ΑΚΡΙΒΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΕΥΚΑΡΙΤΗΣ κ.α., Αρ.αγωγής 1461/2014, 5/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A63 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ.αγωγής 1461/2014 Μεταξύ: ΑΚΡΙΒΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ Ανήλικης δια της μητρός αυτής Ελευθερίας Αβραάμ ως πλησιέστερης συγγενούς, φίλης και κηδεμόνος Ενάγουσας και
- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΕΥΚΑΡΙΤΗΣ
- ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγομένων Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος, ημερομηνίας 11/7/2017 Μεταξύ: ΑΚΡΙΒΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ Ενάγουσας και
- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΕΥΚΑΡΙΤΗΣ
- ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγομένων --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ημερ.: 5/4/2018 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Σ. Μάτσας και κα I. Γεωργιάδου για Σάββας Μάτσας ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 1: κ. Α. Ζαχαρίου και κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 2: κ. Ν. Καπελάκης. ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Έχω ακούσει με προσοχή τα όσα έχουν αγορεύσει οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων σήμερα σε σχέση με το ζήτημα το οποίο έχει τεθεί. Για να βάλουμε όμως τα πράγματα κάτω με τη σειρά, θα αναφερθώ στο τι είχε γίνει εξ' αρχής στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας. Στις 29/03/2018, αμφότερες οι διάδικες πλευρές, είχαν προχωρήσει σε δήλωση παραδεχτών γεγονότων σε σχέση με μεγάλο μέρος της μαρτυρίας, όπως και σήμερα έχει επιστήσει την προσοχή του Δικαστηρίου ο κύριος Μάτσας στηριζόμενος, βεβαίως, εις το πρακτικό του Δικαστηρίου, μεγάλο μέρος λοιπόν της μαρτυρίας που θα κάλυπτε η κυρίως εξέταση της Ενάγουσας και, συγκεκριμένα, παραδεχτά γεγονότα σε σχέση (και αναφέρομαι στις συγκεκριμένες φράσεις του πρακτικού του Δικαστηρίου) «με τα επίδικα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης». Η υπόθεση είχε παραμείνει για συνέχιση της ακρόασης την επομένη, στις 30/03/18, με την προσκόμιση της μαρτυρίας της Ενάγουσας αναφορικά με τα υπόλοιπα ζητήματα της υπόθεσης. Κατά το στάδιο το οποίο η Ενάγουσα προέβαινε στην ανάγνωση του Εγγράφου 1, το οποίο αποτέλεσε τη γραπτή της δήλωση και η οποία δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου ως έχει τροποποιηθεί[1], προσφέρθηκε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της, υπήρξε ένσταση από πλευράς των συνηγόρων των Εναγομένων, του κ. A. Ζαχαρίου και της κας Γ. Ζαχαρίου, εκ μέρους του Εναγόμενου 1, και του κ. Καπελάκη, εκ μέρους του Εναγόμενου 2, σε σχέση με τη συμπερίληψη στο ΄Εγγραφο 1 των παραγράφων 9 και 10[2]. Εν ολίγοις, η θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων, όπως έχω αντιληφθεί τόσο από τα όσα είχαν λεχθεί την προηγούμενη φορά, όσο και σήμερα όπου έχει γίνει και νομική ανάλυση του θέματος από τους συνηγόρους, ήταν ότι η συμπερίληψη των εν λόγω παραγράφων, θα ερχόταν σε σύγκρουση με τα παραδεχτά γεγονότα που είχαν γίνει την προηγούμενη φορά. Ειδικότερα, με τα όσα καταγράφονται στην παράγραφο 7 του κειμένου παραδεχτών γεγονότων, στην οποία γινόταν αναφορά στον Εναγόμενο 2 και ειδικότερα αναφερόταν ότι ήταν κατόπιν καθοδήγησης του που οι παραπονούμενες ανέβηκαν σε συγκεκριμένο διαμέρισμα, όρος ο οποίος στην εν λόγω παράγραφο, ως ήταν η εισήγηση τόσο του κ. A. Ζαχαρίου, όσο και της κας Γ. Ζαχαρίου σήμερα, οριοθετείτο ή εξειδικεύετο ότι είχε την έννοια ότι ο Εναγόμενος 2 είχε ενημερώσει τις δύο ανήλικες πως τις περίμενε ο Εναγόμενος
- Όπως έχω αντιληφθεί, ήταν η θέση των συνηγόρων των Εναγομένων ότι, όπως έχει διατυπωθεί η παράγραφος 7 των παραδεχτών γεγονότων, απέκλειε τα όσα προσπάθησε η πλευρά της Ενάγουσας μέσω των παραγράφων 9 και 10 του Εγγράφου 1 να συμπεριλάβει στην κυρίως της εξέταση. Για να θέσω με περισσότερη σαφήνεια το ζήτημα, η θέση των συνηγόρων των Εναγομένων ήταν πως η χρήση της λέξης «καθοδήγηση» απέκλειε τις ενέργειες βίας, ξυλοδαρμού και εξαναγκασμού που συμπεριέλαβε στη δήλωση της η Ενάγουσα. Μία δεύτερη τοποθέτηση της κυρίας Ζαχαρίου, ήταν ότι ο τρόπος που είχαν συνταχθεί και διατυπωθεί τα παραδεχτά γεγονότα παρουσιάζουν μία συγκεκριμένη αλληλουχία γεγονότων, "sequence of events", η οποία και πάλι απέκλειε, ακριβώς, τη συμπερίληψη των εν λόγω υπό ένσταση παραγράφων του Eγγράφου
- Αντίθετη ήταν η θέση του κ. Μάτσα και κατά την προηγούμενη δικάσιμο και σήμερα, όπου έχει προβεί σε εκτενέστερη τοποθέτηση. Bασικά ο κ. Μάτσας έχει τονίσει ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα αντίφασης ή οποιασδήποτε αντίθεσης με τα παραδεχτά γεγονότα που έχουν κατατεθεί την προηγούμενη φορά και ότι η πλευρά της Ενάγουσας εκείνο το οποίο, απλώς, επιδιώκει μέσω των παραγράφων αυτών είναι να προσφέρει περαιτέρω μαρτυρία συμπληρωματικής μορφής, κάτι το οποίο, όπως ανέφερε, είναι δικαίωμα της να το πράξει. Τόνισε, επίσης, ότι δεν τίθεται οποιοδήποτε θέμα αντίφασης με τις αναφορές οι οποίες υπάρχουν στα παραδεχτά γεγονότα εφόσον οι υπό ένσταση παράγραφοι αφορούν τον Εναγόμενο 2, ενώ για τον Εναγόμενο 1 ήταν ξεκάθαρη η τοποθέτηση της Ενάγουσας ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε χρήση βίας, όπως εξάλλου έχει διατυπωθεί η σχετική αναφορά στην παράγραφο 9 των παραδεχτών γεγονότων. Για το εγερθέν ζήτημα έχει γίνει από τους ευπαίδευτους συνηγόρους αναφορά σε νομολογία και σε διάφορα Συγγράμματα. Κατά τη δική μου εκτίμηση το ζήτημα που εγείρεται είναι πιο απλό από αυτά τα οποία έχουν προταθεί από τους ευπαίδευτους συνηγόρους. Θεωρώ δε ότι πρέπει να εξετασθεί μέσα στο πλαίσιο των προβλεπόμενων προνοιών του περί Αποδείξεως Νόμου, μετά την τροποποίηση του περί Αποδείξεως Νόμου με τον Νόμο 32(Ι) του
- Στη βάση δε του ΄Αρθρου 25, οποιοσδήποτε μάρτυρας δύναται να υιοθετήσει το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης ή της γραπτής δήλωσης και, σε μίαν τέτοια περίπτωση, η δήλωση αυτή κατατίθεται στο Δικαστήριο και θεωρείται ότι αποτελεί την κυρίως εξέταση του. Όμως, όπως έχει επισημανθεί σε σχετική νομολογία και θα παραπέμψω στην υπόθεση Παναγιώτης Ζερβού ν. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδας Κύπρου
(2012)1 Α. Α. Δ. 1999, παρά το γεγονός ότι αυτή η διαδικασία αποβλέπει στην οικονομία χρόνου, δεν στερεί με οποιονδήποτε τρόπο την ευχέρεια και τη δυνατότητα υποβολής ενστάσεων επί θεμάτων που αφορούν το Δίκαιο της Απόδειξης, ούτε, φυσικά, η προσκόμιση τέτοιας δήλωσης, καθιστά επιτρεπτή την παρουσίαση κάποιας, κατά τα άλλα, μη αποδεχτής μαρτυρίας Γι' αυτό, όπως συναφώς τονίστηκε στην υπόθεση Ζερβού (ανωτέρω), «...η γραπτή δήλωση δεν παρέχει απεριόριστο δικαίωμα σε έναν μάρτυρα να καταθέτει ό, τι επιθυμεί, εάν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους πιο πάνω κανόνες», δηλαδή τους κανόνες που διαλαμβάνονται στο Δίκαιο της Απόδειξης, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην Κύπρο. Στην υπόθεση Πιέρου ν. Ηλία
(2010)1 A. Α. Δ. 843, επισημάνθηκε ότι σε περίπτωση που τεθεί θέμα ότι μία τέτοια δήλωση ή μέρος αυτής, εμπεριέχει μαρτυρία η οποία δεν πρέπει να γίνει αποδεχτή, το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση. Σε σχέση με αυτό, θα ήθελα να παραπέμψω στην εξής περικοπή από την υπόθεση Πιέρου(ανωτέρω), όπου τονίζεται ότι είναι «επίσης αυτονόητο πως σε περίπτωση που η δήλωση περιέχει μη αποδεκτή μαρτυρία και το έγγραφο κατατεθεί χωρίς ένσταση, το δικαστήριο διατηρεί μέχρι το τέλος της δίκης τη δυνατότητα να ενεργήσει στη βάση μόνο αποδεκτής μαρτυρίας, αγνοώντας οποιαδήποτε άλλη μη αποδεκτή μαρτυρία». Άρα το Δικαστήριο, είναι σαφές ότι διατηρεί τη δυνατότητα, αποδεχόμενο την εισαγωγή ως μαρτυρία του περιεχομένου μίας γραπτής δήλωσης ή μίας γραπτής κατάθεσης, να κάνει αποδεχτό ένα μέρος της δήλωσης και να αγνοήσει ή και να διαγράψει άλλο μέρος το οποίο περιέχει μη αποδεχτή μαρτυρία (inadmissible). Έτσι είχε γίνει και στην υπόθεση Ζερβού, όπου το Εφετείο επικύρωσε τη διαγραφή πρωτοδίκως παραγράφων της γραπτής δήλωσης του Ενάγοντα επί τω ότι σε αυτές προέβαινε (χωρίς να υπήρχε το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο) σε σύγκριση υπογραφών, έδιδε τη γνώμη του επί θεμάτων που αφορούσε τη νομική σχέση των διαδίκων και κατέγραφε τα συμπεράσματα του και τις νομικές του προσεγγίσεις. Συναφής ήταν και η παραίνεση του Εφετείου, όπως οι συντάκτες τέτοιων δηλώσεων, να «..περιορίζονται μόνο στα γεγονότα και όχι να προβαίνουν σε ανάλυση νομικών θεμάτων ή να εξάγουν συμπεράσματα τα οποία αποτελούν το αντικείμενο της δίκης». Ως προς τη σχετικότητα της μαρτυρίας που παρουσιάζεται ενώπιον του Δικαστηρίου, αρκεί να υπενθυμίσω την αναφορά στην υπόθεση Γεωργίου ν. Γεωργίου
(2010)1(Α) Α.Α.Δ.138 και να τονίσω το αυτονόητο, ότι «...η σχετικότητα του αποδεικτικού υλικού είναι το ουσιαστικότερο κριτήριο για την παραδεκτότητα του». Η εξέταση της ένστασης η οποία έχει υποβληθεί, γίνεται έχοντας πάντοτε κατά νου τον βασικό κανόνα ότι μία μαρτυρία, είναι νομικά αποδεκτή όταν προσφέρεται προς απόδειξη των επίδικων της υπόθεσης γεγονότων ή γεγονότων συναφών με αυτά και η οποία πρέπει να είναι παραδεκτή με βάση το Δίκαιο της Απόδειξης. Ερχόμενη τώρα στο προκείμενο, είναι γεγονός ότι ενώπιον του Δικαστηρίου έχει κατατεθεί αριθμός παραδεχτών γεγονότων σε μίαν προσπάθεια περιορισμού των επίδικων θεμάτων και, συνεπακόλουθα, εξοικονόμησης του χρόνου του Δικαστηρίου. Αυτού του είδους η παραδοχή γεγονότων, χαρακτηρίζεται κατά το Δίκαιο ως τυπική (informal) παραδοχή γεγονότων η οποία έχει πάρει τη μορφή δήλωσης ενώπιον του Δικαστηρίου και αποτελεί απόδειξη των γεγονότων που περιέχονται στην εν λόγω δήλωση, έτσι ώστε αυτά να παύουν πλέον να αποτελούν επίδικα θέματα και να χρειάζεται να αποδειχθούν με την προσκόμιση μαρτυρίας. Επισημαίνεται εν πρώτοις, και θα ήθελα να το τονίσω αυτό ιδιαίτερα ενόψει και των θέσεων που έχουν εκφραστεί από τους ευπαίδευτους συνηγόρους στα πλαίσια των αγορεύσεων σήμερα, ότι στις αστικές υποθέσεις, όπως είναι η παρούσα διαδικασία, παραδεχτά γεγονότα τα οποία γίνονται από τους διάδικους και τους δικηγόρους τους, ούτε ελέγχονται, ούτε υπόκεινται στην έγκριση του Δικαστηρίου όπως τυγχάνει, για παράδειγμα, και αυτό έχει γίνει κατά τη συζήτηση σήμερα, στις ποινικές υποθέσεις με βάση συγκεκριμένες νομοθετικές πρόνοιες. Απ' εκεί και πέρα, ωστόσο, μετά τη δήλωση παραδεχτών γεγονότων, κάθε διάδικη πλευρά έχει το δικαίωμα να προσκομίσει οποιανδήποτε μαρτυρία επιθυμεί, η οποία, όμως, μαρτυρία ελέγχεται κατά δύο τρόπους. Κατά πρώτον, ελέγχεται ως προς την αποδεκτότητα της, (admissibility) και κατά δεύτερον, αξιολογείται, έργο το οποίο, στη δεύτερη αυτήν περίπτωση, επιτελείται στο τέλος της διαδικασίας. Οποιαδήποτε δε μαρτυρία προσαχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, τυγχάνει αξιολόγησης και, βέβαια, συνεκτιμάται και υπό το φως όσων παραδεχτών γεγονότων έχουν γίνει στην υπόθεση τα οποία παραδεχτά γεγονότα, αναμφίβολα, έχουν τη δική τους ισχύ και δεσμευτικότητα στη βάση καθιερωμένων αρχών της νομολογίας μας. Είναι πάνω σε αυτό το τελευταίο ζήτημα που έχω την άποψη ότι έγινε σχετική αναφορά σε νομολογία και είναι, βεβαίως, ορθή η παράθεση της νομολογίας. Αναφέρομαι ειδικότερα στις αποφάσεις που με έχει παραπέμψει η κα Ζαχαρίου σήμερα σε σχέση με τη σημασία των παραδεχτών γεγονότων και τις συνέπειες που προκύπτουν ως αποτέλεσμα της κατάθεσης παραδεχτών γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, θεωρώ ότι δεν θα ήταν ορθό να απαγορευτεί στην πλευρά της Ενάγουσας να προσκομίσει τη μαρτυρία την οποία επιθυμεί. Επισημαίνω παράλληλα πως η εν λόγω μαρτυρία, όπως και οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία προσφερθεί, θα τύχει στο τέλος της διαδικασίας της αξιολόγησης του Δικαστηρίου στη βάση των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, ήτοι των παραμέτρων που έχουν αναφερθεί πιο πάνω. Το ζήτημα το οποίο έχει τεθεί μέσω των ενστάσεων των συνηγόρων Υπεράσπισης, έχω την άποψη ότι δεν άπτεται ζητήματος αποδεκτότητας (admissibility) της μαρτυρίας η οποία επιχειρήθηκε να προσφερθεί από την Ενάγουσα μέσω των παραγράφων 9 και 10. Κατ' ακρίβειαν οποιαδήποτε εξέταση των θέσεων που έχουν διατυπωθεί αναφορικά με την ερμηνεία των παραδεχτών γεγονότων και τις οποίες έχουν προτάξει και την προηγούμενη φορά και σήμερα οι διάδικες πλευρές, πιστεύω ότι θα ήταν ενδεχόμενο να οδηγήσει το Δικαστήριο σε μίαν πρόωρη αξιολόγηση της προσφερόμενης, σε αυτό το αρχικό στάδιο μαρτυρίας, κάτι το οποίο, ασφαλώς, δεν θα ήταν, κατά την εκτίμηση μου, επιτρεπτό να γίνει τώρα. Επομένως, αποφεύγω επιμελώς να ασχοληθώ με αυτό το ζήτημα τώρα. Ως εκ τούτου, η προβληθείσα ένσταση των συνηγόρων των Εναγομένων απορρίπτεται. (Υπ.)................ Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. [1] 25. Οποιοσδήποτε μάρτυρας σε οποιαδήποτε διαδικασία δύναται να υιοθετήσει το περιεχόμενο γραπτής κατάθεσης ή γραπτής δήλωσής του. Σε τέτοια περίπτωση, η εν λόγω γραπτή κατάθεση ή γραπτή δήλωση κατατίθεται στο Δικαστήριο και θεωρείται ότι αποτελεί την κυρίως εξέταση του μάρτυρα, ή μέρος αυτής. [2] 9. Εκείνη την νύχτα, στις 27/04/2014, όταν φτάσαμε στην Λάρνακα η ώρα 11:00 την νύχτα περίπου ο Nick (Εναγόμενος 2) οδήγησε το αυτοκίνητο του σε μια πολυκατοικία που βρισκόταν στην περιοχή Μακένζη, όπου υπήρχαν και άλλες πολυκατοικίες και μια παγωταρία και εστιατόρια σε πιο μακρινή απόσταση αλλά η συγκεκριμένη ήταν απομονωμένη. Ο Nick στάθμευσε στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας και μου είπε ότι θα μας έπαιρνε για να κάνουμε σεξ με κάποιον και να πιάσουμε λεφτά. Όταν μου είπε αυτά αντέδρασα έντονα, αρνήθηκα και αυτός με χτύπησε. Αυτός με τράβηξε από τα μαλλιά και με έριξε στο έδαφος. Όταν σηκώθηκα συνέχισε να με τραβά από τα ρούχα και στην συνέχεια μου έδωσε ένα «πάτσο» στο πρόσωπο. Χτύπησε το κινητό του τηλέφωνο και όταν απάντησε τον άκουσα να μιλά με κάποιον και του είπε «έφερα σου τες». 10. Φοβήθηκα πάρα πολύ, ήμουν απελπισμένη και δεν ήξερα τι θα έκανα. Του είπα ότι θα πήγαινα για να σταματήσει να με χτυπά και σκεφτόμουν πως μπορούσα να φύγω. Προσπάθησα δύο τρεις φορές να του ξεφύγω αλλά αυτός με έπιανε και με κτυπούσε δυνατά λέγοντας μου ότι θα κάνω ότι μου λέει και ότι δεν πρόκειται να ξεφύγω από τα χέρια του. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο