ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΠΑΝΑΓΗ, Αρ. Αγωγής: 3234/2017, 29/11/2018

(1)(ee), στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, άρθρο 47, στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου καθώς και στην Νομολογία. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα: Στις 2.10.2018, καταχώρησε στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού έφεση κατά της πιο πάνω αναφερόμενης Απόφασης, της οποίας επισυνάπτει αντίγραφο ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ

1. Στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό έχει καταχωρήσει Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση και ο ενάγων καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτησης. Στις 07.06.2017 καταχώρησε στο Διοικητικό Δικαστήριο την προσφυγή με αριθμό 940/2017 η οποία είναι ορισμένη για ακρόασης στις 09.10.2018 και της οποίας επισυνάπτει αντίγραφο ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
2. Όσον αφορά την Έφεση την οποία έχει καταχωρήσει κατά της αναφερόμενης Απόφασης του Δικαστηρίου, με βάση τα όσα ο δικηγόρος της υποστηρίζει, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο αυτή να επιτύχει. Όπως επίσης υποστηρίζει ο δικηγόρος της, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο όπως η απόφαση του Δικαστηρίου επί των ζητημάτων που εγείρει στην Ανταπαίτηση της να επηρεάσει την εκτελεστότητα ή/και την δυνατότητα εκτέλεσης της απόφασης/διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί. Ειδικότερα αναφέρει ότι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που έχει εγείρει στην Υπεράσπιση της είναι η ιδιότητα της ως κατόχου της καφετέριας, αν είναι δηλαδή υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις αδειούχος κάτοχος αυτής ή ενοικιαστής υπό την έννοια του Νόμου. Από τα πιο πάνω προκύπτει σαφώς ότι η κρίση του Δικαστηρίου επί του ζητήματος αυτού δυνατόν να ανατρέψει την ισχύ των διαταγμάτων τα οποία έχει αυτό ήδη εκδώσει. Αναφέρει περαιτέρω ότι σε περίπτωση που θα παραδώσει την καφετέρια στο χρόνο που έχει διατάξει το Δικαστήριο, πέραν του γεγονότος ότι θα υποστεί τεράστια ζημιά λόγω των στενών χρονικών ορίων που έχουν τεθεί, η έφεση την οποία έχει καταχωρήσει θα είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας αφού στην πραγματικότητα θα απωλέσει το δικαίωμα να λειτουργεί την επιχείρηση της. Αναφέρει ακόμα ότι η έκβαση της Προσφυγής την οποία έχει καταχωρήσει, θα είναι καθοριστικής σημασίας για το ζήτημα της κατοχής της Καφετέριας, ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς και τα ζητήματα που εγείρει στην Υπεράσπιση της στην παρούσα αγωγή. Υποστηρίζει ότι σε περίπτωση κατά την οποία η προσφυγή αυτή επιτύχει, υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να κατακυρωθεί η δική της προσφορά οπότε θα δικαιούται να συνεχίσει να κατέχει και να χρησιμοποιεί η ίδια την καφετέρια, οπότε σε τέτοια περίπτωση θα εξουδετερωθεί ουσιαστικά η ανάγκη εκτέλεσης των διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί εναντίον της στην παρούσα αγωγή. Κατά την άποψη της σε περίπτωση κατά την οποία θα αναγκαστεί να παραδώσει την καφετέρια και αναλάβει την κατοχή και χρήση της άλλο άτομο και σε λίγους μήνες, με βάση πιθανή απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει σε λίγο χρονικό διάστημα θα δικαιούται εκ νέου την άμεση κατοχή και χρήση της καφετέριας, η αδικία που θα υποστεί αφ' ενός θα είναι πρωτοφανής και η ζημιά ή/και απώλεια της ανεπανόρθωτη. Ενώ από την άλλη, δεν θα υπάρξει καμιά ζημιά στα συμφέροντα του ενάγοντα αφού αυτός έτσι και αλλιώς θα δικαιούται είτε από την ίδια είτε από άλλο διαχειριστή της καφετέριας να εισπράξει το αντίτιμο της κατοχής της Καφετέριας. Διατείνεται δε ότι τη δική της πλευρά έχει αποδείξει την τυπικότητα της στην πληρωμή του ενοικίου, γεγονός που έχει παραδεχτεί και με γραπτή δήλωση της η Γ. Διευθύντρια του Γ. ΝΧΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧ. Ο Καθ' ου καταχώρησε ένσταση η οποία και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Ζήνας Μπαλτά ασκούμενης δικηγόρου στο Επαρχιακό Γραφείο της Νομικής Υπηρεσίας η οποία αναφέρει ότι στα πλαίσια των καθηκόντων της έχει στη κατοχή και ή τον έλεγχο της τον φάκελο της υπόθεσης και ως εκ τούτου γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης από τη μελέτη του φακέλου αλλά και από πληροφορίες που έλαβε από τη δικηγόρο του Ενάγοντα/ Καθ' ου η Αίτηση που χειρίζεται την υπόθεση. Αναφορά στους ισχυρισμούς της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση θα γίνει στη συνέχεια εκεί όπου κρίνεται αναγκαίο. Σημειώνεται μόνο ότι απορρίπτονται οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας και προβάλλεται ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε με σκοπό την καθυστέρηση και την παρακώλυση της διαδικασίας παράδοσης της αναφερόμενης καφετέριας. Με την ένσταση προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι:
3. Η αίτηση δεν γίνεται καλόπιστα και/ή είναι καταχρηστική.
4. Η ζητούμενη θεραπεία δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.
5. Με τη ζητούμενη θεραπεία θα επηρεασθούν δυσμενώς τα δικαιώματα του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση.
6. Η ζητούμενη θεραπεία θα προκαλέσει ζημιά και/ή περαιτέρω ζημιά στον Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση, η οποία δεν αποτιμάται σε χρήματα και/ή θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να ανακτηθεί.
7. Με τη ζητούμενη θεραπεία θα προσβληθούν τα Συνταγματικά και Ανθρώπινα Δικαιώματα του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση για τη διεξαγωγή μιας δίκαιης δίκης, τη διάγνωση των δικαιωμάτων του μέσα σε εύλογο χρόνο καθώς και τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα.
8. Ο Ενάγοντας/Καθ' ου η Αίτηση θα αποστερηθεί των καρπών της επιτυχίας του.
9. Η αίτηση είναι αβάσιμη και/ή ατεκμηρίωτη και/ή αντικανονική και/ή καταχρηστική και/ή ενοχλητική και/ή αποσκοπεί στην παγοποίηση και/ή ανατροπή και/ή ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης, χωρίς να συντρέχει οποιαδήποτε εξαιρετική περίσταση και/ή νόμιμη αιτία.
10. Δεν προβάλλονται και/ή καταδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της πρωτόδικης απόφασης μέχρι την αποπεράτωση της Έφεσης και/ή της Προσφυγής.
11. Η αίτηση δεν περιέχει γεγονότα και/ή στοιχεία που να δείχνουν το βάσιμο της Έφεσης και/ή της Προσφυγής.
12. Η Εναγόμενη/Αιτήτρια δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας στην Έφεση και/ή στην Προσφυγή.
13. Η αίτηση δεν πληροί τα ελάχιστα προαπαιτούμενα, με βάση τη νομολογία, για να δοθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.
14. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος για αναστολή της εκτέλεσης της εκδοθείσας στις 19/09/2018 απόφασης του Δικαστηρίου, ειδικά λόγω του ότι η αναστολή μιας δικαστικής διαδικασίας και/ή μιας απόφασης δεν μπορεί να ανασταλεί για ακαθόριστο στην ουσία χρονικό διάστημα.
15. Σε περίπτωση δε απόρριψης της παρούσας αίτησης και επιτυχίας της Έφεσης και/ή της Προσφυγής δεν θα προξενηθεί οποιαδήποτε βλάβη και/ή αδικία στην Εναγόμενη για την οποία δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί και/ή να αποζημιωθεί με βάση το Άρθρο 146.6 του Συντάγματος. Οι δύο πλευρές προχώρησαν σε γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους επικαλούμενοι και σχετική νομολογία. Η Δ.40 Θ.7(β) παρέχει διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο όπως «κατά ή μετά το χρόνο που δίδει την απόφαση ή το διάταγμα να αναστείλει την εκτέλεση μέχρι τέτοιου χρόνου που θα ήθελε θεωρήσει πρέποντα. (βλ. Νίκου Νικολάου v. Κυριάκου Πολυδώρου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1423). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.40 Θ.7(β) ασκείται κατ' αναλογία με βάση τις αρχές που διέπουν τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.35 Θ.18 (βλ. Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd

(1982)JSC 325). Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 Θ.18 έχουν αναλυθεί σε πλούσια νομολογία. Στην απόφαση The Covernor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.Α.Δ. 955 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Στην Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 αναφέρθηκε ότι: «Η άσκηση έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί το τελεσίδικο της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση της αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στο διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Στις A.B.P. Holdings Ltd & Άλλου v. Ανδρέα Κιταλίδη & Άλλων

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Βογαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1. Α.Α.Δ.1147 όπου επαναδιατυπώθηκαν οι αρχές λέχθηκε περαιτέρω ότι «οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για την διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Μέγας Χ΄΄Ευαγγέλου v. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172, κατά την ανάλυση των δύο αρχών, με βάση τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αναφέρθηκε πως μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης. Στην πιο πάνω υπόθεση, ο ισχυρισμός των αιτητών ότι ο ενάγων είναι ολότελα ανάβολος και ως εκ τούτου αν εισπράξει τα χρήματα, θα είναι αδύνατο για τους αιτητές να επαναεισπράξουν αυτά, κρίθηκε αρκετός για να χορηγηθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την τελική εκδίκαση της αίτησης με κλήση, υπό τους όρους που έθεσε το Δικαστήριο. Στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, κρίθηκε ότι η άμεση εκτέλεση των έργων που προγραμμάτιζαν οι εφεσίβλητοι, σε περίπτωση άρνησης χορήγησης της αναστολής, θα καθιστούσε αδύνατη την αποκατάσταση των εφεσειόντων στα υποστατικά και θα έτεινε να μειώσει την δραστικότητα του δικαιώματος για έφεση. Στην ΑBP Holdings Ltd (πιο πάνω), το Ανώτατο Δικαστήριο έλαβε υπόψη, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας με βάση τις δύο αρχές, την μάλλον κακή οικονομική κατάσταση του εφεσίβλητου και το ότι τα χρήματα θα καταβάλλονταν για χρέη του εφεσίβλητου στη τράπεζα, τα οποία δεν θα επιστρέφονταν και κατέληξε πως αν δεν εγκρίνετο η αναστολή, η έφεση θα αποστερείτο της αποτελεσματικότητας της. Στην Βογαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (πιο πάνω) τονίσθηκε ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση του ζητήματος της αναστολής και λέχθηκε ότι: «Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε, και δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα». Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση VOUROS HEALTHCARE LTD V. D.E.K.S.A. LTD Πολ. Έφεση 207 ημερ. 12.1.18 επαναλήφθηκαν οι αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα μέσα από το ακόλουθο απόσπασμα: «Στην Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 Α.Α.Δ. 1921 λέχθηκαν τ' ακόλουθα: «Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo onBoard the Ship "Poly"

(1978)1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o.

(1981)1 C.L.R.263,"Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. AlKhalaf Exhibition

(1981)1 C.L.R.673. Mavrochanna a.o. v. Michael

(1984)1 C.L.R.760, Aristidou v. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, E.Y.R.I.K. a.o v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Ιωσηφάκης ν. Αρτιστοδήμου

(1990)1. Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Α.Β.Ρ. Holdings Ltd. κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 1)

(1994)1. Α.Α.Δ. 287, Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα ν. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1)

(2002)1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του. (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας (Βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου, πιο πάνω, σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο κάτω παράγοντες ως εξής: «Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.» Έχοντας υπόψιν τις πιο πάνω αρχές το Αίτημα της Εφεσείουσας θα πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Όπως λέχθηκε στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland ν. Του πλοίου S.S. Sapphire Seas

(2001)1 Α.Α.Δ. 955 η «αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της άμεσης συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μη καταστεί μάταιη η κατ' έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής". Στην υπό κρίση αίτηση τα θέματα που καλύπτουν οι λόγοι έφεσης, όσο σοβαρά και να θεωρηθούν, δεν μπορούν να στηρίξουν οποιαδήποτε πρόγνωση ως προς την επιτυχία της, με συνέπεια το στοιχείο αυτό να μην επιδρά ως αποφασιστικός παράγοντας στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Όπως έχει νομολογηθεί, οι προοπτικές επιτυχίας μιας έφεσης είναι παράγοντας αποφασιστικής σημασίας και σπουδαιότητας μόνο στις περιπτώσεις όπου με βεβαιότητα είναι δυνατή η πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση του θέματος (βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147). Στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν συμβαίνει αυτό.» To κατά πόσο θα δοθεί η αναστολή είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία ασκείται υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών σε συνάρτηση με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως προκύπτει από την νομολογία που παρατίθεται αναλυτικά πιο πάνω σε σχέση με την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης, που εφαρμόζεται αναλογικά και στη περίπτωση εκκρεμούσης προσφυγής, μόνο η ύπαρξη ειδικών περιστάσεων δικαιολογεί την αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Ο σκοπός που εξυπηρετεί η αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης είναι να μην παραμείνει χωρίς αντίκρισμα τυχόν επιτυχία της έφεσης στη παρούσα περίπτωση και της προσφυγής. Επανερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης η μόνη αναφορά εκ μέρους της Αιτήτριας προς υποστήριξη της αίτησης της είναι ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο επιτυχίας της έφεσης που έχει καταχωρήσει. Παρά το ότι επισυνάπτεται στη αίτηση και αντίγραφο της ειδοποίησης έφεσης, πέραν της επιγραμματικής θέσης της αιτήτριας ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο επιτυχίας της, ουδέν άλλο αναφέρεται στην ένορκη της δήλωση για το εν λόγω ζήτημα. Με βάση βέβαια τη σχετική επί του θέματος νομολογία το ζήτημα της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης είναι οριακής σημασίας. Σε σχέση με τα όσα η Αιτήτρια ισχυρίζεται σε σχέση με την ανταπαίτηση της, όπως αυτά περιγράφονται πιο πάνω, αρκεί θεωρώ μόνο να σημειωθεί ότι όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης αυτή έχει εγκαταλειφθεί από την Αιτήτρια αφού άφησε να παρέλθουν οι προβλεπόμενες προθεσμίες με αποτέλεσμα στις 26.9.18, δηλαδή πριν από την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, η ανταπαίτηση να απορριφθεί βάσει των διατάξεων της νέας Διαταγής 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Θεωρώ επίσης ότι είναι ουσιαστικό να υπογραμμισθεί ότι ο ένας από τους δύο λόγους της έφεσης (τεκ. 1 στην αίτηση) εδράζεται στην ύπαρξη της ανταπαίτησης με τη προβαλλόμενη θέση ότι η κρίση επί του περιεχομένου της θα ήταν καθοριστική για τη κρίση του Δικαστηρίου επί της απαίτησης του Ενάγοντα. Η γενική αναφορά της Αιτήτριας ότι στη περίπτωση που με βάση το εκδοθέν Διάταγμα παραδώσει την κατοχή της καφετέριας θα υποστεί τεράστια ζημιά, δεν είναι δυνατό να οδηγήσει το Δικαστήριο στην έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, λαμβανομένου υπόψη ότι θα πρέπει να διασφαλίζεται η οριστικότητα των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του επιτυχόντα διαδίκου. Όπως καθορίζεται από την ως άνω νομολογία στην περίπτωση αναστολής της απόφασης γίνεται εξισορρόπηση δύο παραγόντων και αυτοί είναι να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, στη περίπτωση που πετύχει η έφεση του με κενά χέρια. Στο πλαίσιο που κινείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μόνο με την ύπαρξη εξαιρετικών περιπτώσεων είναι δυνατόν να κλείνει η πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης (βλ. S.S. Sapphire Seas και ΜΕΓΑΣ Χ" ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ(πιο πάνω)). Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι θα χάσει το δικαίωμα της να λειτουργεί την επιχείρηση της καφετέριας δεν είναι από μόνο του ικανοποιητικό στοιχείο για να οδηγήσει το Δικαστήριο στην έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Παράλληλα σε σχέση με το ζήτημα αυτό διαπιστώνεται να παρέμειναν αναντίλεκτοι οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση σύμφωνα με τους οποίους η Αιτήτρια παραπλανεί το Δικαστήριο ισχυριζόμενη ότι έχει αποδείξει την τυπικότητα της στην πληρωμή του ενοικίου της καφετέριας. Προς τούτο στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση επισυνάπτεται ως τεκμ. 2 η ανταπαίτηση που έχει καταχωρήσει ο Καθ' ου η Αίτηση στα πλαίσια αγωγής που έχει εγείρει η Αιτήτρια και ως τεκμ. 3 πρόσφατη επιστολή από τη Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας προς το Γενικό Ελεγκτή της Κυπριακής Δημοκρατία σύμφωνα με την οποία οι οφειλές της Αιτήτριας προς τη Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018 ανέρχονται στο ποσό των €451.352. Αναντίλεκτη παρέμεινε επίσης η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι κάθε μήνα που η Αιτήτρια συνεχίζει να κατέχει παράνομα την καφετέρια η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται ζημιά χιλιάδες ευρώ και επιπρόσθετα παραμένει εκτεθειμένη να πληρώσει αποζημιώσεις στο πρόσωπο στο οποίο κατακυρώθηκε ήδη η κατοχή και η εκμετάλλευση της καφετέριας. Επιπρόσθετα των πιο πάνω διαπιστώνεται ακόμα πως η Αιτήτρια στην αίτηση της δεν εκφράζει την ετοιμότητα της να παράσχει οποιανδήποτε αποτελεσματική εγγύηση, προκειμένου να ανασταλεί η εκτέλεση της εκδοθείσας εναντίον της απόφασης. Ούτε φυσικά και η θέση της Αιτήτριας ως περιγράφεται πιο πάνω σε σχέση με την προσφυγή και η αναφορά της στο απομακρυσμένο ενδεχόμενο ότι με βάση «πιθανή απόφαση» του Διοικητικού Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει σε λίγο χρονικό διάστημα θα δικαιούται εκ νέου την άμεση κατοχή και χρήση της καφετέριας, θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τα δεδομένα. Με τα όσα προβάλλει η Αιτήτρια δεν έχει δείξει κατ' αρχή με ποιο τρόπο η ενδεχόμενη επιτυχία της προσφυγής θα έχανε την σημασία της. Επιπρόσθετα παρατηρείται ότι δεν έχει παραθέσει οποιαδήποτε στοιχεία με βάση τα οποία να μπορεί να γίνει οποιαδήποτε πρόγνωση ως προς την επιτυχία της προσφυγής. Δεν παραθέτει επίσης στοιχεία που να στοιχειοθετούν τη θέση της ότι σε περίπτωση επιτυχίας της προσφυγής υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να κατακυρωθεί η δική της προσφορά δεδομένου ότι ακόμα και στη περίπτωση που η προσφυγή επιτύχει το θέμα θα τύχει επανεξέτασης από την αναθέτουσα αρχή αναλόγως της απόφασης του αρμόδιου Δικαστηρίου. Επιπρόσθετα σημειώνεται ότι παρέμεινε αναντίλεκτη η θέση που προβάλλεται με την ένορκη δήλωση της ένστασης ότι σε κάθε περίπτωση η εναγόμενη δεν είναι η δεύτερη στη σειρά κατάταξης των προσφοροδοτών αλλά τρίτη και προς τούτο επισυνάπτεται ως τεκμ.1 αντίγραφο της έκθεσης της Επιτροπής Αξιολόγησης του Δημόσιου Διαγωνισμού Στην υπόθεση Sígma Radio T.V. Ltd v. Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου,

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 909, που αφορούσε έφεση κατά απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου στα πλαίσια αίτησης για συνοπτική απόφαση, σε σχέση με την επιβολή διοικητικού προστίμου, επισημάνθηκε ότι «Αν η προσφυγή επιτύχει τότε θα υπάρχει η θεραπεία της αποζημίωσης των αιτητών, είτε με ικανοποίηση τους από την εφεσίβλητη με την επιστροφή των χρημάτων (προστίμου) ή με απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου με βάση το άρθρο 146.6 του Συντάγματος, αν η εφεσίβλητη αρνηθεί να ικανοποιήσει την απαίτηση τους. Καμία επαρκής αναφορά ή παράθεση άλλων συγκεκριμένων στοιχείων γίνεται στην αίτηση που να δείχνουν ότι εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση των διαταγμάτων σε περίπτωση επιτυχίας της προσφυγής θα προκληθεί αδικία και ανεπανόρθωτη ζημιά και ή ότι δεν θα είναι δυνατή η αποκατάσταση των πραγμάτων και ή η αποζημίωση της αιτήτριας λαμβανομένου υπόψη ότι δεν τίθεται θέμα αλλά ούτε και η ίδια η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι σε θέση να την αποζημιώσει σε περίπτωση που η προσφυγή της επιτύχει. Εξετάζοντας συνεπώς τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, κρίνω με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης ότι η εξισορρόπηση των δύο παραγόντων που θέτει η νομολογία κλίνει υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση με αποτέλεσμα το αίτημα της Αιτήτριας να πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνεπώς τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Στ. Λουκίδου-Βασιλείου Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αναστολή Εκτέλεσης απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο