SAKRET ZEIPEKKIS LTD ν. MAVROPOULOS CONSTRUCTIONS & DEVELOPMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 554/2012, 9/8/2018

SAKRET ZEIPEKKIS LTD ν. MAVROPOULOS CONSTRUCTIONS & DEVELOPMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 554/2012, 9/8/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2018:A336 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 554/2012 Μεταξύ: SAKRET ZEIPEKKIS LTD, εκ Λεμεσού Ενάγοντες -ν- MAVROPOULOS CONSTRUCTIONS & DEVELOPMENTS LIMITED, εκ Λεμεσού Εναγόμενοι -------------------------------------- Ημερομηνία: 9 Αυγούστου 2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κ. Μ. Κονής με κα. Διάκου για Π. Α. Λεωνίδου & Σια ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους: κ. Γ. Χριστοδουλίδης (προσωπικά και για Μ. Ι. Κυριακίδης ΔΕΠΕ) -------------------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή που καταχώρησαν στις 07/02/2012, οι Ενάγοντες, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της εμπορίας και πώλησης δομικών υλικών και συναφή εμπορευμάτων, αξιώνουν από τους Εναγόμενους πελάτες τους, ποσό €20.542,67 «ως υπόλοιπο από την αγορά δομικών υλικών και/ή εμπορευμάτων .», πλέον τόκο από τις 19/09/

1. Είναι η δικογραφημένη θέση των Εναγόντων ότι στα πλαίσια συμφωνίας των διαδίκων, ανέλαβαν όπως πωλούν και παραδίδουν στους τελευταίους έναντι συμφωνημένου τιμήματος πώλησης και στη βάση τιμολογίων, δομικά υλικά και εμπορεύματα, την αξία των οποίων, μετά την πώληση τους και την έκδοση των σχετικών τιμολογίων, θα την χρέωναν σε συγκεκριμένο λογαριασμό που θα τηρούσαν στο όνομα των Εναγομένων. Είναι επίσης η δικογραφημένη θέση των Εναγόντων ότι στα πλαίσια της μεταξύ των μερών συμφωνίας, είχαν πωλήσει και παραδώσει στους Εναγόμενους, διάφορα προϊόντα έναντι τιμολογίων και χρέωσαν αναλόγως το σχετικό λογαριασμό των Εναγομένων με αριθμό D
2. Ο εν λόγω λογαριασμός, ισχυρίζονται περαιτέρω οι Ενάγοντες, παρουσίαζε, μετά και την τελευταία πληρωμή που οι Εναγόμενοι έκαναν στις 07/05/2010, χρεωστικό υπόλοιπο ύψους €20.542,67, το οποίο υπόλοιπο, από τις 19/09/11 μέχρι και σήμερα, οι τελευταίοι παραλείπουν να το εξοφλήσουν παρά τις επανειλημμένες προφορικές και γραπτές εκκλήσεις των Εναγόντων. Με την Υπεράσπιση τους, οι Εναγόμενοι ισχυρίστηκαν αφ' ενός άγνοια και συνεπώς άρνηση για την ύπαρξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ των μερών και αρνήθηκαν τους ισχυρισμούς των Εναγόντων περί πώλησης και παράδοσης σε αυτούς, δομικών υλικών και εμπορευμάτων. Κάλεσαν δε τους Ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους, απαιτώντας όπως οι τελευταίοι τους εφοδιάσουν με «κάθε σχετικό και αναγκαίο έγγραφο». Αφ' ετέρου οι Εναγόμενοι, αρνούμενοι ότι οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στους Ενάγοντες, ισχυρίστηκαν ότι το κατ' ισχυρισμό αξιούμενο οφειλόμενο υπόλοιπο «.είναι διογκωμένον, εξωπραγματικό και μη οφειλόμενο» και ισχυρίστηκαν ότι «.και αν αυτοί οφείλουν κάποιο ποσό στους Ενάγοντες (από την παράδωση προς αυτούς κακής ποιότητας και ελαττωματικών δομικών υλικών) υπό οιανδήποτε άλλην συναλλαγή και/ή δοσοληψία και/ή ονομασίαν τούτο είναι ευτελές και ασήμαντο». Μαρτυρία κατά την ακρόαση έδωσαν εκ μέρους των Εναγόντων ο Μ. Ελπιδώρου, εγκεκριμένος λογιστής, οικονομικός διευθυντής των Εναγόντων και υπεύθυνος του λογιστηρίου τους (ΜΕ1) και ο Π. Γεωργίου, υπεύθυνος έργων των Εναγόντων (ΜΕ2). Ο ΜΕ1, η ουσία της κυρίως εξέτασης του οποίου έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α), υιοθέτησε και επανέλαβε ουσιαστικά τους δικογραφημένους ισχυρισμούς που περιέχονται στην Ε/Α. Ανέφερε ο μάρτυρας ότι ως εκ της θέσης του στους Ενάγοντες, γνωρίζει προσωπικά τα όσα αφορούν στην παρούσα υπόθεση καθώς και τα όσα περιέχονται στις καταστάσεις του λογαριασμού των Εναγομένων που τηρούνται στο λογιστήριο των εναγόντων. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι η συνεργασία των Εναγόντων με τους Εναγόμενους ξεκίνησε από το 2006 και κυλούσε πάντα στις γραμμές της ίδιας διαδικασίας. Οι Εναγόμενοι, στο όνομα των οποίων οι Ενάγοντες τηρούσαν λογαριασμό συναλλαγών με αρ. D0172, επικοινωνούσαν με τους Ενάγοντες και υπέβαλλαν παραγγελίες για εμπορεύματα που ήθελαν, η κάθε παραγγελία ετοιμάζετο από τους αρμόδιους υπάλληλους των Εναγόντων, εκδίδετο σχετικό τιμολόγιο στο οποίο αναφέρετο τόσο το όνομα του πελάτη, τα στοιχεία του και η αξία της παραγγελίας όσο και το προηγούμενο υπόλοιπο του λογαριασμού (previous balance) κατά το χρόνο έκδοσης του τιμολογίου και στη συνέχεια, η παραγγελία και το τιμολόγιο παραδίδονταν στους Εναγόμενους ή στους αντιπροσώπους αυτών, οι οποίοι και υπέγραφαν το σχετικό τιμολόγιο, δηλώνοντας έτσι την ικανοποίηση και την αποδοχή τους σε σχέση με τα όσα εκεί καταγράφονταν. Με αυτόν τον τρόπο, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ο πελάτης, ήτοι οι Εναγόμενοι, γνώριζαν ανά πάσα στιγμή ποιο ήταν το υπόλοιπο του λογαριασμού τους και το οποίο υπόλοιπο, υπογράφοντας το σχετικό τιμολόγιο, το αποδέχονταν χωρίς ποτέ να εκφράσουν οποιοδήποτε παράπονο. Ήταν ουσιαστικά η θέση του μάρτυρα ότι από την όλη συνεργασία των μερών, στα πλαίσια της οποίας ο λογαριασμός των Εναγομένων χρεοπιστώνετο αναλόγως των εκάστοτε αγορών και πληρωμών τους, προέκυψε, μετά και την τελευταία πληρωμή που οι Εναγόμενοι έκαναν στις 07/05/10, οφειλόμενο υπόλοιπο €20.542,67 το οποίο ουδέποτε εξοφλήθηκε. Ουσιαστικά, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, από την αρχή της συνεργασίας των μερών μέχρι και το τέλος του 2008 οι Εναγόμενοι όφειλαν στους Ενάγοντες από πωλήσεις προϊόντων, το ποσό των €18.913,39 ενώ κατά την περίοδο 2009 - 2010 και συγκεκριμένα 14/01/2009 - 07/05/2010, οι Ενάγοντες, κατόπιν παραγγελιών που είχαν υποβάλει οι Εναγόμενοι, πώλησαν και παρέδωσαν στους τελευταίους αριθμό εμπορευμάτων, συνολικής αξίας €42,829.28, για τα οποία εμπορεύματα, αφού εξέδωσαν σχετικά τιμολόγια, το τελευταίο στις 24/03/2010, χρέωσαν ανάλογα και το λογαριασμό των Εναγομένων. Κατά την ίδια περίοδο, δηλαδή 14/01/2009 - 07/05/2010 σύμφωνα με τον μάρτυρα, οι Εναγόμενοι προέβησαν σε διάφορες πληρωμές έναντι του λογαριασμού τους, η τελευταία στις 07/05/2010, όλες τους συνολικής αξίας €41.200, με τις οποίες και πιστώθηκε ο λογαριασμός τους οπόταν και προέκυψε το αξιούμενο υπόλοιπο. Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο ΜΕ1 κατέθεσε πλήρη αναλυτική κατάσταση λογαριασμού των Εναγομένων, από την αρχή μέχρι το τέλος της συνεργασίας τους με τους Εναγόμενους, ήτοι κατάσταση από το 2006 μέχρι και το τέλος του 2008 (βλ. Τεκ.3) και κατάσταση από 01/01/2009 μέχρι και τις 07/05/2010 (βλ.Τεκ.3Β), τα τιμολόγια που εκδόθηκαν από τις 14/01/2009 ως τις 24/03/2010 (βλ. Τεκ.4(α-τ)) και τις αποδείξεις είσπραξης των πληρωμών που έκαναν οι Εναγόμενοι κατά το 2009 και 2010 (βλ. Τεκ.5). Ο ΜΕ1 έτυχε εκτενούς αντεξέτασης από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγομένων ιδιαίτερα ως προς το πώς είναι που προέκυψε το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο υπόλοιπο των €18.913,39 πριν το 2009, το οποίο παρουσιάζεται στην κατάσταση λογαριασμού (Τεκ.3) να μεταφέρεται ως τέτοιο χρεωστικό υπόλοιπο το
3. Του υπεβλήθη από τον συνήγορο ότι οι Εναγόμενοι είχαν εξοφλήσει πλήρως τις οφειλές τους μέχρι και το 2009 και ότι το φερόμενο ως οφειλόμενο υπόλοιπο είναι αυθαίρετο και ουδόλως μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Ο μάρτυρας απέρριψε τις εν λόγω υποβολές παραπέμποντας στο σύνολο των καταγραφών στην κατάσταση λογαριασμού των Εναγομένων καθώς και στα παρουσιασθέντα τιμολόγια, τα οποία, ως ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, όπως και όλα τα τιμολόγια που κατά καιρούς εκδίδονταν και παραδίδονταν στους Εναγόμενους, ανέφεραν πάντοτε το προηγούμενο υπόλοιπο του λογαριασμού και το οποίο οι Εναγόμενοι αποδέχονταν δια της υπογραφής τους. Ισχυρίστηκε επίσης ο μάρτυρας ότι παρά τη συνεχή ενημέρωση των Εναγομένων ως προς το εκάστοτε υπόλοιπο του λογαριασμού τους, ουδέποτε οι τελευταίοι εξέφρασαν οποιοδήποτε παράπονο ή αμφισβήτησαν οποιοδήποτε ποσό. Αντεξετάσθηκε επίσης ο μάρτυρας ως προς το που βρίσκονται τα τιμολόγια που αφορούσαν τα έτη πριν το 2009 από τα οποία και προέκυψε το τότε κατ' ισχυρισμό υπόλοιπο των €18.913,
4. Παραπέμποντας και πάλι στο σύνολο των καταγραφών που φαίνονται στη συνολική και αναλυτική κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο λογαριασμός των Εναγομένων, ιδώμενος συνολικά, δηλαδή από την αρχή μέχρι το τέλος (2006-2010), παρουσιάζει το ίδιο οφειλόμενο υπόλοιπο, ήτοι €20.842,52, με το να ιδωθεί τμηματικά, δηλαδή οι χρεωπιστώσεις που έγιναν από το 2006 μέχρι το τέλος του 2008 και οι χρεωπιστώσεις που έγιναν κατά την περίοδο 2009 - 2010, εφόσον οι πληρωμές που έγιναν κατά την περίοδο 2009 - 2010 ουσιαστικά εξόφλησαν τις οφειλές που είχαν δημιουργηθεί μέχρι το
5. Ουδέν θα εξυπηρετούσε, υποστήριξε ο μάρτυρας, η προσκόμιση των εν λόγω τιμολογίων. Υπεβλήθη επίσης στον μάρτυρα ότι παρατηρείται διάσταση μεταξύ των υπολοίπων που αναφέρονται στα τιμολόγια και των καταστάσεων λογαριασμού και του υπεδείχθη συγκεκριμένα το πρώτο τιμολόγιο του 2009, ήτοι το τιμολόγιο της 14/01/2009 με αρ.9269, το οποίο αναφέρει ως προηγούμενο υπόλοιπο το ποσό των €16.984,26 ενώ η κατάσταση λογαριασμού κατά την αντίστοιχη ημερομηνία, αναφέρει ως οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €18.913,
6. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι καμία τέτοια διάσταση υπάρχει, αφού η «δήθεν» διαφορά που παρατηρείται μεταξύ του εν λόγω τιμολογίου και της κατάστασης λογαριασμού, οφείλεται καθαρά στη διαφορά του χρόνου έκδοσης του τιμολογίου και του χρόνου ενημέρωσης της κατάστασης, ενόψει και του ότι επρόκειτο τότε για την αλλαγή του οικονομικού έτους. Παραπέμποντας στις καταγραφές που υπάρχουν στην κατάσταση λογαριασμού πριν τις 14/01/2009, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι κατά την έκδοση του συγκεκριμένου τιμολογίου ενδεχομένως να μην είχαν ακόμη περαστεί στο σύστημα οι τελευταίες χρεοπιστώσεις που είχαν γίνει οπόταν και το υπόλοιπο φαινόταν να είναι €16.984,
7. Μετά όμως που οι εν λόγω χρεοπιστώσεις περάστηκαν στην κατάσταση, το υπόλοιπο αναπροσαρμόστηκε, εξ' ου και το αμέσως επόμενο τιμολόγιο, ήτοι το τιμολόγιο που εκδόθηκε μόλις έξι μέρες αργότερα στις 20/01/2009 με αρ.9356, το οποίο οι Εναγόμενοι επίσης αποδέχθηκαν δια της υπογραφής τους, αναφέρει ως οφειλόμενο υπόλοιπο το ποσό των €20.842,52, το οποίο ανταποκρίνεται στο υπόλοιπο της κατάστασης λογαριασμού κατά την αντίστοιχη ημερομηνία. Το ίδιο παρατηρείται, ανέφερε ο μάρτυρας και στα υπόλοιπα τιμολόγια που είχαν εκδοθεί τα οποία ανταποκρίνονται πλήρως στην κατάσταση λογαριασμού. Υπεβλήθη τέλος στον μάρτυρα ότι η μεταφορά του χρεωστικού υπολοίπου των €18.913,39 ήταν αυθαίρετη και ότι το μόνο ποσό που οφείλουν οι Εναγόμενοι είναι το ποσό των €1.629,28, ήτοι τη διαφορά μεταξύ των χρεώσεων και πιστώσεων που έγιναν κατά το 2009 και 2010, θέση την οποία ο μάρτυρας απέρριψε κατηγορηματικά, εμμένοντας στις προηγούμενες θέσεις του. Ο ΜΕ2 αναφέρθηκε και αυτός στη διαδικασία με την οποία διεξαγόταν η συνεργασία των διαδίκων, ήτοι ότι μετά που οι Εναγόμενοι υπέβαλλαν την παραγγελία τους, γίνετο συνεννόηση ως προς τον τόπο και το πρόσωπο που θα την παραλάβει, εκδίδετο σχετικό τιμολόγιο εις διπλούν το οποίο υπογράφετο από την κοπέλα του λογιστηρίου και το οποίο τιμολόγιο στη συνέχεια, υπέγραφε και ο παραλήπτης των προϊόντων κατά την παράδοση. Ισχυρίστηκε ο μάρτυρας ότι κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οι διάδικοι συνεννοούνταν τηλεφωνικά ώστε να συναντηθούν για να γίνει πληρωμή από τους Εναγόμενους, οπόταν και μετέβαινε ο ίδιος στον χώρο των Εναγομένων έχοντας μαζί του σχετικό μπλοκ αποδείξεων είσπραξης καθώς και αντίγραφο της εκάστοτε κατάστασης λογαριασμού το οποίο παρέδιδε στους Εναγόμενους για ενημέρωση τους. Συνήθως, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, αυτός συναντούσε τη λογίστρια των τελευταίων και σε κάποιες περιπτώσεις και κάποιο από τους διευθυντές τους, όπως τέτοιος διευθυντής ήταν ο Γ. Χαραλάμπους (ΜΥ1), τον οποίο ο μάρτυρας αναγνώρισε και υπέδειξε εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου. Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι κατά τις εν λόγω συναντήσεις παρέδιδε πάντοτε κατάσταση λογαριασμού στους Εναγόμενους, από τις οποίες φαινόταν ξεκάθαρα το εκάστοτε υπόλοιπο του λογαριασμού τους, λάμβανε την πληρωμή και εξέδιδε σχετική απόδειξη έναντι του λογαριασμού την οποία τους παρέδιδε. Δεν συνήθιζε να κρατά αντίγραφο των καταστάσεων που έδινε στους Εναγόμενους, εφόσον, ως ισχυρίστηκε, δεν είχε λόγο για να κρατά τέτοιο αντίγραφο ενόψει του ότι ουδέποτε οι Εναγόμενοι εξέφρασαν οποιοδήποτε παράπονο για το υπόλοιπο του λογαριασμού τους. Θυμάται όμως ότι για όλες όσες εισπράξεις ο ίδιος έκανε, αυτός είχε προηγουμένως παραδώσει και σχετική κατάσταση λογαριασμού. Αυτή άλλωστε ήταν, ως ισχυρίστηκε, και η πρακτική του ιδίου και των Εναγόντων. Αναγνώρισε την υπογραφή του ο μάρτυρας σε όλες τις αποδείξεις είσπραξης του Τεκ. 5 και ανέφερε ότι όλες αυτές αφορούν αποδείξεις εισπράξεων που ο ίδιος εξέδωσε, αφού πρώτα παρέλαβε τις εκεί αναφερόμενες πληρωμές από τους Εναγόμενους και αφού τους είχε εφοδιάσει με σχετική κατάσταση λογαριασμού. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της πλευράς των Εναγόντων, οι Εναγόμενοι προσέφεραν προς υποστήριξη της υπεράσπισης τους, μόνο τη μαρτυρία του διευθυντή και μέτοχου τους Γ. Χαραλάμπους (ΜΥ1). Κατά τη μαρτυρία του, ο ΜΥ1 δέχθηκε ότι οι Εναγόμενοι είχαν συνεργασία με τους Ενάγοντες, ως οι τελευταίοι ισχυρίστηκαν, τουλάχιστον από το 2006 μέχρι και τις 07/05/
8. Δέχθηκε επίσης ότι στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας, οι Εναγόμενοι παρήγγειλαν και αγόρασαν εμπορεύματα από τους Ενάγοντες, η αξία των οποίων χρεώθηκε στον σχετικό λογαριασμό που οι τελευταίοι τηρούσαν. Πρόσθετα τούτου, ο ΜΥ1 δέχθηκε ως ορθά όλα τα τιμολόγια που περιλαμβάνονται στο Τεκ.4 και ως ορθές, όλες τις αποδείξεις είσπραξης που περιλαμβάνονται στο Τεκ.5 και ανέφερε ότι δεν αμφισβητεί ότι οι Εναγόμενοι, όντως παρέλαβαν όλα τα προϊόντα που αναφέρονται στα εν λόγω τιμολόγια και ότι αυτά φέρουν την υπογραφή κάποιου υπαλλήλου των Εναγόντων, τον οποίο όμως δεν μπορεί να αναγνωρίσει από την υπογραφή στο τιμολόγιο. Ισχυρίστηκε ο ΜΥ1 ότι ουδέποτε αντιλήφθηκε ο ίδιος ή οποιοσδήποτε υπάλληλος του την αναφορά σε «previous balance» στα τιμολόγια που παραλάμβαναν, εφόσον δεν τον ενδιέφερε οτιδήποτε άλλο αναφέρετο στα εν λόγω τιμολόγια εκτός από την αναφορά των εμπορευμάτων στα οποία αφορούσαν και ότι σε κάθε περίπτωση ούτε καλά αγγλικά γνωρίζει. Ήταν δε η θέση του ΜΥ1ότι «Με τη συγκεκριμένη εταιρεία υπόλοιπα είχαμε. Εφέρναν μας υλικά, επληρώναμεν τους, είχαμεν πάντα. εντάξει, είναι συνηθισμένο να έχεις έναν υπόλοιπο μικρό €500 €1.000 €1.
9. Σίγουρα όχι έτσι χιλιάδες που λέει δαμέ.». Κατά την αντεξέταση του, ανέφερε τα εξής σε σχέση με την αναφορά σε «προηγούμενο υπόλοιπο» που υπήρχε στα τιμολόγια που δέχτηκε ότι οι Εναγόμενοι παραλάμβαναν: «. τα τιμολόγια πήγαιναν στο γραφείο. Κάθε Παρασκευή, όπως ανάφερε και ο κ. XXXXX (ΜΕ2), πήγαινε η γυναίκα του αδελφού μου ήταν, δεν ήταν ούτε υπάλληλος μας στο γραφείο, για να αναλαμβάνει να πληρώνει τον κ. XXXXX, τον κ. XXXXX . τους προμηθευτές. Δεν είχε γνώση να κάτσει να τσιακκάρει τωρά ή να δει το τιμολόγιο που της πήρε ο κ. XXXXX αν έγραφε πάνω previous balance. Τούτα ούλλα έκαμνεν τα ο λογιστής μας μετά που εκλείαμεν τον χρόνο και έγιναν τούτα που έγιναν. Η κοπέλα που έπιανε τις πληρωμές δεν είναι λογίστρια, ξανατονίζω το. και ο ίδιος ανέφερε (ο ΜΕ2) ότι έκαμνε μια συνεννόηση, πήγαινε που το γραφείο, δεν ήμουν εγώ, είπεν το, ήταν η κοπέλα, επλήρωνεν του. η κοπέλα δεν μπορούσε να ξέρει το previous balance που γράφει πάνω, τι ήταν. Εγώ εδιούσα εντολές, όπως είναι το συνηθισμένο στις δουλειές μου. Έχουμε μιαν είσπραξη "Δώσ' τους ούλλους που τόσα, που 500, που 1.000". Την άλλη εφτομά το ίδιο. Έτσι έκαμνε και ο κ. XXXXX, ρωτάτε τον, έρκετουν τζιαμέ έπιανεν 1.
10. Τα τιμολόγια δεν τα αμφισβητούμε. Ήξερα ότι εχρώστουν έναν ποσό, εδιούσα έναντι και το ποσό ποτέ του δεν εφκήκε 20.000 που λέουν. Πάντα είχα έναντι οφειλής, έπιαναν συνεχόμενα». Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών του, ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι κανένα ποσό όφειλαν οι Εναγόμενοι κατά το τέλος του
11. Ισχυρίστηκε επίσης ότι για το ποσό των €18.913,39 που παρουσιάζεται στην κατάσταση λογαριασμού των Εναγόντων να συνιστά χρεωστικό υπόλοιπο κατά το τέλος του 2008 και να μεταφέρεται ως τέτοιο υπόλοιπο στο 2009, οι Ενάγοντες «κάπου έχουν λάθος». Τον ισχυρισμό του αυτό περί «λάθους» των Εναγόντων, ο ΜΥ1 τον υποστήριξε με αναφορά στην «διάσταση» που κατ' εκείνον παρατηρείται μεταξύ του αναφερόμενου ως προηγούμενου υπόλοιπου στο τιμολόγιο ημερ.14/01/2009 και του υπολοίπου που αναγράφεται για την αντίστοιχη ημερομηνία στην κατάσταση λογαριασμού. Υποδείχθηκαν στον μάρτυρα οι αποδείξεις είσπραξης (Τεκ.5) και συγκεκριμένα οι εκεί ρητές αναφορές σε πληρωμές έναντι λογαριασμού. Του υπεβλήθη συναφώς ότι, από τις εν λόγω αποδείξεις, που και ο ίδιος δέχθηκε ως ορθές, προέκυπτε αφ' ενός ότι οι πληρωμές που έκαναν οι Εναγόμενοι δεν αφορούσαν ποτέ σε εξόφληση τιμολογίων αλλά ήταν έναντι υπολοίπου λογαριασμού και αφ' ετέρου ότι πάντοτε υπήρχε οφειλόμενο υπόλοιπο για το οποίο αυτός ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε. Ο μάρτυρας απάντησε ότι οι Εναγόμενοι θεωρούσαν ότι πλήρωναν έναντι των τιμολογίων που εκδίδονταν και όταν αντιλήφθηκαν ότι τελικά οι πληρωμές τους πιστώνονταν έναντι λογαριασμού, «. τσακωθήκαμε, αλλά άρκησα». Ισχυρίστηκε τέλος ο μάρτυρας ότι, πλην της μεταφοράς του ποσού των €18.913,39 που μεταφέρεται ως χρεωστικό υπόλοιπο το 2009, δεν αμφισβητεί και δέχεται μόνο όλα όσα καταγράφονται στο Τεκ.3, ήτοι την κατάσταση του λογαριασμού των Εναγομένων, για την περίοδο 2009 -
12. Από την εν λόγω κατάσταση, την οποία ο ΜΥ1 ισχυρίστηκε ότι επιβεβαίωσε και με τα δικά του στοιχεία, προκύπτει, κατ' εκείνον, ότι το μόνο ποσό που οφείλουν οι Εναγόμενοι είναι το ποσό των €1.629,28 που είναι και η διαφορά στις χρεοπιστώσεις που έγιναν κατά την εν λόγω περίοδο. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της πλευράς των Εναγομένων, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προχώρησαν με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών τελικών αγορεύσεων, αναφορά στο περιεχόμενο των οποίων κάνω πιο κάτω, όπου κρίνεται αναγκαίο. Αναφέρω εδώ ότι αμφότεροι, επικαλούμενοι την αξιοπιστία των μαρτύρων της πλευράς τους, έναντι των μαρτύρων της άλλης πλευράς, υποστήριξαν, ο μεν κ. Κονής ότι οι Ενάγοντες πέτυχαν πλήρως να αποδείξουν τις αξιώσεις τους, ο δε κ. Χριστοδουλίδης, ότι το μόνο που αποδείχθηκε ήταν η παραδεκτή οφειλή για το ποσό των €1.629,28, εφόσον, κατά τον συνήγορο, οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν πώς είναι που προέκυψε το κατ' ισχυρισμό «αρχικό υπόλοιπο» των €18.913,
13. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας