Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού διά μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Χαραλάμπους, Αρ. Αγωγής: 4690/13, 10/12/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A515 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4690/13 Μεταξύ: Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού διά μέσω του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Ενάγοντας και ΧΧΧΧ Χαραλάμπους, από τη Λεμεσό Εναγόμενος ---- Αίτηση ημερ. 26.7.2018 Ημερομηνία: 10 Δεκεμβρίου 2018 Για Αιτητή/Εναγόμενο: κος Ε. Ευσταθίου (για ν' ακούσει Απόφαση η κα Αλεξάνδρου). Για Καθ ου η Αίτηση/Ενάγοντα: κος Κ. Ταλιαδώρος. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 26.7.18 καταχωρήθηκε μονομερώς η υπό κρίση Αίτηση, της οποίας διατάχθηκε η επίδοση, με την οποία ο εναγόμενος αιτείται: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου αναστέλλον την ισχύ και/ή την έκδοση και/ή την εκτέλεση και/ή την εφαρμογή της απόφασης ημερομηνίας 23.05.2017 την οποία εξέδωσε το Σεβαστό Δικαστήριο στα πλαίσια της αγωγής 4690/13 μέχρι της εκδικάσεως και πλήρους αποπερατώσεως της προσφυγής αρ. 222/18, η οποία καταχωρίστηκε από τον αιτητή στο Διοικητικό Δικαστήριο Κύπρου και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την αναστολή και/ή απαγόρευση οιασδήποτε περαιτέρω πράξης και/ή επιδόσεως και/ή ενέργειας προς εκτέλεση και/ή εφαρμογή της απόφασης ημερομηνίας 23.05.2017 μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της προσφυγής αρ. 222/18, η οποία καταχωρίστηκε από τον αιτητή στο Διοικητικό Δικαστήριο Κύπρου και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 Θ 1,7 και 11, Δ.47, Δ.48, στο Σύνταγμα, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στο περί Δικαστηρίων Νόμο. Ως προς τα γεγονότα υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του εναγόμενου, στην οποία αναφέρει ότι είναι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο και μετά την εισβολή κατέληξε στο Λεμεσό και έκτοτε διευθύνει μια επιχείρηση κατασκευής και επιδιόρθωσης ξύλινων παλέτων. Από το 1988 χρησιμοποιεί μια λωρίδα γης η οποία ευρίσκεται εντός της Βιομηχανικής Περιοχής Λεμεσού στην οποία αποθηκεύει τα προϊόντα παραγωγής του μέχρι να παραδοθούν στους πελάτες του. Σύμφωνα με τον εναγόμενο, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης και πριν την έκδοση της Απόφασης στις 23.5.17 ο ενάγοντας τον ενημέρωσε ότι και οι άλλοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στη συγκεκριμένη ζώνη θα εγκατέλειπαν τον χώρο για να λειτουργεί ως χώρος πρασίνου. Μετά την έκδοση της Απόφασης διαπίστωσε ότι δεν ζητήθηκε από άλλους επιχειρηματίες να φύγουν από τον χώρο και τότε μέσω του δικηγόρου του έστειλε την επιστολή ημερ. 30.8.17 στον ενάγοντα όπου ακολούθησε σχετική αλληλογραφία. Κατά τον ίδιο η συμπεριφορά του ενάγοντα και των λοιπών επιχειρηματιών έφεραν στο φως τη δυσμενή διάκριση την οποία υπέστη από το Υπουργείο και αισθάνεται αδικημένος. Λόγω του ότι η επιστολή του ημερ. 12.2.18 δεν απαντήθηκε από το Υπουργείο, καταχώρησε στις 8.6.18 την Προσφυγή 822/18 (Τεκμήριο Β), αντικείμενο της οποίας είναι η άρνηση του Υπουργείου να απαντήσει στην υποβολή του αιτήματος του για επανεξέταση του παραπόνου του για άνιση μεταχείριση . Όπως υποστηρίζει η Προσφυγή του έχει πιθανότητες επιτυχίας και αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση του Διατάγματος θα υποστεί ολέθριες συνέπειες. Στην Αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση με την οποία προβάλλεται ουσιαστικά ότι η Αίτηση δεν δικαιολογείται και δεν μπορεί ο ενάγοντας να στερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας του. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της ΧΧΧ Θεοδότου, λειτουργού εμπορίου και βιομηχανίας Α' του αρμόδιου Υπουργείου, στην οποία αναφέρει ότι ο εναγόμενος συμμορφώθηκε με τις παρ. 2,3 και 4 της Απόφασης αλλά όχι με την παρ. 1 που αφορά Διάταγμα με το οποίο διατάχθηκε να επαναφέρει το χώρο πρασίνου ως το συνημμένο σχέδιο στην Απόφαση. Αρνείται ότι ο ενάγοντας υποσχέθηκε στον εναγόμενο οτιδήποτε αφορά τρίτα πρόσωπα, υποστηρίζοντας επίσης ότι οι επιστολές του δικηγόρου του εναγόμενου απαντήθηκαν με επιστολή του Υπουργείου ημερ. 19.12.17 καθιστώντας ξεκάθαρο ότι ο εναγόμενος έπρεπε να είχε συμμορφωθεί με την Απόφαση του Δικαστηρίου. Τέλος αναφέρει ότι ο εναγόμενος δεν είναι μισθωτής στη Βιομηχανική Περιοχή Λεμεσού και δεν έχει οποιαδήποτε σύμβαση με το Υπουργείο. Έχει επέμβει παράνομα στον εν λόγω χώρο και τον χρησιμοποιεί από το 1988 όπως δηλώνει ο ίδιος. Οι μισθωτές στη Βιομηχανική περιοχή κατέχουν νόμιμα βιομηχανικά τεμάχια και καταβάλουν το ανάλογο μίσθωμα. Κατά την Ακρόαση της Αίτησης, ο κος Ευσταθίου κάλεσε το Δικαστήριο μέσω της Αίτησης αυτής να προστατεύσει τα Ανθρώπινα και Συνταγματικά δικαιώματα του εναγομένου κυρίως αυτό της ίσης μεταχείρισης εμμένοντας στη θέση του ότι δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης μέχρι εκδίκασης της Προσφυγής. Υποστήριξε επίσης ότι ο εναγόμενος αποδέχεται να φύγει από το εν λόγω ακίνητο εάν εκδιωχθούν όλοι από τον ενάγοντα και όχι μόνο αυτός, αναφέροντας ότι ο λόγος για τον οποίο αποδέχθηκε την εκ συμφώνου απόφαση ήταν γιατί ήταν με την εντύπωση ότι ο ενάγοντας θα ζητούσε την απομάκρυνση και των υπόλοιπων υποστατικών της περιοχής, κάτι το οποίο δεν έγινε και αντιλήφθηκε μόλις πρόσφατα. Άκουσα με προσοχή τα όσα ανέφερε ο κος Ευσταθίου αγορεύοντας ενώπιον μου και έχω επίσης λάβει υπόψη τα όσα εισηγείται ο κος Ταλιαδώρος με τη γραπτή αγόρευση του. Η Αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο καταχωρήθηκε στις 29.10.13. ακολούθως καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης από μέρους του εναγομένου ο οποίος καταχώρησε Υπεράσπιση στις 29.1.14. Ακολούθως η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες και Ακρόαση σε διάφορες ημερομηνίες. Όπως φαίνεται από το φάκελο της υπόθεσης, πρακτικό ημερ. 18.1.16, ζητήθηκε αναβολή της Ακρόασης από αμφότερες πλευρές, όπου από πλευράς εναγόμενου λέχθηκε «Εισηγούμαι να δοθεί μια περίοδος αναστολής και να εκδοθεί απόφαση εκ συμφώνου». Ακολούθως στις 21.3.17 ζητήθηκε άδεια από το συνήγορο του εναγόμενου να αποσυρθεί από δικηγόρος του λόγω διαφωνίας ως προς το χειρισμό της υπόθεσης. Την ως άνω ημερομηνία δόθηκε χρόνος στον εναγόμενο να διορίσει νέο δικηγόρο και προς τούτο η υπόθεση ορίστηκε στις 28.4.17, ημερομηνία κατά την οποία ο εναγόμενος δεν ήταν παρών στο Δικαστήριο και η Αγωγή ορίστηκε για Απόδειξη στις 22.5.17. Στις 22.5.17 ενώ επιφυλάχθηκε η Απόφαση του Δικαστηρίου μετά την κατάθεση της ένορκης δήλωσης από μέρους του ενάγοντα, εμφανίστηκε δικηγόρος από μέρους του εναγόμενου και στις 23.5.17 και στην παρουσία του εναγομένου εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου ως ακολούθως: «1. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Εναγόμενος να επαναφέρει το χώρο πρασίνου έκτασης 1,400τμ. Περίπου που βρίσκεται στη Βιομηχανική Περιοχή Λεμεσού (ως φαίνεται με ερυθρό χρώμα στο συνημμένο σχέδιο) στην πρωτέρα του κατάσταση και να άρει κάθε παράνομη επέμβαση σ΄ αυτό μέχρι και τις 30/04/2018. 2. Εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο Εναγόμενος όπως μέχρι 31/07/2017 απομακρύνει όλα τα μπαλέττα και άλλα υλικά που έχουν τοποθετηθεί στον επίδικο χώρο πρασίνου σε απόσταση 3μ. από το γειτονιάζον εργοστάσιο που βρίσκεται στο ανατολικό μέρος του χώρου πρασίνου. 3. Ο Εναγόμενος να πληρώσει στον Ενάγοντα το ποσό των €1.000,00 ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο 5, 5% ετησίως επ΄ αυτού από 29/10/2013 μέχρι 31/12/2014, προς 4% από 01/01/2015 μέχρι 31/12/2016 και προς 3,5% από 01/01/2017 μέχρι εξοφλήσεως. 4. Οι Εναγόμενοι να πληρώσουν στον Ενάγοντα το ποσό των €1.522,00 έξοδα της αγωγής αυτής συμπεριλαμβανομένων των εξόδων εκδόσεως της απόφασης αυτής με τόκο επ΄ αυτού προς 5.5% ετησίως επ΄ αυτού από 29/10/2013 μέχρι 31/12/2014, προς 4% από 01/01/2015 μέχρι 31/12/2016 και προς 3,5% από 01/01/2017 μέχρι εξοφλήσεως.» Στρεφόμενη τώρα στην εξέταση της Αίτησης, εξουσία για αναστολή εκτέλεσης απόφασης παρέχεται από τις πρόνοιες του άρθρου 47 του Ν.14/60 και τις πρόνοιες της Δ.40 Θ.Θ.7 και 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην υπόθεση Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1 C.L.R. 592 λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τις προϋποθέσεις αναστολής απόφασης: «Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Την διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει τον καρπόν της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Οι δύο πιο πάνω παράγοντες εξισορροπούνται πάντοτε με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Ιωσηφάκης ν. Αριστοδήμου,
(1990)1 Α.Α.Δ. 284) Τα πιο πάνω επαναδιατυπώθηκαν στην υπόθεση Ναυτικός ΄Ομιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.
- Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης.» Οι πιο πάνω αρχές έχουν επίσης συνοψιστεί στην υπόθεση Λίζα Λουκαϊδου Θεοφάνους και
- Λεωνίδας Γεωργίου κ.ά. ECLI:CY:AD:2016:A103, Πολ.εφ.251/14, ημερ. 19.2.
- Έχω μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων, υπό το πρίσμα των πιο πάνω νομικών αρχών σε συνάρτηση με τα γεγονότα και περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης. Κατ' αρχάς σημειώνω ότι στην προκειμένη περίπτωση ζητείται η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης μέχρι τελικής εκδίκασης της Προσφυγής 222/18, όπου κατ' αναλογία εφαρμόζονται οι πιο πάνω αρχές της νομολογίας η οποία αφορά αναστολή εκτέλεσης απόφασης εκκρεμούσης εφέσεως. Από πλευράς αιτητή δόθηκε έμφαση στην ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκληθεί στον ίδιο εάν εκτελεστεί το Διάταγμα για άρση της παράνομης επέμβασης και οι συνέπειες σε περίπτωση όπου επιτύχει στην Προσφυγή αλλά και στο ότι ο ενάγοντας τον διαβεβαίωσε ότι θα μετακινηθούν και οι υπόλοιποι κατόχοι τεμαχίων από την περιοχή. Σημειώνω κατ' αρχάς ότι από προσεκτική μελέτη της ένορκης δήλωσης του αιτητή, διαπιστώνω ότι τα όσα προβάλλει ο αιτητής συνιστούν ουσιαστικά απροθυμία του ιδίου να συμμορφωθεί πλήρως με την Απόφαση ημερ. 23.5.17, με την οποία έχει ήδη συμμορφωθεί μερικώς και η οποία εκδόθηκε με τη σύμφωνη γνώμη του ιδίου, κατόπιν μάλιστα διορισμού νέου δικηγόρου, εφόσον υπήρξε διαφωνία με τον πρώτο του δικηγόρο ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης. Η εκ συμφώνου Απόφαση, φαίνεται από τις ένορκες δηλώσεις ότι υπήρξε το αποτέλεσμα συζήτησης των δυο πλευρών. Η θέση του αιτητή ότι ήταν με την εντύπωση ότι θα έφευγαν και οι υπόλοιποι επιχειρηματίες από την περιοχή και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο αποδέχτηκε την Απόφαση, ακόμα και να δεχόμουν ότι του δόθηκε τέτοια εντύπωση, διερωτούμαι για ποιο λόγο προτού δηλωθεί η Απόφαση δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια για να διερευνήσει τι θα γινόταν με τους υπόλοιπους κατόχους υποστατικών στην περιοχή. Σημειώνω προς τούτο, ότι η εκ συμφώνου Απόφαση έφερε αναστολή εκτέλεσης μέχρι την 30.4.18 ενώ η Προσφυγή καταχωρήθηκε την 8.6.
- Ο αιτητής είχε κάθε δικαίωμα και του δόθηκε το δικαίωμα αυτό, να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον του Δικαστηρίου. Ασκώντας το δικαίωμα του αυτό, συμφώνησε στην έκδοση Απόφασης ημερ. 23.5.17, η οποία μάλιστα προέβλεπε χρόνο αναστολής για να του δοθεί ο χρόνος να συμμορφωθεί. Η όποια αντίδραση του φαίνεται να εκδηλώνεται για πρώτη φορά κάποιους μήνες μετά την έκδοση της Απόφασης με την οποία τονίζω, ήδη έχει συμμορφωθεί μερικώς. Ο αιτητής δεν φαίνεται να αμφισβητεί ότι πρέπει να συμμορφωθεί με την Απόφαση ημερ. 23.5.17 ούτε ότι πρέπει να φύγει από την εν λόγω βιομηχανική περιοχή. Η επίκληση από πλευράς αιτητή, των όσων αφορούν άλλους επιχειρηματίες, οι οποίοι κατά την ενόρκως δηλούσα στην Ένσταση κατέχουν νόμιμα τα υποστατικά, δεν με πείθουν ότι θα πρέπει η Απόφαση ημερ. 23.5.17 ν' ανασταλεί, επιτρέποντας έτσι τη συνέχιση μιας κατάστασης η οποία συνιστά παράνομη επέμβαση, την οποία αποδέχτηκε ο αιτητής ότι υφίσταται με την έκδοση της εκ συμφώνου Απόφασης αλλά και δέχτηκε να άρει μέχρι την 30.4.
- Ο αιτητής προβάλλει ότι θα υποστεί ολέθριες συνέπειες τόσο εν σχέση με την επαγγελματική του δραστηριότητα αλλά και η Προσφυγή του θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Σίγουρα η ύπαρξη ανεπανόρθωτης βλάβης του αιτητή είναι δεσπόζον στοιχείο σε αιτήσεις της εξεταζόμενης φύσεως, στην προσπάθεια ακριβώς της εξισορρόπησης των δικαιωμάτων των δύο πλευρών, ως επιτάσσει η νομολογία. Κατ' αρχάς να λεχθεί ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι η Προσφυγή θα καταστεί άνευ αντικειμένου, ούτε και με τα όσα προβάλλει ο αιτητής έχει αποσείσει το βάρος να καταδείξει την ανεπανόρθωτη βλάβη και την εν γένει ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που θα δικαιολογούσαν την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης. Σε περίπτωση όπου η Προσφυγή του επιτύχει θα έχει στη διάθεση του άλλους τρόπους αποκατάστασης της όποιας ζημιάς του, είτε με την απαίτηση του για επανεγκατάσταση στο εν λόγω τεμάχιο, εάν δικαιούται, είτε με τη διεκδίκηση αποζημιώσεων. Όπως επίσης δεν έχω πειστεί ότι ο αιτητής θα υποστεί ολέθριες συνέπειες όπως αναφέρει στην παρ. 16 της ένορκης δήλωσης του. Η απλή αναφορά του ότι δεν δύναται να μεταφέρει την επιχείρηση του αλλού, χωρίς οποιαδήποτε άλλη εξήγηση δεν κρίνεται επαρκής, ούτε για ποιο λόγο θα απωλέσει κάθε εισόδημα του εφόσον δεν παρέχονται επαρκείς λεπτομέρειες για ποιο λόγο δεν μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα του σε άλλο χώρο. Ούτε βεβαίως δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για ποιο λόγο δεν προέβηκε στις πρέπουσες διευθετήσεις για να ασκεί το επάγγελμα του σε άλλο χώρο εφόσον γνώριζε από την 23.5.17 ότι μέχρι 30.4.18 θα έπρεπε να άρει την παράνομη επέμβαση. Ως προς τούτο, δεν κατέστη επίσης σαφές ποια ακριβώς ζημιά θα υποστεί εφόσον σύμφωνα με τον ίδιο (παρ. 2 της ενόρκου δηλώσεως του), χρησιμοποιεί τον εν λόγω χώρο μόνο ως αποθήκη. Δεν παραβλέπω επίσης ότι, κατά τον ίδιο τον αιτητή κατέχει τον χώρο αυτό από το 1988 όπου σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία της λειτουργού του Υπουργείου, κατέχει τον χώρο αυτό χωρίς οποιαδήποτε συμφωνία και τα γεγονότα αυτά οδήγησαν στην καταχώρηση της Αγωγής το
- Όλα αυτά σε συνάρτηση με το ιστορικό της Αγωγής όπως το έχω καταγράψει αρχικά, είμαι της άποψης ότι η απόδοση τελεσιδικίας στην προκειμένη περίπτωση έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, χωρίς βεβαίως να επηρεάζονται τα δικαιώματα του αιτητή τα οποία προωθούνται με την Προσφυγή την οποία καταχώρησε. Εις ότι αφορά τις πιθανότητες επιτυχίας της Προσφυγής, κρίθηκε από τη νομολογία ότι ο παράγοντας αυτός δεν είναι αποφασιστικής σημασίας, είναι μάλιστα περιθωριακής σημασίας αφού τα προσφερθέντα υπό του αιτητή στοιχεία δεν καθιστούν δυνατή με βεβαιότητα την πρόγνωση της έκβασης της Προσφυγής (βλ. Θεοφάνους ανωτέρω). Σύμφωνα με τη νομολογία μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης. (βλ. Χατζηευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd a.o.
(1991)1 Α.Α.Δ. 172). Τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις, έχοντας υπόψη το ιστορικό της υπόθεσης, δεν έχουν καταδειχθεί. Τελειώνοντας, να αναφέρω ότι για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων του αιτητή, ως εισηγείται ο συνήγορος του. Ο αιτητής, στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής άσκησε κάθε Ανθρώπινο και Συνταγματικό του δικαίωμα, με την εκπροσώπηση του από δικηγόρο τον οποίο στη συνέχεια απάλλαξε και διόρισε νέο, ακόμα και μετά όπου επιφυλάχθηκε απόφαση λόγω μη εμφάνισης του, το Δικαστήριο δεν του στέρησε το δικαίωμα να ακουστεί και εν τέλει με τη σύμφωνη γνώμη του εκδόθηκε εκ συμφώνου Απόφαση η οποία μάλιστα προέβλεπε χρόνο για αναστολή εκτέλεσης των Διαταγμάτων. Άσκησε επίσης το δικαίωμα του να καταχωρήσει Υπεράσπιση όπου παρέθεσε τους ισχυρισμούς του και εν τέλει επέλεξε να μην προωθήσει αυτήν. Με τα όσα προώθησε ο αιτητής, ουσιαστικά καλείται το Δικαστήριο να επιτρέψει τη συνέχιση μιας παράνομης κατάστασης, την οποία αποδέχεται ο αιτητής ότι υφίσταται από μέρους του, λόγω της ισχυριζόμενης παράνομης συμπεριφοράς τρίτων ή ανοχής τέτοιας παρανομίας από το κράτος. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανεπίτρεπτο . Για τους λόγους που έχω εξηγήσει, κρίνω ότι ο αιτητής απέτυχε να αποσείσει το βάρος που είχε ως προς την αναγκαιότητα έγκρισης της αίτησης του. Η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του καθ΄ου η αίτηση - ενάγοντα και εναντίον του αιτητή - εναγόμενου ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)........................................ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο