Ανδρόνικου Ζαπίτη κ.α. ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΚΟΥΝΗΣ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. κ.α., Αρ. Αγ. 1970/15, 4/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A77 EΝ ΤΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΑΡΝΑΚΟΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγ. 1970/15 Μεταξύ:
- Ανδρόνικου Ζαπίτη, 1ης Λεωφόρου, 23, Πύλα, Λάρνακα,
- Άντρης Ζαπίτη, 1ης Λεωφόρου, 23, Πύλα, Λάρνακα, ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ
- ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΥΚΟΥΝΗ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε.,
- Τάσου Κουκούνη, εκ Λάρνακας, ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.7.2016 ΕΝ ΤΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΑΡΝΑΚΟΣ Αρ. Αγ. 1970/2015 Μεταξύ:
- Ανδρόνικου Ζαπίτη, 1ης Λεωφόρου, 23, Πύλα, Λάρνακα,
- Άντρης Ζαπίτη, 1ης Λεωφόρου,23, Πύλα, Λάρνακα, ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ
- ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΚΟΥΝΗΣ & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε.,
- Τάσου Κουκούνη, εκ Λάρνακας, ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.16/2/2018 για αναστολή της διαδικασίας εκδίκασης (stay of proceedings) Ημερ. 4 Μαΐου 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές/Εναγόμενους: Αλ. Κουκούνης και Ευστάθιος Ευσταθίου Για Καθ΄ων η Αίτηση/Ενάγοντες: Δρ. Α. Π. Ποιητής για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία ΔΕΠΕ και Γ. Κούμας. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή-Αιτούμενη Θεραπεία Με την υπό κρίση Αίτηση επιδιώκεται η έκδοση Διατάγματος για αναστολή της διαδικασίας εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής (stay of proceedings) μέχρι την εκδίκαση, την τελική αποπεράτωση και την απόφαση στην Πολιτική Έφεση Ε352/2016 που καταχωρήθηκε στην παρούσα αγωγή. Με την εν λόγω Έφεση επιζητείται η ακύρωση και/ή ανατροπή της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 22/7/16 με την οποία απερρίφθη η προδικαστική ένσταση των Εναγομένων ότι η παρούσα αγωγή είναι εξ΄υπαρχής άκυρη και θα πρέπει να απορριφθεί δεδομένου ότι είναι αγωγή probate (κληρονομική αγωγή) και δεν προηγήθηκε της σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος η αναγκαία και/ή ορθή ένορκη δήλωση επαλήθευσης της οπισθογράφησης του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου της παρούσας αγωγής και/ή το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο της αγωγής και η οπισθογράφηση του είναι αντικανονικά και ελλιπή και αντιβαίνουν τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή τον Περί Διαχείρισης Αποθανόντων Νόμο Κεφ. 189 και Κανονισμούς του 1955 και/ή την πρακτική και διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας. Νομική Βάση της Αίτησης Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.35, θθ.1-20, 20, 23-32, Δ.48, θθ.1-13, Δ.39, θθ.1-21, Δ.2, θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σε διάφορα Άρθρα του Περί Διαχείρισης Αποθανόντων Νόμο Κεφ. 189, στους περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμούς 1955, στον περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμο Κεφ.195, στο Annual Practice 1959, Order 58, rule 12, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη Δήλωση του Τάσου Κουκούνη, Εναγόμενου 2 ο οποίος είναι Διευθυντής και μέτοχος της Εναγόμενης
- Σε αυτή αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της παρούσας αγωγής καταχωρήθηκε στις 6/10/16 και είναι αγωγή probate. · Μετά από την εκδίκαση της Αίτησης των Εναγομένων ημερ. 13/4/16 εκδόθηκε Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 29/6/16 με την οποία διατάχθηκε η εκδίκαση της προδικαστικής ένστασης των Εναγομένων ότι η παρούσα αγωγή είναι εξ΄υπαρχής και αυτοδικαίως άκυρη και δεν μπορεί να προχωρήσει και θα πρέπει να απορριφθεί δεδομένου ότι είναι αγωγή probate και δεν προηγήθηκε της σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος η αναγκαία και/ή ορθή ένορκη δήλωση επαλήθευσης της οπισθογράφησης του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου της παρούσας αγωγής και/ή το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο της αγωγής και η οπισθογράφηση του είναι αντικανονικά και ελλιπή και αντιβαίνουν τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή τον Περί Διαχείρισης Αποθανόντων Νόμο Κεφ. 189 και Κανονισμούς του 1955 και/ή την πρακτική και διαδικασία του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας. · Μετά από εκδίκαση της ως άνω προδικαστικής ένστασης το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 22/7/16 την απέρριψε. · Στις 5/8/16 καταχωρήθηκε από τους Εναγόμενους η Πολιτική Έφεση Ε352/2016 με την οποία ζητείται η ακύρωση και/ή ανατροπή της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 22/7/
- · Η παρούσα Αίτηση επιδιώκει την αναστολή της διαδικασίας της παρούσας αγωγής και/ή την αναστολή της περαιτέρω λήψης οιωνδήποτε άλλων διαδικαστικών διαβημάτων προς την κατεύθυνση της ακρόασης της αγωγής ενόψει της καταχώρησης της Πολιτικής Έφεσης Ε352/2016 και μέχρι την εκδίκαση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. · Η οποιαδήποτε συνέχιση της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή θα καταστήσει το αντικείμενο της Πολιτικής Έφεσης Ε352/2016 άνευ ουσίας και άνευ αντικειμένου, ενώ σε περίπτωση έκδοσης απόφασης στην έφεση υπέρ των Εναγομένων θα είναι ανεφάρμοστη. · Η Πολιτική Έφεση Ε352/2016 έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Με την έφεση επιζητείται η ανατροπή της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 22/7/16 με την οποία το Ε.Δ. Λάρνακας απέρριψε την προδικαστική ένσταση των Εναγομένων ότι η παρούσα αγωγή είναι εξ υπαρχής και αυτοδικαίως άκυρη και δεν μπορεί να προχωρήσει και θα πρέπει ν απορριφθεί για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω. · Η οποιαδήποτε συνέχιση της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή και η οποιαδήποτε εκδίκαση της θα καθιστούσε ανώφελη, ανενεργό, αχρείαστη και άνευ αντικειμένου την Πολιτική Έφεση Ε352/
- Εάν αφεθεί η παρούσα αγωγή να εκδικαστεί πριν την εκδίκαση της εν λόγω έφεσης , όταν θα έλθει η στιγμή της εκδίκασης της το Ανώτατο Δικαστήριο θα την απορρίψει διότι θα έχει εκλείψει το αντικείμενο της. Αν πάλι το Ανώτατο Δικαστήριο επέλεγε να ακούσει την έφεση και αποφάσιζε να εγκρίνει την προδικαστική ένσταση των Εναγομένων και να διατάξει την απόρριψη της αγωγής ως εξ υπαρχής και αυτοδικαίως άκυρης, η απόφαση αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα ήταν αδύνατο να εκτελεστεί και/ή εφαρμοστεί. · Εάν εξετάζοντας την έφεση το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέψει την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου τότε θα πρέπει η αγωγή να απορριφθεί επί τόπου ως εξ υπαρχής και αυτοδικαίως άκυρης. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα μπορεί να γίνει εάν δεν υπάρξει αναστολή της παρούσας διαδικασίας σε αυτό το στάδιο εφόσον στο μεσοδιάστημα η αγωγή μπορεί να εκδικαστεί και να εκδοθεί απόφαση. · Τυχόν αναστολή της διαδικασίας θα οδηγήσει στην εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου και εξόδων εφόσον με την εκδίκαση της έφεσης ενδέχεται σοβαρά να τεθεί τέρμα στη διαδικασία της παρούσας αγωγής. · Με την παρούσα αγωγή επιζητείται επιλεκτικά από τους Ενάγοντες αφενός η απόρριψη της αίτησης διαχείρισης που καταχώρησαν οι Εναγόμενοι ως εκτελεστές της διαθήκης ή/και ως διαχειριστές της περιουσίας του Χριστόφορου Ζαπίτη και αφετέρου δήλωση ακυρότητας της παραγράφου 3 της διαθήκης του εν λόγω αποβιώσαντα που αναφέρεται στο διορισμό των Εναγόμενων 1 ως εκτελεστών της διαθήκης ή/και ως διαχειριστών της περιουσίας του εν λόγω αποβιώσαντα και στην επιθυμία του εν λόγω αποβιώσαντα να αμειφθούν οι εν λόγω διαχειριστές της περιουσίας του σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς και Νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, με μοναδικό σκοπό να αποφευχθεί η πληρωμή των εξόδων στους Εναγόμενους εκτελεστές της διαθήκης και διαχειριστές της περιουσίας του εν λόγω αποβιώσαντα ως η τελευταία του επιθυμία με την διαθήκη του, γιατί η περιουσία του εν λόγω αποβιώσαντα ως πληροφορούμαι ανέρχεται πέραν των 3 εκατομμυρίων ευρώ. · Κατά τα άλλα, όμως, δεν αμφισβητείται η εγκυρότητα των υπόλοιπων όρων της διαθήκης του αποβιώσαντα Χριστόφορου Ζαπίτη, ο οποίος πέθανε άγαμος και άτεκνος αλλά με την διαθήκη κατονόμασε ως μοναδικούς κληροδόχους του τους Ενάγοντες, τέκνα του αδελφού του αποβιώσαντα Γεώργιου Ζαπίτη, κατά αποκλεισμό του εν λόγω Γεώργιου Ζαπίτη (αδελφού του αποβιώσαντα), της Τασούλας Ζαπίτη (αδελφής του αποβιώσαντα), της Μάρω, Σωκράτη, Στέλλας και Γεωργίας Ζαπίτη (παιδιά του αποβιώσαντα Μιχαλάκη Ζαπίτη αδελφού του αποβιώσαντα). Δηλαδή κατά την θέση των εναγόντων, η διαθήκη του αποβιώσαντα Χριστόφορου Ζαπίτη είναι επιλεκτικά έγκυρη μόνο κατά την κληροδοσία αλλά όχι κατά το διορισμό των εκτελεστών της διαθήκης του και διαχειριστών της περιουσίας του και τον καθορισμό της αμοιβής τους σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς και Νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων. · Στο μεσοδιάστημα που ακολούθησε μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης έγιναν, άνευ βλάβης των δικαιωμάτων έκαστης πλευράς, προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης της παρούσας αγωγής και συγκεκριμένα για συμφωνία επί του υπολογισμού των εξόδων των εναγόμενων ως εκτελεστών και διαχειριστών της περιουσίας του αποβιώσαντα με βάση την Κλίμακα που προνοούν οι περί Ελάχιστων Ορίων Αμοιβής των Ασκούντων Δικηγορία (Εξωδικαστηριακές - Υποθέσεις του 1985-1999). Οι εν λόγω προσπάθειες δυστυχώς ναυάγησαν λόγω της διαφωνίας στον υπολογισμό της αξίας της περιουσίας του αποβιώσαντα Χριστόφορου Ζαπίτη. Επίσης, έγιναν προσπάθειες από την πλευρά των δικηγόρων των Εναγόμενων για την εξασφάλιση της συγκατάθεσης του δικηγόρου των Εναγόντων στην εκ συμφώνου αναστολή της διαδικασίας εκδίκασης της παρούσας αγωγής με την αποστολή επίσης επιστολής στο Ανώτατο Δικαστήριο για αίτημα ταχείας εκδίκασης της έφεσης, οι οποίες όμως δεν τελεσφόρησαν επειδή ο δικηγόρος των Εναγόντων ενημέρωσε στις 15/1/2018 τους δικηγόρους των Εναγόμενων ότι τελικά δεν αποδέχεται την εκ συμφώνου αναστολή της διαδικασίας εκδίκασης της παρούσας αγωγής ούτε και την αποστολή επιστολής στο Ανώτατο Δικαστήριο για αίτημα ταχείας εκδίκασης της ως άνω ρηθείσας έφεσης. Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση με την ίδια περίπου νομική βάση. Ως Λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, βασικά, οι ακόλουθοι: § Η Αίτηση είναι εντελώς αδικαιολόγητη γιατί με βάση το ιστορικό της υπόθεσης υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση εκ μέρους των Εναγομένων να προβούν σε αυτή. § Το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να μετατραπεί σε Εφετείο και συνεπώς πλείστα όσα περιέχονται στην ένορκη δήλωση του Τ. Κουκούνη είναι εντελώς άσχετα με την Αίτηση. § Τέτοιες ενδιάμεσες εφέσεις γίνονται καθημερινά αλλά δεν μπορούν να σταματήσουν την πορεία εκδίκασης μιας υπόθεσης. Αντίθετα οι υποθέσεις θα πρέπει να εκδικάζονται κανονικά. § Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν θα απορρίψει την έφεση αν η υπόθεση εκδικαστεί στο πρωτόδικο Δικαστήριο. § Οι Αιτητές σε κανένα σημείο δεν αναφέρουν ότι θα αποδεχθούν απόφαση ως η απαίτηση αν απορριφθεί η έφεση. Έτσι, δεν υπάρχει εξοικονόμηση χρόνου. Απλώς καθυστέρηση υπάρχει. § Εξ όσων πληροφορείται από τον 1° ενάγοντα, μια προσπάθεια διευθέτησης έγινε και αυτή πριν πολύ χρόνο, όταν αυτός υπέδειξε στον κ. Αλέξανδρο Κουκούνη ότι η αξία των κτημάτων είναι μηδαμινή. § Η αίτηση είναι εντελώς αβάσιμη, κακόπιστη και πεισματική για να εκθέτουν τους ενάγοντες σε καθυστέρηση, ενώ οι ενάγοντες επείγονται να εκδικασθεί η υπόθεσή τους για να μπορέσουν να αποκτήσουν την περιουσία την οποία δικαιούνται. Στην Ένσταση κατεχωρήθη ένορκη δήλωση από μέρους του Ενάγοντα 1 στην οποία επαναλαμβάνονται οι λόγοι Ένστασης. Νομική Βάση Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται ουσιαστικά στη Δ.35, θθ.18 και 19 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η Δ.35, θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35, θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως[1]. Πολύ διαφωτιστική επί του θέματος αυτού είναι και η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Παπακόκκινου κ.α. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 Α.Α.Δ. 692 στην οποία ζητείτο η αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης εφέσεως, όπου ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Νικολάου τόνισε τα εξής: «Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ΄ αρχήν σύμφωνα με το Άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του Κ.18 της Δ.35: (βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, In Re E.S. (An infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 52). Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ". Stay of ... proceedings under the decision appealed from ..." δεν αποβλέπει στην αναστολή ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται ικανοποίηση. Παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In Re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και εάν ακόμη προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας.» Παρόμοια προσέγγιση είχαμε στην υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.
- Εκεί αντικείμενο αίτησης για αναστολή ήταν η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε ειδοποίηση τριτοδιαδίκου. Συγκεκριμένα οι εφεσείοντες εκεί είχαν εφεσιβάλει την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για την ακύρωση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου και ζήτησαν την αναστολή της πρωτόδικης διαδικασίας, αφού η συνένωση του τριτοδιαδίκου θα επέτρεπε την σφαιρική αντιμετώπιση όλων των εγειρόμενων θεμάτων. Εκ μέρους των εφεσιβλήτων υποβλήθηκε ότι δεν μπορούσε να υπάρξει αναστολή αρνητικής απόφασης σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.35, θ.
- Το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης της έφεσης απορρίφθηκε πρωτόδικα και ακολούθησε νέα αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η αίτηση αυτή απερρίφθη και πάλι στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου ο τότε Πρόεδρος Γ.Μ. Πικής στη σελίδα 1386 ανέφερε τα εξής σχετικά: «Πρώτα, πρέπει να διευκρινιστεί το αντικείμενο της αναστολής. Αυτό είναι, η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε η ειδοποίηση τριτοδιάδικου. Η αίτηση ουσιαστικά αποβλέπει στον παραμερισμό του διατάγματος, μέχρι την ακρόαση της έφεσης, ώστε να παρεμποδιστεί στο ενδιάμεσο, αν προκύψει τέτοια εξέλιξη, η ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των τριτοδιαδίκων. Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις Fotiou and another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708, In Re E.S. (An infant)
(1986)1 C.L.R. 119, (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524). Η Δ.35 θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition) της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Στην προκειμένη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35 θ.18. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό, δεν είναι παραδεχτό, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ.35 θ.18.» Στην υπόθεση Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 764 επιδιώχθηκε η αναστολή της ακροαματικής διαδικασίας αγωγής που εκκρεμούσε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού μέχρι την εκδίκαση της έφεσης εναντίον της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία αμφισβητείτο η ορθότητα της ακύρωσης διατάγματος έκδοσης ειδοποίησης σε τριτοδιάδικο. Αφού το αίτημα αυτό απερρίφθη από το πρωτόδικο Δικαστήριο υπεβλήθη το ίδιο αίτημα στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας το αίτημα, επεσήμανε ότι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν επέβαλλε οποιαδήποτε υποχρέωση η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.35, θ.18. Πρόσθεσε δε ότι αντιθέτως επιδιώκετο ο παραμερισμός της ακυρωτικής απόφασης και η απαγόρευση της συνέχισης της διαδικασίας που μπορούσε να γίνει μόνο με την έκδοση προνομιακού εντάλματος Prohibition. Στην υπόθεση Merck & Co Inc κ.ά v. Medochemie
(1998)1 Α.Α.Δ. 2184 οι εφεσίβλητοι, εναγόμενοι σε αγωγή των εφεσειόντων/εναγόντων για ισχυριζόμενη παραβίαση Κυπριακού Προνομίου Ευρεσιτεχνίας, καταχώρησαν αίτηση για αναστολή της διαδικασίας και/ή της εκδίκασης της αγωγής μέχρι την εκδίκαση και/ή έκδοση τελεσίδικης απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο στην προσφυγή που καταχώρησαν επιδιώκοντας την ακύρωση απόφασης που αφορούσε την εγγραφή και έκδοση του πιο πάνω πιστοποιητικού Ευρεσιτεχνίας στο όνομα των εφεσειόντων αρ. 1. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφασή του, αποδέχθηκε την αίτηση με το σκεπτικό ότι "η απόφαση στην προσφυγή αν αυτή πετύχει θα καθορίσει τελεσίδικα την αγωγή ενώ σε περίπτωση αποτυχίας της θα περιορίσει τα μέγιστα τα επίδικα θέματα που εγείρονται με την υπεράσπιση". Στην κατ΄έφεση δικαιοδοσία, αφού τονίσθηκε ότι η εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου για αναστολή της διαδικασίας εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, η αναστολή κρίθηκε εσφαλμένη και αντίθετη με την πάγια επί του θέματος νομολογία και ακυρώθηκε. Όπου δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου, όπως ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524 η οποία είχε ως αντικείμενο καταδικαστική απόφαση για αστική παρακοή διατάγματος, δεν υφίσταται εξουσία για αναστολή. Στην εν λόγω υπόθεση τονίστηκε πως η Δ.35, θ. 18 δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου prohibition ("substitute or an alternate remedy to a writ of prohibition") εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Με αναφορά στην υπόθεση In Re E.S. (An infant) επισημάνθηκε ότι η εμβέλεια της Δ.35, θ.18 περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου περιλαμβάνουσας οποιασδήποτε διαδικασίας που σχετίζεται με την εκτέλεση της απόφασης ή διαταγής ή διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση όπως διαδικασία μεσεγγύησης. Στις σελίδες 532-533 της υπόθεσης Aftomata Eleourgia (ανωτέρω) παρατίθεται η πιο κάτω διαφωτιστική ανάλυση του πλαισίου εφαρμογής της Δ.35, θ.18: «Ord.35, rr. 18 and 19, confer discretion to stay execution of an appealable order under r.2 of Ord.35, whether final or interlocutory. Execution encompasses the enforcement of the remedial measures sanctioned in judicial proceedings. The very object of stay is to put off the enforcement of an order of the Court. That this is the ambit and purport of Ord.35 r.18 was recently acknowledged by this Court In Re E.S. (An infant). The following extract from the judgment indicates the compass of r.18 or Ord.35: (
- a)The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. (
- b)Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law - Cap.62. Recitation of the order sought in the present application immediately discloses that the remedy asked for is wholly outside the ambit of Ord.35 r.18 relied upon in support of the application. We are asked to "suspend the effect of the Ruling given by the Court on 27.11.86 pending the final determination of the appeal filed by the above applicants." There is no enforceable order of the Court. A verdict of guilty is not of itself enforceable. There is nothing to execute. As Traintafyllides, P., pointed out in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd Ord.35 r.18 confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of an appeal. Why this is so, is obvious to me. Ord.35 r.18 is no substitute or an alternate remedy to a writ of prohibition. Further, judicial proceedings in a pending cause or matter can only be stayed in exercise of the original jurisdiction vested in the Supreme Court by para.4 of Article 155 of the Constitution by way of a writ of prohibition. We have no power to make such order in proceedings for stay under Ord.35 r.18. Therefore, the application must necessarily be dismissed.» Όπως πιο πρόσφατα επαναλήφθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Αντώνης Ανδρέου & Σία ΔΕΠΕ κ.ά. Πολιτική Αίτηση 126/2015, ημερ. 18/12/15, στην η Δ.35, θ.18 δεν εναποθέτει στο Δικαστήριο εξουσία γενικής αναστολής διαδικασίας αλλά περιορίζεται σε θέματα εκτέλεσης. Και οι διαδικασίες που αναφέρονται στο σχετικό θ.18 της Δ.35, αφορούν διαδικασίες επικουρικές της υπό έφεση απόφασης, όπως διαδικασίες κατάσχεσης χρημάτων στα χέρια τρίτου ή διαδικασία κάτω από Κεφ.62. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Κρίνεται σκόπιμο εξαρχής να γίνει μια πολύ σύντομη αναφορά στη φύση και το αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Πρόκειται για κληρονομική αγωγή η οποία καταχωρήθηκε, όπως προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, στις 6/10/2015 με Κλητήριο Γενικά Οπισθογραφημένο και αφού προηγήθηκε η καταχώρηση Ένορκης Δήλωσης ιδίας ημερομηνίας του Ενάγοντα 1. Ακολούθησε την 19/10/2015 Σημείωμα Εμφάνισης εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2. Από την Έκθεση Απαίτησης προκύπτει ότι ο Ενάγοντας 1 και Ενάγουσα 2 είναι αδέρφια και παιδιά του Γεώργιου Ζαπίτη, αδερφού του Χριστόφορου Ζαπίτη τέως από την Πύλα που απεβίωσε την 15/5/2015. Ο αποβιώσας με διαθήκη κληροδότησε όλη του την περιουσία στους Ενάγοντες σε ίσα μερίδια και με βάση την παρ.3 αυτής διόρισε την Εναγόμενη 1, Δικηγορική Εταιρεία, ως εκτελεστές της διαθήκης του και διαχειριστές της περιουσίας του, καταγράφοντας την επιθυμία του «Όπως αμειφθούν» από την περιουσία του «ως δικηγόροι και εκτελεστές της παρούσας διαθήκης» του και ως διαχειριστές της περιουσίας του «σύμφωνα με τους ισχύοντες κανονισμούς και τη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων». Οι Ενάγοντες αξιώνουν Διάταγμα με το οποίο να απορρίπτεται η Αίτηση Διαχείρισης που καταχώρησε η Εναγόμενη 1 ως εκτελέστρια της διαθήκης ή και ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος και ο Εναγόμενος 2 ως προτιθέμενος διαχειριστής δυνάμει Αιτήσεως για χορήγηση σε αυτόν διατάγματος και Παραχωρητηρίου Επικύρωσης της Διαθήκης του αποβιώσαντος. Επιπλέον επιζητείται η έκδοση Δηλωτικού Διατάγματος ότι η παρ. 3 της Διαθήκης του αποβιώσαντα είναι άκυρη και/ή διάταγμα που να ακυρώνει την εν λόγω παράγραφο. Όπως προκύπτει από το ιστορικό του φακέλου, οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Υπεράσπιση στην οποία είχαν εγείρει τέσσερα ζητήματα υπό μορφή προδικαστικών ενστάσεων. Με την ολοκλήρωση των δικογράφων καταχωρήθηκε Αίτηση με την οποία επιζητείτο από τους Εναγόμενους η προδικαστική εξέταση και/ή επίλυση των εν λόγω ενστάσεων της Υπεράσπισης τους. Με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 29/6/2016 διετάχθη η προδικαστική εξέταση του ζητήματος που εγείρετο στην παρ.3 της Υπεράσπισης. Στην εν λόγω παράγραφο εγείρονταν ουσιαστικά δύο ζητήματα. Το πρώτο αφορούσε στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα 2 και το δεύτερο στο περιεχόμενο της Οπισθογράφησης του Κλητηρίου Εντάλματος. Το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 22/7/2016 μη αποδεχόμενο τις θέσεις των Εναγομένων απέρριψε την υπό εξέταση προδικαστική ένσταση κρίνοντας ότι η καταχώρηση της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα 1 και του Κλητηρίου Εντάλματος συνέθεταν νομότυπη καταχώρηση κληρονομικής αγωγής. Είναι εναντίον της εν λόγω Απόφασης που ασκήθηκε η Πολιτική Έφεση Ε352/2016. Όπως προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση η υπό έφεση Ενδιάμεση Απόφαση ημερ.22/7/2016 δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση, ούτε επιβάλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35, θ.18. Επαναλαμβάνω. Το αντικείμενο της αναστολής για τους σκοπούς της Δ.35, θ.18 συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την υπό έφεση απόφαση. Δεν υφίσταται εξουσία αναστολής στην περίπτωση όπου δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου. Εν προκειμένω μέσω της υπό κρίση Αίτησης επιδιώκεται κατ΄ουσίαν ο προσωρινός παραμερισμός αυτής τούτης της Ενδιάμεσης Απόφασης και η παγοποίηση της μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που ασκήθηκε εναντίον της. Κάτι τέτοιο, με βάση τη νομολογία που παρατέθηκε πιο πάνω, είναι σαφές ότι δεν εμπίπτει εντός του πλαισίου εφαρμογής της Δ.35, θ.18. Όσον δε αφορά την συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου όπως υπομνήσθηκε στην υπόθεση Merck & Co Inc κ.ά v. Medochemie
(1998)1 Α.Α.Δ. 2184 η εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου να διατάσσει την αναστολή της διαδικασίας ή της εκδίκασης εκκρεμούσας αγωγής εξασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις[2]. Τονίσθηκε, επίσης, ότι η κρατούσα πρακτική είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή[3]. Τα όσα έχει υποστηρίξει η πλευρά των Εναγομένων και αφορούν την ουσία της προδικαστικής ένστασης -που το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε- σε συνάρτηση με τη διαδικασία που εκκρεμεί φαίνεται να ισχύουν σε κάθε περίπτωση όπου προσβάλλεται η ορθότητα μιας ενδιάμεσης απόφασης. Λέω δε, σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε η πλευρά των Εναγόντων, πως, στη βάση αυτού του σκεπτικού, θα έπρεπε, οποτεδήποτε η έφεση αφορά σε ενδιάμεση απόφαση η οποία ενδέχεται να επηρεάσει της εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ανυπερθέτως να δίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας. Ούτε η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Εναγομένων ότι η μη έγκριση του αιτήματος αναστολής της διαδικασίας θα οδηγούσε σε παρεμπόδιση της διαδικασίας της έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και σε καθαρή επέμβαση στην άσκηση της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου με βρίσκει σύμφωνη. Καμία επέμβαση στις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην κατ΄έφεση δικαιοδοσία του δεν διαπιστώνεται να προκύπτει σε μια τέτοια περίπτωση. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί, για ό,τι αξίζει, και η σχετικά πρόσφατη τροποποίηση του περί Δικαστηρίων Ν.14/60από τον Ν.109(Ι)/17 δια του οποίου καθορίζεται ότι ενδιάμεσες αποφάσεις υπόκεινται σε έφεση όταν είναι απόλυτα καθοριστικές ως προς το αποτέλεσμα τους για τα δικαιώματα των διαδίκων, στοιχείο το οποίο αν μη τι άλλο καταδεικνύει την πρόθεση του Νομοθέτη. Κατάληξη Ως εκ τούτου η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Καθ΄ ων η Αίτηση/Ενάγοντες δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Αιτητές/Εναγόμενοι να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Korina Fotiou and Other v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708 και In Re E.S. & P. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119, Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384 και Αντζολέττα Χ"Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ.
- [2] Δέστε Halsbury's Laws of England, 4η έκδ., τόμος 47, σελ.
- [3] Δέστε The Municipality of Limassol v. Archbishop of Cyprus
(1981)1 C.L.R. 445 στη σελίδα 452: "Time and again it has been said the Court has an inherent jurisdiction to stay proceedings and that such jurisdiction is a discretionary one to be exercised by the Court if it thinks fit and in a proper case, terms may be imposed, but it ought to be very sparingly exercised and only in very exceptional cases. The general practice is, however, that you should not stay actions unless the action, beyond all reasonable doubt, ought not to go on". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο