ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. K.K. DELLA CUCINA LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 3879/13, 29/11/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A492 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3879/13 Μεταξύ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΙΜΙΤΕΔ, εκ Λευκωσίας Ενάγουσα Και
- K.K. DELLA CUCINA LIMITED (Αρ. Εγγραφής ΗΕ 243711), εκ Λεμεσού
- ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΜΑΚΚΟΥΦΑ ΛΙΜΙΤΕΔ (Αρ. Εγγραφής ΗΕ129298), εκ Λεμεσού ---------------------- Αίτηση για Αντεξέταση ημερομηνίας 14.03.2018 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29.11.2018 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές-Εναγομένους 1 και 2: κ. Α. Γεωργίου Για Ενάγοντες- Καθ' ων η αίτηση: κα Ηρ. Ζησίμου για Ηρακλής Ν. Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε. (για ν' ακούσει απόφαση κ. Γ. Αντωνίου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ενδιάμεση αίτηση ημερ. 5.12.17 οι ενάγοντες ζητούν την έκδοση προσωρινών διατάγματων τα οποία να απαγορεύουν την αποξένωση και ή επιβάρυνση περιουσίας των εναγόμενων. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του XXXXXX Διάκου ενός εκ των διευθυντών των εναγόντων. Οι εναγόμενοι στις 23.2.2018 καταχώρησαν ένσταση στην αναφερόμενη αίτηση. Ακολούθησε η υπό κρίση αίτηση με την οποία οι εναγόμενοι (στο εξής οι αιτητές) ζητούν Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την παρουσία του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων XXXXX Διάκου, για να αντεξεταστεί επί των παραγράφων 13 μέχρι και 26 της ενόρκου δηλώσεως του. Η αίτηση βασίζεται στους θεσμού της Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 θ.1, Δ.38 Θ1-3 και 9 , Δ.48 θ1-4 στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 στη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του XXXXXX Κωνσταντίνου διευθυντή των εναγόμενων
- Στην ένορκη του δήλωση ισχυρίζεται ότι είναι αναγκαία η αντεξέταση του XXXXX Διάκου επί των ως άνω παραγράφων γιατί «το περιεχόμενο τους καταπιάνεται με διάφορα θέματα και γεγονότα τα οποία είναι όλα σχετικά μεταξύ τους και περιέχονται ανακρίβειες, οι οποίες μόνο μέσα από αντεξέταση μπορούν να αποκαλυφθούν στο Δικαστήριο». Η πλευρά των εναγόντων (στο εξής οι καθ' ων η αίτηση) δεν καταχώρησαν ειδοποίηση ένστασης στην αίτηση ενώ σε προηγούμενο στάδιο δήλωσαν ότι δεν θα είχαν ένσταση εφόσον το αίτημα για αντεξέταση περιοριζόταν μόνο σε σχέση με τις παραγράφους 14,18,19 και 20 της ενόρκου δηλώσεως, αίτημα που δεν έγινε αποδεκτό από την πλευρά των αιτητών. Ως αποτέλεσμα της μη καταχώρησης γραπτής ειδοποίησης ένστασης εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση στο στάδιο των αγορεύσεων επιτράπηκε στη συνήγορο τους να αγορεύσει μόνο επί της νομικής πτυχής του ζητήματος. Σημειώνεται ότι με βάση τη νομολογία που αναλύεται στη συνέχεια, παρά την μη καταχώρησης ειδοποίησης ένστασης, το υπό εξέταση αίτημα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου που ασκείται σε συνάρτηση με την εξέταση των λόγων για τους οποίους ζητείται η αντεξέταση. Το αίτημα για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα καλύπτεται από τη Δ.39, θ.1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών που προνοεί τα ακόλουθα: «Κατόπιν αιτήσεως, μαρτυρία μπορεί να δοθεί με ένορκο κατάθεση (δήλωση) αλλά το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί, κατόπιν παρακλήσεως οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει την παρουσία του καταθέτη για αντεξέταση.» Εύκολα εντοπίζεται από το λεκτικό του πιο πάνω θεσμού ότι το όλο θέμα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση, διαδικασίας habeas corpus, Αναφορικά με την Αίτηση του Rana Wahed Ali (Αρ. 1)
(2004)1 ΑΑΔ 1660, λέχθηκαν τα εξής, στη σελ. 1661: «Το ζήτημα της αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με το οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην ίδια πιο πάνω απόφαση λέχθηκε ότι όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία άδεια αντεξέτασης επί των ενόρκων δηλώσεων δίδεται πολύ σπάνια και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Αποφασίσθηκε επίσης ότι η αίτηση για αντεξέταση ομνύσαντος πρέπει να υποβάλλεται εγγράφως και να περιλαμβάνει τους λόγους για τους οποίους μια υπόθεση εντάσσεται στην κατηγορία των εξαιρετικών περιπτώσεων. Στο Annual Practice 1956 συναντάται αντίστοιχη με την δική μας πρόνοια, το Ο.38. Εξηγείται ακριβώς πως ασκείται αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου και τονίζεται στη σελ. 677 κ.επ. ότι δεν υπάρχει υποχρέωση του Δικαστηρίου στην έκδοση τέτοιου διατάγματος. Είναι πάντοτε θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχοντας υπόψη τους λόγους για τους οποίου ζητείται. Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοίζου, Αίτηση
(2008)Α.Α.Δ 280 λέχθηκαν τα εξής: «Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ΄ ου στην αίτηση εκείνη Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39 θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της. (Annual Practice 1958, σελ. 865 και Halsbury's Laws of England 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878).» Εντοπίζεται δε, στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878: "Discretionary power of the Court as to evidence. The Court has a discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application iss made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion". Οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, προκειμένου να εγκρίνει αίτημα παρουσίας μάρτυρα για αντεξέταση, είναι η στοιχειοθέτηση κάποιου είδους εξαιρετικής περίστασης, ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Καθοδηγητικά για τον τρόπο που θα πρέπει να ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι και τα όσα αποφασίσθηκαν σε ενδιάμεση απόφαση του Ε.Δ. Λευκωσίας στην Αγωγή 7123/08 ημερομ.9/4/2009, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα ׃ «Όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με τις πρόνοιες της νέας Δ.48 Κ.4
(2), όπως αυτή θεσπίστηκε στις 23.12.92, ουσιαστικά δεν απαιτείται ή επιτρέπεται πλέον η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας κατά την ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης, προς απόδειξη αμφισβητούμενων γεγονότων και ισχυρισμών. Όπως ρητά αναφέρεται στη δικονομική αυτή διάταξη, η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις, ενώ διατηρείται μόνο η δυνατότητα του διαδίκου να αντεξετάσει ομνύοντα με βάση τις πρόνοιες της Δ.
- Υπενθυμίζεται το ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 Κ.1, το Δικαστήριο μπορεί μόνο κατόπιν αιτήματος διαδίκου να διατάξει την παρουσία ενός ομνύοντα για αντεξέταση. Τα θέματα δε επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι να εκτείνονται επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου». Όπως προκύπτει από τη νομολογία είναι αναγκαίο όπως η ευχέρεια αυτή ασκείται με φειδώ και σε περιπτώσεις όπου καθίσταται πρόδηλη η αναγκαιότητα έκδοσης του Διατάγματος αντεξέτασης, έτσι ώστε να μην παρακάμπτεται η αρχή ότι η διαδικασία σε ενδιάμεσες αιτήσεις διεξάγεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις. Στην εξεταζόμενη περίπτωση οι αιτητές επιδιώκουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ τους, παραλείποντας όμως να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου και να εξειδικεύσουν τους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους η υπόθεση θα πρέπει να ενταχθεί στην κατηγορία των περιπτώσεων για την οποία το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα μπορούσε να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα. Απλώς με γενικότητα προβάλλουν ότι το περιεχόμενο των συγκεκριμένων παραγράφων καταπιάνεται με διάφορα θέματα και γεγονότα τα οποία είναι όλα σχετικά μεταξύ τους και περιέχονται ανακρίβειες. Όμως η δυνατότητα για αντεξέταση που παρέχεται από τη Δ.39 Θ.1, πρέπει όπως και στην απόφαση πιο πάνω απόφαση Rana Wahed Ali αναφέρεται, να ασκείται σπάνια και μόνο εφόσον καταδειχθούν ικανοποιητικοί λόγοι προς τούτο, έτσι ώστε να μην παρακάπτεται η αρχή ότι η διαδικασία σε ενδιάμεσες αιτήσεις διεξάγεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις των μερών. Όπως λέχθηκε στην Αίτηση των Λ. Μήλιου πιο πάνω, το ζήτημα της έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, το οποίο μπορεί «να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της». Η οποιαδήποτε διάσταση στις θέσεις των διαδίκων μερών δεν παρέχει αυτοδίκαια το δικαίωμα για αντεξέταση και ούτε μπορεί να επεκταθεί «επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου». (βλ. την απόφαση στην Αγωγή 7123/08, στην οποία πιο πάνω γίνεται αναφορά). Για τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση θα έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν έχει καταχωρηθεί ειδοποίηση ένστασης από την πλευρά των καθ' ων η αίτηση κρίνω ορθό όπως επιδικαστούν προς όφελος τους και σε βάρος των αιτητών μόνο τα έξοδα της ημερομηνίας ακρόασης της αίτησης ήτοι της 26.11.
- (Υπ.) ............. Στ. Λουκίδου-Βασιλείου Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για αντεξέταση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο