ΚΕΡΚΙΔΗ κ.α. ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3150/2015, 27/7/2018

(24)θεραπείες, και την Ε/Δ του Ενάγοντα 1 που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, η αγωγή αφορά σε στεγαστικό δάνειο σε ξένο συνάλλαγμα, ήτοι Ελβετικά φράγκα, ύψους 156.000 CHF, το οποίο συνήφθη μεταξύ του Ενάγοντα 1 και των Εναγομένων στις 17/12/2007, υπό την εγγύηση του Ενάγοντα 2 ημερομηνίας 20/12/2007. Οι αιτούμενες με την αγωγή θεραπείες δύναται να διαχωριστούν σε τρεις κατηγορίες, οι οποίες δεν αξιώνονται διαζευκτικά, αλλά επιπρόσθετα η μία της άλλης. Η μία κατηγορία, ήτοι τα αιτητικά Α - Ε, Ι - Π και Τ, αφορά σε διατάγματα που αποσκοπούν στην ακύρωση της επίδικης συμφωνίας ή συγκεκριμένων όρων αυτής, ως παράνομη και/ή καταχρηστική και/ή αντιβαίνουσα του εφαρμοστέου Ευρωπαϊκού Δικαίου. Ζητείται συνεπώς η απαλλαγή των Εναγόντων από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις. Η δεύτερη κατηγορία, ήτοι τα αιτητικά Ζ, Η, Ρ, Σ και Υ, αφορά σε διατάγματα που αποσκοπούν στην διατήρηση της επίδικης συμφωνίας δανείου και των συμβατικών υποχρεώσεων των Εναγόντων, αφού όμως μετατραπεί το επίδικο δάνειο σε δάνειο σε Ευρώ και αναπροσαρμοστούν οι σχετικοί όροι, οι οποίοι να ισχύουν μέχρι εξόφλησης του δανείου. Η τρίτη κατηγορία, ήτοι τα αιτητικά Θ, Φ και Χ, αφορά σε αποζημιώσεις που οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι δικαιούνται λόγω των πράξεων ή παραλείψεων των Εναγομένων. Σημειώνω εδώ ότι με την πρώτη αίτηση τους, οι Ενάγοντες ζητούσαν διαφορετικά διατάγματα από αυτά που ζητούν με την παρούσα αίτηση. Συγκεκριμένα, ενώ με την πρώτη αίτηση οι Ενάγοντες ζητούσαν όπως εκδοθούν διατάγματα που να υποχρεώνουν τους Εναγόμενους να αποδέχονται το ποσό των €500 μηνιαίως ως δόση αποπληρωμής του δανείου και όπως με την καταβολή του εν λόγω ποσού, να μην επιτρέπεται στους Εναγόμενους να προβαίνουν σε οποιεσδήποτε χρεώσεις τόκων υπερημερίας ή να τερματίσουν το δάνειο, με την υπό κρίση αίτηση, οι Ενάγοντες ζητούν διατάγματα αναστολής καταβολής των μηνιαίων δόσεων του δανείου καθώς και «παγοποίησης» των σχετικών εξασφαλίσεων που δόθηκαν σε σχέση με το δάνειο, ήτοι τη σχετική υποθήκη, τη συμφωνία εκχώρησης δικαιωμάτων του αγοραπωλητηρίου εγγράφου της οικίας για την οποία έγινε το δάνειο, την εκχώρηση ασφάλειας ζωής που είχε ο Ενάγοντας 1 με την εταιρεία MetLife Alico και των πληρεξουσίων εγγράφων που δόθηκαν προς όφελος των Εναγομένων. Θέση των Εναγόντων είναι ότι «. Η σύμβαση δανείου και οι συμπληρωματικές αυτής συμβάσεις ή έγγραφα ... είναι άκυρες ένεκα του ότι αποτέλεσαν αποτέλεσμα απάτης και/ή απόκρυψης ουσιωδών στοιχείων και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή παράβαση καθήκοντος εκ μέρους (των Εναγομένων)» (βλ. παρ. 22 Ε/Δ Ενάγοντα 1). Τη θέση τους αυτή, οι Ενάγοντες την στηρίζουν στον ισχυρισμό τους ότι παρασύρθηκαν στη σύναψη του επίδικου δανείου από την Εναγόμενη, η οποία τους παρουσίασε το εν λόγω δάνειο ως «. ένα ιδιαίτερο επωφελές και/ή συμφέρον και/ή ασφαλές προϊόν τόσο λόγο της συμφέρουσας, κατά (τους Εναγόμενους) ισοτιμίας Κυπριακής Λίρας - Ελβετικού Φράγκου, όσο και λόγω του χαμηλού επιτοκίου και της συνεπαγόμενης χαμηλής δόσης προς εξόφληση του» (βλ. παρ. 3 Ε/Δ Ενάγοντα 1). Ισχυρίζονται οι Ενάγοντες ότι αν και οι μηνιαίες δόσεις του δανείου καταβάλλονταν ανελλιπώς σε Λίρες Κύπρου και στη συνέχεια σε Ευρώ, αυτές μετατρέπονταν σε Ελβετικά Φράγκα στη βάση της εκάστοτε ισχύουσας ισοτιμίας, με αποτέλεσμα το ύψος του επίδικου δανείου να μειώνεται μεν σε Φράγκα, αλλά να μην μειώνεται με τον ίδιο τρόπο σε Λίρες ή Ευρώ. Η κατ' ισχυρισμό ζημιά τους επομένως, προέκυψε, ως ισχυρίζονται, «. όταν άλλαξε σημαντικά η συναλλαγματική αξία του Ελβετικού Φράγκου έναντι του Ευρώ . » και βρέθηκαν σε «. μειονεκτική θέση αναφορικά με την ικανότητα αντιστάθμισης του συναλλαγματικού κινδύνου, γεγονός που (η Εναγόμενη) όφειλ(αν) να διερευνήσ(ουν) και να αποτετρέψ(ουν) από τη σύναψη του δανείου. ». Ισχυρίζεται τέλος ο Ενάγοντας 1 ότι « . κατά το 2010 διαπίστωσα ότι το στεγαστικό δάνειο αποτελούσε συγκαλυμμένο τρόπο αγοραπωλησίας συναλλάγματος, αγοραπωλησίας συναλλάγματος, πράξη με την οποία η Εναγόμενη προέβαινε σε βάρος μας με αρκετά κέρδη, τόσο από τους τόκους όσο και από την διαφορά της συναλλαγματικής ισοτιμίας και αρχίσαμε να διαμαρτυρόμαστε.». Για τις πιο πάνω επιλήψιμες υποχρεώσεις και παραστάσεις των Εναγομένων, οι Ενάγοντες κάνουν αναφορά σε σχετικές εγκυκλίους και εκθέσεις της Κεντρικής Τράπεζας που εκδόθηκαν την περίοδο 2006 - 2008, στις πρόνοιες του περί Αθέμιτων Εμπορικών Πρακτικών των Επιχειρήσεων προς τους Καταναλωτές Ν.103(ι)/07καθώς και στην υπόθεση C-26/13 Kasler and Rabai v OTP Jelzalogbank Zrt ημερ. 30/04/2014 του Δ.Ε.Ε. Στην υπό κρίση αίτηση, για την οποία δόθηκαν οδηγίες όπως επιδοθεί στους Εναγόμενους, οι τελευταίοι καταχώρησαν ένσταση, προβάλλοντας δώδεκα

(12)λόγους για τους οποίους θεωρούν ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Εν συντομία, οι Εναγόμενοι, επικαλούμενοι την ορθότητα, νομιμότητα και εγκυρότητα της επίδικης σύμβασης δανείου, υποστηρίζουν ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως πρόωρη εφόσον η επίδικη σύμβαση δανείου δεν έχει τερματιστεί ούτε καταγγελθεί από οποιανδήποτε πλευρά με αποτέλεσμα όλοι οι εμπλεκόμενοι να εξακολουθούν να δεσμεύονται από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις, ως καταχρηστική αφού μοναδικό σκοπό έχει να καθυστερήσει την διαδικασία και να απαλλάξει τους Ενάγοντες από τις υφιστάμενες συμβατικές τους υποχρεώσεις και ως αδικαιολόγητα καθυστερημένη, εφόσον από την ημερομηνία σύναψης του επίδικου δανείου, έχουν παρέλθει δέκα και πλέον χρόνια χωρίς ποτέ να προβληθεί οποιοδήποτε παράπονο. Υποστηρίζουν επίσης ότι σε καμία περίπτωση δεν έχει καταδειχθεί από πλευράς Εναγόντων ότι πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του αρ. 32 Ν14/60 και ειδικότερα η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς, ζημιά μάλιστα την οποία ισχυρίζονται ότι θα υποστούν οι ίδιοι σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Ισχυρίζονται ειδικότερα οι Εναγόμενοι ότι, με την υπό κρίση αίτηση, οι Ενάγοντες ουσιαστικά προσπαθούν να ξεφύγουν των συμβατικών υποχρεώσεων τους όπως αυτές προκύπτουν από τις επίδικες συμφωνίες τις οποίες αποδέχθηκαν με την ελεύθερη βούληση τους. Ενδεικτικό τούτου, υποστηρίζουν οι Εναγόμενοι, είναι το γεγονός ότι όντως το επίδικο δάνειο χρησιμοποιήθηκε για στεγαστικούς σκοπούς, ότι οι Ενάγοντες κατέβαλλαν ανελλιπώς τις δόσεις τους για οκτώ

(8)τουλάχιστον χρόνια και ότι, ακόμη και σήμερα που ισχυρίζονται ακυρότητα της συμφωνίας, οι Ενάγοντες δεν έχουν προβεί σε τερματισμό ή καταγγελία της. Τα εν λόγω στοιχεία, σύμφωνα με τους Εναγόμενους, καταδεικνύουν περαιτέρω και το ότι οι Ενάγοντες, αν ήθελε πετύχουν στην αγωγή τους, καμία ζημιά θα υποστούν από την μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων η οποία δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήματα. Κατά την ακρόαση της αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προχώρησαν με τη σχετική επιχειρηματολογία προς υποστήριξη των αντιστοίχων θέσεων τους, η μεν συνήγορος των Εναγόντων υιοθετώντας και παρουσιάζοντας γραπτή αγόρευση, ο δε συνήγορος των Εναγομένων υιοθετώντας το περιεχόμενο της ένστασης και Ε/Δ και παραπέμποντας στην απόφαση του αδελφού Δικαστή Α. Παναγιώτου Α.Ε.Δ ως ήταν τότε, στην Αγωγή 4641/16 του Ε.Δ. Λευκωσίας, Καράντωνας κ.α. ν. Alpha Bank Cyprus Ltd, ημερ. 25/11/2016. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου έχοντας κατά νου και την επιχειρηματολογία των συνηγόρων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Ο τρόπος εφαρμογής του Άρθρου 32 για έκδοση, ή μη, παρεμπίπτοντος διατάγματος εξετάστηκε και αναλύθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε αριθμό υποθέσεων - (βλ., μεταξύ άλλων, Karydas Taxi Co. Ltd. v. Andreas Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321· Acropol Shipping Company Ltd. and Others v. Petros I. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38· Νemitsas Industries Ltd. v. S. & S. Maritime Lines Ltd. and Others

(1976)1 C.L.R. 302· Constantinides v. Makriyiorghou and Another

(1978)1 C.L.R. 585· Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231· Μ. & M. Transport v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 C.L.R. 605· Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557· Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263· Global Cruises S.A. και Άλλη v. Metro Shipping & Travel Ltd.

(1989)1 Α.Α.Δ. 182· Χάρης Φεσσάς

(1990)1 Α.Α.Δ. 704). Είναι παγίως νομολογημένο ότι τα τρία κριτήρια στη βάση της κλασσικής πλέον απόφασης στην Odysseos ανωτέρω, συνίστανται στην ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, στην ύπαρξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας και στην ικανοποίηση ότι οι αποζημιώσεις δεν θεωρούνται ότι αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Το πρώτο κριτήριο ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης. Το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης σε συνάρτηση με την ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης, όπως αυτή διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Στο στάδιο του προσωρινού διατάγματος είναι αρκετό να καταδειχθεί κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση, αλλά ταυτόχρονα και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για την ικανοποίηση του δεύτερου κριτηρίου (βλ. σχ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΣΚΟΥΤΕΛΛΑ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΣΚΟΥΤΕΛΛΑ, Έφεση Αρ. 43/2012, 24/3/2017) Έχει κατ' επανάληψη λεχθεί ότι το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας. Είναι, όμως, εξίσου ορθό ότι, οφείλει, παρά ταύτα, να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του διαδίκου που ζητά ενδιάμεση θεραπεία και αυτή είναι η έννοια της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32, με τον τρόπο που εξηγήθηκε στην υπόθεση Odysseos. Σ ΄αυτά τα πλαίσια και για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, «.κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το Δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω και στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το πεδίο» (βλ. σχ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α. ν. ΠΡΑΞΟΥΛΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε301/2016, 26/9/2017 και τις αναφορές που η εν λόγω αυθεντία κάνει στις υποθέσεις Σεβαστού ανωτέρω και Λόρδος ν. Σιακόλας, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, ημερομηνίας 23.3.2017). Στο κριτήριο του κατά πόσο θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, λαμβάνεται υπόψη και το κατά πόσον ο αιτητής, αν επιτύχει, θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού. Η έννοια όμως της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι ο καθ' ου η αίτηση μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που του επιτρέπει να αποζημιώσει τον αιτητή, σε περίπτωση επιτυχίας του αιτητή στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στον αιτητή, υπό την ευρύτερη έννοια. H έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (Highgate Primary School Ltd και Άλλοι ν. Στέλιου Φυλακτίδη και Άλλης,

(2009)1 Α.Α.Δ. 317 και Κυρισάββα ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 Τέλος, το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο στοιχεία (Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Όμως, η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος είναι, υπό συνήθεις συνθήκες, η διατήρηση του status quo ante μέχρι της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας. Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή. Εκτός όμως ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή (βλ. Κοσμά Γεώργιος ν. Ανδρέα Χατζηκυπρή και Άλλων

(2000)1 ΑΑΔ 169 και τις αναφορές που η εν λόγω αυθεντία κάνει στις υποθέσεις Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG [1984] 1 C.L.R. 263 και Michael v. Brevinos

(1969)1 C.L.R. 578). ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ Εφαρμόζοντας τις προαναφερόμενες νομικές αρχές επί των όσων περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, παρατηρώ τα εξής. Κατά πρώτον παρατηρώ ότι στην αίτηση δεν επισυνάπτεται κανένα τεκμήριο, ούτε καν η επίδικη σύμβαση δανείου ή τα έγγραφα που αφορούν στις εξασφαλίσεις που ζητούνται να παγοποιηθούν. Η μόνη σχετική αναφορά είναι τα όσα αναφέρει ο Ενάγοντας 1 στην Ε/Δ που υποστηρίζει την αίτηση. Βεβαίως, στην ένσταση των Εναγομένων επισυνάπτεται αντίγραφο του επίδικου δανείου καθώς και άλλα έγγραφα που το αφορούν, όχι όμως τα έγγραφα που αφορούν στις κατ' ισχυρισμό εξασφαλίσεις του δανείου. Από τις αντίστοιχες Ε/Δ και τα έγγραφα που παρουσιάστηκαν από πλευράς Εναγομένων όμως, προκύπτει ως κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι, πέραν της επίδικης συμφωνίας δανείου και της εγγύησης του Ενάγοντα 2, οι Ενάγοντες υπέγραψαν επίσης, ως εξασφάλιση του δανείου και προς όφελος των Εναγομένων, εκχώρηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το αγοραπωλητήριο έγγραφο που σύναψαν με την εταιρεία Aristo Developers PLC σε σχέση με την κατοικία στην οποία αφορούσε το δάνειο, πληρεξούσια έγγραφα σχετικά με την με την εν λόγω κατοικία καθώς και εκχώρηση της ασφάλειας ζωής του Ενάγοντα 1. Ως κοινό έδαφος προκύπτει επίσης και το ότι πριν την καταχώρηση της αγωγής, οι δόσεις για αποπληρωμή του δανείου καταβάλλονταν κανονικά και ότι ουδέποτε προβλήθηκε από πλευράς Εναγόντων παρόμοιο με την παρούσα αγωγή παράπονο. Κατά δεύτερο, σύμφωνα με τους ίδιους τους Ενάγοντες, οι κατ' ισχυρισμό πράξεις και παραλείψεις που αποδίδονται στους Εναγόμενους, έχουν διαπιστωθεί τουλάχιστον από το 2009 όταν οι Ενάγοντες πληροφορήθηκαν μέσω δημοσίευσης στον ημερήσιο τύπο για την αύξηση στην οποία προέβηκαν οι Εναγόμενοι στο επιτόκιο του δανείου (βλ. παρ. 20 Ε/Δ Ενάγοντα 1). Το 2010 μάλιστα, σύμφωνα πάντα με τους Ενάγοντες, αυτοί διαπίστωσαν και το παράνομο και καταχρηστικό που κατ' εκείνους περιέβαλλε τις επίδικες συμφωνίες και που συνιστά μια από τις κυριότερες βάσης επί της οποίων εδράζεται η παρούσα αγωγή. Παρά ταύτα, για τα επόμενα πέντε χρόνια δεν επιχείρησαν ούτε να τερματίσουν την συμφωνία, ούτε να διαμαρτυρηθούν με οποιοδήποτε τρόπο αλλά ούτε και να καταχωρήσουν τις οποιεσδήποτε δικαστικές διαδικασίες για να αξιώσουν τα όσα αξιώνουν με την παρούσα αγωγή. Αυτή η επιδειχθείσα αδράνεια από μέρους των Εναγόντων όμως, ουδόλως δικαιολογείται. Ακόμη όμως και μετά που καταχώρησαν την παρούσα αγωγή το 2015, οι Ενάγοντες όχι μόνο δεν επεδίωξαν να τερματίσουν την επίδικη συμφωνία αλλά φρόντισαν και όπως καταστήσουν ξεκάθαρο ότι ούτε αυτή καθ' αυτή η αγωγή τους θεωρηθεί ως τέτοιος τερματισμός (Καταφυγιώτης και άλλη ν. Χρυσοστομή

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1746). Υπενθυμίζω ότι με την πρώτη αίτηση που καταχώρησαν στις 28/07/15, οι Ενάγοντες αξίωσαν όπως εμποδιστούν οι Εναγόμενοι από του να τερματίσουν τις επίδικες συμφωνίες και όπως αυτές συνεχίσουν να ισχύουν. Ζήτησαν άλλωστε όπως τους επιτραπεί να συνεχίσουν να καταβάλλουν την συμφωνηθείσα δόση, καθορισμένη βέβαια με δικαστικό διάταγμα, στο σταθερό ποσό των €

1. Ούτε όμως και στη συνέχεια οι Ενάγοντες επεδίωξαν να τερματίσουν τη συμφωνία αλλά αντίθετα, με την παρούσα αίτηση τους, ζητούν απλά αναστολή της συμφωνίας μέχρι να αποφασισθεί η αγωγή τους. Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι αν και το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος και της Ε/Δ του Ενάγοντα 1 αποκαλύπτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ίσως και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, υπό την έννοια του ότι τα πλείστα θέματα που εγείρουν οι Ενάγοντες αφορούν σε νομική ερμηνεία των επίδικων συμβατικών όρων, και αυτό χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται το αντικρουόμενο των θεραπειών που προς το παρόν αξιώνονται με την αγωγή, δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του αρ.
2. Εξηγώ. Οι αντικρουόμενες θεραπείες που ζητούνται με την αγωγή ως προς την διατήρηση ή μη της επίδικης συμφωνίας, η όλη στάση των Εναγόντων ως προς την επιθυμία τους να μην τερματιστεί η συμφωνία και το γεγονός ότι μέχρι και την καταχώρηση της αγωγής, οι Ενάγοντες κατέβαλλαν ανελλιπώς τις δόσεις τους με τον τρόπο που είχε συμφωνηθεί, είναι παράγοντες που επηρεάζουν καθοριστικά τον ισχυρισμό τους περί πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση που δεν δοθεί η αιτούμενη προσωρινή αναστολή και δη ζημιάς μη ικανής να αποζημιωθεί με χρήμα, εάν ήθελαν στο τέλος επιτύχουν στην αγωγή τους. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Καραντώνη ανωτέρω, η οποία αφορούσε σε παρόμοια θέματα, με βρίσκει πλήρως σύμφωνο και το υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας απόφασης: «Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, κρίνω από το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πέραν από κάποιους αόριστους ισχυρισμούς των αιτητών για πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς δεν έχει καταδειχθεί κάποιος σοβαρός λόγος που να δικαιολογεί την θέση για αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Σημειώνω ότι στην περίπτωση που η αγωγή πετύχει, η σύμβαση θα εξακολουθήσει να ισχύει χωρίς τους κατ' ισχυρισμό παράνομους και καταχρηστικούς όρους και με την συναλλαγματική αναλογία που ζητούν οι ενάγοντες...». Στη βάση των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και για το λόγο ότι αυτό που προκύπτει να επιχειρούν οι Ενάγοντες με την παρούσα αίτηση, είναι ουσιαστικά όπως απαλλαχθούν προσωρινά από υποχρεώσεις που απορρέουν από μια σύμβαση που εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ και όπως ταυτόχρονα εμποδιστούν οι Εναγόμενοι από του να ασκήσουν τα δικά τους συμβατικά δικαιώματα σε σχέση με τις αντίστοιχες υποχρεώσεις των Εναγόντων. Επιχειρείται δηλαδή, σε ενδιάμεσο στάδιο, να «αποδυναμωθεί» τελείως μια σύμβαση κατά τρόπο που μόνο ο ένας συμβαλλόμενος επωφελείται και αυτό παρά το ότι ο εν λόγω συμβαλλόμενος έχει ήδη αποκομίσει όφελος από τη σύμβαση. Υπενθυμίζω ότι είναι κοινώς αποδεκτό ότι οι Ενάγοντες έλαβαν χρήματα από τους Εναγόμενους υπό την μορφή δανείου και ότι μέχρι σήμερα, ούτε τα έχουν αλλά ούτε και ισχυρίζονται ότι τα έχουν επιστρέψει πλήρως στους Εναγόμενους. Των πιο πάνω λεχθέντων, δεν θα ήταν ούτε δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα αλλά και αυτό το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν κλίνει υπέρ των Εναγόντων εφόσον πρόκειται για κλασική περίπτωση προσπάθειας ανατροπής του status quo ante με προσωρινό διάταγμα, η οποία και δεν δύναται να επιτραπεί. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση των Εναγόντων απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων ως, αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. Υπ.) ................ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Interim Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα Ελβετικά Φράγκα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο