν πεζό να ερχόταν στον δρόμο. Αν έβλεπα έναν πεζό να χτυπιέται από ένα αυτοκίνητο που ήταν με μεγάλη ταχύτητα δεν θα εκφραζόμουν έτσι όπως τον είδα, που κατέβαινε από το αυτοκίνητο..Απλώς εγώ είδα έναν οδηγό που κατέβηκε από το αυτοκίνητο σοκαρισμένος γιατί χτύπησε ένα άνθρωπο και βλέποντας από την αρχή τον συγκεκριμένο πεζό πώς κινείτο και φτάνοντας και χτύπησε με πολύ χαμηλή ταχύτητα δεν ήταν επικίνδυνος, κακός οδηγός γι' αυτό του μίλησα και του είπα να τον καθησυχάσω, ότι κατά τη γνώμη μου όπως τα είδα δεν έφταιγε. Δεν έχω συμφέρον από κανένα και ο μόνος λόγος που ήρτα είναι για να καταθέσω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια . ούτε τον οδηγό, ούτε τον πεζό ήξερα, ούτε συνέχισα μετά να έχω σχέση με κανένα..». ΜΥ3 (Εμπειρογνώμονας Υπεράσπισης) Ο μάρτυρας κλήθηκε από την υπεράσπιση να καταθέσει ως εμπειρογνώμονας σε αναπαραστάσεις τροχαίων ατυχημάτων. Τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά προσόντα του μάρτυρα σε σχέση με το αντικείμενο της εμπειρογνωμοσύνης του δεν αμφισβητήθηκαν. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, του ζητήθηκε από τον δικηγόρο του εναγόμενου 1 να μελετήσει όλα τα στοιχεία της υπόθεσης με σκοπό να εξακριβώσει τα αίτια που προκάλεσαν το επίδικο ατύχημα και για το σκοπό αυτό μελέτησε το σχεδιάγραμμα (Τεκ.1), τις καταθέσεις που δόθηκαν στην αστυνομία και τη μαρτυρία του ΜΕ
16. Έλαβε ως δεδομένα τα παραδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα της υπόθεσης ήτοι τις διαστάσεις και την εικόνα που παρουσίαζε η λεωφόρος, το φωτισμό της, την κατεύθυνση του οχήματος του εναγόμενου 1 και τη λωρίδα στην οποία αυτός ευρίσκετο, την κατεύθυνση του ενάγοντα κατά την προσπάθεια του να διασταυρώσει, την απόσταση που αυτός κάλυψε πριν να κτυπηθεί, ήτοι 5,10μ., το ότι η ταχύτητα του εναγόμενου 1 ήταν χαμηλή, «περίπου 25 ΧΑΩ», ότι ο ενάγοντας επιχείρησε να διασταυρώσει με γοργό βήμα και ότι πριν την σύγκρουση, ο εναγόμενος 1 δεν είδε τον ενάγοντα. Παραπέμποντας σε σχετική βιβλιογραφία ως προς την απόσταση που ένας ενήλικας περί των 40 χρονών καλύπτει περπατώντας ή τρέχοντας (Τεκ.24 και 25), ο μάρτυρας ανέφερε ότι η ταχύτητα ενός πεζού που κινείται με γοργό βήμα είναι περί τα 2μ. ανά δευτερόλεπτο (μ.α.δ). Στη βάση αυτού του δεδομένου και κάμνοντας σχετικές μαθηματικές πράξεις, υπολόγισε ότι ο χρόνος που χρειάστηκε ο ενάγοντας για να διανύσει την απόσταση από το πεζοδρόμιο της λεωφόρου μέχρι το σημείο σύγκρουσης (5.10μ.) δεν ήταν περισσότερος από 2,5 δευτερόλεπτα περίπου (5,10μ./2 μ.α.δ). Προχωρώντας σε περαιτέρω μαθηματικές πράξεις που εφαρμόζονται διεθνώς στο τομέα του, χρησιμοποίησε την απόσταση των 3,20μ. που διάνυσε το όχημα του εναγόμενου 1 από τη σύγκρουση μέχρι την ακινητοποίηση του και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ακριβής ταχύτητα του αυτοκινήτου τη στιγμή της σύγκρουσης ήταν 23,8 ΧΑΩ ή 6.6μ.α.δ, κάτι που, σύμφωνα με τον μάρτυρα, συνάδει με την παραδεκτή ταχύτητα των «περίπου 25 ΧΑΩ». Χρησιμοποιώντας τα πιο πάνω δεδομένα, ο μάρτυρας προχώρησε να υπολογίσει την απόσταση του οχήματος του εναγόμενου 1 από το σημείο σύγκρουσης, τη στιγμή που ο ενάγοντας εισήλθε στο δρόμο. Κατέληξε με σχετικές μαθηματικές πράξεις, στο συμπέρασμα ότι 2.5 δευτερόλεπτα πριν την σύγκρουση, όταν δηλαδή ο ενάγοντας εισέρχετο στο δρόμο, το όχημα του εναγόμενου 1, με βάση την ταχύτητα με την οποία εκινείτο, δηλαδή 23,8 ΧΑΩ ή 6.6μ.α.δ., βρισκόταν 16.5μ. μακριά από το σημείο σύγκρουσης (2.5δ. Χ 6.6μ.α.δ.). Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων του, ο ΜΥ3 προχώρησε και ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας προφανώς δεν εκτίμησε σωστά την απόσταση που βρισκόταν το όχημα του εναγόμενου 1 όταν αποφάσισε να διασταυρώσει το δρόμο και ότι: «η κατάσταση έγινε πιο επικίνδυνη όταν ο πεζός - σύμφωνα με τον ισχυρισμό του - ελάττωσε λίγο το βήμα του για να βεβαιωθεί ότι δεν ερχόντουσαν αυτοκίνητα από τα αριστερά του για να συνεχίσει την πορεία του - όπως ο ίδιος ισχυρίζεται στην κατάθεση του. το δυστύχημα έγινε διότι ο πεζός εισήλθε σε δρόμο τεσσάρων λωρίδων, με πυκνή τροχαία κίνηση και από τις δύο κατευθύνσεις και δεν εκτίμησε σωστά την απόσταση που τον χώριζε με το αυτοκίνητο που του κτύπησε. Θεωρώ ότι αν εκτιμούσε σωστά την απόσταση μεταξύ του και του επερχόμενου αυτοκινήτου δεν θα επιχειρούσε τη διασταύρωση αφού η διασταύρωση αυτή ήταν πασιφανώς απαγορευτική, ως άκρως επικίνδυνη. Ο συγκεκριμένος οδηγός, αλλά και οποιοσδήποτε οδηγός, ο οποίος κινείται πάνω στην εξωτερική λωρίδα κυκλοφορίας είναι επικεντρωμένος στην τροχαία κίνηση που υπάρχει απέναντι του από την οποία τον χωρίζει μόνο μια άσπρη διαχωριστική συνεχής γραμμή και περαιτέρω είναι φυσικό ότι ο οδηγός δεν ανέμενε πεζό να διασταυρώσει από αριστερά προς δεξιά και μάλιστα να εισέλθει στην δεξιά λωρίδα που οδηγούσε. Η κατάσταση χειροτέρευε για τον οδηγό του αυτοκινήτου διότι επικρατούσαν νυκτερινές συνθήκες, όπου η ορατότητα είναι πολύ πιο περιορισμένη σε σχέση με την ημέρα.» Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε και ως προς την ακρίβεια των υπολογισμών του αλλά και ως προς την ορθότητα των συμπερασμάτων του. Όσον αφορά τους υπολογισμούς του μάρτυρα, του υπεβλήθη ότι εφόσον δεν έλαβε υπόψη το ύψος, το βάρος και την ευελιξία του συγκεκριμένου πεζού, ήτοι του ενάγοντα, το κατά πόσο αυτός διασταύρωνε σε ευθεία γραμμή ή διαγώνια, το αν βάδιζε με πρόβλημα, το βάρος και την κατάσταση του οχήματος του εναγόμενου 1 καθώς και την κατάσταση των ελαστικών του, τα συμπεράσματα του ήταν επισφαλή. Ο μάρτυρας απέρριψε την εν λόγω υποβολή, παραπέμποντας στην βιβλιογραφία από την οποία καθοδηγήθηκε και στην οποία, ως ισχυρίστηκε, παρατίθεται ο μέσος όρος ταχύτητας ενός πεζού, ως αυτός έχει προκύψει από εκατοντάδες δειγματοληψίες