ΠΟΥΡΙΚΚΟΥ ν. VIDIA ENTERTAINMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 5522/2009, 20/12/2018

(1)(ee) 9 και Δ.64 Θ.Θ.1,2 επί των άρθρων 29-31 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, επί του άρθρου 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας επί των Γενικών Αρχών του Νόμου, των Κανόνων της Επιείκειας, της Πρακτικής και της Συμφύτου εξουσίας των Δικαστηρίων. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του διευθυντή της Αιτήτριας στην οποία αναφέρεται ότι υπάρχει καλή πιθανότητα επιτυχία της Έφεσης και ότι η Αιτήτρια είναι οικονομικά αξιόχρεη και συνεπώς σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης θα είναι σε θέση να πληρώσει στην Καθ' ης η Αίτηση τα ποσά της απόφασης. Προβάλλεται περαιτέρω ότι η Καθ΄ης η Αίτηση μέσω των δικηγόρων της εξέδωσε ένταλμα κατάσχεσης της περιουσίας της Αιτήτριας ενώ παράλληλα προώθησε διαδικασία διάλυσης της. Η Καθ' ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση με την οποία προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι:

1. Η Αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος.
2. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ανεπαρκής, ελλιπής και/ή γενική και/ή αόριστη και/ή δεν δικαιολογεί επαρκώς τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης και/ή τα γεγονότα που αναφέρονται σε αυτήν δεν αποτελούν επαρκές και ικανοποιητικό πραγματικό υπόβαθρο για την έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης και οι Εναγόμενοι / Αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος που ήταν επιφορτισμένοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.
3. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση περιέχει ψευδείς, γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και πληροφορίες.
4. Η Πολιτική Έφεση δεν συγκεντρώνει σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας και οι Εναγόμενοι / Αιτητές δεν δικαιολογούν και/ή δεν δικαιολογούν επαρκώς την θέση τους ότι η Έφεση έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας και ότι θα παραμείνει άνευ αντικειμένου σε περίπτωση εκτέλεσης της εκκαλούμενης απόφασης ή ότι θα αποστερηθεί της αποτελεσματικότητας της.
5. Η Αίτηση των Εναγόμενων / Αιτητών συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και/ή αποσκοπεί στην καθυστέρηση της απονομής της δικαιοσύνης και/ή επιδιώκει την πρόκληση καθυστέρησης και επηρεάζει το δικαίωμα της Ενάγουσας I Καθ' ης η Αίτηση για είσπραξη του λαβείν της εντός εύλογου χρόνου.
6. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για αναστολή εκτέλεσης απόφασης και/ή σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος αναστολής θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην Ενάγουσα / Καθ' ης η Αίτηση.
7. Δεν υφίστανται οι ειδικές εκείνες περιστάσεις (special circumstances) οι οποίες δικαιολογούν την στέρηση από την Ενάγουσα / Καθ' ης η Αίτηση των καρπών της επιτυχίας της.
8. Υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό κρίση Αίτησης χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε δικαιολογία προς τούτο.
9. Υπό τις περιστάσεις δεν είναι ορθό και δίκαιο και/ή δεν δικαιολογείται και/ή δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από την ένορκη δήλωση του ΧΧΧΧΧ Δημοσθένους, δικηγόρου που συνεργάζεται με τους δικηγόρους της Καθ΄ης η Αίτηση. Ο ενόρκως δηλών δηλώνει εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση και περαιτέρω δίνει εξήγηση για το λόγο που προβαίνει σε αυτή ο ίδιος για λογαριασμό της Καθ΄ης η Αίτηση. Ακολούθως αναλύει τους λόγους ένστασης παραθέτοντας και σχετικά γεγονότα. Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης έχει ληφθεί υπόψη στο σύνολό της χωρίς να κρίνεται αναγκαία η παράθεση του περιεχομένου της. Αναφορά στους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται σ' αυτήν θα γίνει στη συνέχεια εκεί όπου κρίνεται αναγκαίο. Οι δύο πλευρές καταθέσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 Θ.18 έχουν αναλυθεί σε πλούσια νομολογία. Στην απόφαση The Covernor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.Α.Δ. 955 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, αν νικήσει με κενά χέρια. Σ' αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας.» Στην Νεοφύτου v. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 αναφέρθηκε ότι: «Η άσκηση έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί το τελεσίδικο της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση της αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στο διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης». Στις A.B.P. Holdings Ltd & Άλλου v. Ανδρέα Κιταλίδη & Άλλων

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 και Βογαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1. Α.Α.Δ.1147 όπου επαναδιατυπώθηκαν οι αρχές λέχθηκε περαιτέρω ότι «οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για την διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Μέγας Χ΄΄Ευαγγέλου v. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172, κατά την ανάλυση των δύο αρχών, με βάση τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αναφέρθηκε πως μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης. Στην πιο πάνω υπόθεση, ο ισχυρισμός των αιτητών ότι ο ενάγων είναι ολότελα ανάβολος και ως εκ τούτου αν εισπράξει τα χρήματα, θα είναι αδύνατο για τους αιτητές να επαναεισπράξουν αυτά, κρίθηκε αρκετός για να χορηγηθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την τελική εκδίκαση της αίτησης με κλήση, υπό τους όρους που έθεσε το Δικαστήριο. Στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου v. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, κρίθηκε ότι η άμεση εκτέλεση των έργων που προγραμμάτιζαν οι εφεσίβλητοι, σε περίπτωση άρνησης χορήγησης της αναστολής, θα καθιστούσε αδύνατη την αποκατάσταση των εφεσειόντων στα υποστατικά και θα έτεινε να μειώσει την δραστικότητα του δικαιώματος για έφεση. Στην ΑBP Holdings Ltd (πιο πάνω), το Ανώτατο Δικαστήριο έλαβε υπόψη, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας με βάση τις δύο αρχές, την μάλλον κακή οικονομική κατάσταση του εφεσίβλητου και το ότι τα χρήματα θα καταβάλλονταν για χρέη του εφεσίβλητου στη τράπεζα, τα οποία δεν θα επιστρέφονταν και κατέληξε πως αν δεν εγκρίνετο η αναστολή, η έφεση θα αποστερείτο της αποτελεσματικότητας της. Στην Βογαζιανού v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (πιο πάνω) τονίσθηκε ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση του ζητήματος της αναστολής και λέχθηκε ότι: «Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε, και δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα». Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση VOUROS HEALTHCARE LTD V. D.E.K.S.A. LTD Πολ. Έφεση 207 ημερ. 12.1.18 επαναλήφθηκαν οι αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα μέσα από το ακόλουθο απόσπασμα: «Στην Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων

(2011)1 Α.Α.Δ. 1921 λέχθηκαν τ' ακόλουθα: «Με βάση τη νομολογία που ερμήνευσε την πιο πάνω διάταξη (βλ. μεταξύ άλλων Katarina Shipping Inc. v. The Cargo onBoard the Ship "Poly"

(1978)1 C.L.R. 355, Essex Overseas Trade Services Ltd v. Legend Shipping Co. Ltd. a.o.

(1981)1 C.L.R.263,"Phoenix" Greek General Insurance Co. S.A. v. AlKhalaf Exhibition

(1981)1 C.L.R.673. Mavrochanna a.o. v. Michael

(1984)1 C.L.R.760, Aristidou v. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, E.Y.R.I.K. a.o v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Ιωσηφάκης ν. Αρτιστοδήμου

(1990)1. Α.Α.Δ. 284, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Α.Β.Ρ. Holdings Ltd. κ.α. ν. Κιταλίδη κ.α. (Αρ. 1)

(1994)1. Α.Α.Δ. 287, Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 797 και Σάββα ν. Υπουργού Δικαιοσύνης (αρ. 1)

(2002)1 Α.Α.Δ. 195) το όλο θέμα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά και με βάση τους εξής παράγοντες που θα πρέπει να εξισορροπηθούν με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης: (α) Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει στην υπόθεση του δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του. (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του. Μεταξύ των κριτηρίων που λαμβάνει υπόψη το δικαστήριο είναι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης αλλά αυτές είναι μόνο οριακής σημασίας (Βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου πιο πάνω). Στην υπόθεση Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου, πιο πάνω, σελ. 288, ο Δικαστής (όπως ήταν τότε) Πικής διατύπωσε τους πιο κάτω παράγοντες ως εξής: «Δύο είναι οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την αναστολή πρωτόδικης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Πρώτο, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου δικαστηρίου και την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διάδικου υπέρ του οποίου εκδόθηκε η απόφαση και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι δυο αυτοί παράγοντες εξισορροπούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης.» Έχοντας υπόψιν τις πιο πάνω αρχές το Αίτημα της Εφεσείουσας θα πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Όπως λέχθηκε στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland ν. Του πλοίου S.S. Sapphire Seas

(2001)1 Α.Α.Δ. 955 η «αναζήτηση της χρυσής τομής μεταξύ της άμεσης συγκομιδής των καρπών της δικαστικής νίκης και της ανάγκης να μη καταστεί μάταιη η κατ' έφεση δικαίωση γίνεται βήμα προς βήμα με οδηγό την παρατήρηση των φαινομένων της δικαστικής ζωής". Στην υπό κρίση αίτηση τα θέματα που καλύπτουν οι λόγοι έφεσης, όσο σοβαρά και να θεωρηθούν, δεν μπορούν να στηρίξουν οποιαδήποτε πρόγνωση ως προς την επιτυχία της, με συνέπεια το στοιχείο αυτό να μην επιδρά ως αποφασιστικός παράγοντας στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης. Όπως έχει νομολογηθεί, οι προοπτικές επιτυχίας μιας έφεσης είναι παράγοντας αποφασιστικής σημασίας και σπουδαιότητας μόνο στις περιπτώσεις όπου με βεβαιότητα είναι δυνατή η πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται περαιτέρω συζήτηση του θέματος (βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147). Στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν συμβαίνει αυτό.» To κατά πόσο θα δοθεί η αναστολή είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία ασκείται υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών σε συνάρτηση με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όπως προκύπτει από την νομολογία που παρατίθεται αναλυτικά πιο πάνω εκκρεμούσης της έφεσης μόνο η ύπαρξη ειδικών περιστάσεων δικαιολογεί την αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Ο σκοπός που εξυπηρετεί η αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης είναι να μην παραμείνει χωρίς αντίκρισμα τυχόν επιτυχία της έφεσης. Επανερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης η μόνη αναφορά εκ μέρους της Αιτήτριας προς υποστήριξη της αίτησης της είναι ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχία της έφεσης που έχει καταχωρήσει καθώς και ότι η Καθ΄ης η Αίτηση εξέδωσε εναντίον της ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας και ταυτόχρονα προώθησε αίτηση διάλυσης. Παρά το ότι επισυνάπτεται στη αίτηση και αντίγραφο της ειδοποίησης έφεσης, πέραν της επιγραμματικής θέσης της Αιτήτριας ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της, ουδέν άλλο αναφέρεται στην ένορκη της δήλωση για το εν λόγω ζήτημα. Με βάση βέβαια τη σχετική επί του θέματος νομολογία το ζήτημα της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης είναι οριακής σημασίας. Ούτε όμως και η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας, το οποίο εν πάση περιπτώσει, σύμφωνα με την ειδοποίηση του δικαστικού επιδότη (τεκμ 1 στην ένσταση) στις 6.2.2018 επιστράφηκε ανεκτέλεστο είναι δυνατό να οδηγήσει το Δικαστήριο στην έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης, λαμβανομένου υπόψη ότι θα πρέπει να διασφαλίζεται η οριστικότητα των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την παράλληλη κατοχύρωση των δικαιωμάτων του επιτυχόντα διαδίκου. Όπως καθορίζεται από την ως άνω νομολογία στην περίπτωση αναστολής της απόφασης γίνεται εξισορρόπηση δύο παραγόντων και αυτοί είναι να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μην μείνει ο άλλος, στη περίπτωση που πετύχει η έφεση του με κενά χέρια. Στο πλαίσιο που κινείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μόνο με την ύπαρξη εξαιρετικών περιπτώσεων είναι δυνατόν να κλείνει η πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης (βλ. S.S. Sapphire Seas και ΜΕΓΑΣ Χ" ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ(πιο πάνω)). Επιπρόσθετα των πιο πάνω διαπιστώνεται ακόμα πως η Αιτήτρια παρά το ότι διατείνεται για την φερεγγυότητα της δεν εκφράζει την ετοιμότητα της να παράσχει οποιανδήποτε αποτελεσματική εγγύηση, προκειμένου να ανασταλεί η εκτέλεση της εκδοθείσας εναντίον της απόφασης. Παράλληλα διαπιστώνεται να παρέμειναν αναντίλεκτοι οι ισχυρισμοί που προβάλλονται με την ένσταση με αναφορά και σε γεγονότα, ότι, η Αιτήτρια δια του εκπροσώπου της δήλωσε πως αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και ζήστε την πίστωση χρόνου για την πληρωμή της απόφασης. Αναντίλεκτος παρέμεινε επίσης ο ισχυρισμός της Καθ΄ης η Αίτηση ότι είναι μετά από την επιστροφή του εντάλματος κατάσχεση ως ανεκτέλεστου, και συγκεκριμένα στις 9.2.2018 που προχώρησε στην αποστολή της ειδοποίησης των 21 ημερών με βάσει τις πρόνοιες του Κεφ.113 και όχι σε καταχώρηση αίτησης διάλυσης. Τούτο επιβεβαιώνεται άλλωστε και από την ίδια την αίτηση της Αιτήτριας όπου στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει ενώ γίνεται αναφορά σε «αίτηση διάλυσης» επισυνάπτεται ως τέτοια (τεκμ.Δ) η εν λόγω προειδοποίηση των 21 ημερών. Τέλος είναι σημαντικό πως εξετάζοντας την αίτηση δεν διαπιστώνεται η Αιτήτρια να έχει θέσει οποιαδήποτε γεγονότα ή άλλα στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι η έφεση σε περίπτωση επιτυχίας της θα καταστεί άνευ αντικειμένου και/ή ότι υπάρχει κίνδυνος και ή αδυναμία της καθ΄ης η αίτηση να επιστρέψει οποιονδήποτε ποσό τυχόν της καταβληθεί. Εξετάζοντας συνεπώς τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, κρίνω με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης ότι η εξισορρόπηση των δύο παραγόντων που θέτει η νομολογία κλίνει υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση με αποτέλεσμα το αίτημα της Αιτήτριας να πρέπει να απορριφθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα. Συνεπώς τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - Αναστολή εκτέλεσης απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο