← Κύπρος

National Bank of Fujairah PJSC ν. Arena Offshore DMCC κ.α., Αρ. Αγωγής: 1596/2018, 14/12/2018

National Bank of Fujairah PJSC ν. Arena Offshore DMCC κ.α., Αρ. Αγωγής: 1596/2018, 14/12/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A529 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1596/2018 Μεταξύ: National Bank of Fujairah PJSC Εναγόντων v. 1. Arena Offshore DMCC 2. . Verghese 3. . Galimova 4. . Verghese Εναγομένων Αίτηση Εναγόντων ημ. 31.7.18 για προσωρινό διάταγμα Ημερομηνία: 14 Δεκεμβρίου 2018 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Α. Κυπρίζογλου Για τον Εναγόμενο 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση: κα Α. Πασή Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Ενάγοντες - Αιτητές ζητούν την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων εναντίον του Εναγομένου 2 με τα οποία: (
  2. i)να απαγορεύεται η αποξένωση ποσού μέχρι AED6.889.823,28 (Ντιρχάμ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων), ισόποσο σε €1.561.793,79, το οποίο βρίσκεται κατατεθειμένο στους ακόλουθους τρεις λογαριασμούς στην Κυπριακή Δημοκρατία λήγοντες σε 779, 254 και 944 (
  3. ii)να απαγορεύεται η μεταβίβαση και ή αποξένωση και ή επιβάρυνση του ακινήτου με αρ. εγγραφής .61 (iii) να απαγορεύεται η πώληση και ή επιβάρυνση και ή αποξένωση οποιωνδήποτε περιουσιακών στοιχείων του Εναγομένου 2 τα οποία βρίσκονται εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι του ύψους του προαναφερόμενου ποσού. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. ΠΓ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τους Ενάγοντες, ο οποίος προβαίνει σε αυτή λόγω απουσίας του νόμιμου εκπροσώπου των Εναγόντων στο εξωτερικό. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η απαίτηση των Εναγόντων βασίζεται σε απόφαση εκδοθείσα στις 9.3.17 υπέρ τους και εναντίον των Εναγομένων 1-4 από το Δικαστήριο του Ντουμπάι για το προαναφερόμενο ποσό και η οποία (απόφαση) με την παρούσα Αγωγή ζητείται όπως αναγνωριστεί ή εκδοθεί απόφαση για το αντίστοιχο ποσό για σκοπούς εκτέλεσης της στην Κύπρο. Ο ενόρκως δηλών παραθέτει στοιχεία αναφορικά με τις επίδικες συμφωνίες δανείων και τις συμφωνίες εξασφάλισης αυτών, τις οποίες επισυνάπτει ως Τεκμήρια, δηλώνοντας πως η εκδοθείσα απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη και πως οι προσπάθειες εκτέλεσης της απόφασης στο Ντουμπάι δεν απέδωσαν, κάτι το οποίο ενδυναμώνει τις υποψίες των Εναγόντων πως ο Εναγόμενος 2 προέβη σε καταχρηστικές ή δόλιες ενέργειες προκειμένου να αποφύγει την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, λόγω της μη ύπαρξης διμερούς ή άλλης Σύμβασης η οποία να παρέχει τη δυνατότητα εγγραφής και αναγνώρισης της εν λόγω απόφασης στην Κύπρο, με την παρούσα Αγωγή επιζητείται βασικά η αναγνώριση αυτής ως «mirror judgement». Ισχυρίζεται τέλος πως η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι αναγκαία καθότι, σε περίπτωση αποξένωσης της εν λόγω περιουσίας, θα είναι αδύνατη η ικανοποίηση της απόφασης που ήθελε εκδοθεί στα πλαίσια της παρούσας Αγωγής. Οι λόγοι ένστασης είναι βασικά οι ακόλουθοι: 1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων. 2. Με την Αίτηση σκοπείται η παρέκκλιση της διαδικασίας καθότι οι Αιτητές διεκδικούν δικαίωμα σε περιουσία που βρίσκεται σε χώρα στην οποία δεν έχουν αποδείξει τη δυνατότητα λήψης μέτρων εκτέλεσης. 3. Οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν ουσιώδη γεγονότα. 4. Οι Αιτητές έχουν παρουσιάσει ασαφή και ή αόριστη, και σε κάποια σημεία αντιφατική, μαρτυρία. 5. Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. 6. Δεν έχει καταδειχθεί πως αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη ή ότι οι Αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. 7. Οι Αιτητές δεν παρουσίασαν μαρτυρία για την αδυναμία του Εναγομένου 2 να τους αποζημιώσει σε περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής. 8. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του Εναγομένου 2. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2. Σε αυτή παραδέχεται τη σύναψη και παραχώρηση δανείου από τους Ενάγοντες στην Εναγομένη 1 και ισχυρίζεται πως αυτό ήταν πλήρως εξασφαλισμένο με υποθήκες. Αναφέρει πως ουδέποτε έλαβε επίδοση ή γνώση της εν λόγω Αγωγής, παρά μόνο μέσω της παρούσας διαδικασίας, και πως αν είχε γνώση αυτής θα ενημέρωνε τους δικηγόρους του στο Ντουμπάι να καταχωρίσει εμφάνιση. Ισχυρίζεται περαιτέρω πως οι Ενάγοντες δεν έλαβαν μέτρα εκτέλεσης στο Ντουμπάι και πως τόσο ο ίδιος όσο και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι κατέχουν περιουσία μεγάλης αξίας η οποία δεν έχει αποξενωθεί και βρίσκεται στη διάθεση των Εναγόντων. Αναφέρει επίσης πως οι δύο εκ των τριών λογαριασμών ανήκουν σε νομικά πρόσωπα ενώ ο τρίτος χρησιμοποιείται για την κάλυψη των βασικών αναγκών διαβίωσης του. Επιπρόσθετα επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης. Στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας Αίτησης, καθίσταται αναγκαία η ενασχόληση με τον λόγο ένστασης περί μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αποτελεί βασική νομική αρχή ακολουθούμενη σταθερά τόσο από την Αγγλική όσο και την Κυπριακή νομολογία ότι στις μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής έχει υποχρέωση να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική του κρίση. Παράλειψη αποκάλυψης όλων των ουσιαστικών γεγονότων θεωρείται ως είδος «εξαπάτησης» του Δικαστηρίου και έχει ως συνέπεια την άρνηση του Δικαστηρίου να τον ακούσει ακυρώνοντας το προσωρινό διάταγμα που εξέδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ. κ.ά.

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Όπως αναφέρεται στις υποθέσεις Κυριακίδης v. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου)
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 816 και Πιττάκα v. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ
(2014)1(Γ) Α.Α.Δ. 1895, το θέμα της μη αποκάλυψης εξετάζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο καλείται να εκδώσει, και εκδίδει, μονομερές διάταγμα χωρίς το πρόσωπο εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα να λάβει γνώση και να έχει την ευκαιρία να ακουστεί, επομένως είναι καθήκον του αιτητή να θέσει την όλη υπόθεση του με ακριβή και δίκαιο τρόπο. Στην υπό κρίση περίπτωση, το Δικαστήριο δεν εξέδωσε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς αλλά έδωσε οδηγίες ως προς την επίδοση της Αίτησης στην οποία ο Εναγόμενος 2 φέρει ένσταση παρουσιάζοντας και τις δικές του θέσεις, επομένως για σκοπούς της παρούσας Αίτησης το Δικαστήριο έχει ενώπιον του και θα εξετάσει τους ισχυρισμούς και των δύο πλευρών. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Ν.14/60, στο οποίο βασίζεται, μεταξύ άλλων η Αίτηση, παρέχει το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων, κάτι το οποίο επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 είναι: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγων δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others
(1982)1 C.L.R. 557, το θέμα δεν τελειώνει εδώ, και το Δικαστήριο πρέπει επιπρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα - βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ΄΄Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152. Σε τέτοιου είδους αιτήσεις, ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προαναφερόμενες προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Το Δικαστήριο, σ' αυτό το στάδιο, δεν καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, κάτι το οποίο αποτελεί την κρίση του Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η διαπίστωση κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 663 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, δηλαδή της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται με βάση τα δικόγραφα συζητήσιμη υπόθεση. Στην έννοια του δικογράφου περιλαμβάνεται σε τέτοιες διαδικασίες και η ένορκη δήλωση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντος στην αγωγή. Ενδεικτικά παραπέμπω το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Κυτάλα και Άλλοι ν. Χρυσάνθου και Άλλων
(1996)1 Α.Α.Δ. 253: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας που αποτελεί προϋπόθεση γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: Βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others
(1982)1 C.L.R.557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R.585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στη Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 All E.R.417 (σελ.430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R.504, η προοπτική επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας: "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law."» Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, και όπως τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd. and Others (ανωτέρω), το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια αυτής της προϋπόθεσης. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά επαρκή θεραπεία η θεραπεία των αποζημιώσεων, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Αν η υπόθεση εκ της φύσης της δεν επιδέχεται τη θεραπεία των αποζημιώσεων ή ο υπολογισμός των αποζημιώσεων θα είναι αδύνατος, τότε εύκολα μπορεί να λεχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μελλοντικό στάδιο εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Αντίθετα, εκεί που η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, τότε δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσης και γι' αυτό δεν μπορεί να ευσταθήσει ο ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Άλλη περίπτωση είναι όταν αν δεν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα θα είναι αδύνατη η ικανοποίηση, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του εναγομένου, τυχόν απόφασης που θα εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση M. Ch. Mitsingas Trading Ltd. and Another ν. Timberland Co.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791. Επιπλέον, η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το οποίο, σύμφωνα με τη νομολογία, δεν αφαιρεί οτιδήποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που, όπως αναφέρεται πιο πάνω, προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Επομένως, το Δικαστήριο καλείται να εφαρμόσει και το εν λόγω άρθρο όσον αφορά την ειδική ρύθμιση της κατάστασης στην οποία αναφέρεται - βλ. ABΡ Holdings Ltd. ν. Κιταλίδης κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 692. Σύμφωνα με το άρθρο 5
(1)του Κεφ. 6, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τον εναγόμενο όπως μη αποξενώσει τόσο μέρος της ακίνητης περιουσίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του όσο, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, θα είναι αρκετό για να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντος και τα έξοδα της αγωγής. Για να εκδοθεί διάταγμα με βάση το άρθρο 5
(1), το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι τηρούνται οι δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 5
(2)του Νόμου: (α) ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, και (β) με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε τρίτο πρόσωπο να είναι πιθανόν ο ενάγων να εμποδιστεί στην ικανοποίηση απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Σύμφωνα με την απόφαση στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.ά. ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782, ο όρος «καλή αιτία αγωγής» προσδιορίζει το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με ακίνητη ιδιοκτησία, που δεν αποτελεί επίδικο θέμα της αγωγής, και έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» που τίθεται στο άρθρο 32 του Ν. 14/60. Και στις δύο περιπτώσεις είναι αναγκαία η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Το δεύτερο κριτήριο ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύτηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα - βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd. ν. Σκυροποιΐα «Λεωνίκ» Λτδ.
(2001)1 Α.Α.Δ.
  1. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσο τηρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και του άρθρου 5 του Κεφ.
  2. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης, οι Ενάγοντες ζητούν αναγνωριστική απόφαση και ή απόφαση τύπου mirror judgement και ή απόφαση διατάσσουσα τους Εναγόμενους να καταβάλουν στους Ενάγοντες το προαναφερόμενο ποσό πλέον τόκους και έξοδα, όπως αυτά επιδικάστηκαν από το Δικαστήριο του Ντουμπάι με την απόφαση του ημ. 9.3.
  3. Έχοντας υπόψιν τη φύση και βάση της απαίτησης των Εναγόντων και το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης, ικανοποιούμαι πως οι Ενάγοντες έχουν αποκαλύψει στο δικόγραφο τους σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Στην ένορκη δήλωση του κ. Γ που συνοδεύει την Αίτηση, επισυνάπτονται όλες οι συμφωνίες οι οποίες αποτέλεσαν αντικείμενο της Αγωγής στο Ντουμπάι καθώς επίσης και η απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 9.3.17, Τεκμήρια 1-
  4. Οι εν λόγω συμφωνίες αποτελούν τη συμφωνία δανείου ημ. 28.9.14 μεταξύ των Εναγόντων και της Εναγομένης 1 για παραχώρηση δανείου ύψους AED5.000.000, Τεκμήριο 1, καθώς επίσης συμφωνίες παραχώρησης εγγυήσεων από τους Εναγόμενους 2-4 και συμφωνίες υποθήκευσης με αντικείμενο δύο σκάφη, Τεκμήρια 3-
  5. Επιπλέον υπάρχει ισχυρισμός για προγενέστερη παροχή επιπρόσθετων πιστωτικών διευκολύνσεων στην Εναγομένη 1 ύψους AED20.000.
  6. Ο Εναγόμενος 2 με τη σειρά του παραδέχεται τη σύναψη της συμφωνίας ημ. 28.9.14, Τεκμήριο 1, και την παραχώρηση του δανείου στην Εναγομένη 1 καθώς επίσης ισχυρίζεται πως αυτή η συμφωνία ήταν πλήρως εξασφαλισμένη από υποθήκες ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Χωρίς να υπεισέρχομαι σε οποιαδήποτε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών ούτε και σε απόφαση επί της ουσίας αυτών, επισημαίνω για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας τη ρητή παραδοχή του Εναγομένου 2 ως προς την παραχώρηση του δανείου και την αναγνώριση από αυτόν της ύπαρξης εγγυήσεων υποθήκης προς εξασφάλιση του εν λόγω δανείου. Παρόλο που ο Εναγόμενος 2 δηλώνει παντελή άγνοια περί της ύπαρξης της Αγωγής καθότι ισχυρίζεται πως αυτή ουδέποτε του επιδόθηκε, εντούτοις αντίγραφο της Απόφασης στα Αραβικά και μετάφραση αυτής στα Αγγλικά επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση του κ. Γ. Ο ισχυρισμός του Εναγομένου 2 πως το κείμενο της Αγγλικής απόφασης δεν αποτελεί πιστή και αληθή μετάφραση καθότι δεν μεταφράστηκε από επίσημο κέντρο και δεν έχει επικυρωθεί από Προξενείο ή διπλωματικό αντιπρόσωπο, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το ίδιο το Τεκμήριο
  7. Το Τεκμήριο 2 περιλαμβάνει αντίγραφο της απόφασης στα Αραβικά με τη σφραγίδα σε κάθε σελίδα αυτής του μεταφραστή κ. KN, Legal Sworn Translator, με τη διεύθυνση του στο Ντουμπάι, ενώ η Αγγλική μετάφραση φέρει δύο πρωτότυπες σφραγίδες του Υπουργείου Εξωτερικών των Αραβικών Εμιράτων και πιστοποίηση για τη γνησιότητα της υπογραφής του διερμηνέως από το Προξενικό Τμήμα της Πρεσβείας της Κύπρου στο ΄Αμπου Ντάπι στα Αραβικά Εμιράτα, ημ. 10.5.
  8. Εδώ σημειώνω πως σε όλη την έκταση της ένορκης δήλωσης γίνεται αναφορά στην απόφαση ημ. 9.3.17, ημερομηνία η οποία φαίνεται και στο Τεκμήριο 2, με εξαίρεση μια αναφορά στην παρ. 11 της ένορκης δήλωσης στις 29.12.16 ως την ημερομηνία της απόφασης η οποία σαφώς συνιστά λανθασμένη εκ παραδρομής καταγραφή. Μάλιστα η έκδοση της εν λόγω απόφασης επιβεβαιώνεται και από το Παράρτημα Α του Τεκμηρίου 16, το οποίο αποτελεί Πιστοποιητικό ημ. 3.6.18 το οποίο εκδόθηκε από το Δικαστήριο του Ντουμπάι και επιβεβαιώνει την έκδοση της απόφασης και τη μη καταχώριση έφεσης. Στο Τεκμήριο 16, επιστολή ημ. 19.6.18 του νομικού εκπροσώπου των Εναγόντων, Al Tamini & Co και συγκεκριμένα της SA, αναφέρεται πως η απόφαση κατέστη τελεσίδικη από τις 8.4.17 λόγω της μη καταχώρισης έφεσης εντός της προβλεπόμενης από τον Νόμο προθεσμίας των 30 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης της. Το επισυνημμένο Πιστοποιητικό ήταν στα Αραβικά και, μετά την επιφύλαξη της απόφασης, στα πλαίσια επανανοίγματος της Αίτησης, ο δικηγόρος των Αιτητών παρουσίασε μετάφραση αυτού όπως και μετάφραση δύο συμφωνιών εγγύησης στα Αγγλικά, οι οποίες είχαν αρχικά κατατεθεί στα Ισπανικά (Τεκμήρια 4 και 5). Είναι γεγονός πως η εν λόγω απόφαση φαίνεται να εκδόθηκε στην παρουσία των Εναγόντων αλλά στην απουσία των Εναγομένων. Αυτό αναφέρεται στην απόφαση, σελ. 3, δεύτερη παράγραφο, ήτοι «Whereas no representative of the Defendants appeared before the Court, then the judgement is deemed to be issued as in presence, in accordance with the provision of Article 53/A of the Civil Procedure Code». Στο Πιστοποιητικό του Δικαστηρίου του Ντουμπάι αναφέρεται πως η εκδοθείσα απόφαση ισοδυναμεί με εκδοθείσα στην παρουσία των Εαγομένων («is tantamount to the presence of the defendants»). Και πάλι, χωρίς να υπεισέρχομαι σε τελική κρίση επί της εν λόγω απόφασης και στην όποια σημασία της έκδοσης αυτής στην απουσία των Εναγομένων, για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας περιορίζομαι να αναφέρω πως έχει παρουσιαστεί η εν λόγω απόφαση η οποία φέρεται να έχει καταστεί τελεσίδικη. Άλλωστε, παρά τον ισχυρισμό περί μη γνώσης της Αγωγής στο Ντουμπάι, εντούτοις διαπιστώνεται πως ο Εναγόμενος 2 δεν αναφέρει πως αφότου έλαβε γνώση της εν λόγω απόφασης (μέσω της παρούσας Αγωγής), προέβη σε οποιαδήποτε μέτρα για τυχόν ακύρωση και ή παραμερισμό αυτής. Δεν μου διαφεύγει ο ισχυρισμός του Εναγομένου 2 πως το δάνειο ήταν πλήρως εξασφαλισμένο από υποθήκες και η αμφισβήτηση της θέσης των Εναγόντων πως μετά την εκποίηση των υποθηκών και πώλησης των σκαφών, παρέμεινε οφειλή του ύψους της απόφασης. Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως στην ίδια την απόφαση του Δικαστηρίου του Ντουμπάι, Τεκμήριο 2, γίνεται αναφορά σε διορισμό από το Δικαστήριο ειδικού τραπεζιτικού ο οποίος μελέτησε όλες τις επίδικες συμφωνίες και υπολόγισε το οφειλόμενο ποσό καθώς επίσης και πως μετά την αφαίρεση των εσόδων πώλησης των σκαφών, αυτός κατέληξε στην οφειλή του προαναφερόμενου ποσού. Για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ικανοποιούμαι πως με βάση τα πιο πάνω δεδομένα έχει καταδειχθεί η έκδοση μιας απόφασης από το Δικαστήριο του Ντουμπάι δυνάμει της συμφωνίας δανείου, η οποία (συμφωνία) είναι παραδεκτή, και για την οποία είχαν δοθεί εξασφαλίσεις οι οποίες αναφέρονται και έτυχαν εξέτασης από το αλλοδαπό Δικαστήριο, μέσω του ειδικού, πριν την κατάληξη σε ποσά και την έκδοση απόφασης γι΄ αυτά. Η αλλοδαπή απόφαση αποτελεί το αντικείμενο και τη βάση της απαίτησης των Εναγόντων, δυνάμει της οποίας ζητείται η αναγνώριση ή η έκδοση αντίστοιχης απόφασης από το ημεδαπό Δικαστήριο. Ο Εναγόμενος 2 αμφισβητεί την ύπαρξη δικαιοδοσίας στα Κυπριακά Δικαστήρια να προβούν σε αναγνώριση της συγκεκριμένης αλλοδαπής απόφασης. Το θέμα της δικαιοδοσίας αναμφίβολα θα αποτελέσει αντικείμενο της δίκης, πλην όμως για σκοπούς της παρούσας αναφέρω πως πράγματι η Αγγλική απόφαση S.W. v. C.W.
(2011)EWCA Civ 703, την οποία επικαλούνται οι Ενάγοντες για την έκδοση απόφασης mirror judgement, αφορά σε διαδικασίες ανηλίκων όπου τίθεται θέμα προστασίας των συμφερόντων των ανηλίκων και αυτή επιτυγχάνεται μέσω έκδοσης προστατευτικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων mirror orders. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση: «
  1. The mirror order is precisely what it suggests, an order that precisely reflects the protection ordered in the primary jurisdiction. The order in that jurisdiction transiently involved is ancillary or auxiliary in character. .
  2. . The "mirror order" jurisdiction is supportive of the foreign order. It is ancillary or auxiliary. . it is there as a safeguard, not to modify the foreign order but to enforce it if there is need for enforcement."» Στην προκειμένη περίπτωση εκείνο το οποίο βασικά επιδιώκεται είναι η αναγνώριση για σκοπούς εκτέλεσης της αλλοδαπής απόφασης ή η έκδοση αντίστοιχης απόφασης για τα ίδια ακριβώς ποσά ως η αλλοδαπή απόφαση. Οι Ενάγοντες, επικαλούμενοι την απουσία διμερούς ή άλλης διεθνούς Σύμβασης η οποία να παρέχει δυνατότητα εγγραφής και αναγνώρισης της εν λόγω αλλοδαπής απόφασης, ισχυρίζονται πως η έγερση Αγωγής είναι το μόνο πρόσφορο μέτρο. Στα πλαίσια της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, και χωρίς να υπεισέρχομαι στην εξέταση της ουσίας της απαίτησης των Εναγόντων, αρκούμαι στην επισήμανση πως στην υπόθεση Κωνσταντίνου κ.ά. v. Εκδοτικής Εταιρείας Δημόκριτος Λτδ κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 206, αναγνωρίστηκε πως όταν μια αλλοδαπή απόφαση δεν είναι εγγράψιμη, τότε ο δικαιούχος δύναται σύμφωνα με το Κοινοδίκαιο να καταχωρίσει αγωγή βασιζόμενη στην αλλοδαπή απόφαση, ή αγωγή βασιζόμενος στα γεγονότα που δημιουργούν το αγώγιμο δικαίωμα. Σημειώνω πως στην παρούσα, πέραν της επίκλησης της έκδοσης απόφασης τύπου mirror order, υπάρχουν και διαζευκτικά αιτητικά προς έκδοση απόφασης για τα ποσά ως η αλλοδαπή απόφαση και πως το Κοινοδίκαιο περιλαμβάνεται στη νομική βάση της παρούσας Αίτησης. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, και κυρίως λαμβάνοντας υπόψιν τη σύναψη της συμφωνίας δανείου ημ. 28.9.14 και τη σύναψη των συμφωνιών εξασφάλισης και ειδικότερα την έκδοση της απόφασης ημ. 9.3.17, ικανοποιούμαι πως οι Ενάγοντες κατάφεραν να αποκαλύψουν καλή βάση Αγωγής και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της απαίτησης τους. Το Δικαστήριο επαναλαμβάνει πως περιορίζεται σε θεώρηση των εγγράφων που έχουν τεθεί ενώπιον του και κυρίως στις προβαλλόμενες θέσεις εκ μέρους των δύο πλευρών, όπως αυτές σχολιάζονται ανωτέρω. Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε ευρήματα ή συμπεράσματα αναφορικά με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, καθότι αυτό αποτελεί έργο του στο πλαίσιο ακρόασης της ουσίας της Αγωγής. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 και τη δεύτερη του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6, έχει λεχθεί στην υπόθεση Larticon Co. v. Detergent Developers Ltd.
(2004)1 A.A.Δ. 1121 ότι δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός εναγόμενου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd. v. Σκυροποιΐα Λεωνίκ Λτδ. (ανωτέρω) τονίστηκε ότι: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μη ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου v. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ.
  1. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και Άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται και στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» Στην ένορκη δήλωση του κ. Γ γίνεται αναφορά σε αδυναμία εκτέλεσης της αλλοδαπής απόφασης στο Ντουμπάι. Αυτή η θέση υποστηρίζεται από το Τεκμήριο 16, επιστολή ημ. 19.6.18 της SA. Σε αυτή αναφέρεται πως μετά την έκδοση του Πιστοποιητικού, Παράρτημα Α, η απόφαση σφραγίστηκε με τον Τίτλο Εκτέλεσης (Execution Deed) ούτως ώστε να ανοιχθεί φάκελος εκτέλεσης και να προχωρήσει η διαδικασία εκτέλεσης με την έκδοση κλήσεων. Ανοίχθηκε ο φάκελος εκτέλεσης 1750/2017, όμως δεν εντοπίστηκε οποιαδήποτε περιουσία στο όνομα των Εναγομένων και επομένως ο φάκελος παραμένει εκκρεμής. Η γενική άρνηση του Εναγομένου 2 περί λήψης μέτρων εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης δεν είναι ικανή να αντικρούσει με επάρκεια τους ισχυρισμούς των Εναγόντων περί τούτου. Ο Εναγόμενος 2 ισχυρίζεται περαιτέρω πως τόσο ο ίδιος όσο και η Εναγομένη 1 κατέχουν περιουσία στο Ντουμπάι μεγάλης αξίας η οποία μάλιστα είναι στη διάθεση των Εναγόντων. Και πάλι το Δικαστήριο θεωρεί πως, ενόψει των πιο πάνω θέσεων των Εναγόντων, οι ισχυρισμοί του Εναγομένου 2 παραμένουν παντελώς γενικοί, αόριστοι και ατεκμηρίωτοι. Αυτός δεν παρουσίασε οποιοδήποτε στοιχείο από το οποίο να διαφαίνεται η ύπαρξη περιουσίας των Εναγομένων 1 και 2 στο Ντουμπάι και η αξία της. Η θέση της δικηγόρου του Εναγομένου 2 στην αγόρευση της πως η αξία της περιουσίας στο Ντουμπάι ανέρχεται σε εκατομμύρια ευρώ δεν αποτελεί μαρτυρία στα πλαίσια της Αίτησης και επομένως δεν λαμβάνεται υπόψιν. Εν πάση περιπτώσει, ακόμα και να υπήρχε ορθή προβολή μιας τέτοιας θέσης και πάλι θα ήταν άξιον απορίας το πώς οι Ενάγοντες και ή οι νομικοί τους εκπρόσωποι στο Ντουμπάι δεν ήταν σε θέση να την εντοπίσουν στα πλαίσια προσπάθειας εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, δεν είναι απαραίτητο να καταδειχθεί πραγματική πρόθεση του Εναγομένου 2 για αποξένωση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετό να φανεί πως τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση θα επηρεάσει τη δυνατότητα ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης που ήθελε εκδοθεί στην παρούσα Αγωγή. Σύμφωνα με τις θέσεις και των δύο πλευρών, θεωρώ πως ο Εναγόμενος 2 δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη τέτοιας περιουσίας στο Ντουμπάι και δη τέτοιας αξίας η οποία να δύναται να καλύψει την εκδοθείσα απόφαση. Όσον αφορά το ακίνητο με αρ. εγγραφής .61, ο Εναγόμενος 2 δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε αναφορά στην ένορκη του δήλωση και επομένως δεν αντικρούει ούτε αμφισβητεί τον ισχυρισμό των Εναγόντων πως αυτός κατέχει τέτοια περιουσία. Και εδώ επισημαίνω πως η αναφορά στην αγόρευση πως ο Εναγόμενος 2 είναι κάτοχος του ½ μεριδίου σε κατοικία αξίας περίπου €100.000 δεν συνιστά μαρτυρία και δεν λαμβάνεται υπόψιν. Αναφορικά με τους τρεις λογαριασμούς, επισυνάπτει καταστάσεις, Τεκμήρια 1-3, από τις οποίες φαίνεται πως οι δύο εξ αυτών ανήκουν σε νομικά πρόσωπα ενώ μόνο ο τρίτος και δη ο 779 ανήκει σε αυτόν. Με βάση τους ισχυρισμούς του Εναγομένου 2 και τα εν λόγω Τεκμήρια, όσον αφορά τον λογαριασμό 944, αυτός ανήκει σε εταιρεία του γιου του Εναγομένου 2, το υπόλοιπο του λογαριασμού κατά τις 30.3.18 ήταν -€170,51 ενώ σύμφωνα με επιστολή ημ. 5.10.16, Τεκμήριο 1Α, του Τμήματος Αδειών των Αραβικών Εμιράτων προς κάποιον κ. NV ως διευθυντή της εταιρείας, αυτή φέρεται να έχει διαγραφεί κατόπιν αίτησης της εταιρείας ημ. 29.9.
  2. Ο λογαριασμός 254 ανήκει σε άλλη εταιρεία την οποία ο Εναγόμενος 2 είχε στην Κύπρο και είναι ανενεργή από τις 22.12.17 και ο λογαριασμός έχει υπόλοιπο €236,10 στις 29.8.
  3. Με βάση όλα τα πιο πάνω, ικανοποιούμαι πως οι Ενάγοντες έχουν καταδείξει πως τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση της περιουσίας που κατέχει στην Κύπρο ο Εναγόμενος 2 ενέχει τον κίνδυνο αδυναμίας ικανοποίησης της απόφασης που ήθελε εκδοθεί εναντίον του στην παρούσα Αγωγή. Ο λόγος ένστασης πως με τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων οι Ενάγοντες δεν θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά δεν κρίνεται βάσιμος. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, το κριτήριο στο πλαίσιο της παρούσας Αίτησης είναι κατά πόσο με την αποξένωση της εν λόγω περιουσίας, είναι πιθανό να εμποδιστεί η ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ήθελε εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων. Ιδιαίτερα διαφωτιστική επί τούτου είναι η υπόθεση Κιτρομηλίδου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1165, στην οποία αποφασίστηκε ότι δεν είναι αναγκαίο να αποδειχθεί με μαρτυρία η πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Σε αυτά τα πλαίσια θεωρώ πως δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος αναφορικά με το ακίνητο που ανήκει στον Εναγόμενο 2, και πως είναι ανάγκη όπως αυτή η ακίνητη περιουσία να προστατευθεί καθότι σε αντίθετη περίπτωση θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο οι Ενάγοντες να ικανοποιηθούν σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ τους. Όσον αφορά τους λογαριασμούς 944 και 254, θεωρώ πως αυτοί δεν δύνανται να αποτελέσουν αντικείμενο απαγορευτικών διαταγμάτων δέσμευσης. Όσον αφορά τον λογαριασμό 944, ο γενικός ισχυρισμός των Εναγόντων πως ο Εναγόμενος 2 «διατηρεί ή και έχει συμφέρον» σε αυτόν τον λογαριασμό έχει αντικρουστεί επαρκώς από τον ισχυρισμό του τελευταίου πως το νομικό πρόσωπο στον οποίο ανήκει η εταιρεία ανήκει στον γιο του και η εταιρεία έχει πλέον διαγραφεί. Αναφορικά με τον λογαριασμό 254, σύμφωνα με τον Εναγόμενο 2, και αυτός ανήκει σε νομικό πρόσωπο, ήτοι εταιρεία δική του η οποία είναι ανενεργή από τις 22.12.
  1. Και πάλι θεωρώ πως ο γενικός ισχυρισμός των Εναγόντων πως ο Εναγόμενος 2 «διατηρεί ή και έχει συμφέρον» σε αυτόν τον λογαριασμό και η θέση του ιδίου πως η εταιρεία είναι δική του δεν είναι ικανοί να καταδείξουν πως ο Εναγόμενος είναι ο μοναδικός και ή τελικός δικαιούχος του εν λόγω ποσού. Ο τρίτος λογαριασμός 779 ανήκει στον Εναγόμενο
  2. Σύμφωνα με την κατάσταση, Τεκμήριο 3, αυτός παρουσίαζε υπόλοιπο €. στις 10.8.18 και €. στις 28.8.
  3. Η κατάσταση αυτή δεν παρουσιάζει οποιεσδήποτε καταθέσεις στον λογαριασμό παρά μόνο κινήσεις, και ειδικότερα πληρωμές σε υπεραγορές, για το ηλεκτρικό ρεύμα, σύνδεση με ίντερνετ και ανάληψη μετρητών, δύο φορές €. στις 20.8.18, και μια φορά €. στις 23.8.
  4. Χωρίς να παραβλέπω το ύψος αυτών των αναλήψεων και μάλιστα σε χρονικό διάστημα μόνο τριών ημερών, εντούτοις, ενόψει του ύψους του ποσού και του ισχυρισμού του Εναγομένου 2 πως αυτά τα χρήματα είναι απαραίτητα για την αξιοπρεπή διαβίωση του στην ηλικία των 70 ετών, θεωρώ πως ούτε και αυτός ο λογαριασμός είναι δίκαιο να δεσμευθεί λόγω ακριβώς της ανάγκης παροχής και κάλυψης των εξόδων διαβίωσης του Εναγομένου
  5. Το αιτητικό που αφορά γενικά στη δέσμευση της περιουσίας του Εναγομένου 2 δεν δύναται να εγκριθεί λόγω του ότι είναι ασαφές και αόριστο, καθότι οι Ενάγοντες δεν έχουν καταδείξει την ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης περιουσίας η οποία να δύναται να αποτελέσει αντικείμενο δέσμευσης. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις έγκρισης της Αίτησης μόνο αναφορικά με το ακίνητο. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στον Εναγόμενο 2 προσωπικά και ή στους πληρεξούσιους αντιπροσώπους του και ή εντολοδόχους του και ή μέσω οποιουδήποτε φυσικού ή νομικού προσώπου να πωλήσει και ή μεταβιβάσει και ή δωρίσει και ή αποξενώσει και ή επιβαρύνει και δημιουργήσει οποιαδήποτε επιβάρυνση και ή εκποιήσει και ή προσφέρει και ή παρέχει ως εξασφάλιση και ή διαθέσει και ή εκχωρήσει τα δικαιώματα του στο ακίνητο και ή άλλως πως άμεσα ή έμμεσα αποξενώσει το ακίνητο με αρ. εγγραφής .61, τεμάχιο ., οδός ., Δήμος ., Επαρχία ., μέχρι πλήρους εκδίκασης και αποπεράτωσης της παρούσας Αγωγής ή μέχρι νεοτέρας ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου. Ενόψει της επιτυχίας της Αίτησης, τα έξοδα αυτής επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και εναντίον του Εναγομένου 2 - Καθ΄ ου η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. (Υπ.) ........ Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.